De eerste keer dagbesteding

IMG_20151007_125812

De dagbesteding. Gisteren was het dan zover. Ik keek ernaar uit en ik zag er tegenop. Er valt voor mijn gevoel niet zo heel erg veel te vertellen, maar ik ga toch een poging wagen.

Om 8:45 uur gaan de deuren open en kan je in de huiskamer terecht voor koffie en thee. Om 9:30 uur beginnen de activiteiten. Ik had met Laura, één van de begeleidsters, afgesproken dat ik er om 9:15 uur zou zijn zodat zij mij even kon voorstellen aan de andere leidsters. Ik was echter veel te vroeg. Voor 9:00 uur zat ik al aan de thee. Ik wist namelijk niet hoe druk het onderweg zou zijn, dus ik wou geen risico nemen. Morgen kan ik rustig een half uur later vertrekken.

Ik maakte kennis met leidsters en cliënten, maar vergat alle namen meteen weer. Ik zag een bekend gezicht. ”Goedemorgen, buurman.” Mijn overbuurman keek me verbaasd aan. Leuk, een bekend gezicht. Dan om 9:30 uur tekenen en schilderen. Ik besloot eenvoudig te beginnen. Ik koos een kleurplaat. Dat deden er meer,  maar er waren ook een aantal mensen die gingen schilderen of dingen gingen natekenen. Ik zat naast Brit. Ze was een tijdje afwezig geweest. Had haar arm gebroken na een val en had een poosje in het ziekenhuis gelegen. Dan hadden we Willem, Joke en Angela. Leuk groepje. Gezellig. Heel gezellig. En het werd steeds gezelliger. We bekeken vakantiefoto’s van Angela en ondertussen kwamen er nog meer mensen binnen. Masha, Anneke, Pien. Ik schud de namen zo uit mijn mouw. Zoals ik al zei, ik vergeet namen meteen weer. Gekke is dat ik altijd de beginletter onthou. Ik weet dus zelf wel precies over wie ik het heb. Daarna kwam Martijn binnen en als laatste … zij was zo druk! Van haar weet ik de eerste letter niet eens meer.

Het werd me teveel. Ik kon woorden in zinnen niet meer van elkaar onderscheiden. Stemmen galmden door elkaar en leken te echoën in mijn hoofd tot het uiteindelijk één grote massa van geluiden was die niet meer van elkaar te onderscheiden waren. Een paniekaanval was op komst. Even kwam het in me op om mijn spullen te pakken, in mijn auto te stappen en naar huis te gaan, maar in plaats daarvan concentreerde ik me op mijn tekening. De leidster had het al snel door en ze vroeg mij of het te druk was. Tot mijn stomme verbazing gaf ik eerlijk antwoord. Ja! Er werd gevraagd of het wat rustiger kon. Dat ging even goed, maar hier ging natuurlijk mijn schuldgevoel me weer parten spelen. Ik voelde me een spelbreker. Gelukkig was het daarna pauze en kon ik even naar beneden. Daar was het niet veel beter, want daar zat de groep bloemschikken én de mensen die op de inloop koffie kwamen drinken. Ik begon echt langzaam aan gek te worden. Deze overgang was veel te groot.

Na een half uur voor me uit gestaard te hebben (ik voelde me nu pas echt psychisch gestoord) ging ik weer naar boven. Even diep ademhalen en opnieuw beginnen. Het ging, maar daar was ook alles mee gezegd. Het voelde alsof ik al een volledige werkdag achter de rug had. Ik had echter nog maar een uurtje zitten kleuren. Brit zag er ondertussen even apathisch uit als ik. We konden er wel om lachen. Officieel duren de activiteiten tot 12:00 uur, maar om 11:30 uur was al bijna iedereen vertrokken. Ik zat er nog. Te genieten van de rust om me heen. Van tekenen en kleuren was niet veel meer gekomen het tweede uur.

