Persoonlijk

De Afgelopen Week


Getagd: , , , .

koken

Door alle omstandigheden en veranderingen begint mijn blog de laatste tijd erg veel op een persoonlijk dagboek te lijken. Dat is niet helemaal mijn bedoeling, maar het is voor nu even niet anders. Het is wat mij bezighoudt en wat mij bezighoudt, daar schrijf ik over. Al zou ik anders willen, ik zou het niet kunnen.

Gisteren was de tweede dag van de dagbesteding. Ik ging koken. Jawel! We zouden stamppot andijvie gaan maken, maar dit werd uiteindelijk pompoensoep. Het zag er namelijk naar uit dat we met z’n tweetjes zouden zijn en om dan een hele pan andijvie te maken was een beetje overdreven. Uiteindelijk kwamen er toch nog twee man helpen bij het koken en zaten we uiteindelijk met acht personen aan tafel. Je leest het goed: we. Ik ben toch blijven eten. De angst om met meerdere mensen te eten verdween tijdens het koken als sneeuw voor de zon. Daarnaast wilde ik natuurlijk ook de door onszelf gemaakte pompoensoep proeven! Hij smaakte verrukkelijk. Ik had nog nooit pompoen op, in welke vorm dan ook. Absoluut voor herhaling vatbaar.

Het was een bijzondere ervaring deze week. Het huis waar ik jarenlang langsreed van en naar mijn werk, het huis waar mijn blik altijd net even iets langer op bleef rusten dan op alle andere huizen in die straat, dát huis, daar voel ik me sinds dag één al thuis. De deken van angst die altijd over me heen viel zodra ik op mijn werk aankwam die is er niet als ik daar naar binnen stap. De opluchting is enorm.

Dan ben ik ook nog steeds bezig met de pijn- en stemmingsregistratie. Ieder uur schrijf ik op wat ik doe en daarnaast geef ik mijn pijn en stemming van dat moment een cijfer. Mijn stemming is heel erg goed op het moment. Ik heb mijn mindere dagen, maar absoluut geen sombere dagen. Vanochtend werd ik helaas wakker met pijnlevel 5. Normaal begin ik de dag met een 2 en eindig ik de dag met een 5 of 6 als ik verder niet al teveel doe. 5 of 6 is draaglijk, maar normale kleding kan ik dan al niet meer aan. Dat betekent dat ik dit weekend niet de deur uitga en in pyjamabroek rond banjer. Daar heb ik overigens helemaal geen problemen mee, maar het geeft voor mij wel heel duidelijk aan dat ik al in de buurt kom van mijn grens. Pijnlevel 7 is voor mij de grens. Dat is het punt waarop ik niet meer kan werken of naar de dagbesteding kan. 8 en 9 is zoveel pijn dat ik niet meer kan functioneren en/of slapen en 10 betekent naar de huisarts of ziekenhuis. Het is voor mij heel fijn om dit op deze manier in kaart te brengen en zo mijn grens aan te kunnen geven. Ik vind niet meer kunnen werken door ziekte vaak een teken van zwakte en falen (wat het niet is, dat weet ik maar al te goed) en daardoor ben ik geneigd door de pijn heen te gaan. Mezelf groot en sterk te houden en niet te laten merken hoeveel pijn ik heb. Het registratieformulier is een heel goed hulpmiddel voor mij om dit niet meer te doen.

Ik schreef het woensdag al: ik ben echt helemaal total loss na afgelopen week, maar man oh man, wat ben ik een gelukkig mens nu ik weer wat kan doen! Ik stapte woensdag en vrijdag zingend onder de douche en vrolijk mijn auto in, zelfs toen ik nog niet wist wat me te wachten stond. Ondertussen kijk ik alweer uit naar komende woensdag. Hoe relaxt is dat? Maar nu ga ik voor het eerst sinds meer dan een jaar tijd weer eens echt weekend vieren! Ik ga ervan genieten en ik hoop jullie ook! ♥

45 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s