Eetstoornis – Herstel: Doe mij maar maat 46

IMG_3874

Daar was dan vanochtend in ene de zeer harde en kritische stem die mij op de vingers tikte over mijn eetgedrag van de afgelopen dagen. De kaasstengels, de kruidnootjes, de appeltaart, de plak cake, de magnetronmaaltijd. Waar ben jij in vredesnaam mee bezig? Ik ging overeind zitten, gooide de deken van mij af en bleef op de rand van het bed zitten. Ik gehoorzaamde de stem niet, maar negeerde hem ook niet. Ik ging voor het eerst in mijn leven het gesprek aan.

Het is een ochtendtafereel dat mij niet onbekend is. Tot een jaar geleden had ik dit bijna dagelijks. Dan ging het alleen niet om de lekkernijen die ik hierboven aanhaalde, maar over de geraspte kaas op de spaghetti, de extra cracker tussendoor, de banaan in plaats van de appel en ga zo maar door. Nee, hoorde ik de kritische stem nu zeggen, dat ging nergens over. Nu gaat het wél ergens over. Er is een groot verschil tussen een banaan of een appel of een stuk appeltaart of een banaan. Er is een groot verschil tussen een extra cracker tussendoor of drie kaasstengels op één dag. Dit kan gewoon echt niet.

Tot mijn grote tevredenheid ging ik niet mee in het verhaal. Wen er maar aan, dacht ik. Ik zat nog steeds op de rand van mijn bed en zag mezelf in de spiegel. De scheve verhouding tussen mijn schouders en heupen valt me op. Vooral als ik zit. Als ik sta valt het nog wel mee. Dat komt door mijn lengte. Ik weeg bijna 80 kilo en heb boven maat 40 en onder maat 44. Dit terwijl ik niet veel eet, maar ik beweeg heel weinig. Waar iemand met een normale lichaamsbouw en een normaal leefpatroon 2000 calorieën per dag nodig heeft om op gewicht te blijven, heb ik er maar 1600 nodig. Tot een poos terug heb ik dat redelijk vol kunnen houden. Ik at weer voldoende, maar ontzegde mijzelf nog steeds al het extra’s. Daar ben ik nu mee gestopt en het gevolg is dat ik aan het aankomen ben. Dan kan ik zien in de spiegel. Het stoort me soms, maar meestal niet. Het acceptatieproces is in volle gang.

Dagen als gisteren en eergisteren komen zelden voor. Ik begrijp daarom ook wel dat die kritische stem vanochtend even fel aanwezig was. Ik raak er echter niet meer van in paniek. Ik laat me er niet meer door uit het veld slaan. Ik moet een keuze maken. Ik kan de rest van mijn leven op de rem blijven trappen om in maat 42 te passen of ik kan af en toe genieten van al het lekkers wat het leven mij te bieden heeft. Het gevolg van die laatste optie is dat ik nu maat 44 heb en dat ik wellicht over een paar jaar maat 46 heb. De vraag is echter: Wat maakt mij gelukkiger? Waar ik mezelf tot voor kort nog liever de dood in rookte dan dat ik twee kilo aan zou komen, hoor ik mezelf nu zeggen:

Doe mij maat 46 maar.

Herstellen van een eetstoornis is vreselijk zwaar. Het is niet alleen het gevecht met de weegschaal en het eten wat je in je mond stopt. Het is een jarenlang proces van jezelf opnieuw leren kennen. Jezelf gaan leren waarderen. Jezelf op waarde leren te schatten. Je zult je hele leven opnieuw moeten opbouwen. Het is zwaar, maar zie het als een cadeautje. Je mag alles nog een keer opnieuw uitvinden. Opnieuw uitproberen. Opnieuw ontdekken. Je geeft jezelf een tweede kans. Pak die kans met beide handen aan. Echt, je bent het waard om zonder eetstoornis van het leven te genieten.

Heb je problemen met eten of denk je dat je een eetstoornis hebt? Ken je iemand in je omgeving die je wilt helpen, maar je weet niet hoe? Ben je onlangs hersteld van een eetstoornis, maar heb je nog vragen of ben je onzeker over wat je tegenkomt tijdens je herstel? Heb je een eetstoornis, ben je nog niet toe aan herstel, maar wil je toch graag contact met lotgenoten? Voor al deze situaties en nog veel meer kun je terecht op het eetstoornisforum Ik Ook Van Mij van Human Concern. De link vind je onderaan mijn blog. Ik ben daar zelf ervaringsdeskundige en iedere dag wel even aanwezig. Kom dus gerust een kijkje nemen. Je hoeft het nooit helemaal alleen te doen. ♥

P.s. De plog volgt later. Dit moest me gewoon even van het hart.

