Chronisch ziek, Persoonlijk, Psychische Shit

Altijd ziek en toch gelukkig. Hoe dan?


Getagd: , , , , .

960

Positief blijven. De ene dag gaat het beter als de andere dag, maar over het algemeen durf ik wel te zeggen dat ik een vrij positieve insteek heb. Sterker nog, ik denk dat er best mensen zijn die af en toe braakneigingen krijgen van mijn positiviteit. Zo lag ik zaterdagavond al om 18:30 uur op bed. Een tijdstip waarop de avond voor de meeste mensen pas begint. Ik kan me er echt geen seconde druk om maken. Ik heb een vet relaxt bed. Ik heb wifi. Een laptop. Een smartphone. Ik heb boeken én ik kan lezen. Flinke Harry die mijn zaterdagavond kan verzieken.

Nu ben ik natuurlijk geen heilige. Ik schiet ook wel eens onverhoopt in de slachtofferrol. Avonden waarop ik er vreselijk de pest over in heb dat anderen wél naar die verjaardag kunnen, wél op vakantie kunnen, wél naar de sportschool kunnen, wél tot middernacht op kunnen blijven. Die slachtofferrol is niets om je voor te schamen. Je schiet er alleen geen ene zak mee op. Je trekt jezelf steeds verder de afgrond in door alleen maar te kijken naar wat anderen allemaal wel kunnen en wat jij zelf niet (meer) kan. Daarnaast idealiseer je datgene wat de ander doet ook nog eens, waardoor jij zelf nog zieker en zieliger lijkt. Zorg dat je er niet intrapt, in die slachtofferrol. Maar uh, hoe doe je dat?

Zorg ervoor dat jouw stemming niet afhankelijk is van anderen of van omstandigheden. Neem de verantwoordelijkheid voor je eigen handelen. Jij kan er niets aan doen dat je ziek bent, maar je hebt wel zelf in de hand hoe je ermee omgaat. Jij kan er niets aan doen als je je baan kwijtraakt, maar de manier waarop je daarmee omgaat is wél aan jou. Je kan thuis in een hoekje gaan zitten wachten tot de brief van het UWV op de deurmat valt of je kan vast online je uitkeringsaanvraag in gang zetten. Je kan er de pest over in hebben dat je afhankelijk bent van een uitkerende instantie, maar je kan ook blij zijn dat wij in Nederland zo’n vangnet hebben. Het is allemaal maar net hoe je er tegenaan kijkt.

Ik ben chronisch ziek en heb vaak pijn. Ik ben onlangs hersteld van een eetstoornis. Ik heb een dysthyme stoornis en een sociale fobie. Misschien komen daar nog wel een paar diagnoses bij binnenkort. Toch ben ik ontzettend gelukkig. Regelmatig vragen mensen mij hoe dat in vredesnaam kan. Hoe kan je in mijn situatie nou gelukkig zijn? Eerst dacht ik dat het te maken had met het feit dat ik die gitzwarte kant van het leven heb gezien. Dat zal ook wel een beetje meespelen, maar ik denk dat het vooral te maken heeft met het feit dat ik de verantwoording heb genomen voor mijn eigen zijn. Je hebt niet alles wat je overkomt in eigen hand, maar je hebt wel een keus hoe je ermee omgaat. Als je daar zelf de verantwoording voor neemt en stopt met je afhankelijk op te stellen van anderen, dan heb je je gemoedstoestand grotendeels zelf in de hand. Dat wil niet zeggen dat je nooit meer bang, boos of verdrietig zult zijn, maar als dat gevoel echt van jou is (en dus niet veroorzaakt is door iets wat een ander wel of niet gedaan of gezegd heeft) dan zul je zien dat je niet meer in die nare slachtofferrol terechtkomt. Dan is angst, boosheid of verdriet veel beter te verdragen en zul je ze zelfs als leerzaam ervaren.

Wat ik hierboven beschrijf is niet makkelijk. Ik weet nog dat ik hiermee begon toen ik mijn eetstoornis los wilde laten en dat het op momenten heel erg verwarrend was. Dan haalde ik verantwoording nemen en schuldig zijn aan door elkaar. Was die eetstoornis dan mijn eigen schuld? Had ik ervoor gekozen? Nee, natuurlijk niet. Niemand kiest voor een eetstoornis. Niemand kiest voor een depressie. Niemand kiest ervoor om chronisch ziek te zijn. Het enige waar je voor kan kiezen is de manier hoe je ermee omgaat. Zodra je beseft dat je die keuze hebt, zul je voelen dat je weer in je eigen kracht komt te staan. Dan ben je nog steeds chronisch ziek, heb je nog steeds een depressie of een eetstoornis, maar ben je geen slachtoffer meer van de omstandigheden. Je hebt weer grip op de situatie. Je voelt je weer gelukkig. ♥

66 Comments

  • JA! ♡ Gelukkig zijn is toch gewoon een keuze. Niet dat je 24u per dag gelukkig bent, maar wel dat je positief in het leven staat. Jezelf oppakken na een val enz. Groetjes van nog een gelukkig mens 🙂

  • Hey Marion, zoals je weet lees ik je al een tijdje regelmatig. Termen die dan bij me opkomen zijn ‘kranig’, ‘genieter van kleine dingen’, ‘lief en het hart op de juiste plaats’, … maar ‘ontzettend gelukkig’ komt niet bij me op. Ook al kan ik je gedachten volgen over het al dan niet in de slachtofferrol kruipen, komt dit artikel me niet helemaal authentiek en geloofwaardig over… Is zeker niet kwetsend bedoeld, maar wou toch mijn eerlijke reactie meegeven.

    • Kwetsen doe je me niet, hoor. Don’t worry. Ik ben alleen echt heel erg gelukkig met hoe de situatie nu is. Dat ik naar dagbesteding kan, dat ik door middel van therapie kan werken aan mijn herstel, dat ik geen eetstoornis meer heb. Dat ik weer hoop heb. Ik kan het niet anders omschrijven dan dat ik daar ontzettend gelukkig mee ben. Ik schrijf altijd op het moment zelf, nooit in het voren. Dit artikel heb ik direct na het schrijven online gezet, dus voor mij is het gewoon zoals het voelt. Dat maakt het voor mij authentiek, maar kan voor een ander natuurlijk altijd anders of ongeloofwaardig over komen. Dat is nou eenmaal zo.

      • Had het geïnterpreteerd als in een algemene manier van zijn, wat ik moeilijk kon snappen in combinatie met de dysthymie e.d. Dat je dat voelt in nu-momenten wel en ‘gelukkig’ maar 😉 Goeie moed nog!

        • Ik begrijp wel wat je bedoelt denk ik. Als in zijn, mmm, dan is ontzettend gelukkig wat overdreven. Misschien als ik zeg dat ik ontzettend dankbaar ben voor de mogelijkheden die ik krijg om te werken aan mijn herstel en dat dát mij heel gelukkig maakt dat dat meer in de richting komt. X

  • Mooi om te lezen dat je gelukkig bent. Altijd goed om te horen! Ik denk dat als je chronisch ziek bent of chronisch pijn hebt het ook erg afhangt van het feit of je de situatie echt geaccepteerd hebt zoals die is. Daarna kan je pas de opties zien in wat je gelukkig maakt! Mooi dat jij zover bent!

  • Mooi artikel van een krachtige vrouw. Het is knap dat je ondanks alle tegenslag toch verantwoording neemt voor je eigen geluk.

  • Knap en mooi dat je er zo tegenaan kan kijken. Ik ben benieuwd wat je dan allemaal nog moet leren in therapie, want zover ben ik nog lang niet. Nee, grapje.. ik snap dat je nog hele andere leerdoelen hebt. Maar veel bewondering hiervoor!

    Bij depressie / dysthyme stoornis is alleen volgens mij een beetje onderdeel van de ziekte dat zo denken niet lukt, dat iemand dat dan toch weer de hele tijd tegenspreekt en je wel in dat hoekje duwt. Ik vind de uitspraak gelukkig zijn is een keuze daarom altijd maar lastig, omdat ik dan een baken van schuldgevoel over mij heen krijgt dat het mij zo weinig lukt. Maar dat is natuurlijk ook niet de intentie van je stuk, in grote lijnen ben ik het wel met je eens!!

    • Op de dagen dat de dysthymie de overhand neemt lukt het positieve denken mij ook niet, maar wat ik niet meer accepteer is dat iemand mij in een hoekje duwt. Iemand mag mij tegenspreken, maar ik heb daar geen boodschap meer aan. Op de dagen dat ik nog maar net het hoofd boven water kan houden, dan kies ik ervoor om alleen het bos in te gaan en vroeg naar bed te gaan zodat niemand de kans krijgt om mij tegen te spreken of in een hoekje te duwen. Ik weet namelijk dat ik op die dagen niet sterk genoeg ben en dat hoeft ook niet. Gelukkig zijn is een keuze blijft een hele moeilijke. Daarom denk ik dat ik ook schreef dat het niet zo is dat je dan nooit meer bang of verdrietig zult zijn. Zolang je je blijft verzetten tegen verdriet of angst zullen ze de weg naar geluk blokkeren. Daarom ben ik ook nog steeds in therapie. Ik moet door al die shit heen en therapie helpt me om alles te lokaliseren. Weer komt die zin van Paramore in me op: It’s not that I don’t feel the pain, it’s just I’m not afraid of hurting anymore. Dat is het en dan wordt pijn, angst en verdriet leerzaam en weet je dat je sterker gaat worden.

  • Wat mooi gezegd, en al helemaal fijn dat je het echt zo voelt! Ook ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik gelukkig ben, dat ik toevallig ook chronisch ziek ben doet daar niks aan af 🙂

  • Soms zou ik mensen door elkaar willen rammelen omdat ze dit niet inzien.. dat het leven leefbaarder wordt als je dingen accepteert en er verantwoording voor neemt. Dat die mind-switch echt verschil maakt. Maar goed, dat kan natuurlijk niet en daar moet je ook aan toe zijn. Zelf is het ook nog maar een paar jaar dat ik zo tegen dingen aan kan kijken. Maar ik merk wel dat het een goede invloed heeft niet alleen op mezelf, ook op mensen om me heen. Juist dat laatste is ook zo fijn, als mensen in je omgeving anders, positiever, op je reageren.

    Ik vind dat je het mooi beschrijft, dat dit niet betekend dat er geen rot dagen meer zijn, maar dat je ze anders doormaakt. Hoewel ik dat op het moment een enorme knok vind en daarin ook merk dat accepteren lastig blijft.

    Bedankt voor je blog, komt voor mij echt even op het goede moment.

    • Ik besef wel dat ik in het artikel een beetje tekort schiet door over het feit heen te stappen dat je er wel aan toe moet zijn. Dat je het ziek zijn geaccepteerd moet hebben om die verantwoording te kunnen nemen. Precies zoals jij en Marijke het ook zeggen. De dagen blijven zwaar, absoluut, maar je staat er net even anders in waardoor je niet de hoop verliest. Tenminste, zo voelt het bij mij. Fijn dat dit artikel even op het goede moment komt voor je. X

  • Verantwoording nemen voor je eigen geluk en hoe je tegen zaken aankijkt is ontzettend belangrijk. Goed dat het je grotendeels lukt om niet in die negatieve spiraal te stappen en juist positief kijkt naar wat je wel kan.

  • Bijzonder sterk en een insteek waar ik iets van kan leren. Ik vind dat je jezelf zo goed kan verwoorden en je mag echt heel trots zijn op de manier waarop je in het leven staat!

