Hoe ging de intake?

headerall960

Gisteren had ik om 12:15 uur een intakegesprek voor dagbesteding en/of arbeidstherapie. Ik wilde dolgraag naar de dagbesteding, maar omdat de intake plaatsvond op de locatie van de arbeidstherapie was ik bang dat dat niet zou lukken. Ik kan nu al vast zeggen dat het wél de dagbesteding is geworden en dat ik vanochtend zingend mijn bedje uitsprong. Hoe het precies ging lees je in dit artikel.

Vlak voor de afgesproken tijd meldde ik mij bij de receptie. In de mail stond wel dat ik mij op de tweede etage in het personeelsrestaurant moest melden, maar dat vond ik zo vreemd dat ik mij toch maar eerst even bij de balie meldde. “Ja hoor, dat kan. Gewoon naar de tweede verdieping en het bordje restaurant volgen.” Ik keek beide dames aan. Ik was volledig uit het veld geslagen. Moet ik nu in een onbekend gebouw zomaar een kantine inlopen waar ik niemand ken en waar ik geen vaste plek heb om me op te richten? Want waar is degene met wie ik de afspraak heb? Ik heb haar nog maar één keer eerder gezien. Ik herken haar nooit meer! Ik werd een beetje boos. ”Nou, ik zal wel zien of ik het vind.” Hoe kunnen ze iemand met een sociale fobie dit nou flikken?

Ik liep de trap op, de tranen stonden in mijn ogen en ik voelde me duizelig worden. Op de tweede verdieping ging ik zitten. Dit ging me gewoon niet lukken. Ik kon het niet geloven. Toen zag ik de vrouw van beneden met haar portemonnee in de hand de lift uitstappen. Die kon alleen maar naar het restaurant gaan dacht ik. Ik loop wel achter haar aan. Ik hoopte dat ze me zou aankijken en me op sleeptouw zou nemen, maar dat deed ze niet. Ik liep het restaurant binnen en daar was het druk. Ik hoorde niets meer, zag niets meer en de grond zakte onder mijn voeten weg. Toen hoorde ik een stem: ”Hoi Marion. Ik kom zo bij je.” Ik keek om en zag een vaag bekend gezicht. Ik was blij dat ze mij nog herkende, want ik had haar nooit meer herkend. Getallen onthou ik wel, maar namen en gezichten? Forget it. Ik kon verder enkel nog ja en nee zeggen en schakelde over op de automatische piloot.

De afspraak vond plaats in een apart kamertje. Goddank. Stilte. Rust. Geen andere mensen om me heen. Helaas had ik ondertussen mijn masker al op, glimlachte ik netjes en hing zoals altijd de intelligente, sterke vrouw uit. Ik haalde diep adem. Dat masker moest af. Nu! Als ik naar de dagbesteding wilde moest ik laten zien hoe ik er echt aan toe ben. Het lukte me. De tranen kwamen, maar wat er vooral omhoog kwam was woede. Woede dat ik daar zat. Een intake voor dagbesteding. Voor mij! Schilderen. Tekenen. Knutselen. Koken. Verdomme! Ik ben inkomensconsulent!

We waren het er snel over eens dat we gaan beginnen met twee dagdelen en wel de woensdag en de vrijdag. Zo heb ik een mooie weekindeling: maandag therapie, woensdag tekenen of schilderen en vrijdag koken. Wanneer ik wilde beginnen? Meteen! Woensdag! Toen kwamen weer de tranen. Ik voelde direct de spanning oplopen. Schilderen. Tekenen. Ik heb het vroeger op school veel gedaan. Koos het zelfs als examenvak. Haalde achten en negens. Zou ik het nog wel kunnen? Lissy keek me aan. Je hoeft hier niet te presteren, hè? De pijn van binnen stroomde werkelijk door tot in mijn tenen. Ik kon gewoon niet meer. Gisteren besefte ik voor het eerst hoe lang en hoe ver ik over mijn grenzen heen ben gegaan.

Ik heb altijd moeten presteren van mezelf. Ik had iets goed te maken. Zo voelde het. Ik was te lang. Te dik. Te zwaar. Te lelijk. Ik moest het compenseren met mijn prestaties op school. Met zwemmen, hardlopen en afvallen. Hard werken en vooral steeds zwaarder werk doen. Pijn verdragen en incasseren. Heel veel incasseren. En nu hoeft het niet meer. Het dringt nog niet eens helemaal tot me door.

Vanochtend werd ik wakker met Ellie in mijn hoofd. Ik sprong mijn bed uit, zong onder de douche en liep zingend de trap af. Ik vind het doodeng om woensdag te starten, maar iets in mij zegt dat dit geweldig goed gaat uitpakken. Woensdag tekenen en schilderen. Vrijdag koken. Ik. Koken. Ik die een pestpokkehekel heeft aan koken. Die een pan soep in een paar minuten kan omtoveren in een pan bami. Die snelkookrijst waarvan op de verpakking staat Kan niet mislukken! zonder moeite laat mislukken. Die blij is dat ze Jan Pannenkoeken kan opwarmen zonder ze te laten aanbranden. Die ik gaat voortaan op vrijdag koken. Van Peter krijg ik geen broodtrommeltje mee naar mijn werk, maar staat er vanaf nu iedere vrijdagochtend een EHBO-trommeltje klaar op het aanrecht. ♥

43 thoughts on “Hoe ging de intake?

