Eetstoornis – Herstel: 30 oktober Een bijzondere dag

stop

30 oktober 2013, vandaag exact twee jaar geleden, deed ik iets wat ik al veel vaker had gedaan. Ik denk al wel tien keer. Misschien al wel twintig keer. Toch was het deze keer anders. Ik voelde het. Net als toen ik de laatste keer stopte met roken. Er was een vastberadenheid die ik niet eerder had gevoeld. Nu, twee jaar later, besef ik dat die dag de ommekeer was in het herstel van mijn eetstoornis.

Ik was al weken aan het oefenen. Ik begon met één keer per dag op de weegschaal staan in plaats van minimaal vier keer per dag. Toen dat lukte wilde ik naar eens per week wegen. Dat was moeilijker. Ik liet Peter de weegschaal wegzetten op een voor mij onbekende plek. Hij was de deur nog niet uit of ik haalde het hele huis overhoop. Dat werkte dus niet. Ik moest zelf de verantwoording nemen. Ik zette de weegschaal onderin mijn kledingkast. Ik hield het twee dagen vol. Daarna een keer drie. Ik werd er gek van. Waar was ik nou mee bezig? Ik had een gezond gewicht. Ik hoefde niet meer te wegen. Ik wilde niet meer wegen. Ik wilde echt van die eetstoornis af. Waarom? Waarom bleef ik zo obsessief mijn gewicht bijhouden? Waarom maakte ik mezelf gek om een getal? Ik wist toch ondertussen allang dat die hele eetstoornis niet om mijn gewicht draaide?

Ik pakte de weegschaal onderuit de kast, liep naar buiten, deed de deksel van de kliko omhoog, haalde even diep adem en liet heel bewust de glazen weegschaal op de bodem van de kliko vallen. Met een lichte teleurstelling dat hij niet in honderd stukjes brak liep ik weer naar binnen, het stemmetje in mijn achterhoofd Hij is nog heel. Je kan hem nog pakken als je wilt. negerend. Vol trots vertelde ik aan Peter dat het nu echt klaar was. Hij keek me aan en dook vervolgens zonder iets te zeggen weer in zijn krant. Ja, daar had hij wel een punt. In die 18 jaar samen had hij dit al zo vaak meegemaakt. Het kostte alleen maar geld, want iedere keer stond er de volgende dag weer een nieuwe weegschaal.

Deze keer was het anders. Dat Peter er niet meer in geloofde nam ik hem niet kwalijk. Ik zou het hem gaan bewijzen. Het motiveerde me enorm. Ik wilde ook voor hem herstellen. Al 18 jaar ellende. Dan weer niets eten. Dan weer gewoon eten. Dan weer afvallen. Dan weer aankomen. En nooit, maar dan ook nooit, heeft hij me in deze strijd alleen gelaten. Ook niet als hij wéér de laxeerpillen in mijn tas ontdekte. Ook niet als er wéér een nieuwe weegschaal kwam. Ook niet als ik uren huilend op de keukenvloer zat omdat ik niet kon beslissen wat ik moest eten. Hij gaf, net als ik, nooit op.

Op 30 oktober 2013 gooide ik de weegschaal weg en deze keer kwam er geen nieuwe. Het was de eerste weken vechten, huilen en doorzetten. Bijna dagelijks stond ik in mijn pauze bij de Kijkshop, de Hema of de Blokker met een weegschaal in mijn handen. Ik zette ze iedere keer weer terug. In het begin kon ik het nog een beetje bijhouden in mijn hoofd. Ik had al jaren een strak en eentonig eetpatroon en wist precies hoeveel ik afviel of aankwam van welke maaltijd. Heel langzaam begon ik het los te laten. Ik merkte dat het niet weten hoeveel ik woog rust in plaats van onrust begon te geven. Dat was de ommekeer. Dat was het punt wat ik wilde bereiken. De dag dat ik dat besefte voelde als een bevrijding. Ik had geen getal meer achter mijn naam. Ik had geen + of – meer achter mijn naam. Ik had geen goed of slecht meer achter mijn naam. Ik was bevrijd van het getal van de weegschaal. Ik kon eindelijk gaan onderzoeken wie ik nu daadwerkelijk was en wie ik kon gaan worden zonder mijn eetstoornis. ♥

40 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Noirona schreef:

    Prachtig geschreven en wat een kracht zeg! Gefeliciteerd met dit jubileum op naar de 3 jaar.

  2. chucky1012 schreef:

    Gefeliciteerd en wat knap dat dit had gedaan.
    Goed van je.
    Op naar de volgende mijlpaal…..

    Xoxo

  3. kim schreef:

    Wauw Marion, wat een verhaal! Een van mijn vriendinnen had een eetstoornis en ik weet het weegschaalprobleem nog wel. Heel goed dat peter en jij je hier doorheem hebben gesleept 🙂

  4. debby schreef:

    Wat goed dat je ook hier weer zo openhartig over schrijft. Zelf hang ik al jaren tegen een eetstoornis. Heb er niet 1 maar ben wel gefixeerd om mijn gewicht.

  5. Myriam schreef:

    Ontzettend sterk en belangrijk om te delen!!! Wat ben je toch een kanjer xxx

  6. Wauw heel dapper van je! ik weet hoe moeilijk het is om deze strijd aan te gaan.. Zelf hang ik er helaas nog wel in maar hoop dat ik ooit ook kan zeggen dat ik een eetstoornis had ipv heb! ❤ bedankt voor het delen!

    1. Marion schreef:

      Dat hoop ik ook ontzettend voor je. Het is een zware en lange weg, maar het is het allemaal waard. Geef niet op, meis. X

  7. Gewoon Jolanda schreef:

    Ik herken het bij mijn dochter. Het gaat goed met haar, maar als het af en toe wat minder gaat heeft ze nog moeite om haar gewicht (het getal) niet als machts/controle middel te gaan gebruiken.

    1. Marion schreef:

      Goed uitgedrukt. Mooi dat je begrijpt hoe je dochter handelt op die momenten. Heel veel sterkte. Ik hoop dat het goed met haar zal blijven gaan. Fijn dat je er voor haar bent. X

  8. altijdangelique schreef:

    Marion wat een mooi stuk. En niet alleen toepasbaar op een eetstoornis kan ik je zeggen. Bedankt!
    Pen gefeliciteerd natuurlijk 😘

  9. marielle schreef:

    Knap van je en mooi geschreven.
    Het lucht zo op om niet meer dwangmatig te wegen en vervolgens om elke verandering in paniek te raken en te checken.

    Een bevrijding vind ik.

    Wat ik mooi vond te lezen is het stukje waar staat dat zowel jij als Peter nooit hebben opgegeven!

  10. Robin schreef:

    Precies dit. Je hebt hebt het zelf gedaan, maar niet alleen. Een mooi moment om samen met Peter te vieren. Neem er een glas wijn en een toastje bij en wees trots op wat je hebt bereikt!

    Voor alle lezers die nog niet zover zijn als Marion: verzamel de moed en ga (samen) naar die Eetstoornis Bewust Zijn Dag 2015.

  11. Jenn schreef:

    Wat mooi om te lezen!

  12. Elise schreef:

    You’re doing good things beautiful woman! 😀

  13. loenaaraya schreef:

    Wat duidelijk die ommekeer. En mag ik even zeggen dat die Peter van jou een prachtman is? Wat een steun! ❤

  14. Wat goed dat je dit schrijft en nog herinnerd. Doet me terug denken aan toen ik zelf besloot te stoppen met laxeren, tegen het advies van de doktoren in. Toch is dat t begin geweest van mn herstel.. bijzonder dat zoiets je dan toch bij blijft.

    Fijn dat je t deelt, toch goed ook om bij stil te staan.

    Xx

  15. Ben schreef:

    Wat een prachtig verhaal en Marion, koester die Peter van je!

  16. Tamara schreef:

    Van harte gefeliciteerd meid!!! Ben super trots op je en mag je ook op jezelf zijn xxx

  17. Wat mooi schrijf jij dat toch, knap dat je die knop om hebt gezet en door hebt gezet. Xoxo

  18. Anita | Mindjoy schreef:

    Topper en zeker een dag om even bij stil te staan!!

  19. Sanne schreef:

    Heel moedig geschreven, het is moeilijker dan we allemaal denken. Wat goed dat je geen weegschaal meer hebt. 🙂

  20. Inge schreef:

    Gefeliciteerd, mag je trots op zijn! Is zeker niet zo makkelijk als het lijkt!

  21. Sammie schreef:

    Mooi geschreven en menn, wat ben je al van ver gekomen! You go girl!

  22. Sabine schreef:

    Wat mooi om te lezen zeg! Ook dat Peter echt zo achter je staat. Vind ik ook voor hem best een complimentje waard. Je hebt hebt jezelf eruit getrokken, terwijl hij er altijd was. Jullie lijken me het perfecte team!

  23. Mooi geschreven zeg! Een hele overwinning. Mag je trots op zijn 🙂

  24. Anne schreef:

    Wat een mooie dag om bij stil te staan. Ik snap wel hoe belangrijk het wegdoen van de weegschaal is. Ik had er geen (mijn ouders wel, ik woog me heel af en toe). Ik heb er een moeten kopen om mijn gewichtsverlies in de gaten te houden. Ik vind het een ronding, heb altijd een gevoel van falen als ik erop heb gestaan. Een andere frustratie is dat de weegschaal van de diëtiste wat anders aangeeft dan de mijne.

  25. Simplynspecial schreef:

    Wat een overwinning. Alweer 2 jaar geleden! Goed om daar even bij stil te staan en jezelf een schouderklopje te geven. Dik verdiend!

  26. Gefeliciteerd! Een memorabele dag waar je meer dan trots op mag zijn.

  27. Wij komen er wel al was en is het soms met vallen en opstaan .Sterk en vastberaden !!Gefelicteerd Marion ben onwijs trots op je !!💋

  28. Morgaine schreef:

    Echt super, super, super gaaf jouw verhaal. Om totaal andere redenen best wel herkenbaar, ook ik leefde ooit met die schaal en gooide hem weg… ik deed hem weg, nu weeg ik mij slechts soms en niet eens thuis. Ik weeg mij alleen bij mijn ouders, meestal 2 tot 3x per jaar. Tot heden blijk ik al 3 jaar op hetzelfde gewicht te zitten, nog te zwaar (volgens de statistieken), maar het is hetzelfde!

    Jouw strijd was een stuk erger weet ik, en daarom ook zo knap en zo blij ben ik, dat jij dit overwonnen hebt. ❤

    X

  29. Nesrin - Daily Cup of Bla Bla Bla schreef:

    Wow…Dit vind ik héél knap. Sterk hoor Marion.

  30. Sara schreef:

    Wauw, wat mooi en krachtig geschreven! Super knap dat je dit zelf zo aan hebt gepakt. En ook heel erg knap dat je partner je zo heeft bijgestaan. Dat zal vast niet voor niets zijn, powervrouw! Je bent vast een enorm voorbeeld voor vele meisjes/vrouwen die dit gevecht nog aan moeten gaan met zichzelf.

  31. leonieblogt schreef:

    Wat een krachtig verhaal, wat heb je dit goed omschreven. Het klinkt heel herkenbaar, al heb ik geen eetsntoornis gehad maar was ik verslaafd aan mezelf pijn doen. Hoe je keer op keer denkt ‘en nu stop ik écht’ terwijl je het misschien een halve dag vol houdt. Hoe teleurgesteld je in jezelf kan zijn. Vandaar ook dat je extra trots op jezelf mag zijn. Het kan zo vreselijk zijn om constant met jezelf in gevecht te zijn. Zo vermoeiend. Weet dat ik super trots op je ben!
    Veel liefs!

  32. mefrouw schreef:

    Wat een mooi en open geschreven blog! Gefeliciteerd met je mijlpaal!!

  33. Nicole Orriëns schreef:

    Wat mooi! Deze post ontroert me. Fantastisch dat het je lukte om de knop om te zetten!

  34. Marga H. schreef:

    Knap hoor, echt!Mij lukt het nog steeds niet om die eetstoornis onder controle te krijgen..
    Af en toe een poos en dan is het weer mis.

  35. MY TOUCH OF GOLD schreef:

    Mooi geschreven en heel knap gedaan!

  36. Saar schreef:

    Kippenvel bij het lezen van dit artikel. Geweldig dat je dit hebt kunnen bereiken Marion! Het leven is zoveel beter zonder weegschaal!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.