  • Komt dat pessimistische zeikwijf weer…..toch denk ik dat de paroxetine er ook een groot deel aan helpt.Ik kan overal nu ook beter mee omgaan dan zonder.Dus mensen die het zonder moeten doen zullen het lastiger hebben denk ik….zonder werd ik al huilend wakker en kreeg last van onverwerkte “zaken”.Pfff,dat was echt heel heftig…zo blij met de paroxetine!

  • Heel mooi verwoord. Ik vond dit zeker in mijn depressie heel moeilijk om te leren. Voor mij was mijn depressie echt iets wat me telkens weer terug zoog, omdat het veiliger voelde om mijn leven te haten dan ervoor te knokken. Nu heb ik nog wel eens last van dergelijke gedachten, puur omdat het zo’n gewenning geworden is. Maar nu herken ik ze, bekijk ik ze van een afstand en moet ik er zelfs om grinniken. Ja hoor, dacht je echt dat ik daar nog steeds in trap? 😀
    Ziek zijn en ziek blijven voelt onnatuurlijk. Het kost veel tijd en energie om daarmee om te kunnen gaan. Het lukt me steeds beter, gelukkig.
    Mooi stuk. ❤

  • Ik ben heel erg op zoek naar hóe je die stap(pen) zet naar ‘acceptatie van’ en ‘verantwoordelijkheid nemen voor’ dysthymie en sociale angst. Voor mij is het heel verleidelijk om te denken dat ik er nog niet aan toe ben, zodat ik geen actie hoef te ondernemen. Want wanneer ben je er aan toe?

    Ik denk dat je het uiteindelijk zelf moet doen, maar dat je het niet alléén hoeft te doen. Dus: wat heeft jullie (Marion en Sam) geholpen om die stappen te zetten? Boeken? Therapie? Welke?

    • Acceptatie is denk ik een groeiproces. Daar heb ik niet echt bewust stappen voor genomen. Dat is langzaam aan innemen. Een plek geven. Anders kan ik het niet omschrijven. Verantwoordelijkheid nemen is eng. Dat is stappen maken, maar wel de juiste stappen. Mild zijn voor jezelf, maar tegelijkertijd streng. Precies wat je zegt: De verleiding is er om tegen jezelf te zeggen dat je er nog niet aan toe bent. Ergens voel je diep in jezelf dat dat niet helemaal waar is. Toen ik dat inzag (en de eerste stap naar verantwoording nam) maakte ik meteen een fout. Ik ging KLABAM voor de grootste uitdaging. Als ik dan toch moest, dan maar meteen in het diepe. In therapie (angsttherapie) leerde ik over de window of tolerance (http://www.mandala.be/traumaverwerking/trauma_arousal.html). Dat heeft mij heel veel inzichten gegeven. Het gaf me ook ruimte. Lucht.

      Voordat ik aan de angsttherapie begon heb ik cognitieve gedragstherapie gehad en Competitive Memorytraining. (COMET-methode). Tijdens CGT had ik het idee dat we geen zak opschoten. Achteraf zag ik dat dat me juist een stabiele basis heeft gebracht. De COMET-methode was ontzettend effectief en werkte direct voor mijn gevoel. Dat stimuleerde mij om door te zetten. Ik kreeg langzaam aan steeds meer hoop en vertrouwen. Daarnaast heeft mijn blog me echt enorm geholpen. Ik voelde me gehoord, niet meer zo alleen. Ik voelde me van waarde omdat mensen zo positief op mijn artikelen reageerden en er steun en herkenning in vonden.

