Psychische Shit

Therapie: Eerste Evaluatie


Getagd: , , .

header2

Vanochtend had ik voor het eerst een evaluatiegesprek ten behoeve van de therapie die ik krijg voor mijn sociale fobie en dysthymie. Iedere 12 weken heb ik zo’n gesprek. Dit was dus de eerste keer. Er wordt gekeken naar de voortgang, naar de ervaringen van zowel psycholoog als cliënt en er wordt een vervolgplan opgesteld. In dit artikel vertel ik jullie hoe het vanochtend ging.

Als eerste kwam ik te laat. Als ik iets irritant vind is het te laat komen. Gebeurt me dan ook eigenlijk nooit. Behalve als ik verdwaal en dat doe ik nogal eens. Vanochtend gelukkig niet. Normaal gesproken heb ik mijn afspraken in de middag. Ik rij er dan zo’n 20 minuten over. 5 minuten voor een parkeerplek zoeken en naar het gebouw lopen. Maximaal 25 minuten ben ik onderweg. Vanochtend had ik om 9:00 uur een afspraak. Ik dacht dat ik het wel zou redden als ik om 8:15 uur van huis zou gaan. 45 minuten in plaats van 25 minuten. Hou op schei uit zeg! Ik heb er 37 minuten over gedaan om bij de snelweg te komen. Daar doe ik normaal 7 minuten over. Wat een idoterie. Maar goed, wel een mooi pluspunt was dat het me niets interesseerde. Waar ik een jaar geleden vloekend en tierend in de auto had gezeten, zat ik nu gewoon relaxt naar de radio te luisteren. Verkeer is verkeer en daar heb ik bar weinig invloed op. Dan maar een keer te laat komen.

Het evaluatiegesprek verliep goed. We namen als eerste nog een vragenlijst door om te kijken of de gestelde diagnoses dysthymie en sociale fobie nog van toepassing waren. Zoals verwacht was dat het geval. De band met mijn therapeute is goed, ook daar hoefden we het niet over te hebben. Ik werk goed mee aan de therapie en maak behoorlijke progressie. Zelf zou ik mijn progressie minimaal noemen en het meewerken aan de therapie ook als minimaal bestempelen, maar ik weet dat dat niet de realiteit is ook al voelt het wel zo. Dat op zich is al een hele vooruitgang te noemen.

De afspraak die er nu gemaakt is, is dat we doorgaan op de ingeslagen weg. Dat betekent de komende 12 weken verder met de behandeling angst en sociale fobie. Onderdeel daarvan is de dagbesteding waar ik zo graag naartoe wil. Ik wacht overigens nog op een oproep voor de intake, maar daar gaan we donderdag achteraan. De medicatie blijft ook zoals die nu is. Over 12 weken volgt weer een evaluatie. We hopen dat ik tegen die tijd zover ben dat we kunnen overschakelen naar een behandeling in de persoonlijkheidsproblematiek. Zelf denk ik dat we daar uiteindelijk bij de kern gaan komen en dat idee wordt ondersteunt door mijn begeleiders.

Ik hoef me geen illusies te maken dat ik binnen nu en een aantal maanden weer aan werken kan gaan denken. Dat is iets wat nu langzaam aan tot mij door begint te dringen. Ik roep het al langer, maar echt beseffen deed ik het nog niet. De tranen kwamen dan ook toen we het erover hadden. Ik mis mijn werk. Niet het werk op zich, maar het contact met de klanten. Het steunen, het verder op weg helpen. Ze weer een klein beetje overzicht geven en wellicht wat hoop voor de toekomst. Dat mis ik vreselijk. Het feit dat ik dat verdriet nu voel en heel voorzichtig toelaat, betekent dat ik het een plek aan het geven ben.

Wat mijn behandeling betreft heb ik nog een hele lange en zware weg te gaan, maar ik ben er klaar voor. Voor zover je überhaupt klaar kan zijn voor zoiets.

Mijn verlangen naar zelfkennis is krachtiger dan mijn angst. ♥

26 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s