About the Author

Posted by

Categorieën:

Eetstoornis, Persoonlijk

60 Reacties

Ik denk dat het heel normaal is dat het je soms stoort en meestal niet. Ik heb toch best een normaal lichaamsbeeld ( is ook 1 van de weinige dingen die normaal is 😉 ) en ook ik heb dat ik soms baal, maar meestal heb ik er lak aan.
Je bent goed bezig Marion. Laat die kritische dame maar lullen, jij weet wel beter.

Ik denk dat dat net is als alle andere patronen. Je verandert ze, maar het voelt nog niet goed. Het duurt zo lang voordat de emotie erbij klopt.
Je bent echt kick ass bezig!

Wat is schrijven dat toch lastig. Het voelt namelijk ontzettend goed! Ik ben er juist heel erg trots op. In die zin voelt het ook niet als normaal. Het is voor mij een immense prestatie. 🙂

Bewondering!
Ik denk niet dat ikzelf een eetstoornis heb, maar toch sta ik dagelijks op de weegschaal. Ik heb drie broers met serieus overgewicht, en zelf wil ik dit niet. Die extra kaasstengel of dat glaasje cava teveel op zaterdagavond, ik maak het ook mee, maar probeer dit ’s anderendaags goed te maken met een ferme wandeling of wat gesleur in mijn tuin.
De juiste balans vinden, daar komt het er vaak op neer.
Mag ik ook zo’n plakje cake? Niet te dik graag, gewoon een proevertje…

Dat is een beetje het lastige bij mij. Ik kan het dus niet compenseren met wat extra beweging. Dat maakt dat ik extra moet oppassen om niet terug te vallen in restrictie, omdat dat mijn enige manier van balans vinden is. De shit is dat ik dan meteen een probleem heb. Ik vind het moeilijk om eigenlijk bewust te kiezen voor een beetje overgewicht. Dat voelt niet goed, maar de andere optie is geen optie. Dank je wel voor je bewondering. Dat doet mij goed. Die steun kan ik goed gebruiken.
Het verschil tussen je gewicht goed in de gaten hebben of obsessief bezig zijn met je gewicht voel je wel van binnen. Ik weet dat jij erg voorzichtig bent, maar je zit nog wel aan de goede kant van de streep. Houden zo.

Bewondering voor de manier waarop je schrijft. Nuchter maar tegelijkertijd ook kwetsbaar. Wat ontzettend goed dat je jezelf de vraag stelt waar jij gelukkig van wordt en dat je daar vol overtuiging op kan antwoorden.
You go girl!

Wat heb je dit mooi geschreven zeg! Eetstoornissen worden vaak onderschat. Alsof je alleen maar maatje 30 kunt hebben als je een eetstoornis hebt. Ik had vroeger een vriendin met maat 58 (ik gok maar wat) en die had echt een eetstoornis. Alleen kotste ze het niet uit nadat ze zich vol had gevreten. Zelf is eten en gewicht altijd een discussie en gevecht voor mij. Maar weet je, ooit komen we er allemaal. En van jou kunnen we echt iets leren; leren accepteren. Bedankt voor dit mooie stuk op zaterdagochtend. X

BED (Binge Eating Disorder) is een veel voorkomende eetstoornis. Helaas is het ook dé eetstoornis waar het minst over bekend is en waar het minst hulp voor wordt gezocht. Dat heeft te maken met schaamte en angst voor onbegrip. Vaak worden eetbuien afgedaan als emotie-eten en overgewicht wordt vaak geassocieerd met een gebrek aan zelfdiscipline. Dit alles wetende moet je een moedig persoon zijn om hulp te vragen. Ik hoop dat iedereen die dit leest het toch gaat doen, want BED is een net zo ernstige eetstoornis als bijv. anorexia. Ik hoop dat mensen dat ooit eens gaan beseffen.

Dank je wel voor je fijne reactie. Ik weet dat jij ook veel met eten en gewicht bezig bent. Zorg dat je een de goede kant van het lijntje blijft. Laat het geen obsessie worden en laat de acceptatie van jezelf niet afhangen van je uiterlijk of gewicht. Dan zit je altijd goed. XXX

Dit is dus waar ik last van heb gehad en ik heb wel hulp gezocht, inmiddels ben ik van maat 54 naar 50 gegaan en nu loop ik vast. Zooo frustrerend, eigenlijk ging het heel goed, maar nu ik niet meer afval (en zelfs weer begin aan te komen, ben ik wel een beetje bang het spoor weer bijster te raken. Echt extreme eetbuien heb ik niet maar ik merk wel dat ik in bepaalde situaties weer naar eten grijp, hoezeer ik mezelf ook toespreek, dat stoute stemmetje is momenteel zoveel sterker…..

Wat een mooi verhaal en een steun in de rug voor velen die hier ook maar iets mee te maken hebben! Geweldig om te lezen ook waar je nu al staat. Steeds weer die overwinning! Gefeliciteerd!

Onwijs mooi geschreven, ik bewonder dat echt aan jou. Ik denk dat er een hele hoop mensen wat van jou zouden kunnen leren, namelijk dat je je niet te veel moet laten beïnvloeden door de wereld om je heen maar je moet afvragen waar jij zelf gelukkig van wordt. Xoxo

Wauw, wat een mooi en krachtig verhaal! Topperrrrrrr! Hoewel ik “officieel” geen eetstoornis heb, worstel ik er wel vaak mee. Ik ben ook diep treurig dat ik nu tijdens mijn zwangerschap zo ontzettend veel voller ben geworden. Ik haat mijn lichaam soms echt en durf anderen niet onder ogen te komen. Anderzijds denk ik ook regelmatig “fuck it!” Want wat maak ik me in hemelsnaam druk?! Wat is nu écht belangrijk?! Het blijft desalniettemin een strijd. Weliswaar geen gladiatoren-strijd, maar toch kost het me af en toe wat zweet en tranen 😉

Dat vind ik best heftig om te lezen, Kijn. Dat je je lichaam soms haat en anderen niet onder ogen durft te komen. Heb je dit alleen tijdens de zwangerschap? Ik ben natuurlijk nog nooit zwanger geweest, maar als ik daarover nadenk zou ik denk ik juist trots willen zijn op mijn lichaam. Dat moet jij ook zijn! Je ziet er juist zo mooi uit met je buik. Zucht, wat maken we het onszelf toch af en toe moeilijk! Alhoewel, dat doen we niet alleen zelf natuurlijk. Die fijne maatschappij legt ons ook wel een paar bakstenen op het hoofd. Ik app je gauw als ik weet hoe mijn dagbesteding eruit gaat zien. Dan kom ik bij je langs. X

Tijdens mijn eerste zwangerschap voelde ik me de mooiste vrouw ter wereld (nou ja, ik voelde me trots)! Dit keer ben ik veel meer aangekomen en heb meerdere fysieke veranderingen die ik lelijk vind (vól met cellulitis en spataderen). Ik vind mezelf gewoon heel lelijk op dit moment, ook omdat ik geen controle over de transformatie van mijn lichaam heb. Ben toch trots dat er een baby in mijn buik groeit!
Het is schijnbaar taboe om te praten over de schaamte voor het eigen lichaam tijdens de zwangerschap. Jammer, want ik zit er soms wel mee…
En dat terwijl ik nu al 2 dagen intens fantaseer over Bosche bollen hahaha 🙂

Dat is denk ik inderdaad een taboe (misschien moet je een blog beginnen 😉 of een gastblog schrijven), want het kan niet zo zijn dat jij de enige bent die dit voelt. Toch hoor je er nooit iets over en zie je overal alleen maar foto’s van prachtige zwangere buiken zonder strepen, spataderen of wat dan ook. En natuurlijk ben je trots, dat staat los van de schaamte. Bah, ik gun je die verdomde roze wolk zo! En die Bossche bol ook trouwens. X

Wat ben jij toch sterk Marion!
Je bent al heel ver gekomen en dat bewonder ik elke keer weer in jou.

Zelf ben ik jarenlang veel te dik geweest. Voornamelijk omdat ik niet echt genoeg kan bewegen. Zo’n vijf jaar geleden ben ik ruim 40 kg afgevallen en ben heel lang op dat nieuwe gewicht gebleven. De laatste tijd ben ik weer iets aangekomen. Ik weet waar het aan ligt, ik zit te veel achter de pc sinds ik zelf een blog heb.
Ik moet daar de juiste balans in vinden, maar wil graag iedereen aandacht geven.
Eten doe ik maar twee keer per dag, ook niet veel en zonder tussendoortjes.