Brit woont ook in Wageningen en ik had al opgevangen dat ze vanochtend met de bus was gekomen en dat dat niet al te soepel ging met haar gebroken arm. Ik bood aan om haar met de auto thuis te brengen en zo zaten we rond 11:45 uur samen in de auto. Ze vertelde mij een stukje van haar verhaal. Ik deelde een stukje van het mijne. Ze vertelde me dat er in de groep niet over onze problemen gepraat wordt. Ik vond dat wel fijn om te horen, want zelf ben ik nogal makkelijk met het delen van mijn problemen, maar voor veel mensen speelt schaamte toch een grote rol. Er is dus een soort ongeschreven wet dat het in de groep gewoon gezellig is en dat problemen besproken worden onderling of met de leiding. Ik zette Brit af op het busstation waar ze vlakbij woont en reed naar huis.

Ik deed een poging bovenstaand verhaal met Peter te delen, liet hem een paar foto’s zien die ik had gemaakt, schoof twee boterhammen naar binnen, kloekte een glas sinaasappelsap weg en dook mijn bed in. Ik ben in tijden niet meer zo moe geweest. Na twee uurtjes slapen ging ik er weer uit. Ik liep naar beneden, gaf Peter een kus, zei dat ik mijn bed niet meer uit zou komen, pakte mijn laptop en ging weer liggen. Ik bestelde Netfix voor een maandje en ging heerlijk gedachteloos series kijken. Rond een uur of zes nog even eruit voor een broodje en daarna weer liggen. Ik denk dat ik om 19:00 uur alweer sliep. Wat een dag. Morgen koken. Ik weet al wat. Andijviestamppot. De laatste keer dat ik een aardappel geschild heb kan wel eens 20 jaar geleden zijn. Ik hoop dat ze een dunschiller hebben. Ik heb al besloten dat ik niet mee ga eten. Dat zou én te vermoeiend zijn én die stap is gewoon ook nog net even te groot.

Ondanks dat ik vreselijk moe was, bijna een paniekaanval kreeg én mezelf op momenten een redelijke loser vond dat ik zelfs twee uurtjes kleuren nog niet aankon, ben ik ontzettend blij en gelukkig met dit alles. Het is fantastisch om vroeg in de ochtend weer in mijn autootje te stappen om ergens naartoe te kunnen gaan. Het voelt ontzettend fijn om op een plek te zitten waar niemand iets van je verwacht en waar niemand je beoordeeld op hoe goed je je werk doet. Waar niemand commentaar heeft op je uiterlijk. Waar het eigenlijk niemand interesseert wat voor achtergrond je hebt. Iedereen vindt het gewoon tof dat je er bent. Geen vragen. Geen opmerkingen. Alles is prima. Ik voel me hier welkom. Ik voel me hier thuis. Ik zit hier wel goed voor de komende drie maanden. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Psychische Shit

72 Reacties

Niet te hard zijn voor jezelf hé. Het is niet dat je geen twee uurtjes kleuren aan kan. Het zijn de prikkels waar je moeilijk mee om kan. Herken ik volledig. Prikkels van drukte, lawaai, soms zelfs licht, … kunnen mij volledig uitputten. Voel mij ook nog regelmatig schuldig en een spelbreker/zeurder. Nu doe ik nog allerlei vrijwilligerswerk waar het op sommige plaatsen ook hectisch kan zijn, maar als ik later weer een betalende activiteit op één plaats doe is dat mijn belangrijkste prioriteit: zoveel mogelijk prikkels beperken. Ik geloof dat ik nog veel aan kan van werk, maar als er teveel prikkels zijn is het vat direct vol. Is voor jou ook wellicht het geval. Goeie moed Marion! x

Dat moet inderdaad wel een zware overgang geweest zijn!
Wel een fijne manier om weer aan de drukte te wennen hoop ik? En het klinkt ook als een aangename plek verder.
Sterk dat je meteen zei dat het niet ging! En veel succes morgen.
Liefs, Sofie ❤

Ik vind dit zo fijn om te lezen! Zo hoort het ook te zijn eigenlijk, overal, zonder oordelen, zonder prestaties en ga zo maar door. Dat het je even teveel werd, kan ik mij ook helemaal indenken, ik hoop dat het snel wat meer went voor jou en dat je hele mooie mensen om je heen hebt daar. In elk geval al eentje, wat lief dat je haar naar huis hebt gebracht.

