Chronisch ziek, Psychische Shit

Fuck Society (nou ja, een klein stukje ervan)


Getagd: , , , , .

fuck2

Dat was wel slim van mij, al zeg ik het zelf, om hier op het digitale papier aan jullie te vertellen dat ik me zou afmelden voor de dagbesteding. Belofte maakt schuld en liegen doe ik niet. Ik heb dan ook netjes gebeld en ben niet naar de dagbesteding gegaan vandaag.

”Wat goed dat je belt, Marion, want ik weet hoe ontzettend moeilijk dat voor je is.” Dat is nogal een verschil met ‘‘Jeetje, hangt er wat in de lucht of zo? Je bent al de derde die belt! Nou goed, het is niet anders. Wanneer ben je er weer?” of ”Och heden, is het weer zover? Naar voor je hoor, maar oké, ik zal hier gaan kijken wie alles van je over kan nemen. Je weet zeker nog niet wanneer je er weer bent?” Ik snap ook wel dat het voor een werkgever alles behalve prettig is om een chronisch zieke medewerker in dienst te hebben. Ik snap ook wel dat een werkgever geen rekening kan houden met wat voor psychische gevolgen dit allemaal heeft voor de medewerker. Tenslotte ben ik zelf degene die altijd heeft gedaan alsof het allemaal nog wel ging. Dat ik het allemaal nog wel redde. Dat ik het nog wel even vol kon houden.

Toch ben ik fucking pissed off op de huidige maatschappij. Een maatschappij waarin je je schuldig voelt als je je ziek moet melden. Een maatschappij waarin het normaal gevonden wordt dat je maar door en door en doorgaat. Pas als je écht niet meer kunt, dan pas geef je met pijn, moeite en vooral heel veel schaamte toe dat je het niet meer bij kunt benen. In mijn geval, en ik ben vast niet de enige, wordt dit probleem je dan ook nog eens vakkundig in eigen schoenen geschoven. Hoe dan? Je bent toch chronisch ziek? Klopt, maar er zijn aanwijzingen dat stress vele aandoeningen en klachten verergert. Stress wordt toch veroorzaakt door je werk? Nee hoor. Je kan werkdruk ervaren op je werk, maar stress creëer je zelf, zo werd mij heel duidelijk verteld. Ik ben dus zelf verantwoordelijk voor mijn ziek zijn.

Gelukkig denkt mijn bedrijfsarts daar anders over, maar hoe hoger je in het management komt, hoe vaker er met dit soort uitspraken wordt gestrooid. Ik ben al chronisch ziek. Ik heb al iedere dag pijn. Weet je hoe erg ik het vind dat ik niet meer kan werken? En dan is dat ook nog eens mijn eigen schuld? Het feit dat ik vanmorgen drie uur lang heb lopen ijsberen van de spanning, omdat ik het zo moeilijk vond om mij af te melden, zegt denk ik wel genoeg. Als ik de woorden ‘‘Wat goed dat je belt, Marion, want ik weet hoe ontzettend moeilijk dat voor je is.” hoor, begint mijn stem te trillen. Zo dankbaar ben ik dat ik eindelijk eens begrepen word en niet direct onder druk gezet word met vragen als “Kan je dan niet een paar uurtjes komen? Nee? Maar wanneer ben je er dan weer?”

Het menselijke lijkt er soms een beetje vanaf in deze maatschappij waarin alles draait om geld, macht en aanzien. Als je niet werkt tel je niet voor de volle 100% mee, ongeacht wat de reden is waarom je niet werkt. Of je nou een alleenstaande moeder bent, een chronische zieke of simpelweg liever thuisblijft om voor de kinderen te zorgen; er moet iets niet in orde zijn met je. Je zult wel ziek, zwak of misselijk zijn. Of lui. Lekker profiteren van de staat. En wij maar belasting betalen. Het schrijnende verhaal wat er maar al te vaak achter zit? Sssssshht, Marion! Dat willen we toch helemaal niet horen. ♥

41 Comments

  • Mooi geschreven, en je hebt gelijk. Ik heb dan ook nog eens de neiging om te zeggen “nouja, een paar uurtjes kan ik misschien wel proberen”..
    En ook nu weer, ik heb een paar dagen eerder vakantie genomen en daardoor heb ik een examen gemist. Niet omdat ik wilde, maar echt omdat ik niet anders kon. Dat heb ik blijkbaar niet duidelijk gecommuniceerd (want ja hè, helemaal kapot, depressief en eigenlijk gewoon apathisch).. En nu zijn mijn lerares én mentor boos op me. Dat maakt mijn eigen gevoel absoluut niet beter, verre van. Ik doe zo mijn best om alles goed te doen..
    Heel lastig dat iedereen er meteen vanuit gaat dat je dingen mist of afwezig bent of fouten maakt uit luiheid. En vechten om te bewijzen dat dat niet zo is, is wel het laatste waar je klaar voor bent als je in zo’n situatie zit. Dit onderwerp raakt me echt.
    Maar dus super goed gedaan Marion! Ik ben trots! En wat fijn voor je dat je eindelijk de reactie krijgt die je verdient.
    Liefs, Sofie ♥

  • Wauw mooi verwoord meid, respect! Zo herkenbaar en niet uit te leggen, maar jij hebt dit netjes en volledig goed omschreven. Jammer dat je dit moet schrijven omdat het betekend dat je ziek bent, wens ik niemand toe en jij zekerst niet. Maar dank je voor dit neer te pennen. Dank je x

  • Nou dit wil ik wel horen! Ik ben niet ziek (goddankhallelujah!), maar ik kan het absoluut niet aan om 40 uren te gaan werken. Momenteel heb ik al moeite met een 20-tal. Qua stress en indrukken en verwachtingen van de werkgever, soms lukt het gewoonweg niet. Stom natuurlijk… Maar daarom ben ik zo blij met jouw verhalen. Bedankt vandaag weer ❤

  • Wat prachtig omschreven en zo herkenbaar! Knap van je dat je zelf hebt gebeld en wat goed hoe ze reageerde! Dat is inderdaad beter dan dagelijks horen gaat het al wat beter met je (ja tuurlijk ahum ik ben van de ene op de andere dag over mijn depressie heen…)

  • Je hebt helemaal gelijk! Waarom is werk zo zaligmakend? Bij mij op het werk word je al raar aangekeken als je op tijd weggaat. Want je telt pas mee als je continu overwerkt.
    En als je stress hebt, overspannen raakt of nog erger, komt dat door thuis, of je karakter. Nooit door de druk van het werk. Nou echt wel dus!
    Goed dat je afgebeld hebt. Ik wens je een fijn weekend.

  • Ik heb ook altijd enorm veel moeite met mezelf ziekmelden. Ik voel me schuldig, lastig. Als ik mezelf dan zover krijg om te bellen (ben ik echt wel ziek genoeg? Stel ik me aan? Vindt hij me wel ziek genoeg?) krijg ik een manager aan de lijn die alleen maar blijft vragen wat ik dan heb en of ik echt niet kan werken en hoe vervelend het voor hém is.
    Ik snap heus dat het niet handig is als een medewerker niet kan werken. Maar als manager ben je toch ook verantwoordelijk voor het welzijn van je personeel… Laat ze dan ook rust nemen als ze half kotsend en zwetend in bed liggen. Bah.

    Wat goed dat je hebt gebeld Marion. En zo fijn hoe er werd gereageerd!

  • Heel mooi verwoord zo! En ben ook heel blij voor je dat het ook anders blijkt te kunnen 🙂 In Nederland had ik ook altijd veel moeite met me ziek te melden (en dan bedoel ik gewoon voor de griep). En mijn baas vond dat altijd zo’n onzin, ziek zijn. Dus ging ik toch maar naar mijn werk, hartstikke beroerd. Ik voelde me anders zo schuldig. En nu nog steeds vind ik het moeilijk, maar ik doe het toch. Toevallig ben ik nu ook al de hele week thuis wegens griep. Vind het niet fijn, maar mijn collega’s zeggen tenminste dat ik maar eerst eens goed moet gaan uitzieken. Een stuk menselijker…

  • Je weet het wel he, dat je hier ook mijn verhaal schrijft, gosh… ja zo is het, zo voelt het. Fuck it! Er moet gewoon ergens een verandering komen in het werkleven, ergens.. maar het hoe… Calvanisme afschaffen zeg ik al een tijdje, maar ja….

    Mooi geschreven Marion, heel mooi!
    X

  • Ik gun je dit fuck-the-system momentje en vind ook dat werk en geld een veel te grote rol heeft in ons leven. Maar maak je nou niet zo druk over wat anderen (de maatschappij) van je zouden kunnen denken. Dat helpt je niet, en volgens mij weet je dat ook wel.

    Misschien ken je ze al, maar deze 7 leefregels schoten me te binnen:

    1) Make peace with your past so it won’t screw up the present.
    2) What others think of you is none of your business.
    3) Time heals almost everything, give it time.
    4) Don’t compare your life to others and don’t judge them. You have no idea what their journey is all about.
    5) Stop thinking too much, it’s alright not to know the answers. They will come to you when you least expect it.
    6) No one is in charge of your happiness, except you.
    7) Smile. You don’t own all the problems in the world.

      • Ik kan niet goed inschatten of je dit fel/boos/bitter bedoelt. Weet dat ik aan jouw kant sta.

        Ik bedoelde dat je voor jezelf moet kiezen. De maatschappij gaan wij hier niet veranderen ook al zijn we het nog zo oneens met vanalles. Waar je wel wat aan kunt doen is hoeveel druk je jezelf laat opleggen door die maatschappij. Vandaag merkte je toch hoe moeilijk je het vond om af te bellen? Dat voelt voor jou toch als een soort tekortschieten?

        • Geen van allen. Maar een uitleg dat ik het anders bedoel en/of er anders insta. Ik kan niet de complete maatschappij veranderen, maar zeker wel een klein stukje daarvan. Al bereik ik maar 30 mensen die de volgende keer niet met zich laten sollen. Het moeilijk vinden om te bellen zie ik absoluut niet als een tekortkoming van mijzelf. Ik neem het de maatschappij kwalijk dat ik zo lang op een dusdanige manier behandelt ben dat ik daar nu zoveel moeite mee heb. En ik ben niet de enige bij wie dat zo gaat, dat blijkt wel aan de reacties. Dat moet anders worden in de toekomst.

        • Excuses als je daadwerkelijk slecht behandeld bent in het verleden. Ik weet natuurlijk niet alles wat er met je gebeurd is in het verleden. Misschien is het projectie van mezelf. Ik stel voor dat we deze post maar vergeten en met een goed gevoel het weekend in gaan 🙂

  • Zó, dat staat! Maar jeetje, ik val er wel even stil van. Het is voor mij ook een heel moeilijk onderwerp en ik denk dat jij je nu nog best beperkt tot een paar ‘kleine’ voorbeeldjes. Het leven in deze maatschappij als chronisch zieke en de verwijten die je naar je hoofd gesmeten krijgt is verdomd moeilijk. Ik draai al lang niet meer mee. Vind het wel best en zit nergens aan vast (gelukkig). Het UWV heeft alle begrip voor me (ik realiseer me hoe bijzonder dit is) en voor de rest kan het me niet schelen wie wat allemaal vind. Noem het sterk of noem het een beetje verbitterd (ik denk dat ik dat laatste stiekem wel ben) het komt omdat ik mijn deel aan verwijten, moeilijk gedoe en verschrikkelijke uitspraken wel gehad heb. Het houd ook niet op trouwens. Je blijft er altijd wel mee te maken krijgen. Ik ben het zo zat! Het gevaar is dat ik steeds meer in mijn eigen wereldje ga leven en al is dat wereldje heel vrolijk, ik zit toch een beetje met oogklepjes voor af en toe. Volgens mij heb ik vanmorgen ook al gereageerd op je blog, heel goed dat je ‘gewoon’ hebt afgezegd! En wat ontzettend fijn dat er zoveel begrip voor is.

    • Het is bijna niet uit te leggen als je het niet hebt meegemaakt. Ik kan me zo goed indenken dat je er ondertussen echt helemaal klaar bent. Verbitterd… Ik hoop dat ik dat niet ga meemaken. Kut dat het voor jou al wel een beetje zo voelt. Je eigen wereldje; hij heeft zijn voor- en nadelen. Hou je taai. X

  • Ik kreeg echt kippenvel van die fijne reactie die je kreeg toen je afbelde.
    Het is zo herkenbaar, dit allemaal. Het zit echt gebakken in onze volksmentaliteit. Dus ook in ons. Heel moeilijk om dat te veranderen. Maar, verbeter de wereld begin bij jezelf, blijft actueel.