  1. toen je in je vorige blog schreef dat je je in die kantine moest melden dacht ik echt dat je dat er zelf van gemaakt had. ik kon me niet voorstellen dat ze je dat aan zouden doen. heb je ze nog gezegd dat het voor de toekomst wel iets is om over na te denken…?
    wel heel fijn dat je naar de dagbesteding mag! en er al zo snel terecht kunt. spannend ook… fijn weekend meissie xxx

    1. Ik was zo aard van de kaart dat ik daar niet eens aan gedacht heb, maar het is een goeie om dat nog even te bespreken. Als de paniek doorgezet had dan was ik waarschijnlijk naar buiten gegaan en had ik de afspraak laten schieten. Zeker spannend, maar ik kijk er naar uit. Dank je wel. Jij ook goed weekend. X

  2. hoi
    Je artikel pakt me weer! Wat schrijf je toch goed, die laatste zin, lol!

    Maar nu serieus, wat heftig weer voor je, al die emoties maar Marion, je liet ze er wel zijn!! Ik vul nu in, maar dat had je xx tijd geleden niet gedaan denk ik? Je liet de emoties komen, hoe heftig ook!

    Je hoeft niet meer te compenseren, ik hoop echt dat je dit inderdaad ook zo voelt, jij bent wie je bent (klinkt cliche) en je bent goed zoals je bent.

    Wat bijzonder dat je nu gaat tekenen/schilderen terwijl je dat op school ook koos als eindvak! Ik hoop dat het ook helend kan werken om dit te gaan doen.

    Ennuh…ik wacht de uitnodiging voor een “candlelight dinner” wel af 😉

    Heel veel succes en sterkte en leerzame en fijne momenten daar!!

    1. Denk meer dat het een kwestie was van niet kunnen een tijd geleden. Ik geloof ondertussen wel dat mijn lichaam en geest in staat is zelf aan te geven wanneer ik ergens aan toe ben. Dat geeft ook een bepaalde rust. Ik moet veel minder, want ik weet dat het vanzelf wel komt. Zeker als het emoties e.d. betreft. Dank je wel!

      1. Juist als het een “niet kunnen” was, dan vind ik dit echt een enorme vooruitgang! Wat fijn dat je die “moetens’ meer kan loslaten!!

        Fijn weekend

  3. Wat is dit fijn om te lezen! Super dat het uiteindelijk toch de dagbesteding is geworden. En wieweet ga je nog van koken houden ook 😊.

    Heel veel succes, maar ook vooral heel veel plezier 😘

      1. Het is hier ook gebeurd! Na twee keer al 😁 Waar ik eerst tranen met tuiten stond te huilen omdat ik een pannenkoek moest bakken en ik het echt niet kon, bak ik ze nu voor het hele huishouden als ontbijt en maak ik heerlijke ovenschotels. Zo zie je maar…

  4. Pfoe wat heftig allemaal. Maar ik weet zeker dat je heel veel van de dagbesteding gaat leren. Super goed van je dat je hebt doorgezet en niet de hele tijd je masker hebt opgehouden. Heel veel succes!

  5. Een achtbaan van gevoelens…Goed dat je je masker af durfde te doen en ze (en daardoor de echte Marion) allemaal toe liet. Kan me goed voorstellen dat dit alles erg spannend is. Maar wel weer een overwinning! Creatief bezig zijn helpt erg om meer rust te vinden en dat in combinatie met onder de mensen zijn .. Super! Komt goed meis. Wens je alvast veel plezier en dat koken…Op het begin liet ik bijna alles aanbranden en zelfs als dat gebeurd is het niet erg. Just Let it happen.x

  6. Pfff…ik krijg het er ook helemaal benauwd van 😦 Wel leuk dat we misschien een categorie koken op je blog krijgen 🙂 …..sterkte meissie!

  7. Echt, ik snap niet dat ze je eerst naar de kantine lieten gaan hoor!
    Ik zou dat net zo slecht durven als jij , ik moet er niet aan denken!
    Dus ik snap heel goed dat alles toen op de automatische piloot ging en dat je
    heel bewust na moest denken om je masker af te zetten. Dat is niet zo gemakkelijk.
    Maar knap dat het je gelukt is Marion.

    Fijn dat de rest goed verliep en je inderdaad naar de dagbesteding kan gaan.
    Heel veel succes daar, laat je niet van de wijs brengen, doe het rustig aan.
    Hoop voor je dat je dat ‘presteren’ gevoel voldoende van je af kan zetten.

    Lieve groet,Marga

  8. Ik vind het ook raar dat die afspraak in de kantine was. Ik zou ook gevraagd hebben naar de reden ervan in het gesprek. Knap dat je toch naar die kantine bent gelopen ondanks dat het heel moeilijk voor je is.

    Je hebt me weer iets moois geleerd vandaag, dat moeten presteren van jezelf, dat zou ik ook eens willen afleren. Bedankt Marion voor alles wat je hier deelt en waar we ieder op onze eigen manier lering of troost uit kunnen halen 🙂

  9. Het is net een rit met de achtbaan. Ik vind het knap dat je woensdag gaat beginnen en ik hoop zo dat je tekenen en schilderen weer net zo leuk vind als toen op school en dat je ervan kunt genieten zonder het gevoel dat je iets moet presteren.

  10. Ik had natuurlijk al beetje gereageerd, maar wilde hier ook nog even zeggen hoe trots ik was hoe je het hebt gedaan, hoe eerlijk je bent geweest en hoe je door hebt gezet. Het zal vasr nog moeilijk worden, maar zo knap dat je er positief naar kan kijken. Hopelijk een opweg naar meer stapjes vooruit. Succes!

  11. Ik zit mij ineens te bedenken dat jij heel goed een boek zou kunnen schrijven over dit alles wat je al overwonnen hebt en nu mee bezig bent, jouw vooruitgang en toch weer mini terug vallen, belachelijk en raar natuurlijk dat je in een kantine moet gaan zitten wachten, iets wat ik zelf nog nooit heb mee gemaakt in elk geval, waar ik ook moest zijn. Ik ben blij dat jij jouw masker af kon zetten om jezelf toch te laten zien. Hier heb ik ook nog weleens moeite mee als ik met een instantie te maken krijg, dat ik mijzelf verkeerd om laat zien, maar ergens zit ik dan toch ook in tranen en dan keert het weer naar mijzelf laten zien, dus wederom herkenbaar.

    Maar ik moet ook even lachen, om de broodtrommel van jouw Peter die nu een EHBO doos zal worden op de vrijdag, natuurlijk ben ik ontzettend benieuwd hoe het jou zal vergaan met koken in de toekomst. Iets waar ik niet eens over nadenk en eigenlijk een natuurlijk iets vind. Natuurlijk ben ik ook ontzettend benieuwd naar jouw kunstwerken, en nee presteren hoef je niet, hoeft niemand eigenlijk als je het mij vraagt, zelfs niet met tekenen en schilderen of juist dan niet. Er is altijd weer wit zegt mijn beste vriend altijd. 😉

    X

  12. Ooh, ik ben echt blij dat het je gelukt is! Klinkt inderdaad wel als een heel heftige gebeurtenis, maar dat koken en creatief bezig zijn zal je waarschijnlijk wel goed doen. Succes!

  13. Wat goed dat je niet bent omgekeerd en weer weg bent gegaan, ik denk dat ik dat had gedaan. Super tof dat je dit gaat doen. Maar waarom in vredesnaam koken als ik vragen mag? Ik hoop dat je erover gaat schrijven, lijkt me bij voorbaat al grappig. 😉 En presteren hoeft niet meer, wat fijn om je dat te beseffen. Ik hoop dat bij mij die druk ook ooit zal verdwijnen, maar het loslaten mag ik nog niet van mezelf. Vanaf nu ben jij mijn grote voorbeeld. 😉 Ik word helemaal vrolijk hiero. 😀

  14. Wat goed dat je, ondanks je spanning en angst, toch die kantine vol vreemde mensen bent in gegaan (dat is volgens zelfs voor iemand zonder sociale fobie een nachtmerrie, voor mij in ieder geval wel). En ik ben zó ontzettend blij voor je dat je naar de dagbesteding ‘mag’, dat heb je toch maar even mooi geregeld allemaal!

  15. Ik leesde even tussen de letters door en voelde je pijn. Dat was mij wel een zwaar dagje denk ik zelf dan. Tekenen en schilderen daar kan je u op uitleven en de angsten er in tonen. Alvast veel succes meid, je kan het. 🙂

  16. Hey Marion,

    Wat goed dat het de dagbesteding is geworden 🙂 ! En wat goed dat je toch naar de kantine bent gegaan, ondanks dat je het moeilijk vond om te gaan. Echt fijn om te lezen allemaal! Veel succes en veel geluk daar!

    Liefs!

  17. Jeutje, wat een verhaal. Ik zat helemaal met je mee te leven, wat heb je dit sterk geschreven! Dat liedje onderaan voegt ook echt iets toe, echt tof! Ik hoop dat je het heerlijk gaat hebben op de dagbesteding, want dat verdien je!
    Veel liefs!

  18. heel erg mooi geschreven, je mag trots zijn op jezelf dat je eerlijk en open bent geweest en je masker even afgezet hebt.

  19. Wat een zelfbeheersing en bewustzijn om te midden van zo’n naar begin toch in no time weer tot jezelf te komen. Eindeloos respect, trooper!

    Het gaat je deugd doen om weer omringd te worden door mensen, eens het enge stuk achter de rug is. Go get ‘em tiger!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s