      Verder zit ik ondertussen al meer dan een jaar thuis. Ik heb heel lang gedacht: Ik kan mij niet ziek melden. Ik ben kostwinner. Ik ga mijn baan kwijtraken. We gaan een kwart van onze inkomsten verliezen. Oké. Dan blijf je werken, maar dan blijf je ook zo ziek. Dat was geen optie meer en ik koos op dat moment volledig voor mijzelf, mét alle gevolgen van dien. Dat wil niet zeggen dat iedereen zich nu direct ziek moet melden, want voor veel mensen levert hun werk juist een gevoel van waarde op. Je moet moeilijke keuzes maken. Stoppen met werk, deels stoppen met werk, minder sporten, minder verplichtingen, verjaardagen overslaan of juist naar verjaardagen toe. Ik noem maar wat. Je moet kiezen voor jezelf. Wat heb JIJ nodig het komende jaar om hieruit te komen? Of nee, nog niet eens eruit te komen, om je een stukje beter te gaan voelen. Stap voor stap.

      • Bedankt voor je uitgebreide antwoord Marion, je bent echt een topwijf :):):) En bedenk elke keer als je blog zo ontploft als vandaag, dat je dan weer een aantal mensen hebt geraakt of blij hebt gemaakt.

    • Confrontatie is soms nodig om een volgende stap te zetten. Alleen wij willen vaak meteen alle 50 stappen zetten. Eén kleintje is echter al genoeg. Sterker nog, nadenken erover is al genoeg. X

  • Wat heb je dit mooi beschreven, Marion. Op zoveel vlakken herkenbaar. Het zinnetje: ‘Je hebt niet alles wat je overkomt in eigen hand, maar je hebt wel een keus hoe je ermee omgaat’ blijft me erg bij. Je bent een sterke vrouw en ik vind het fijn om te horen dat je ondanks alles toch gelukkig bent. Je bent een inspiratie!

    • Dank je wel, Annelies! Het is een zoektocht en ik heb ondertussen wel gemerkt dat we hier in blogland elkaar enorm kunnen motiveren en inspireren tijdens die zoektocht.

      • Het is zeker een zoektocht, en wat voor één! Ik vind ook veel herkenning in blogland. Ergens is het heel vervelend dat er zoveel mensen zijn waarbij het leven anders loopt als dat je gehoopt had, maar stiekem is het een hele geruststelling dat je er niet alleen voor staat. We halen kracht uit elkaars verhalen. Soms heb je dat even nodig.

  • HEAR HEAR! Zo is het maar net en nee het is niet makkelijk. Wat ik zelf doe mocht ik weer een terug val voelen aankomen omdat… dan ga ik alle negatieve zaken zitten bedenken wat die ander ‘nu’ ondervind omdat hij of zij wel op vakantie is, of naar die verjaardag toe gaat en ga zo maar door, ik hoef alleen maar OV te denken en ik ben weer happy, of een parkeerplaats zoeken, hoeveel dat kan kosten, hahahaha

    Wat denk je daarvan 😉

    X

  • Echt super knap van je dat je dit zo op “papier” kan zetten. En dat je zegt dat je door dit alles gewoon gelukkig ben. Dat laat zien dat je echt een sterk persoon ben, die dit alles kan overwinnen. Heel knap van je!

  • Wat prachtig geschreven Marion, en zo herkenbaar!
    Al schrijf ik er nooit over ik heb zelf ook heel wat beperkingen. Tegenwoordig kijk ik naar wat ik wel kan en niet naar wat ik niet kan en ook niet naar anderen. Maar de weg naar die denkwijze was lang 😉

  • Als je dit kan ben je idd een héél gelukkig mens. Ik bewonder deze manier om naar de dingen te kijken. Ik probeer het ook, maar ik kan het niet altijd, vaak niet eigenlijk xx

  • De keuze hoe je met dingen omgaat is gelukkig aan jou en ik vind je een hele moedige vrouw hoe je alles bekijkt en overal het positieve van in blijft zien. Tuurlijk mag je ook best een dagje balen, maar de positieve insteek en dat je ook gelukkig bent en mag zijn dat is een hele goede zet en maakt je leven ook ietsje leuker ondanks de chronische gebreken.

  • Wat fijn om te lezen dat je zo gelukkig bent! En het is zo waar wat je schrijft. Dit is ook precies waar ik nog veel moeite mee heb. Heel snel kan mijn stemming omslaan doordat er iets gebeurt waar ik weinig aan kan doen. Dan zou ik zo graag willen dat het anders was, maar dat gaat natuurlijk niet. Er mee omgaan en mezelf dan toch blij maken is best lastig. Gelukkig gaat het soms wel en soms niet. Op een dag gaat het me gewoon altijd lukken!

  • Mooi geschreven Marion! Een even tussen jou en mij, ik sta af en toe op een feestje hevig te verlangen naar mijn bed, zalig om om 19:30 in je bed te liggen met een boek o.i.d. (gelukkig vind Mark dat ook hihi)

  • Dit stukje vind ik zo mooi! Heel goed geschreven. Herkenbaar trouwens, dat van de slachtofferrol. Je moet echt proberen om daar niet in te kruipen, daar heb je alleen jezelf mee.

  • Ik kan mij helemaal in dit stuk van jouw vinden. Ik heb net als jij het nodige mee gemaakt en ben door een heel diep en zwaar dal gegaan. Maar ik heb de kracht gevonden in mezelf om er goed mee om te gaan en daar weer uit te komen. Nu moet ik zeggen dat ik de laatste tijd weken weer in een dieper dal zit en ik het nu wel even moeilijk vind om mezelf er toe aan te zetten om iets te doen.

  • Zo sterk en zo mooi!
    Ik kon niet anders dan je bericht delen op Twitter.. Respect!

    Zelf heb ik vandaag een baaldag. Jouw artikel sluit mn dag toch goed af. ‘Het is hoe je er zelf mee omgaat’. Dat zinnetje zit in mn hoofd nu en morgen weer een positievere dag. Bedankt hiervoor.

  • Meid niets om je hiervoor te verontschuldigen!
    Niemand is 24 uur gelukkig.
    Ik vindt dit een prachtig geschreven art..
    Applaus voor jou.
    Begrijp je goed en plaats een artikel op je blog wanneer jij het wilt.
    Het is geen verplichting.

    Mooie dag Xoxo

  • Goed geschreven en mooi om te lezen! Ik ben nu niet gelukkig, maar ik weet dat het wel kan, al heb je een dysthyme stoornis. Ik heb het op het moment erg moeilijk met mijn gezondheid en het gedoe met de huisarts. Mijn geluk zou daar niet van af moeten hangen, maar dat is nu wel zo. Een kwestie van accepteren en iets meer op mezelf vertrouwen, dan komt het wel weer goed.

  • Mooi verwoord. Dit is ook wel zo’n beetje hoe ik in mijn chronisch ziek zijn sta. Ik kan het wel blijven herhalen, maar ik blijf het echt heel knap van je vinden hoe jij met je ziek zijn omgaat. Hoewel het, zoals je in je artikel van vanochtend schrijft, natuurlijk op sommige punten wel wat ingewikkelder ligt.

  • Mooi geschreven! Ben zelf ook chronisch ziek (iets totaal anders), maar kan daar niet zo lekker over schrijven, vind knap dat jij je zo kwetsbaar op durft te stellen en daarmee juist zo stoer overkomt. Verder sluit ik me aan bij: je kan alleen kiezen hoe je met dingen omgaat 🙂 Dat is idd, hoe simpel het ook klinkt, het enige wat je echt verder kan helpen.

    • Rot dat je ook chronisch ziek bent. Het klinkt inderdaad heel simpel, is het in de praktijk natuurlijk niet altijd, maar het is denk ik echt de enige manier. Dank je wel!

  • Super geschreven! Het positief zijn gaat bij mij met vallen en opstaan, maar dit is een proces denk ik… De goede momenten waardeer ik wel echt heel veel meer als vroeger, dus je leert vanzelf meer kijken naar de positieve dinen. Kan ook niet anders!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s