Wauw, wat ben jij veel afgevallen. Dat vind ik erg knap. Dat herken ik wel van het veel achter de pc zitten. Ik heb het ”geluk” dat ik ziek ben, dus veel achter de pc zitten is voor mij een welkome afleiding. Toch moet je eerst aan jezelf denken, je eigen blog runnen, daarna je gezondheid en dan pas de rest. We kennen jou ondertussen lang genoeg dat we weten dat je geen eendagsvlieg bent. Ik weet dat je meeleest, ook als je een keer niet reageert. Dan weet je dat.
Ik vind het interessant dat jij maar twee keer per dag eet. Ik vraag me af wat dat met je stofwisseling doet. Op het forum wordt best veel gehamerd op zes eetmomenten per dag, zowel als je moet aankomen als wanneer je moet afvallen. Ik zelf ben van mening dat als je eenmaal op gewicht bent, je inderdaad heel goed met twee of drie eetmomenten afkan als je daarnaast voldoende drinkt. Vandaar dat ik dat zo interessant vind. Die mening wordt namelijk door niet veel mensen gedeeld.

Wauw wat goed! Ik herken de gedachte wel.. ‘dan maar een kilootje meer, ik wil genieten.’ Toch merk ik dat ik het niet echt kan accepteren en vooral de laatste tijd nog best vaak op de weegschaal sta. Het blijft kwetsbaar. Echt respect dat je er tegenin gaat en dat je de stap zet om jezelf het te gunnen om te genieten. Wauw dus.

Het blijft heel kwetsbaar. Daarom is een weegschaal voor mij ook geen optie meer. Ik adviseer iedereen die al een poosje stabiel is en geen onder- of overgewicht heeft ook altijd om de weegschaal weg te doen. Het is een enorme bevrijding. Probeer het echt tot een minimum te beperken. Wat is inderdaad nou die ene kilo? Een gezond lichaam heeft een marge van ongeveer 3 kilo. Dat heeft te maken met de tijd van de maand, het seizoen, je vochtbalans. Het zegt echt niets. Misschien kan je beginnen met die marge accepteren. Dat geeft al wat meer rust. X

Knappert! ♡ Iedere dag heb ik wel een momentje van ontevredenheid. Te dikke benen, flubberbuikje.. ach. Dan loop ik even in de supermarkt en wordt ik direct weer op de plaats gezet dat ik niet te dik ben, alles behalve zelfs. Maar ik heb het wel nodig, dat even naar anderen kijken. Jij het stemmetje, ik even gluren bij de buren. Zo doen we dat gewoon, als vrouwen. 😉

Wow dit is herkenbaar. Ik heb nog steeds NAO en vecht hier ook nog enorm mee. Ik kan door mn chronische pijn ook weinig tot niet bewegen en merk dat ik enorm snel aankom. Maar ik kan het echt nog niet accepteren. En k ben enorm bezig met die maten. Ik ben iemand, dat als ik 1 maat omhoog ga, ik het liefst er 2 terug ga. En dat wil ik nog los kunnen laten

Neem je tijd ervoor. Je mag echt mild zijn voor jezelf. Ik zie jouw foto’s op instagram voorbij komen en je ziet er zo mooi uit. Ik zou nooit een cijfertje aan jou hangen of dat nou in gewicht of kledingmaat is. Als ik naar de H&M ga heb ik maat 44, maar laatst was ik bij de C&A en paste ik met gemak in een 42. Waar gaat het over? Jij bent zoveel meer dan die getalletjes. Je bent een vechter en een blogger. Ik heb enorm veel respect voor jou. Neem je tijd, meis. X

WAt mooi geschreven Marion en wat sterk!

En dit is zo waar, deze zin uit je blog:

Het is een jarenlang proces van jezelf opnieuw leren kennen. Jezelf gaan leren waarderen. Jezelf op waarde leren te schatten.

Je mag echt supertrots zijn!

Wat een super mooi artikel! Ik kan me helemaal vinden in je verhaal. Herstellen van een eetstoornis is zwaar en lastig, maar het maakt je leven zoveel fijner als je je niet druk hoeft te maken over wat je wel of niet mag eten. Plus het voordeel van een hoger gewicht is dat er ook meer is om van te houden!

