Persoonlijk, Psychische Shit

Therapie, mijn gewicht en het artikel van gisteren


Getagd: , , , , , .

Gisteren was het maandag en dus therapiedag voor mij. Ik merk dat de spanning voor therapie steeds verder afneemt. Ik ben niet meer nerveus de dag van tevoren en ook op de ochtend zelf ben ik er eigenlijk niet eens mee bezig. Gisteren spraken we over mijn lengte, gewicht, BMI, mijn pijn- en stemmingsschema en over shoppen bij de Xenos. Benieuwd hoe dat ging? Lees dan verder.

Mezelf tekort doen
De vorige keer had ik tijdens therapie enthousiast geroepen dat ik met mijn moeder naar de Xenos zou gaan om leuke spulletje voor in huis te kopen. Hoe was dat gegaan, vroeg Joke. Ik had er zelf nog helemaal niet over nagedacht. Ik zou inderdaad gaan shoppen voor van alles en nog wat en nu realiseerde ik me dat ik thuisgekomen was met drie dezelfde nepbloemetjes. Staan ze leuk? roept Joke enthousiast. Ik erger me dood. Natuurlijk staan ze leuk, maar mijn intentie was om veel meer leuke dingen voor in huis te kopen. Waarom doe ik dat dan niet verdomme? Ik denk terug aan het moment dat ik in de Xenos sta en besef me dat ik op dat moment niet voor mezelf aan het shoppen ben, maar puur aan het kijken ben naar de dingen die Peter mooi zou vinden. Ik denk totaal niet aan mezelf. Dit besef komt heel hard aan. Ik kan bijna niet geloven dat ik me daar op het moment zelf niet van bewust was en toch is het zo. Dit is niet meer een kwestie van rekening houden met, dit is simpelweg mezelf tekort doen. 

Ik ben meer dan alleen mijn lengte en gewicht 
En wát ben ik dan nog meer naast mijn lengte en gewicht? Dat was mijn huiswerkopdracht voor afgelopen week, maar ik kreeg het niet voor mekaar om deze vraag te beantwoorden. Natuurlijk vliegen er allerlei dingen door mijn hoofd wat ik nog meer ben, maar ze daadwerkelijk opschrijven lukte me niet. Ik besprak het met Peter en ook dat had geen zin. Ik wéét wat anderen van mij vinden. Ik wéét hoe anderen over mij denken. Ik weet ook dat ik zelf zo over mezelf zou willen, kunnen en moeten denken. Ik bén al die positieve dingen die iedereen zegt en schrijft over mij. Ik weet het, maar wat heeft het voor zin om dat te zeggen als je er zelf niet in gelooft? Wat het zo ingewikkeld maakt is dat ik een held ben in rationeel denken. Ik kan alles verklaren, ik heb overal een antwoord op. Mijn gevoel is echter niet te omschrijven. Ik klap dicht tijdens therapie hoe hard ik ook graaf en zoek. Het kan een beschermingsmechanisme zijn, maar één ding is zeker: Ik ben beschadigd. Dusdanig beschadigd dat we dit niet even oplossen door mijn denkpatroon om te gooien. Ik denk zelfs dat er een stukje in mij onherstelbaar beschadigd is. Gek genoeg geeft dat ook een soort rust.

Mijn huiswerk voor de komende week
Naar aanleiding van het bovenstaande vroeg Joke naar mijn lengte en gewicht. Mijn gewicht weet ik niet, want ik heb geen weegschaal. Ze stond al bijna op om een weegschaal te gaan pakken, maar ik riep erg hard nee! Ik schrok bijna van mijn eigen reactie. Ook daar zit nog erg veel pijn. Ik ga nooit meer op een weegschaal staan, zei ik bijna agressief. Ineens drong het tot me door. Natuurlijk is het beter voor mij om geen weegschaal meer in huis te hebben, maar het nooit meer wegen is een vlucht. Als ik mijzelf wil accepteren dan moet dat inclusief mijn lengte en gewicht.

De opdracht voor deze week lijkt eenvoudig, maar ik vind hem vreselijk zwaar. Dagelijks moet ik de zin Ik ben oké, mijn lengte en gewicht zijn prima/goed bekijken. Als ik in de spiegel kijk ben ik tevreden. Ik heb een lief gezicht, mooie ogen, lange wimpers, mooie nek en schouders en prachtige lange benen. Mijn heupen zijn wat breed, mijn bovenbenen zijn stevig en mijn buik is niet meer strak en plat, maar daar heb ik geen moeite mee. Ik vind mezelf daadwerkelijk mooi zoals ik ben. Wat het kapot maakt is mijn lengte, gewicht, schoenmaat en broekmaat. Getalletjes. Ik besef nu dat daar de beschadiging zit. Dat daar vroeger zo vaak met het vingertje is gewezen. Te lang. Te dik. Te groot. Te zwaar. Ik vind mezelf gewoon mooi, maar de wetenschap dat ik broekmaat 44 heb, schoenmaat 42 en waarschijnlijk 80 kilo weeg doen mij de das om.

Maar wat is er dan mis met maat 44? ”Goh echt? Maat 44? Dat zou je niet zeggen bij jou zeg!” Hetzelfde geldt voor de 80 kilo. ”Echt waar? Weeg jij zoveel? Dat zou je niet zeggen” Het lijken onschuldige opmerkingen, maar ik hoor ze al van kinds af aan. Schoenmaat 42? Was niet eens verkrijgbaar voor vrouwen, laat staan voor kinderen, dus propte ik mij jarenlang in te kleine schoenen. Liever vergaan van de pijn, dan opvallen. En zo heb ik het tot een jaar geleden overleefd. Op het nippertje.

Het artikel van gisteren
Gisteren schreef ik een artikel over het feit dat het beter voor mij is om me niet meer te scheren. Ook hier vlogen de oordelen me om de oren. Nu is dit iets wat zo gegroeid is in deze maatschappij. Het is normaal geworden om als vrouw je benen, je oksels en je bikinilijn te scheren. De reacties vies en onverzorgd worden door veel mensen op dezelfde ”onschuldige” manier gemaakt als de opmerking hierboven over de maat 44 die ik heb en de 80 kilo die ik weeg. Over de gevolgen wordt zelden nagedacht en ik hoop dat ik dat met het artikel van gisteren nu toch veranderd heb. Het is namelijk vreselijk pijnlijk om als vies en onverzorgd neergezet te worden.

Het lijkt ondertussen de normaalste zaak van de wereld geworden om elkaar te beoordelen op uiterlijke kenmerken. Ik kan alleen maar hopen dat dat ooit anders zal worden. Het heeft mij bijna mijn leven gekost, dat mogen jullie best weten. Gelukkig heb ik op het laatste moment een andere keus gemaakt. Dat geldt helaas niet voor iedereen. De mensen die ik ken die wél een einde aan hun leven hebben gemaakt, omdat ze de druk van buitenaf niet meer aankonden, zijn helaas niet meer op twee handen te tellen. Wees voorzichtig met wat je zegt. De juiste woorden op het juiste moment kunnen iemands leven redden. Helaas werkt het ook andersom.

One word, one friend, can save a life.

71 Comments

  • Jeetje Marion, wat moet het lastig en moeilijk voor jezelf zijn om op die manier over jezelf te denken. Ik ken dat gevoel zelf helemaal niet, maar zie een dergelijke manier van denken wel terug bij Arjan, mijn vriend. Hij is heel zijn leven al op een dusdanige moeilijke manier met zichzelf bezig (klinkt misschien een beetje raar, maar weet effe niet hoe ik het anders moet zeggen), dat hij al een paar keer gigantisch vastgelopen is in zijn leven en nu ook al weer ruim 3,5 jaar thuis is met allerlei klachten, van depressies, zware oververmoeidheid, spanning tot woede-uitbarstingen. En hoewel de achtergrond van jouw klachten/problemen misschien compleet anders is, zie ik toch heel veel overeenkomsten tussen Arjan en wat jij schrijft. En ik weet dat het zo moeilijk voor jezelf is om die omslag in denken en voelen te maken. Het lijkt voor de buitenwereld soms misschien onbenullig en overdreven en stom dat je thuis zit, maar weet dat er ook ontzettend veel mensen zijn die het wel begrijpen, omdat ze of zelf in die situatie zitten of het van heel dichtbij meemaken, zoals ik.

    Ik volg je nu al een tijdje en volgens mij word je langzaam maar zeker steeds sterker en gaat het uiteindelijk echt wel op een of andere manier goedkomen met je. Bloggen helpt daarbij volgens mij ook enorm, als uitlaatklep naar de buitenwereld.

    Zo, dat wou ik je even laten weten… 🙂

    Liefs,
    Michaela

    • Dank je wel. Ik ben echt heel erg blij met je reactie. Wat Arjan betreft, de achtergronden kunnen inderdaad heel anders zijn, maar kennelijk zit het in de mens zelf (wat ook weer met bepaalde erfelijkheid, kwetsbaarheid etc te maken zal hebben) om op een bepaalde manier te dealen met problemen. Dat is natuurlijk heel naar, maar aan de andere kant fijn, want daardoor kunnen we herkenning en steun vinden bij elkaar. Ik voel me gelukkig niet meer stom dat ik thuis zit en dat komt door het bloggen. Ik weet dat er veel mensen zijn die zich herkennen in mij en dat geeft zowel de ander als mij steun. Ik hoop dat ik ooit de omslag in het denken kan maken. Ik zou zo graag ook eens door de wereld lopen zonder angst of schaamte. Ik weet niet eens hoe dat voelt. Maar mijn tijd komt nog wel en dat is mede dankzij dit soort steunende reacties. Dank je. X

  • Dat over ‘te grote’ voeten herken ik wel. Niet van mezelf, maar van mijn moeder. Die heeft een ruime maat 41 en klaagt er heel vaak over. Doordat ze als kind en jongvolwassenen te kleine schoenen droeg, zijn haar tenen helemaal krom gegroeid.
    Zelf heb ik maat 40 en droeg ik regelmatig maat 41 met een zooltje, dat zit gewoon zoveel fijner. Wanneer ik iets over mijn grote voeten zeg, zegt mijn vriend altijd: “ik heb nog nooit bij iemand gedacht, góh wat heeft zij een grote voeten.” Dat vind ik wel fijn om te horen, want die cijfertjes en nummertjes zitten toch vooral in ons hoofd…

  • Overal een labeltje aan hangen maakt dingen zo vreselijk stuk :(. Je krijgt dingen te horen waar je vaak zelf nog niet eens bij stil staat, terwijl je geen vlieg kwaad doet! Pijnlijk, ik weet het. Net als cijfertjes, die kunnen ook heel erg pijn doen. Maar weet ook dat dat een deel is in jou waar veel pijn in zit, dat je los kunt laten. Alleen is loslaten volgens mij het moeilijkst wat er is. Want ergens voelt die pijn ook veilig, je kunt er altijd op terug vallen. Zonder pijn kun je niet groeien. Ik vind je zo dapper Marion dat je hier gewoon open over blogt! Ik heb laatst dus die spiegeltest gedaan waar ik het in een blog over had. Tegen mezelf zeggen dat ik een mislukkeling ben, dat ik niemand goed doe, of maar net wat je op dat moment gelooft over je negatieve ik. Ik dacht echt dat het super heftig zou zijn om dat tegen mezelf te zeggen, maar ik kon het gewoon niet aannemen van mezelf. Dat schijnt dus normaal te zijn. Diep in jezelf weet je dat je een parel bent, ook al moet die nog mooi geslepen worden en zit die in een hele dikke schelp. Je bent een parel. Dat is een labeltje wat ik je vandaag op wil plakken.

  • Ik vond zelf ook altijd dat ik grote voeten had, inmiddels weet ik dat als ik dat mooie kleine maatje zou hebben met mijn lengte ik continu op mijn neus zou vallen 🙂 Ik vind het vervelend dat ik gisteren heb gezegd dat ik het vies vind en dat dat bij jou zou hard aankomt. Zo bedoel ik het absoluut niet maar het is gewoon mijn persoonlijke voorkeur, niet alleen bij vrouwen, ik vind het bij mannen precies hetzelfde. Ga je nu nog opnieuw shoppen?

    • Ik weet het nog niet, wat dat shoppen betreft. Ik denk dat er namelijk precies hetzelfde gaat gebeuren. Misschien moet ik het eerst maar eens met Peter bespreken. Dat lost wellicht al een heleboel op.

      • Ik hoop het 🙂 voor jezelf shoppen is erg leuk! Over de Sauna, zwembad, ook nog niet uit? Ik zal in ieder geval de volgende keer 2x nadenken over mijn woordkeuze, vaak denken we er gewoon niet eens over na wat een woord doet. Ik hoop iig wel dat je jezelf die pleziertjes niet gaat ontzeggen omdat andere mensen er iets over denken.

        • Ik heb al een ticket voor de sauna besteld, dus ja, ik ga. Zonder mijn benen te scheren! En dank je wel. Ik weet ook heel goed dat die woordkeuzes niet persoonlijk op mij gericht zijn, maar ik denk wel dat het goed is om te beseffen hoe hard ze aan kunnen komen bij anderen, ondanks dat ze dus niet zo bedoeld zijn. X

      • Mannen zijn nou eenmaal zo….gezelligheid interesseert ze geen reet.Als je het wel koopt zien ze het vaak niet eens.Die van mij ziet zelfs de hangplanten bij de voordeur,waar hij dan bijna met z’n hoofd doorloopt niet eens….

  • Poepie he wat een artikel. Het is me wat met die getallen. Het is allemaal relatief he en toch vergelijken we ons met die getallen. We proberen alles in de wereld te kwantificeren om het begrijpelijk te maken en te kunnen vergelijken, maar vaak werkt het ook in ons nadeel.

    Die schreeuw tegen het niet willen wegen. Is dat wel iets om zo zwart/wit te bekijken? In mijn ogen liet je met die schreeuw ook een stuk van je grens zien en zorg voor jezelf.

    En hoe we naar de wereld kijken en al dan niet vies vinden. Tsja, je kunt niet veranderen hoe anderen de wereld zien. Ik moet eerlijk zijn dat ik beenhaar, okselhaar en schaamhaar ook viezig eruit vind zien. Toch moet en moest ik het laten groeien vanwege ontstekingen die ik er van kreeg, maar ik vind het nog steeds vies eruit zien. Het zit gewoon zo in mijn hoofd geprent. Dat wil overigens niet zeggen dat ik de persoon in kwestie vies vind.

    • Waar ik nu achtergekomen ben is dat in het nu de getallen me niet meer uitmaken, maar dat het er vroeger zo ingehamerd is dat ik daardoor simpelweg een beschadiging heb opgelopen. Het is iets waar ik nu geen problemen meer van maak, maar die een soort van herbeleving oproepen. Dat maakt ook dat ik het nu kan begrijpen. Wegen is nu ook absoluut nog geen optie, maar ik ga het wel een keer doen in de toekomst, maar zeker pas wanneer ik eraan toe ben. Die schreeuw was inderdaad het aangeven van mijn grens. Zie je goed.
      En ja, dat natuurlijke haargroei… Ik vind het ook mooier zonder, maar het is de manier waarop we er op dit moment mee omgaan. Mensen die letterlijk wijzen of hun neus optrekken, het kan ook anders.

      • 10 jaar terug wees ik ook naar dit soort dingen en roddelde erover. Maar ach je wordt ouder en wijzer denk ik. Doet niet minder pijn als mensen je hierop aan kijken. Dat verandert dan weer niet, grrrrr. 😉

  • Heftig, maar wel mooi geschreven. Mensen staan vaak zo snel met hun oordeel klaar, vaak niet eens bewust denk ik. Ik denk dat iedereen zich daar wel in meerdere of mindere mate schuldig aan maakt, ook al probeer je om het niet te doen.
    Ik herken je verhaal in die zin dat ik door die druk van buitenaf en verwachtingen van anderen (en het te veel nadenken over wat andere misschien wel van me zouden vinden zonder dat überhaupt zeker te weten) ben ik jarenlang niet mezelf geweest. Gelukkig kwam er een keerpunt een paar jaar geleden.
    Grote voeten heb ik ook, ik had op de basisschool al maat 41 en kon nooit leuke schoenen vinden. Behalve hakken, maar die mocht ik niet van mijn ouders…
    Maar dat je deze inzichten hebt gekregen is volgens mij al een hele grote stap in de goede richting. En een maat is idd niks meer of minder dan een getal, het verschilt zelfs per merk en winkel hoe een maat valt! (zegt iemand die zich ook wel eens in te kleine kleding heeft gepropt omdat een grote maat onacceptabel was. Ik begin er niet meer aan, niemand die het labeltje met je maat ziet)

  • Wat ongelooflijk herkenbaar is alles wat je schrijft!
    (pijnlijk herkenbaar, ik zit hier met tranen in mijn ogen. Alles wat je schrijft klopt ook voor mij, alleen zijn deze realisaties nog een stap te ver voor mij. Om aan deze dingen te kunnen werken moet ik eerst nog een lange weg afleggen. Ze raken me in ieder geval wel. )
    Ik vind het lastig om te lezen dat je het nog zo moeilijk hebt met sommige dingen, maar tegelijkertijd vind ik het wel fijn om te zien hoe je nu deze stappen maakt. Dit zijn allemaal goede stappen, en deze realisaties zijn allemaal hele grote, hele waardevolle.
    Liefs, Sofie ♥

    • Dat zat er wel een beetje in, dat jij veel zou herkennen. Ik herken bij jou ook altijd zoveel. Je hoeft het niet lastig te vinden om te lezen dat ik het nog moeilijk heb hoor. Ik ben dankbaar hoeveel beter het al gaat, want ik had het tot een jaar geleden een heel stuk zwaarder. We komen er wel. Stap voor stap. Liefs!

  • Zo mooi, ik ben gewoon even stil vandaag, je bent echt prachtig zoals je bent, dat kan ik nu wel zeggen maar dat stemmetje ja… ik geef jou een dikke knuffel vandaag, ik lees de vooruitgang vooral 😉 Way to go!

    (nu ben ik wel benieuwd wat jij binnenkort gaat aanschaffen voor in jullie huis wat echt jouw keuze is, wat echt bij jou past zonder te denken aan…. 😉 )

    X

  • Wat een confrontaties op een dag. En dat na vorige week. Aan de andere kant misschien ook wel goed om even met vier voeten op de grond te staan, ipv je gevoel te blijven overlopen. Ik denk dat je inderdaad beschadigingen hebt opgelopen in je leven, die moeilijk te herstellen zijn. Als ze te herstellen zijn, staat dat in verhouding in wat het je oplevert? Ik denk dat rouwen erom en accepteren je uiteindelijk meer op zullen leven. En van daaruit kun je altijd verder zien wat je nog kunt..

    En over dat artikel van gisteren. Ik ben geschrokken van de reacties op dat artikel. Ik was verbaast over de hardheid maar ook vooral dat de meningen zo absoluut waren. Ik blijf erbij dat ik het een intiem onderwerp vind (ja, ook je benen scheren) en dat heel persoonlijk vind. Ik gun het je dat je na zo’n dag als gisteren je het af kan gaan sluiten met een dagje sauna of zo. Gewoon omdat het fijn is om voor je lijf te zorgen en te ontdekken dat je je er niet voor hoeft te schamen.

    Ik hoop dat je gevoel ook een stukje invulling mag gaan geven in al dit. Hoe moeilijk dat ook is, naast rationeel denken. Maar ook niet alles hoeft vandaag, geef jezelf de tijd.

    xx

    • Ik schrik eigenlijk weer dat het mensen zo kan kwetsen de reacties. Geeft mij weer een signaal om beter na te denken alvorens wat te zeggen.

      • Precies! Veel mensen zijn zich er helemaal niet van bewust dat woorden zo’n impact kunnen hebben. Maar als niemand dat ook ooit tegen je zegt, hoe moet je dat dan weten? Ik denk dat veel meer mensen zich gekwetst voelen door woorden, maar dat de gekwetste al snel denkt: Ik moet me niet aanstellen. Het zijn maar woorden. Laat ik mijn mond maar houden. Vervolgens gebeurt er niets. Daarom vind ik het ook zo fijn dat iedereen eerlijk reageert. Zowel degene die (onbedoeld) kwetsen als degene die zich gekwetst voelen. 🙂

    • Een deel wil ik wel herstellen, maar er is denk ik ook een deel waarvoor ik simpelweg het verdriet nog niet toegelaten hebt. Dat klopt en dat neem ik mee. Dank je!
      Ik was eigenlijk niet heel erg geschrokken. Had de reacties wel verwacht, maar dat was natuurlijk ook een beetje mijn inzet. Om mensen aan het denken te zetten, te laten beseffen dat je ook kwetsend kan zijn zelfs als je de intentie niet hebt. Het is een heel persoonlijk onderwerp, maar ik vond het het waard en ik denk dat ik er ook wel een aantal mensen mee bereikt heb. Daarnaast heeft het mij over de streep getrokken, dat natuurlijk ook.
      Nee, gelukkig heb ik de tijd en die ga ik nemen ook. Nog een keer, dat eerste wat je schrijft is wel even een eyeopener. Thanks!

  • Soms moet je ook even aan jezelf denken. Dat kan nooit echt kwaad.
    Mijn moeder zei onlangs tegen mij, ik weeg mij 1x per jaar en wat was ik verbaasd.
    Ze heeft ergens wel gelijk, waarom zouden we moeten kijken naar ons gewicht? Iedere vrouw/man is mooi op zijn eigen al.

  • Ik herken wederom veel in je verhaal. Zoals ik al eerder schreef is mijn situatie qua lengte en gewicht omgekeerd. Tot voor kort heb ik altijd een gezond gewicht gehad, maar als mensen het getalletje horen schrikken ze toch. Vooruit, ik zal dapper zijn en het opschrijven: ik woog ongeveer 41 kg. Dat was precies een BMI van 18,5. Maar die opmerkingen altijd…

    Ook wat je schrijft over rationeel zijn en toch gevoelig. Hoe moeilijk het is om daar wijs uit te worden en dat je beschadigd bent. Super herkenbaar.

    Ik hoop heel erg dat ik in mijn reactie op je artikel van gisteren niks kwetsend heb gezegd. Anders uiteraard mijn excuses.

    • Dat laatste, dat is dus precies waar het om draait: Jij hoeft je excuses niet te maken, want je hebt nooit de intentie gehad mij te kwetsen. Het enige wat ik je kan doen is de volgende denken: Hé, moet ik iets zeggen of kan ik daar de ander mee kwetsen? That’s it. Het ging mij niet om het excuus, enkel de bewustwording. Ik was juist heel blij met alle eerlijke reacties.
      Dapper dat je hier je gewicht en BMI deelt. Ik besef maar al te goed dat dat voor jou net zo moeilijk is als voor mij. X

  • Wat een heftig verhaal…. Ik weet niet waarom maar ik zit hier met tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel. Je kan zó goed schrijven Marion. Je hebt iets geraakt hier.

  • Pfoe pfoe. Ik heb jouw artikel met “plezier” gelezen. Plezier uiteraard tussen hele dikke aanhalingstekens. Jezus, wat stel jij je kwetsbaar en eerlijk op! Knap hoor!
    En over hetgeen je schreef: ik werd er stil van! Sterkte op alle fronten.

    • Sommige mensen vinden het té, maar ik stel me bewust zo kwetsbaar op, zodat ik feitelijk gedwongen wordt mijn masker af te zetten. Ik liet alleen mijn sterke en positieve kant zien, want die heb ik ook (dat weet jij als geen ander), maar dat heeft me wel bijna de kop gekost. Dit is mijn manier om er weer bovenop te komen. Thanks voor je support.

  • Voor jezelf shoppen kan inderdaad heel leuk zijn 🙂 Wel goed dat je je hier bewust van bent geworden. Ik hoop niet dat mijn reactie op het artikel van gisteren jou heeft gekwetst ofzo, dat was absoluut niet mijn bedoeling in ieder geval.

    • Ik heb geen enkele reactie persoonlijk opgevat. Het was meer een bewustwording die ik probeerde te bewerkstelligen. Daarnaast hebben de reacties mij ook juist geholpen om in te zien dat het niet persoonlijk bedoeld is. Het heeft dus beide kanten opgewerkt!

  • Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Behalve dat ik het weer een heel krachtig stuk vind. Getalletjes inderdaad, ze doen een mens meer kwaad dan goed (inclusief mijzelf hoor). Ik voel me ook een beetje rot door mijn opmerking. Het ‘schoonheidsideaal’ (heb er even geen ander woord voor) zit er inderdaad zo ingegroeid dat er eigenlijk al geen keuze meer is. Ik zou minder moeten scheren, zoals ik al zei, omdat mijn benen meer op een slagveld lijken. Vind dat een lastige stap. Moedig dat je binnenkort naar de sauna gaat! Ik bewonder jou echt van diep uit mijn hart. ♥ En dat mag best eens gezegd worden 😀

    • Ik moest jouw reactie even terugzoeken, maar ik vond het juist heel helpend. Om te weten dat ik niet de enige ben die last heeft van dat soort dingen, al is het op een andere manier. Ik denk dat het iedereen opvalt als een vrouw haar benen niet scheert, maar dat komt omdat het dus de standaard is geworden om het wel te doen. Als het andersom zou zijn zouden we denken: Hé, dat is apart. Die vrouw heeft geen haar op haar benen. Ja toch? En ik ga binnenkort lekker met mijn ongeschoren stampers naar de sauna. Dat laatste is echt ontzettend lief en fijn om te horen. Dank je wel. ♥

  • Getallen, opmerkingen en gedachten het kan allemaal ontzettend hard aankomen. Wanneer is het eens over met het ongevraagd plaatsen van opmerkingen waardoor een ander alleen maar onderuit gehaald wordt! Doen mensen het omdat ze zelf zo ontzettend onzeker zijn? Uiterlijke kenmerken zijn zoals ze zijn en het is vaak ontzettend moeilijk om het zelf te accepteren, laat staan als anderen er nog over beginnen. En wat een ontzettend heftige clip Marion, ik werd er helemaal in gezogen.

    • Ik weet het ook niet, maar ook dát lijkt normaal te zijn geworden. Overal en ongevraagd je mening geven. Ik vraag er tenminste netjes om 😉 Die clip, ik heb hem al regelmatig gekeken. Hij is ontzettend heftig, maar hij is ook zo waar. One friend can save a life.

  • Ik heb het artikel van gisteren gemist. Oordelen omdat jij je niet meer wilt scheren? *rolt met haar ogen*.

    Ik vind het artikel hierboven heftig maar ik vind het vooral heel knap hoe open en eerlijk jij bent.

  • Wat hierboven wordt gezegd is helemaal waar: de woorden zijn pijnlijker dan bijv. een klap tegen je wang. Ten minste, dat is bij mij zo en altijd zo geweest. Ik ken de uitdrukking “sticks and stones may break my bones but words will never hurt me”, maar nee, dit vind ik niet kloppend. Niet voor mij in elk geval.
    Ik wil even zeggen dat je ik je heel stoer vindt. Omdat je goed bezig bent. Omdat je wél ‘doet’ en niet alleen maar gaat zitten mokken om wat er wellicht tegen zit. Je bent heel dapper.

  • Marion, weet je dat hierover schrijven ook een vorm van acceptatie is? Ja, je hebt moeite met getallen, met bepaalde gedachten, met je zelfbeeld, enz… Maar alleen al het feit dat je het allemaal durft op te schrijven (en te delen), zwart op wit, is het begin van acceptatie en bewustzijn. Al heb jij aan dat laatste geen gebrek. Ik weet ook hoe frustrerend het is om je van zoveel dingen bewust te zijn en toch het probleem hebben dat je gevoel niet meewerkt. Waardeloos…
    “Trek je niets van anderen aan”… een opmerking waar vrijwel iedereen wel mee wordt doodgegooid. Tja, mensen zijn kuddedieren en we zullen altijd ergens in ons achterhoofd bezig zijn met de buitenwereld.

    Oké, ondertussen weet ik niet meer waar ik met mijn berichtje naar toe wilde. Lekker slim hè? Anyways, jij gaat met enorme stappen vooruit. En ja, soms val je een stap terug, maar kijk dan maar naar wat je al bereikt hebt! Je bent een topper Marion, maar dat gaat pas echt landen zodra je het zelf kunt aannemen en geloven. Complimenten accepteren is wat anders dan het voor waar aannemen, maar probeer het toch maar. Men zegt het niet voor niets. 😉
    Succes! X

    • Helemaal mee eens. Door het op te schrijven wordt de waarheid meer werkelijkheid en dat helpt me enorm in het accepteren. Ik zeg dat ook wel eens op het eetstoornisforum: schrijf het op, zodat je het voor je ziet, zodat het waarheid wordt en je er niet meer omheen kan. Het helpt echt bij het acceptatieproces.
      Ik ga mijn best doen. Dank je wel, Roos. X

  • Het is hoe jij je voelt wat anderen op je ingepraat hadden.
    Bij mij is de knop om en ik keek een aantal jaren geleden in de spiegel en deed dat iedere ochtend toen zei ik tegen mezelf ‘k ben knap en mooi en kan het….. ‘.
    Ik leef op grote voet schoenmaat 43-44 en kledingmaat xl -xxl.
    Nergens schaam ik me voor.
    Jij kan het ook.
    Succes met alles deze week…..

    Xoxo

    • Ik kan een voorbeeld aan jouw nemen en dat doe ik ook bij deze. Het zal niet in één keer gaan, maar ik ga daar komen waar jij ook bent. Mooi dat je zo prachtig jezelf bent. X

      • Dank je wel dat is aardig.
        Inderdaad…. daar ga je voor.
        Nee, er gaat erg veel tijd in zitten.
        Maar je kan het.
        Bij mij had het jarenlang geduurd.
        Inderdaad en complimenten krijgen en op de juiste manier ontvangen is zo belangrijk.
        Daarom is het zo belangrijk dat de partner dit weet en hoe ermee om te gaan.
        Want alles was wat negatief was maakt iemand kapot.
        Tranen met tuiten had ik gelaten.
        Ik heb het achter me gelaten.
        Jij bent ook prachtig en ik lees je blog graag.
        Je schrijft zo mooi en goed.
        Weet waar je over schrijft.

        Fijne avond en lieve groeten…. Xx

  • Dit artikel komt heel erg bij mij binnen.
    Het roept tranen bij mij op.
    Ik herken het namelijk helemaal.
    Ik sta dagelijks op de weegschaal en bepaal via dat getal hoeveel ik mag eten die dag.
    Mijn geluk/blijheid hangt voor een groot deel af van mijn gewicht.
    Ik ben momenteel te zwaar en dat maakt mij erg verdrietig.

    Jij daarentegen hebt een prachtig gewicht.
    Je bent ook mooi lang.
    Maar ook al je dat niet was dan was je een prachtig mens.
    Helaas kan ik dat makkelijker tegen iemand anders zeggen dan tegen mijzelf.

    Ik ken trouwens meer vrouwen met schoenmaat 41/42 dan kleiner.

    Eigenlijk is het vreemd dat je raar aangekeken zou worden in het zwembad als je onderbenen
    niet geschoren zijn.
    Je bovenbenen zijn toch ook behaard? En die scheren de meeste vrouwen niet, (ik in ieder geval niet),
    En de meeste mensen scheren hun armen ook niet.

    • Iedere dag een oordeel vellen over jezelf aan de hand van het getal wat je ziet op de weegschaal. Je dag, je geluk, je gevoel laten afhangen van dat verrekte ding. Ik ken het nog zo goed. Zou je niet minder kunnen wegen? Eens per week? En zou je misschien ook het schommelingspercentage kunnen accepteren? Je schommelt gemiddeld 3 kilo in gewicht. Kijk wat je vanochtend woog en accepteer dat gewicht ook met +1, maar ook met -1. Want als je morgen een kilo minder weegt is die kilo minder je standaard geworden en is je gewicht van vandaag meteen slecht. Wat voor jou ook meteen een slechte dag, minder eten en een negatief oordeel over jezelf oplevert.

      Lieverd, doe het jezelf niet aan. Ik heb mijn halve leven laten verpesten door dat ding en ik ben er geen moment gelukkiger van geworden. Prima als jij aangeeft dat je teveel weegt. Prima als je gewicht kwijt wil, maar gun jezelf eens wat ruimte. Ga eens per week of liever nog eens per twee weken op de weegschaal. Je hoeft jezelf niet zo in te kaderen. Je hebt al genoeg waar je mee bezig bent in je hoofd. Geef jezelf ruimte, echt meis. Oké?

      Ja, wat die benen betreft, inderdaad, op mijn bovenbenen en armen zitten ook haartjes. Dat vind niemand dan weer gek. Het is een bijzonder gebeuren. Ik ben echt benieuwd als ik ga. Ik denk dat het wellicht amper iemand opvalt!

      • Dank voor je lieve reactie.
        Het lukt mij soms wel om een dagje niet te wegen, maar een week is erg moeilijk voor mij.
        Ik ben bang dat ik dan weinig ga eten omdat ik niet durf.

        Ik denk ook dat het niemand op zal vallen eerlijk gezegd.
        En in de winter scheren sowieso veel vrouwen hun benen niet hoor ik vaak.

  • Heftig, maar erg knap geschreven! Die cijfertjes vind ik ook niet zo fijn. Wegen wil ik ook helemaal niet meer en we hebben dan ook geen weegschaal in huis, maar de ouders van mijn vriend wel en hij heeft wel een paar keer geprobeerd om mij daarop te krijgen, maar dan begin ik ook nee te schreeuwen. Ik denk dat dat komt doordat ik een aantal jaar terug door mijn moeder regelmatig werd gewogen omdat ze vond dat ik te dun werd en dat vond ik vreselijk, aangezien ik wist dat het kwam doordat ik mij zo ongeveer continu gestressed voelde in die periode. Toen ik later uit huis ging en met mijn vriend een relatie kreeg was het ook ineens een stuk beter, maar nog steeds heb ik een intense hekel aan de weegschaal.
    Qua kledingmaten ben ik niet zo moeilijk trouwens (misschien dat dat ook wel komt doordat ik altijd een van de kleinste maten heb), maar qua schoenmaten wel, terwijl mijn maat 39 vrij gangbaar is. Toch heb ik dan van die vriendinnen die maat 37 hebben ofzo en even lang zijn als mij en dan voel ik mij slecht over mijn schoenmaat, terwijl ik eigenlijk niet zou moeten vergelijken.

    • Ik wou dat ik het woord vergelijken helemaal kon schrappen uit de Dikke van Dalen. Wat zou dat een hoop schelen voor iedereen zeg! Dun zijn wordt volgens mij nog steeds beter geaccepteerd dan dik zijn, maar ja, dat beleef je natuurlijk ook weer heel anders als je zelf te dun bent. Hier daar gaan we alweer. We moeten gewoon geen waarde hechten aan maten en gewichten. We moeten elkaar veel meer gaan waarderen voor wie we zijn. Dat lijkt me een goed plan. Bloggers zijn sowieso de liefste! 😀

  • Ook ik heb gereageerd op je artikel van gisteren om je een hart onder de riem te steken en niet om je te kwetsen. Ik hoop dat het niet zo op jou is overgekomen.

    Ik vind de open en eerlijke manier waarop jij schrijft over alles wat jij doormaakt en wat jou dwars zit op je weg naar zelfacceptatie een verademing! Ik denk dat je er veel mensen mee helpt die er ook mee zitten maar er al dan niet over praten of schrijven. De manier waarop je dit doet is echt fantastisch en daar heb ik diep respect voor.
    Het van je afschrijven en dan ook nog op publiceren klikken is altijd spannend maar bij jou vind ik het elke keer weer getuigen van het lef dat je hebt en de sterke wil om er bovenop te komen.

    • Nee, geen moment persoonlijk opgevat. Geen enkele opmerking trouwens.
      Ik weet ondertussen dat ik er echt veel mensen mee steun. Ik heb veel stille lezers, dat kan ik ook zien aan de statistieken, maar ik krijg ook regelmatige mailtjes, zelfs anoniem. Dat is ontzettend fijn en dat geeft me zo immens veel steun! Weet je dat ik het niet eens meer spannend vind? Ik ben eerder enthousiast en nieuwsgierig naar de reacties die komen gaan.
      Dank je wel weer, Godelieve!

  • Blijft vind ik altijd moeilijk worstel zelf ook wel met de getallen die de weegschaal laat zien.Ik mag niet meer als dat en dat wegen waarom nou daarom .Voel me happy bij een bepaald gewicht en daar wil ik eigenlijk niet van afwijken wordt er onrustig van als dat wel zo is .En dat na zoooooooo eel jaren en genoeg therapie en op een leeftijd dat je denkt boeiend .Maar toch ook ik ben beschadigd teveel en dat stukje heelt denk ik nooit meer.

    • Daarom ben ik echt blij dat we geen weegschaal meer hebben. Ik denk inderdaad dat ik daar net als jij nooit meer vanaf kom. Een manier vinden om er zo goed mogelijk mee om te gaan, dat is denk ik het enige wat kan. X

  • Het giet hier reacties. Terecht, want met de problemen die je aanhaalt worstelen heel wat mensen, of ze het nu toegeven of niet. Knap van je dat je het ‘taboe’ bespreekbaar maakt. Ik heb nog nooit een foto van gezien waar je volledig opstaat, maar bij wat ik van je las, geschreven door mensen je je hebben ontmoet, liep over van lof over jou. Je moet op een zomerse zondag eens naar het strand gaan, en langs de kustlijn wandelen. Echt waar, de mannequins zijn zeer dun gezaaid :). Echt een boost voor je zelfvertrouwen, zo’n wandeling!

  • Als mensen (even zwart wit iedereen op een hoopje) eerst naar het hart van iemand zouden kijken en naar uitstraling dan zou de wereld er zo anders uitzien!
    Daarnaast wat is mooi, lelijk, groot, klein….het is zo naar dat dit er bij jou zo ingestampt is door andere en dat je daardoor zulke negatieve associaties hebt eigenlijk terwijl je al die mooie dingen wel kan noemen!

    mbt die moeilijke vraag, je weet het wel en dat gevoel, dat gaat hoop ik nog volgen marion, je bent nu bezig met hele kwetsbare thema’s!!

    Stap voor stap

    Je bent het zo zo waard!!

    XXX

  • Helaas werkt de wereld zo, en ik verbaas me er altijd nog over hoe hard mensen kunnen zijn. Het artikel van gister van jou heeft mij in een andere kijk gezet. Het is nu eenmaal vaak zo dat alles met een reden gebeurd maar wij vaak die reden niet zien en gelijk onze mond opentrekken.

  • Weet je wat alleen erg lastig is met opmerkingen.. Soms bedoel je het juist positief en komt het dus negatief over bij de ander. Want mensen die zeggen dat ze 80kg bij jou niet gedacht hadden bedoelen het juist goed lijkt me.. Ik ervaar dat zelf ook hoor. Dat mensen iets positiefs bedoelen en het voor mij juist pijnlijk is.

    • Dat klopt. Ik ben me er ook van bewust dat ze het positief bedoelen. Ik hoop alleen dat ik mensen nu ook bewust maak dat ze letterlijk tegen mij zeggen dat ik veel weeg en dat dat dus heel pijnlijk is. Vaak is het zo dat de gekwetste zich er maar overheen moet zetten en dát is eigenlijk wat ik niet vind kloppen. Het mag ook wel een keer andersom. X

  • Heftig om te lezen dat het oordelen van anderen jou bijna je leven heeft gekost. Echt heel heftig. Ik zou willen dat het anders was, dat je de getallen en cijfertjes wat meer los kon laten, dat je het oordeel van anderen van je af zou kunnen zetten. Maar dat is absoluut heel erg moeilijk in een maatschappij waarin iedereen elkaar beoordeeld en veroordeeld. Ik kan je nu een hele lading met advies geven, maar zoals je zelf ook al zegt, rationeel weet je dat zelf ook wel.
    Ik vind het wel heel erg knap dat je je zo kwetsbaar opstelt. Nog knapper vind ik het dat je je eigen ‘problemen’ wilt gebruiken om ervoor te zorgen dat mensen hun ogen openen en eens na denken voor ze wat zeggen. Natuurlijk kan je niet altijd voorkomen dat je oordeelt en kies je er soms bewust voor om ergens eerlijk over te zijn, maar het is goed om hier wel bewust mee bezig te zijn. Ik vind het trouwens ook echt heel naar om te lezen dat je jezelf tekort doet. Je verdient zoveel meer dan dat. Toch lees ik ook echt wel vooruitgang in je blog. De spanning voor de therapie die afneemt bijvoorbeeld. Je bent echt zo ontzettend goed bezig met jezelf. Stapje voor stapje wordt het beter. Ik hoop echt dat je je ook stapje voor stapje beter gaat voelen, dat gun ik je zo!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s