Ik leer het nog wel

Header960X

De maand oktober was niet de makkelijkste maand. Het was een drukke maand. Een maand waarin er veel veranderde voor mij. Een maand waarin ik ook weer erg ziek ben geworden. Ik heb enorm veel pijn gehad, maar juist dankzij die pijn heb ik een hele grote en belangrijke stap durven zetten.

Oktober begon met een afspraak bij de bedrijfsarts. De dag daarna had ik een intake voor de dagbesteding. Dat laatste ging gepaard met een (bijna) paniekaanval, maar de uitkomst van het gesprek was positief: ik kon de week erop direct beginnen met twee dagdelen. Zo kreeg mijn leven ineens weer een vaste indeling. Op maandag therapie, op woensdagochtend tekenen, op vrijdagochtend koken en aansluitend mee eten met de groep. Mentaal deed me dit ontzettend goed. Mijn lichaam reageerde helaas wat minder positief.

Ik werd weer ziek. Een keiharde klap in mijn gezicht. Het gevoel van ruim een jaar geleden bekroop me. Gaan we weer die kant op? Is het weer afspraken nakomen, leuke dingen schrappen en enkel rusten om verplichtingen na te kunnen komen? Geduld. Geduld is iets nieuws voor mij. Ik moet leren dat ik niet alles in één keer perfect kan doen. Dat het zoeken naar de juiste weekindeling met vallen en opstaan gaat en dat dat tijd nodig heeft. Dat ben ik nu aan het leren en langzaam worden de eerste stappen zichtbaar.

Vorige week durfde ik op de dagbesteding aan te geven dat de woensdag te lang en te druk voor me is. Vanaf morgen ga ik die ochtend inkorten. Gisteren schreef ik al dat er een dagje wellness op de planning staat samen met mijn moeder. De enige dag die ons allebei dit jaar nog goed uitkwam was 24 november. Op 28 november is echter de voor mij zo belangrijke Eetstoornis Bewust Zijn Dag. De vraag is of me dat dan wel gaat lukken na zo’n drukke week, aangezien ik tegen die tijd drie dagen per week dagbesteding heb. In eerste instantie zei ik tegen mijn moeder dat ik niet kon. Maandag therapie, dinsdag een hele dag weg, woensdag, donderdag én vrijdag dagbesteding. Dan kon ik de EBZ-dag wel op mijn buik schrijven. Toen viel er ineens een kwartje: ik ga die week gewoon niet naar de dagbesteding.

Ik herkende ineens de grote valkuil waar ik voor stond. De valkuil waar ik voor mijn werk keer op keer in flikkerde. Mijn werk stond altijd strak bovenaan de lijst van dingen die belangrijk waren. Werk ging voor op mijn partner, mijn familie en plezier. Werk ging zelfs voor op mijn gezondheid. Ik trapte er bijna weer in. Werk is namelijk niet belangrijker dan je relatie, je familie, je sociale contacten en plezier hebben in het leven. Werk is al helemaal niet belangrijker dan je gezondheid, al doen de maatschappij, werkgevers en overheidsinstanties ons maar al te graag anders geloven. Het brengt velen van ons aan het randje van de afgrond. Overspannenheid. Burn-out. Depressie. Lichamelijke klachten. Ik stond weer aan het randje van die valkuil. Ik keek naar beneden en mocht heel even voelen hoe het zou zijn als ik weer in die diepe kuil zou stappen. Heel even was voldoende om direct een stap terug te doen, zodat ik er met een grote boog omheen kon lopen.

In week 48 ga ik op maandag naar therapie. Op dinsdag ga ik met mijn moeder een dagje ontspannen. Woensdag ga ik niet naar de dagbesteding. Donderdag ga ik een uurtje yoga doen. Vrijdag ga ik niet naar de dagbesteding. Zaterdag ga ik naar de EBZ-Dag in Amsterdam. Daar ga ik andere ervaringsdeskundigen van het forum ontmoeten. Daar ga ik medebloggers ontmoeten die ook met een eetstoornis te maken hebben gehad of er nog steeds één hebben. Daar ga ik forumleden ontmoeten waarvan ik het idee heb dat ik ze al jaren ken. Die dag gaat niet in water vallen voor mij.

Ik leer het nog wel. ♥

About the Author

Posted by

56 Reacties

Zo’n logische en simpele oplossing. Kun je nagaan hoe je nog in je oude patroon zit. Goed dat je het opmerkt.
Het wordt vast ren hele toffe week zo.
X

Dat was gisteren ook een onderwerp tijdens therapie. Het kost mijn psychologe zoveel moeite om te doorzien of ik vanuit mijn vaste patronen reageer of vanuit mijzelf. De ellende is dat ik het zelf niet herken en niet weet, omdat het voor zo normaal is geworden. Dat besef, dat maakte het gisteren zo vreselijk zwaar. Zo fijn dat je meeleest en meeleeft. ♥

Dit is allemaal helemaal waar, zo was ik ook ooit, verplichtingen voor alles, maar dat heb ik afgeleerd en ook nu weer, dankzij de wisseling van de seizoenen moet ik ook weer een stapje terug doen. Voel ik mij schuldig als ik mijn vrijwilligerswerk af bel? Nee, die tijd is voorbij, het is zoals het is en ik doe mijzelf er alleen maar meer pijn mee als ik wel was gegaan. Nu laad ik op om er donderdag naar ik hoop, weer gewoon te zijn. En dat geld ook voor andere verplichtingen, het enige waar ik mij wel aan hou. Is nu, mijn fysiotherapie, maar dat is voor mij dat dagje wellness, massage, hahaha 😉

Go for it, en ja jij leert het ook nog wel, het is een proces en ik ben nu al trots op jou!

X

Knap hoe jij de dingen omschrijft…ik krijg elke keer kippenvel bij het lezen van je blog…zoveel herkenning..dank je wel om dit te delen.

IK BEN TROTS OP JE ❤ Zo, dat moest even in hoofdletters. Want terwijl ik het zat te lezen dacht ik Wat goed! Zelf heb ik onlangs, zoals je weet, een moeilijke keuze moeten maken voor iets wat ik heel erg leuk vond. Maar het voelt zo goed dat ik die keuze heb gemaakt. Ik hoop dat dit bij jou ook krachtig voelt. Jij hebt de regie in handen van jouw leven, dat is de enige verplichting de jij hebt ❤

Yes, dat is een mooie stap zeg! Je eigen patronen herkennen en die valkuilen zien is een van de moeilijkste dingen die er zijn, hoe meer ik met mindfulness bezig ben hoe meer ik dat leer. Onwijs knap dus, en een hele goede keuze!

Goed van jij ! Je valkuilen erkennen en je bewust worden van hoe jij op bepaalde dingen reageert. Ik ben er ook alweer een tijdje terug bewuster mee bezig. En oh…ik val regelmatig wel eens terug in mijn kuil, maar ik merk het wel op, ga er bewuster mee om en leer ervan ..en dat is een reuze-stap vooruit ❤

Maar wat fijn dat het kwartje uiteindelijk wél viel! Ik hoop dat deze nieuwe (vrijere) indeling je veel positiefs gaat brengen, het is je gegund.
Liefs, Sofie ♥

Mooi om te lezen dat er een paar puzzelstukjes op hun plek gevallen zijn 🙂

Heb je al een agenda gemaakt met daarop alle dingen die je deze maand lekker NIET hoeft te doen? Gewoon als herinnering voor jezelf. En wie zegt dat de EBZ-dag op zaterdag 28 oktober aan het eind van een drukke week is? Je bepaalt toch lekker zelf wat het begin en het einde van je week is?

Het is en blijft vallen en opstaan. Die oude gewoontes zijn soms nergens meer voor nodig, maar die zitten gewoon vastgeroest. Je hebt ze gewoon herkent! Ik vind dat ontzettend goed van je. Zelf heb ik daar nog wel eens de grootste moeite mee en herken ik ze als het al te laat is. Maar ja beter laat dan nooit zeggen ze weleens 😉 Ik hoop dat je weer een stukje beter verder kunt en voor jezelf blijft kiezen.

Is ook heel moeilijk. Mijn psycholoog heeft de grootste moeite om te zien of ik werkelijk als mezelf reageer of vanuit een patroon wat ik mijzelf aangeleerd heb om te overleven. Dit is in iedere geval stap één. X

Heel erg goed van je dat je dit keer om die kuil heen bent gelopen!! Trots op je!
Helaas is dat alleen niet altijd even makkelijk. Ik zie die kuil in de verte ook opdoemen, loop de laatste maand echt op mijn tenen. Ik heb alleen mijn werk nodig om mijn verzekeringen en medicatie te kunnen betalen. Om een dak boven mijn hoofd te hebben en eten en drinken. Ik zal mijn werk dus wel als prioriteit moeten stellen. Boven mijn gezondheid, sociale contacten en andere belangrijke dingen.

Dat is bij ons ook zo. Mijn man is al heel lang werkloos, dus ik ben kostwinner. Ik krijg nu twee jaar doorbetaald en daarna weet ik het ook niet. Jij hebt toch ook recht op ziektewet neem ik aan?

Ze zijn niet echt makkelijk nee. Maar het hangt ook van het salaris dat je verdiende af. Ze kijken wat je voor werk zou kunnen doen met jouw beperkingen en wat het bijbehorende salaris is. Vervolgens berekenen ze welk percentage dat van je salaris voor je in de ziektewet ging was. 100 – dat getal is het aantal procent dat je afgekeurd wordt.
Ik was toen leerling verpleegkundige dus had alleen een ‘zakcentje’ elke maand dus kon met mijn beperkingen makkelijk hetzelfde of meer verdienen, dus werd niet afgekeurd. Maar dat je van dat bedrag per maand totaal niet kan rondkomen daar houden ze geen rekening mee.
Ik heb nu niet echt een specifieke reden om me ziek te melden en het heeft geen nut. Mijn klachten blijven, maar ik zal altijd goedgekeurd worden dus ik moet wel gewoon werken. Vind ik ook niet erg, maar zoveel verdienen dat ik op mezelf kan wonen gaat gewoon niet lukken.

Oh hemel, hier gaan mijn oren van klapperen. En ik heb zelf bij het UWV gewerkt. Dus je wordt goed- of afgekeurd aan de hand van je inkomen? WTF? Sorry hoor. Het gaat toch om hoeveel je kán! Niet om hoeveel er van je salaris overblijft. Ernstig. Heel ernstig.
Ik denk dat het bij mij zo zal gaan dat ik wellicht goed gekeurd word, weer aan het werk gestuurd word, het een week volhou en weer de ziektewet in moet. Dat is voor mij niet te doen, maar ook voor mijn werkgever niet.
De situatie waar jij in terecht komt vindt ik echt bizar. Ik kan er niet bij mij mijn hoofd dat dit op deze manier gaat. Je kan toch niet eeuwig bij je ouders blijven? En een aanvulling via de gemeente? Dat kan nu niet omdat je nog thuis woont, maar dat zou wellicht in de toekomst nog een optie zijn. Al vind ik het weer belachelijk dat er mensen zijn die wél via de gemeente een aanvulling én vrijstelling krijgen, terwijl het UWV ze volledig goedkeurt. Dat zeg eigenlijk al genoeg en wel dat het dus niet klopt. Vreselijk om te lezen dat jij op deze manier tussen wal en schip valt. Natuurlijk wil je werken, maar je wilt ook een normaal leven kunnen leiden. Ik vind het zo naar dat de overheid daarover beslist. Sterkte en bedankt voor je uitgebreide reactie. X

& dan heb ik het verhaal van mijn vader nog niet eens verteld, dat is nog schrijnender. De regelingen zijn echt heel erg krom op dit moment. Ik kan niet anders dan het accepteren en er gewoon het beste van maken.
Ik hoop overigens wel dat het voor jou anders uitpakt. Bij mij zijn het natuurlijk onverklaarde subjectieve klachten. Jij hebt duidelijk een bepaalde ziekte en daarnaast psychische stoornissen, dus dat zullen ze heel anders beoordelen. Dit klinkt trouwens een beetje stom, want ik zou natuurlijk het liefst willen dat je zonder enkele klacht gewoon lekker aan het werk zou kunnen gaan… maar je snapt denk ik wel wat ik bedoel. 🙂 X

Inderdaad! Ook ik kom daar gelukkig steeds meer achter. Ooit wilde ik heel ver komn met werk, maar ik weet allang dat dat m niet meer gaat worden. Het blijkt dat ik andere dingen die jij ook noemt veel belangrijker vind dan werk. Echt zo mooi om te lezen dat je dit gewoon zomaar besefte en ernaar handeld. Top!