Wat een prachtige blog, ik word er echt emotioneel van. Ik besef me, dar ik nog lang nietzo ver ben. Een maatje groter accepteren, dat lijkt me echt ondenkbaar!
Maar wat super om te lezen dst dit voor jou wel komt. Dat de stem niet weg hoeft, om ‘hersteld’ te zijn. Dat je er ook mee samen kan leven. Wat dat betreft ben je echt mijn voorbeeld
Super sterk Marion!
Liefs, Sofie ❤

En je hoeft ook nog lang niet zover te zijn. Zelfacceptatie is misschien wel iets waar we bijna ons hele leven over gaan doen en dát heb ik al wel geaccepteerd. Ik ben trots op mezelf dat ik eraan blijf werken en niet opgeef en dat moet jij ook zijn op jezelf. Ik denk dat ik hersteld ben, maar dat ik rest van mijn leven alert moet blijven. Ik denk dat het zo ongeveer zal gaan en dat vind ik goed genoeg. Ik zie het niet als een negatief iets meer die stem. Ik zie het al een reminder van waar ik helemaal vandaan kom. Wat ik allemaal bereikt heb. Neem je tijd. Je voelt vanzelf welk volgend stapje jij kan nemen en dat hoeft nog lang niet die extra maat te zijn. Dat mag ook rustig een extra boterham of een extra 0,5 kilo zijn. Stap voor stap. Zorg dat je steady staat. Dat is veel belangrijker dan snel vooruit gaan. Liefs, Marion

En waarschijnlijk is uw metabolisme ook een beetje stuk door de eetstoornis,….ik ben blij dat jij het kan accepteren,…ik heb geen eetstoornis, maar ik ben wel giga bezig met die kilo meer of minder,…en ja dat is ook giga vermoeiend 🙂 dus ik ga niet zeggen dat ik je volledig begrijp, maar wel dat ik het gevoel ken,…dus go for it!

Ik ben zo trots op jou voor dit gesprek met jezelf en hoe je het nu accepteert stukje bij beetje. Echt ontzettend goed, ik ken ook de verhalen waar het niet goed afgelopen is, helaas zijn die er ook nog te vaak. Hoef ik jou niet te vertellen.

Mijn stoornis is, is dat ik te weinig eet? Ja, zoiets, of te laat, als ik wakker wordt, drink ik koffie of thee, mijn glazen water, neem mijn supplementen in en dan ga ik hier blogs lezen en reageren, om dan te gaan huishouden tussendoor en voordat ik het in de gaten heb is het alweer een uur of 12, 1 of zelfs 2 uur, dat hangt er weer vanaf hoe vroeg ik op ben gestaan. Om dan te bedenken, dat ik nog niks gegeten heb… eet ik dan wel? Nee vaak ook niet, dan stel ik dat ook weer uit vaak of eet iets kleins. Om dan avondeten te doen, en dan eet ik gewoon normaal hoor, ik weet hoe fout dit is, of het onder een stoornis valt, heb ik mij weleens afgevraagd omdat ik ook weet, als ik bijv. op vakantie ben met mijn ouders, en ik dus eigenlijk dan mee ga in hun patroon, 3x per dag plus alle extra’s onderweg, dat ik dan zo 10 kilo afval tijdens een vakantie?

Ooit was 138,5, nu ben ik stabiel op ongeveer 106 kilo, mensen schatten mij lager, moet ik altijd zo om lachen, ik zit van boven in die maat 46 nu, maar het is de onderkant die ik die kant op wil krijgen, kortom, onder de 100 zou ik graag willen wegen, maar soms is het erg lastig alleen al om de kosten ook, om dit te op dit moment te realiseren. Wat ook weer gek klinkt. 😉

Echter, ben ik evengoed tevreden met mijzelf, het is zoals het is in dit geval, omdat ik natuurlijk ook niet meer kan sporten zoals toen, want van die bijna 140 kilo, was ik al ooit terug naar 92, maar ja toen had ik ook die sportverslaving en vielen mijn spieren uit wat nu mijn chronische fibromyalgie heeft veroorzaakt. Vechten tegen een bierkaai, of gewoon mijzelf accepteren dat het zo is.

X

Genieten van het leven is zoveel belangrijker dan je kledingmaat!! Ik heb ruim 1400 kcal nodig om op gewicht te blijven. Mijn huidige dieet is 1600 + 300 aan drinkvoeding. Ik zou moeten groeien als kool. Helemaal met de appeltaart en pizza van mijn verjaardag gisteren (en vandaag gewoon weer want er is nog over). Ik ben heel benieuwd wat de weegschaal van de diëtiste morgen te vertellen heeft. Ik vind het doodeng, wat nou als het nog steeds niet snel genoeg gaat….

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Pinkgbacks & Trackbacks

%d bloggers liken dit: