Psychische Shit

Ik ben niet goed genoeg


Getagd: , , .

headeriamlove960

Ik kan de toekomst voorspellen. Dat is minder handig dan je denkt. Ik weet namelijk negen van de tien keer niet dat ik het doe. Zoals gisteren, toen ik boven mijn artikel deze header plaatste met de tekst I am enough. En toen ik schreef dat ik het idee had dat september een hele zware maand zou worden. Ik wist het niet zeker. Ik had een vaag vermoeden. Het duurde echter niet lang voordat ik het wel zeker wist.

Om 13:15 uur had ik een afspraak met mijn psycholoog. We gingen het evaluatiegesprek dat ik volgende week heb voorbereiden. Uit deze bespreking bleek dat ik vooruit ga. Langzaam, met hele kleine stapjes, maar ik ga vooruit. Op één vlak ben ik achteruit gegaan. Tenminste, op papier. Ik ben helemaal niet achteruit gegaan, maar ik ontken bepaalde zaken niet meer. Waar ik eerst aangaf dat het allemaal wel meeviel, durf ik nu de werkelijkheid onder ogen te zien. Doordat ik nu eerlijker ben in de testen lijkt het alsof ik op bepaalde punten achteruit ga, maar in de praktijk is dat niet zo. Ik schrok wel van de ernst van mijn depressie. Natuurlijk is zoiets niet helemaal aan te geven in een grafiek, maar het is wel verhelderend. Zeker omdat ik mezelf herkende in de lijn, de golfbeweging die er is en de zeer ernstige mate van depressie die ik een jaar geleden had. Ik zat in het dieprood en hoe gek het ook klinkt, dat was goed voor me om te zien. De depressie is minder geworden, maar is nog steeds zwaar. Ik ben heel even in het oranje geweest (milde depressie), maar zit nu weer terug in het rood. Niet zo erg als het was, bij lange na niet zelfs, maar ik heb nog steeds een depressie. Dat is goed om te zien. Dat klinkt raar, ik weet het, maar ik moet ophouden met het te ontkennen. Het masker moet af en dat gebeurde gisteren.

”Ik ben niet goed genoeg.”

Ik heb het mezelf niet horen zeggen, maar het was wat mijn psychologe opschreef. Ik las het en ik brak. Waarschijnlijk zei ik het ook niet letterlijk, maar was dat de samenvatting van mijn moeilijk tot stand komende zinnen. Ik las het. Ik brak. Want het is zo. Ik ben niet goed genoeg.

Natuurlijk ben ik wel goed genoeg, maar zeg het niet tegen me. Dat is niet wat ik moet horen op dit moment. Dat is niet wat ik tegen mezelf moet zeggen. Ik hoef niet meer weg te stoppen dat ik het gevoel heb niet goed genoeg te zijn. Met de (logische) reactie ”Je bent wél goed genoeg” wordt mijn gevoel weer tot stilte gemaand. Het mag er niet zijn, want het is niet waar. Hoe kom je erbij? Je weet toch dat het niet zo is? En dus hou ik maar weer mijn mond en denk ik: “Ja, stom. Hoe kan ik dat ook denken? Wat een onzin.” En zo voel ik mijn niet alleen dom en stom, maar is mijn gevoel ook weer achter slot en grendel verdwenen en zal het het eeuwen duren voordat ik er weer bij kan.

Ik brak gisteren en ik voel me nog steeds gebroken. Ik heb een vreselijk zwaar gesprek met Peter gehad, want ik moest hem continue de mond snoeren. Zijn logische reacties als ”Lieverd, hoe kom je daar nou bij? Het is juist andersom! Je bent juist goed genoeg. Je bent zo lief voor iedereen en…” Sssssht. Niet wegmaken mijn gevoel. Niet doen alsof het er niet mag zijn. Ik moet hier nu doorheen. Het mooie is dat het vanaf hier alleen maar beter gaat worden. Ik ga groeien. Ik ga sterker worden. Ik ga meer eigenwaarde krijgen. Hoe langzaam het ook gaat, het gaat beter worden.

Stop met het wegwuiven van gevoelens die je hebt enkel en alleen omdat ze niet waar zouden zijn. Laat het gevoel er zijn en kijk wat er gebeurt. Het hoort bij jou. Het is van jou. Het is een onderdeel van jou en dus mag het er zijn. ♥

64 Comments

  • Wat een ontzettend vervelend gevoel ik dat toch, zo herkenbaar voor mij! In stilte heb ik deze blog ook gelezen en ik leef zo met je mee. Voor jou een hele dikke knuffel en zoals ik al eerder zei niets meer dan goeds voor jou

  • Marion, dit klinkt tegenstrijdig inderdaad maar dit is zo’n enorme stap. je gevoel uitspreken en er laten zijn, zonder er direct een oordeel aan te hangen.
    Ik snap Peters reactie overigens wel en van mensen die op zo’n reactie meteen reageren, maar dit is een belangrijk onderdeel van het proces!!

    Jij komt er, heel veel sterkte in deze moeilijke en zware strijd!!

    Liefs van mij

    • Het voelt ook als een enorme stap. Ik heb echt het idee dat dit is waar ik gisteren al over schreef: dat ik hard moet werken deze maand maar als ik dat doe, dat ik daar de komende maanden de vruchten van kan gaan plukken. Dank je wel. X

  • Zoals je nu terug kijkt naar vorig jaar, zo zal je volgend jaar terug kijken naar vandaag.
    Helpt je waarschijnlijk geen drol vooruit maar kan misschien wel een houvast zijn.
    Dapper dat je zo goed kan aangeven dat je gewoon wilt voelen wat je voelt zo der dat mensen dat tegen spreken, vind dat echt knap!

  • Het vraagt moed om te laten zijn wat is, om je gevoel(ens) te accepteren ook al zijn ze nog zo ongemakkelijk. Het vraagt moed om je kwetsbaar op,te stellen. En door je verhaal heen zitten ook hoop en verlangen verweven.
    Je mag zijn wie je bent, helemaal, met alles op en aan.

  • Wat vervelend dat je je zo voelt. Ik herken de gedachte helaas. Of misschien is het een gevoel. Knap dat je ook aan Peter kon aangeven dat zijn reactie niet helpend was, ook al wilde hij je het allerliefste helpen. Het lijkt me zo zwaar voor jou, maar je bent op weg. Sterkte Marion!

  • Wat een inzicht! Ik zat er net eens over na te denken. Toen bedacht ik als je jezelf steeds de mond snoert, bevestig je het gevoel ik ben niet goed genoeg. Je zegt dan eigenlijk tegen jezelf,je lult uit je nek. Onzin wat je voelt. Je voelt het niet goed.

    Die depressie blijft toch een groot ding. Hoe kan het toch dat je de jaren ervoor zo hebt door weten te functioneren.

    • Er dwars doorheen gaan. Feitelijk hetzelfde als de eetstoornis. Niet eten. Restrictie. Kei- en keihard zijn voor jezelf. Vreselijk om te beseffen, maar beter laat dan nooit. Echt, dit had nog jaren zo door kunnen gaan. Hoeft gelukkig niet meer. X

      • Mooi antwoord.
        Ik herken me zelf hierin. Ik kom ook uit een rood depressie en eetstoornis. hoe ik al die jaren overleeft heb als meisje van 13, 14, 15 etc tot mijn 22ste.. I have no idea.
        Ik zie mezelf als een sterk mens. kan ook niet anders als ik dit allemaal heb overleefd van wat ik heb mee gemaakt.
        Het gaat nu heel erg goed. Ik heb mijn therapie afgerond (al bijna een jaar 😀 )
        Ik kan nu zeggen dat ik een gelukkig mens ben. En heb ook nog regelmatig een dipje hoor.. maar deze zijn te overzien en meer “gezond”. elk mens heeft namelijk wel eens een dipje toch 😉
        houd moed en never give up! En super goed dat je er over schrijft!

    • Ik heb het teruggelezen. Ik schreef daar wat ik heel graag wilde voelen, maar ik voelde het niet. Ik sprak ze daar heel zachtjes uit. Een wanhopige poging om mezelf te overtuigen dat ik goed genoeg was. Dank je wel. Was goed om even terug te lezen. Juist hierin zie ik de vooruitgang.

  • Dikke knuffel ❤ Het mag er zijn, wat goed van je dat je het er laat zijn. Mensen willen het inderdaad altijd minder maken maar soms moet je gewoon even rondzwemmen in je eigen gevoelens. Gister zei mijn therapeut dit ook tegen mij, welkom in het schuitje. 😉

  • Oh Marion, ik wil gaan applaudiseren voor je maar dat is zo misplaatst. Ik ben heel trots op je dat je dat gevoel gewoon de ruimte wil geven om er te zijn. Mensen begrijpen het concept van iets de ruimte geven niet. Boos zijn, verdrietig zijn, hulpeloos zijn, dat mag allemaal! En je mag ook voelen dat je niet genoeg bent, omdat dat nu eenmaal je gevoel is.
    Succes met het bewandelen van je moeilijke pad. Volgens mij kom je er wel en dan kan je zeggen: ik ben genoeg en het nog menen ook! 🙂

  • Met jezelf geconfronteerd worden is een van de moeilijkste dingen in een mensenleven. Ik vind jou heel dapper dat je bewust alle leeuwen en beren op je pad aan durft te pakken Marion. Het accepteren van wat je nu voelt is een grote stap naar een succesvol vervolg!
    Een hele dikke knuffel voor jou 🙂

  • Oprecht Marion. Dat je jezelf oprecht onder ogen komt vormt de sleutel tot dieper inzicht in jezelf. Wat je zult gaan ervaren en zien is dat je jouw werkelijkheid gevormd hebt als manier om je ware werkelijkheid te beschermen. De persoon die je als liefde en vriendelijkheid werkelijk bent. Bedankt dat je je openheid hier eerlijk deelt.

  • Wauw, jeetje. Je schrijft zo ráák. Ik zou je gewoon heel hard willen knuffelen en je tranen wegvegen. Je bent zo sterk! Je komt er echt wel, daar geloof ik heel erg in, je werkt er zo hard aan! Remember: je hébt gevoelens, je bént ze niet. Geef je er even aan over. Je mag je ook helemaal rot voelen, al is dat natuurlijk absoluut niet fijn.. Gelukkig heb je mensen om je heen die voor je klaar staan en die je warmte geven 🙂

  • Wat vind ik dit toch knap van jou, dat je het kunt verwoorden en met ons deelt, en ja ook ik ben erachter dat het goed is juist om zoiets even te doorleven, voelen, om er dan weer sterker uit te komen. Mooi, heel mooi! Sterkte en een dikke knuffel als je die wilt, zo niet, is dat ook goed. ❤

    • Oh gekkie, het is niet dat ik Peter niet begrijp hoor! Logisch. Hij wil dat ik gelukkig, blij en vrolijk ben. Sterker nog, ik deed hetzelfde bij mezelf. Ik heb nooit geweten dat het effectiever zou zijn om het gevoel er te laten staan. Het waarom erachter snap ik nog steeds niet, maar who cares! Ik voel dat het werkt.:-)

      • Dat is misschien ook wel zo. Maar dat gevoel an zich lijkt mij niet fijn.
        Maar ik moet vrij eerlijk toegeven dat ik zeer weinig ervaring heb met depressies.
        Daarom hoop ik dat jij je snel weer wat lichter gaat voelen.
        Dat je inderdaad echt vooruit kom. Succes met dit proces.
        En bedankt voor het delen. Ik leer er van… Dat je door bepaalde gevoelens toe te laten misschien wel vooruit kom……

  • Wat een mooi inzicht dat ook dit gevoel er mag zijn. Het is nu je het ‘zegt’ inderdaad zo dat je tegenover dit soort gevoelens vaak snel het tegenovergestelde plaatst in tegenstelling tot bijvoorbeeld verdriet of iets dergelijks.
    En dan ook nog vaak dat lastige verschil tussen denken en voelen.
    Hopelijk geeft het erkennen en voelen van het niet genoeg zijn op termijn als vanzelf ruimte voor het gevoel van genoeg zijn. Maar dan meer als een natuurlijke uitkomt van het proces dat je nu doorloopt i.p.v. een geforceerde opgelegde overtuiging.
    Fijn dat je dit inzicht met ons deelt.

    Alice

  • Heel heel heel goed dat je dit schrijft. Al die radicaal positieve berichten hebben totaal geen zin als het gevoel anders is. Jouw gevoel is echt. Hoe pijnlijk ook, zorg ervoor dat het zich niet kan verstoppen. Laat het gevoel dan maar wedijveren met de realiteit, daar heb je veel meer aan.

  • Dit zijn dus van die momenten waarop niet weet hoe ik moet reageren. Toch wilde ik wat achterlaten. Dilemma.
    Het valt niet te ontkennen dat je dit weer eens prachtig hebt geschreven en wat goed dat je ‘je masker’, zoals je het zelf al zei, hebt afgezet. Ik hoop dat het snel beter met je gaat, maar dat wist je al. Sorry dat er niet meer zinnigs uitkomt, maar ik denk dat alles wat ik wil zeggen, al door al die andere mensen die hebben gereageerd is gezegd. Sterkte Marion, we weten dat je het kunt, nu nog waarmaken (makkelijker gezegd dan gedaan, ik weet het). Xoxo

  • Ik vind dat je het zo goed opgeschreven hebt! Ik heb best veel ruzie doordat ik het gevoel heb dat mn gevoel weggewuifd wordt. Ben blij te ontdekken dat het niet vreemd is gewoon te willen voelen en even niet willen horen dat het goed komt o.i.d. Ik hoop dat het je helpt en goed dat je het uitgesproken hebt en het aangeeft. Respect voor jou. ❤

  • Uiteindelijk is er maar een die het gevoel kan ‘wegwuiven’ en dat ben jijzelf. En als het dan zo ver is… Dan heeft het er mogen zijn en is het niet meer nodig.
    You go girl!

  • Voelen is de essentie meisje, voelen en accepteren dat je zelf vind dat je niet goed genoeg bent. Want nu kan je de bewijzen gaan verzamelen dat mensen om je heen het echt anders zien. En ja daar ben ik er zelf ook 1 van. Hou vol topper je komt er wel en je bent in mijn gedachten ❤

  • Wauw, joiw gesprek met Peter voer ik altijd met mijn ouders. Ze stoppen me in mijn zin, om te zeggen dat mijn gevoel niet klopt, dat het niet nodig is om me zo te voelen of dat er een oplossing voor is. Dat is inderdaad heel lastig ! Maar goed dat je het aangaat
    Volgens mij ben je heel goed bezig Marion. Je leert jezelf kennen, je spreekt het uit naar anderen en dat is een grote stap.
    Hoe je je ook over jezelf voelt, ik hoop dat een klein deel van je gedachten overstroomt van trots, want dat mag je óók voelen.
    Liefs, Sofie ❤

  • Dat is zo goed verwoord en waar wat je schrijft! Het is idd zeer vervelend als jij je niet goed voelt, en dat zegt, en dat de anderen dan zeggen dat dit niet nodig is want het is geen waar. Dat geeft je de indruk dat je gevoelens niet echt zijn en dan voel jij je nog slechter. Enfin.. Wat jij zei dus. Ik val een beetje in herhaling..

  • Wauw! Het lijkt me bijzonder lastig om zo’n gevoel dat er voor je gevoel eigenlijk niet mag zijn, toch toe te laten omdat je het een plekje moet geven. Wanneer je rationeel nadenkt weet je dat “niet goed genoeg” niet bestaat. Uiteraard is iedereen goed genoeg. Er is geen maatstaf of een weegschaal voor “goed genoeg” dus iedereen is het waard. Maar als zo’n gevoel aan je knaagt, dan is het inderdaad goed dat je er voor kiest om dat gevoel er juíst wel te laten zijn. Niet omdat het zo is, maar wel omdat je er mee om moet leren gaan en om het te verwerken. Sterk geschreven Marion! Zo had ik er nog nooit naar gekeken. Heel verhelderend voor mij als hulpverleenster in spe.

  • Lieve Marion,

    Wat een krachtig stuk is dit! En inderdaad, laat het er gewoon zijn! Het lijkt wel een taboe, zoals we altijd reageren op dit soort opmerkingen, maar het erkennen en ook gewoon voelen, dat is zo krachtig en van daaruit kun je door.
    Toevallig sprak ik vanmiddag mijn moeder over het toelaten van verdriet. Ik schreef daar eerder ook eens een blog over, en ik moest daar nu weer even aan denken. Tranen worden vaak ook niet geaccepteerd door onszelf, want we moeten altijd maar sterk zijn en tranen is in onze ogen vaak het tegenovergestelde… ja, ja, de leugens die we onszelf vertellen! 😉
    Je niet goed genoeg voelen, is iets waar, denk ik, bijna iedereen in meer of mindere mate wel herkenning in heeft. Het echter zo doorgronden als wat jij nu doet, is alleen voor de echt dappere mensen onder ons. Dus hou moed, hou vol en wees de inspiratie, die je nu al bent! 🙂

    Janet

  • Pfff…dit zijn van die moeilijke dingen waar het op jezelf aankomt. Heel herkenbaar dat anderen heel lief willen zijn en zeggen dat het allemaal niet zo is…maar het is inderdaad een mindset die je zelf moet gaan omzetten. En het is voor anderen vaak makkelijker gezegd, dan dat het voor jou is gedaan. Ik wens je hier heel veel sterkte mee, xxx.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s