  • Goed geschreven. Gelukkig is mijn huidige baas wel oké op dat gebied. Ik vergeet nooit meer dat ik op een dag naar het kantoor liep en zei dat ik me echt niet zo top voelde en het niet verantwoord vond om nog verder te werken. Mijn baas begreep dat en ging gelijk wat regelen. En toen ik zei “maar ik denk dat ik donderdag wel weer kan komen hoor”, zei ze gelijk: “weet je dat wel zeker? Kan je niet net zo goed die donderdag er dan ook nog even bij pakken? Je moet wel goed uitzieken.” En ze had gelijk.

  • Trouwens ik vond je blog over je “spirituele dagje uit’ ontzettend interessant! Ik hoop dat je vaker hier over schrijft. Ben zelf ook zoekende.

  • Petje af voor jou!
    Je hebt het gedaan…. afgebeld.
    Mensen denken niet na hoe ze iemand kunnen kwetsen.
    Neem voldoende rust en knap maar goed op.
    Begrip en steun van anderen is erg belangrijk en moeten mensen geen rare dingen zeggen….
    Jij hebt gelijk en ik ben het volkomen met je eens.

    Xoxo

  • Zo kreeg ik te horen (nadat ik vroeg of ik van de 5 dagen de middelste dag onbetaald verlof kon krijgen omdat ik merkte dat mijn lontje op was) hoe dat nou toch mogelijk was, niemand had ooit iets aan mij gemerkt en ik had toch zo’n leuke baan! Alsof dat nog relevant is als je je inderdaad enorm schuldig voelt om dat te moeten vragen.

    Toch ben ik blij te lezen dat jij je ziek genoegd gemeld hebt, ondanks dat het een moeilijke opgave was. En dat ze van de dagbesteding er zo goed op reageerde.

    Liefs, Noirona

  • Pittig stuk zo in de vroege ochtend! Maar je hebt wel gelijk. Ik vind het altijd zo mooi hoe je het opschrijft hoe jij dingen ziet en voelt. Fijn dat ze je bij dagbesteding zo goed begrijpen :-). Hopelijk een fijne zaterdag :-).

  • Fijn dat je nu een andere reactie kreeg aan de telefoon Marion 🙂

    De druk die je opgelegd wordt door anderen kan inderdaad heel zwaar drukken op een mens.

    Dat herinnert me aan een collega van mijn man die kanker had en door zijn leidinggevende gesommeerd werd te komen werken meteen nadat hij chemo’s had gehad in het ziekenhuis. Als hij een half uurtje later kwam dan werd deze man die eigenlijk doodziek was helemaal uitgekafferd. En maar dreigen met ontslag, ik word er nog verdrietig van als ik er alleen maar aan denk.

  • Zo gaat het inderdaad… Ik heb nooit de druk van een werkgever ervaren (nooit gewerkt, alleen stage gelopen (als je de krantenwijk niet meetelt)). Maar ik heb het wel om me heen zien gebeuren, ook op stage. Ik werkte als managementassistente en een van de managers kreeg een burnout. Ze belde huilend naar mijn collega managementassistente om haar afspraken af te zeggen. Ze kreeg geen ziekteverlof. Het ging van haar vakantieuren af, serieus! Ach, neem maar twee weekjes vakantie, dan gaat het wel weer. Nou, dan word je dus echt wel heel belachelijk behandelt. Stom dat het zo werkt, maar ik denk niet dat je er wat aan kunt doen. Mensen die zulke dingen zeggen moeten het eerst zelf meemaken hoe het is om niet te kunnen werken, anders verandert er niets.

  • Wat heb je dit prachtig geschreven en zo 2000% waar. De maatschappij zit inderdaad echt te bizar in elkaar. In de tijd dat het niet goed met mij ging (van situatie van mijn moeder), begreep echt niemand het. Je wilt niet weten hoe vaak ik te horen heb gekregen: “ach zet gewoon je schouders er even onder” of “werk leidt je juist af, dat heb je nodig”. Niemand vertelde mij ooit dat ik er goed aan had gedaan en goede keuze had gemaakt om voor mezelf te kiezen. Daar heb ik dan ook heel veel moeite mee gehad en gun in eigenlijk helemaal niemand maar is wel hoe de maatschappij tegenwoordig in elkaar zit. Je hebt dus een prachtig stuk neer weten te zetten en hoop dat mensen zich op deze manier realiseren dat het niet altijd zo makkelijk is als het lijkt. X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s