Wat goed dat je die valkuil herkende en er ook je plannen op hebt aangepast! 🙂 Hoop dat die week een goede week voor je gaat worden en dat je inderdaad naar de EBZ-Dag kan 🙂

Ik kan me zo voorstellen, dat dit een hele belangrijke bewustwording is. Als ik eerlijk ben, had ik het zelf ook niet zo bekeken. Altijd maar moeten, moeten, moeten…… “Foute” prioriteiten stellen. Ik vind het sterk van je!

Zo zit het leerproces nou eenmaal in elkaar. het gaat met vallen en opstaan. Zwaai je op weg naar de wellness even naar mij? Is hier dicht in de buurt. 🙂

Ik heb heel lang de dingen die ik moest doen, altijd voor de leuke dingen laten gaan. (geen werk want ben al meer 20 jaar in de WAO) maar wel ontzettend veel artsenbezoeken, hulpmiddelen regelen, hulp regelen via PGB met alle dingen die daarbij komen, dat soort zaken. En mijn leven bestond in feite enkel uit hulp regelen om in leven te blijven. Tegenwoordig doe ik dat veel minder. Ik plan het zo in dat er ook ruimte is voor de leuke dingen. Ik plan het allemaal heel ruim in, dus over maanden. Nu kreeg ik verzoek voor huisbezoek PGB controle, dat leg ik gewoon uit dat ik al teveel medische zaken heb en dat ze bv in januari kunnen komen. Meestal is dat wel goed. Gewoon heft in eigen hand nemen. Heel goed dat je bedacht hebt om niet naar dagbesteding te gaan, je moet leven en als de dagbesteding je helpt om weer in ritme te komen/problemen aan te pakken prima, maar het moet niet zo zijn dat je door die dagbesteding juist minder ‘normale’ dingen kan doen. Enkel als je bv echt een heel duidelijk afgebakend therapeutisch doel hebt waarbij de continue tijd belangrijk is (zoals ik bv ooit wel revalidatie had) dan kun je daar die bepaalde periode voor vrijmaken en je daar aan houden. Succes!

Dat je het zelf beseft is al heel belangrijk! Het is een eerste mooie stap op een nieuwe weg. Je doet mij ook nadenken want volgens mij staat werk bij mij ook toch iets te hoog bovenaan de lijst…

Zo onwijs goed dat je zelf actie onderneemt en niet in je valkuil stapt. Zet idd de leuke dingen en je gezondheid bovenaan! Burn-out – check, werk voorop stellen – check, niet gelukkig voelen op de plek waar ik nu zit – check. Ik ga nu hard aan het werk voor mijn eigen geluk en gelukkig willen ze mij daar op mijn werk mee helpen.

Wat ontzettend goed van je Marion!!! Ik wil zeggen dat ik trots op je ben, maar ergens is dat misschien een beetje apart..? (Mijn hoofd ging ‘aan’ bij deze gedachte en zei dat het raar is om trots te zijn en dat aan te geven bij iemand die je eigenlijk niet in het echt kent. Stom hoofd.)
Mooie stap vooruit, mooie bewustwording! Het draait inderdaad niet alleen om die verplichtingen. Geniet van het dagje wellness met je moeder en van de EBZ-dag. 🙂

Dank je wel. Vandaag heb ik een gesprek aan gevraagd op de dagbesteding en ze had direct tijd. Ik heb alles aangegeven en ook gezegd hoeveel moeite me dat kost. Ze vroeg me hoe ze het aan mij kon zien als ik over mijn grens heenga zodat ze mij dan kan waarschuwen of naar huis kan sturen. Zo fijn als er op deze manier met je meegedacht wordt. Grenzen aangeven blijft zo moeilijk. X

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: