Therapie: Eerste Evaluatie

header2

Vanochtend had ik voor het eerst een evaluatiegesprek ten behoeve van de therapie die ik krijg voor mijn sociale fobie en dysthymie. Iedere 12 weken heb ik zo’n gesprek. Dit was dus de eerste keer. Er wordt gekeken naar de voortgang, naar de ervaringen van zowel psycholoog als cliënt en er wordt een vervolgplan opgesteld. In dit artikel vertel ik jullie hoe het vanochtend ging.

Als eerste kwam ik te laat. Als ik iets irritant vind is het te laat komen. Gebeurt me dan ook eigenlijk nooit. Behalve als ik verdwaal en dat doe ik nogal eens. Vanochtend gelukkig niet. Normaal gesproken heb ik mijn afspraken in de middag. Ik rij er dan zo’n 20 minuten over. 5 minuten voor een parkeerplek zoeken en naar het gebouw lopen. Maximaal 25 minuten ben ik onderweg. Vanochtend had ik om 9:00 uur een afspraak. Ik dacht dat ik het wel zou redden als ik om 8:15 uur van huis zou gaan. 45 minuten in plaats van 25 minuten. Hou op schei uit zeg! Ik heb er 37 minuten over gedaan om bij de snelweg te komen. Daar doe ik normaal 7 minuten over. Wat een idoterie. Maar goed, wel een mooi pluspunt was dat het me niets interesseerde. Waar ik een jaar geleden vloekend en tierend in de auto had gezeten, zat ik nu gewoon relaxt naar de radio te luisteren. Verkeer is verkeer en daar heb ik bar weinig invloed op. Dan maar een keer te laat komen.

Het evaluatiegesprek verliep goed. We namen als eerste nog een vragenlijst door om te kijken of de gestelde diagnoses dysthymie en sociale fobie nog van toepassing waren. Zoals verwacht was dat het geval. De band met mijn therapeute is goed, ook daar hoefden we het niet over te hebben. Ik werk goed mee aan de therapie en maak behoorlijke progressie. Zelf zou ik mijn progressie minimaal noemen en het meewerken aan de therapie ook als minimaal bestempelen, maar ik weet dat dat niet de realiteit is ook al voelt het wel zo. Dat op zich is al een hele vooruitgang te noemen.

De afspraak die er nu gemaakt is, is dat we doorgaan op de ingeslagen weg. Dat betekent de komende 12 weken verder met de behandeling angst en sociale fobie. Onderdeel daarvan is de dagbesteding waar ik zo graag naartoe wil. Ik wacht overigens nog op een oproep voor de intake, maar daar gaan we donderdag achteraan. De medicatie blijft ook zoals die nu is. Over 12 weken volgt weer een evaluatie. We hopen dat ik tegen die tijd zover ben dat we kunnen overschakelen naar een behandeling in de persoonlijkheidsproblematiek. Zelf denk ik dat we daar uiteindelijk bij de kern gaan komen en dat idee wordt ondersteunt door mijn begeleiders.

Ik hoef me geen illusies te maken dat ik binnen nu en een aantal maanden weer aan werken kan gaan denken. Dat is iets wat nu langzaam aan tot mij door begint te dringen. Ik roep het al langer, maar echt beseffen deed ik het nog niet. De tranen kwamen dan ook toen we het erover hadden. Ik mis mijn werk. Niet het werk op zich, maar het contact met de klanten. Het steunen, het verder op weg helpen. Ze weer een klein beetje overzicht geven en wellicht wat hoop voor de toekomst. Dat mis ik vreselijk. Het feit dat ik dat verdriet nu voel en heel voorzichtig toelaat, betekent dat ik het een plek aan het geven ben.

Wat mijn behandeling betreft heb ik nog een hele lange en zware weg te gaan, maar ik ben er klaar voor. Voor zover je überhaupt klaar kan zijn voor zoiets.

Mijn verlangen naar zelfkennis is krachtiger dan mijn angst. ♥

26 thoughts on “Therapie: Eerste Evaluatie

  1. Je kan het allemaal zo mooi en goed verwoorden. Daar heb ik diepe bewondering voor.
    Ik wil je ook graag bedanken dat je dit allemaal deelt. Ik leer hier zoveel van.
    Dank je wel.
    Onwijs veel succes, sterkte maar ook blied, zweet en tranen op deze moeilijke weg.

  2. Ik vind het fijn voor je dat de ingeslagen weg een goede weg lijkt te zijn. Persoonlijk vind ik je ook een enorme vechter als ik blog lees, dus verbaast me niet dat het in je evaluatie naar voren kwam dat je progressie zeker meer dan minimaal is. Succes met de volgende stappen.


    & ja soms is therapie ook rouwen om de idealen die we niet (meteen) kunnen bereiken. Neem ook de tijd dus voor besef, dat is uiteindelijk ook deel van de behandeling. Persoonlijk vind ik dat niet altijd een even makkelijk deel, maar het hoort er wel bij.

  3. Zo goed dat je je niets aantrok van het verkeer! Ik zou er vast al met klamme handen en tranen in mijn ogen gezeten hebben. Stom, maar dat doet m’n lichaam nu eenmaal. Ik ben wel echt blij voor je dat het goed ging, het besef is misschien wel zwaar, maar ooit ga je weer aan het werk gaan hoor Marion, daar ben ik zeker van! Fijne avond nog 🙂

  4. Marion wat fijn dat je progressie maakt. Ookal zie je dit niet zo (maar daar ben je je dan weer bewust van 😉 ).
    Wat betreft de persoonlijkheidsproblematiek denk ik dat jij en je behandelaren daar zeker gelijk in hebben. Ik herken een hoop in jouw gedrag (wat ik lees dan hè) en zie de patronen duidelijk.
    Moedig dat je het pad blijft vervolgen. Ik wilde schrijven dat ik naar je op kijk, maar dat klopt niet helemaal. Ik zie wel een voorbeeld in je. Fijn dat je deze update hebt gegeven.

  5. Wat is die laatste zin sterk zeg! Fijn ook dat het gesprek goed ging, alleen wel pittig om te beseffen dat je voorlopig nog niet aan het werk zal gaan, maar ik denk dat het nu ook beter is om de tijd te nemen, hoe lastig ook.

  6. Wow, wat een mooie en knappe blog. Ik kan momenteel echt niet zo naar mezelf kijken, maar vindt het zo ontzettend knap dat jij dat wel kan! Je bent een topper en een geweldige blogger, dat staat vast!

  7. Ik weet na jouw mooie, sterke woorden nooit wat ik moet zeggen, mijn reactie lijkt dan altijd zo nietszeggend. Maar ik ben gewoon blij voor je dat de ingeslagen weg de juiste blijkt, en ik hoop dat je zelf je vooruitgang snel ook als zodanig gaat beleven. En ik hoop dat je snel terecht kunt op de dagbesteding, je kijkt er zo naar uit!

  8. Oh nee, ik heb ook een hekel aan te laat te komen. Wel super dat je daar zo relaxt mee kon omgaan. Ik zou gewoon sterven van de stress. Het is duidelijk dat je op de goede weg bent. Die laatste zin vat het perfect samen.

  9. Hey Marion
    Wat een kracht spreekt er uit die laatste zin!
    De weg zal lang en zwaar zijn maar ik hoop dat je gaandeweg steeds meer kracht krijgt om weer door te gaan!
    Wat mooi dat je al zoveel progressie gemaakt hebt! Het is ook zichtbaar (als je terugkijkt naar oudere blogs!)

    Heel veel sterkte ook met het verwerken van alles, je werk etc, heel heftig voor je!

    Lieve groetjes

  10. Wauw. Volgens mij zeg ik het te vaak, maar hier bewijs je weer hoe ongelooflijk sterk je bent!
    Je bent echt goed op weg! En dat je durft om het moeilijk te hebben onderweg, is alleen maar goed 🙂
    Liefs, Sofie♥

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s