En mag ik vragen, welke serie heb je nu gekozen op Netflix om te kijken? 😉 hi hi

Voor vrijdag, heb je zelf een dunschiller in huis? als ik zoiets ga doen of ondernemen bij anderen, dan neem ik dat eventueel zelf mee, is het er toch weet niemand het, is het er niet, pak ik dat gewoon uit mijn thuis, hahaha laat dit een klein tip zijn 😉

X

Ik ben Under The Dome gaan kijken. Heb de pilot en aflevering 2 gezien. Straks nog eentje kijken. Hihihi, nee ik heb zelf ook geen dunschillers. Ik heb echt al 20 jaar geen aardappel geschild!

Ah oke, dank je wel voor de netflix tip, vond ik weinig aan, de pilot al 😉 Veel plezier, en die dunschiller, jouw P. had er toch eentje kunnen hebben, hahaha 😀 Heel veel succes morgen!

hi hi Ik wens je vandaag heel veel plezzier en ook rustig aan en ik denk aan je, you know ❤ X (ik ben dan ook eerder en meer benieuwd en hoop dat het goed gaat naar je kookkunsten straks of morgen 😉 )

Wat goed! 2 uurtjes kleuren heeft er weinig mee te maken denk ik.. 2 uren prikkels binnen krijgen is doodvermoeiend dus helemaal logisch dat jij je zo voelt. Ik hoop dat je ook plezier mag gaan hebben daar, maar eerst nog even wennen 🙂

Je hebt het echt fantastisch gedaan! Supermooi beschreven ook, het leek even alsof ik er bij was. Heel lief trouwens dat je die mevrouw naar huis bracht, je hebt echt zo’n groot hart 🙂 Succes met het koken!!

Heftig he, zo ineens al die mensen. Ik herken je gevoel dat je helemaal overspoeld raakt en dat je iedereen door elkaar hoort tetteren.
Hopelijk gaat je lichaam langzaam aan leren dat het niet in standje overleven hoeft te gaan.

X

Het viel me op dat ik heel weinig lichamelijke reacties had. Weinig spanning, geen getril. Echt alleen overlopen in mijn hoofd. Dat is al een fikse stap vooruit. De rest komt inderdaad vanzelf ook wel.

Petje af voor jou. Niet alleen heb je het volgehouden, je heb er een positief gevoel aan overgehouden ondanks alles. Dan ben je een dankbaar mens en die zijn er veel te weinig.
Dat niemand je beoordeelt klinkt zo fijn, was dat maar overal zo.
Succes morgen en niet je vingers mee schillen, rustig aan.

Dat zijn inderdaad de prikkels! Na 2 uur college kon je me ook opvegen. En dan had ik nog niet eens goed kunnen opletten.
Heel fijn dat je je er thuis voelt 🙂 en alvast succes morgen!

Heel knap Marion hoe je hier zo open over kan praten. Het raakt me om jouw verwardheid te lezen. Juist vanwege de herkenbaarheid maar ik ben ook trots op je hoe je hebt doorgezet. Erg knap zeg. Daar mag je trots op zijn! Fijn trouwens dat er bij ‘jullie’ niet over problemen gepraat moet worden. Ik moest destijds echt eerst een uur lang verhalen van alle 10-15 man aanhoren. Aan 1 kant was dat goed omdat ik zelf ook open moest zijn over mijn verdriet en de schaamte aan de kant moest zetten én herkenning vond. Aan de andere kant was ik nadien altijd helemaal gesloopt. Autorijden was soms zelfs teveel. Achteraf lijkt dit voor mij ook beter te zijn geweest. Even uit je hoofd. Weer wennen aan de drukte en mensen om je heen. Petje af hoor hoe jij dingen oppakt! Ik durf te wedden dat je over een tijd met een dikke grijns terugkijkt 🙂

Wat een fijne reactie, Kim. Ik kan me goed voorstellen dat als je dan ook nog alle problemen van anderen aan moet horen, je helemaal kapot bent achteraf. Het heeft twee kanten inderdaad. Als je moeite hebt met praten erover, dan is het misschien juist wel goed. Zelf ben ik er in ieder geval wel blij om dat het daar in de groep lekker oppervlakkig blijft. Ik voel nogal snel de hulpverlener in me omhoog komen en voor je het weet zit ik daar weer meer voor de ander dan voor mezelf. 😉

Marion, dat je er alleen al was is al zo tof! Dan zit iedereen nog door elkaar te tetteren, dat ben je toch helemaal niet meer gewend. Laat het over je heen komen en als je thuis bent heerlijke ruist…….
Succes morgen met het koken!
Het gevoel is trouwens niet gek hoor, ik heb het iedere dinsdag tijdens mijn vrijwilligerswerk.
Ik werk heel bewust in een rustige hoek, maar tijdens de koffiepauze wordt het mij nog steeds teveel en ga ik soms even naar buiten.

Heel goed marion, klinkt wel als een zware dag. Ondanks dat heb je toch wat vrienden gemaakt en was je toch lekker sociaal. Ik ben fier op je, doe zo verder. 🙂

Wat fijn dat uiteindelijk het overheersende gevoel positief is. Heel knap ook dat je bent gebleven toen je het moeilijk had. Ik denk dat ik een beetje vergelijkbaar zou reageren op de drukte, kan me wel voorstellen hoe dol je daarvan wordt in je hoofd. Veel plezier met koken! Ik bedenk me dat dit misschien wel een fijnere activiteit is, omdat je je er toch meer op moet concentreren. Ik heb eens aardappels geschild terwijl ik voetbal keek en op msn zat (ja, lang geleden dus). Dat ging niet zo goed met mijn vingers haha. Succes en je bent een topper!

Nou, ik ben benieuwd morgen. Ik heb namelijk echt een pokkehekel aan koken. Hahaha, én voetbal én msn én aardappelen schillen. Dat kán ook niet goed gaan, hè!

Mooi hoe je die dag en je ervaringen zo goed en helder kan beschrijven. Moet een zware dag geweest zijn maar je kijkt er toch heel erg positief op terug. Ik wens je vandaag veel rust en probeer na te genieten van de enorme stap die je gisteren hebt gezet.

Knap hoor en ondanks dat het een grote overgang is, ben ik blij te horen dat het je toch bevalt. Het hoeft niet altijd in één keer, kleine stapjes is ook goed 🙂

Wat fijn dat je je er goed bij voelt! Dat is tenslotte het belangrijkste 🙂 Dat je je welkom voelt. Ben benieuwd hoe het koken morgen gaat 🙂 Mag je eventueel ook mee nemen wat je gemaakt hebt naar huis? Kunnen jij en Peter samen genieten van je geschilde aardappels 🙂

Dank je voor de update en wat een stap dat je zo lang gebleven bent!!
Wat een prikkels zo te lezen!

Lief dat je Britt thuisgebracht hebt.

Succes met de andijvie, haha vraag of je mag stampen als er geen schillers zijn 😉

xx

Wat fijn om te horen dat je het ondanks je angst momenten zo goed hebt ervaren. (Als in: een goede ervaring (het is al laat, sorry)). Ben heel erg benieuwd naar je verdere keren en wens je heel veel plezier en succes!

De laatste zin vind ik mooi Marion. Wat lief dat je Brit hebt afgezet met de auto. Ik wens jou heel veel succes morgen!

PS. Als ik een aardappel schil dan is de schil minimaal 5cm en blijft er haast niks over 😉

Ik kom ook altijd overal te vroeg omdat ik beslist niet te laat wil zijn. Heel herkenbaar!

Maar fijn dat het al met al zo’n positieve ervaring was en dat je je daar welkom voelt! Dat doet al enorm veel vind ik altijd, als je hartelijk wordt ontvangen en zo.

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: