Chronisch ziek

Chronisch ziek: Kan ik dan zo weinig?


Getagd: , , .

Chronischziek

Vanochtend zette ik een kort artikel online over waarom we niet al te vaak over negatieve onderwerpen praten of schrijven. De reden is heel simpel: We willen het niet horen, lezen of zien. Al die negativiteit. Alleen maar vervelend en lastig. Dus wat doen we? We negeren het gewoon. Of nog erger; we ontkennen dat het bestaat. Dat kan als je er zelf niets mee te maken hebt, maar wat nou als je er zelf middenin zit?

Zoals jullie weten ben ik chronisch ziek. Ik heb een ziekte die mijn leven enorm beïnvloedt. Dingen die voor velen van jullie normaal zijn, zijn voor mij uitzonderlijk. Op vakantie gaan, een dagje uit, uit eten gaan, broeken dragen, sporten, de hond uitlaten, ondergoed dragen, naar een verjaardag of een bruiloft gaan, fietsen, zitten en soms is zelfs liggen een drama. Negeren of ontkennen is geen optie. Het feit dat anderen dat liever wel doen of het lastig vinden om er met mij over te praten, wat ik ze overigens niet kwalijk neem, maakt dat ik me soms heel erg eenzaam voel als chronisch zieke. Ik kan me zo voorstellen dat meer chronisch zieken dit zo ervaren en daarom kwam ik op het idee om op mijn blog een klein platformpje te creëren waar we het over dit soort onderwerpen kunnen hebben. Ik heb geen idee of er behoefte aan is, maar ik ga het gewoon proberen.

Ik volg een aantal chronisch zieke bloggers, waaronder Lisanne en Dagmar. Lisanne heeft de ziekte van Lyme. Zij kiest er echter voor om op haar blog vooral te delen wat zij allemaal nog wél kan. Hetzelfde geldt voor Dagmar. Dagmar heeft CVS en fibromyalgie, maar haar blog is één brok vrolijkheid, humor en happiness. Heerlijk om te lezen! Zeker als je chronisch ziek bent kan je zo’n dagelijkse boost positiviteit wel gebruiken. Waar ik echter regelmatig tegenaan loop is de vraag: Kan ik dan zo weinig? Ben ik dan zo ziek? Heb ik mijn ziekte wellicht al die tijd onderschat? Of ben ik juist een vreselijke aansteller?

Hoe ervaren jullie dit? Lopen jullie zelf ook met dit soort vragen rond? En hoe vinden jullie het dat de negatieve kant van het chronische ziek zijn zelden of nooit belicht wordt?

P.s. Ik heb Lisanne en Dagmar even als voorbeeld genomen, omdat zij grote bloggers zijn en ik daarom vermoed dat vele van jullie hen wel zullen kennen. Het is dus niet zo dat ik niet weet dat bijvoorbeeld de dagen van Lisanne veel slechter zijn dan de mijne. Daar ben ik mij wel degelijk van bewust. Het gaat mij om de vraag of het voor jullie soms ook verwarrend is om al die positiviteit te zien, terwijl je zelf zo beperkt bent in je doen en laten. Daarnaast wil ik een beetje kijken of er behoefte is om over dit soort onderwerpen te praten. Ik merk namelijk dat ik die behoefte zelf wel regelmatig heb. ♥

36 Comments

  • Veel vraag en behoefte denk ik maar de drempel is hoog vermoed ik. Soms ook op mindere dagen dat je dan net iets niet wenst te lezen omdat er dan van alles bij jezelf naar boven komt drijven. Ook uit angst om plots te horen te krijgen de hele wereld draait niet alleen om je … .

    • Dank voor je verhaal. Ik weet niet of je nog blogt, hoe het met je gaat…

      ikzelf ben ook chronisch ziek en helaas ernstig ziek geraakt. Ik herken zo erg wat je schrijft, het raakt me. Het constant kiezen en eigenlijk zelfs de simpelste dingen (in andermans ogen dan) niet meer kunnen, je moet het maar doen. Er is geen ontsnappen aan helaas. Ik moet zoveel slapen en in bed liggen dat ik er knettter van word, maar zelfs daarvoor heb ik geen energie. Wel ben ik van een vrolijke sprankelende vrouw met weliswaar een chronische ziekte maar ach ik kon nog veel en wat vond men mij sterk, veranderd in een geïnvalideerde vrouw die zoveel in bed ligt en niet meer sprankelt. Wat blijft er dan weinig over van je omgeving. Mensen hebben er geen zin in. Je kan nog beter in een ziekenhuis liggen dan chronisch ziek zijn en ernstig beperkt. In een ziekenhuis komen er nog wel,mensen langs, hebben ze nog begrip.
      En ja ik trek me terug, ik vind het zelf ook erg moeilijk om contact te leggen en te houden. Ik weet niet hoe jij dat doet? Hoe gaan jullie daarmee om?

      Positieve blogs zijn voor mij moeilijk om te lezen ik denk omdat ik werkelijk zo weinig kan en me juist daarin zo slecht begrepen voel. Ik heb echt geen marge en positieve blogs raken juist dat gemis.

      Ook ik wel behoefte aan contact juist ook om hierin elkaar te steunen, sta jij, of iemand die hier leest, daar voor open?

      Groetjes
      Adrienne

  • Hoi hoi zwaai zwaai! Percy hier. Met een lichaam als een uit de bocht gevlogen F1 wagen die 200 km per uur tegen de muur is gebotst.

    Van de week kwam mijn zorgverzekeraar langs, keuren enzo (doen ze al vanaf mijn 17de ofzo), en resultaat is dat ik, net zoals altijd, 300% afgeschreven ben. Naja oké. 100%. Afgekeurd. Dat is altijd klote om te horen en t lezen. Het stopt me in een hoekje. Een hoekje waar ik niet wil zitten.

    Maaaaaaar dat is op papier! Ze moeten ergens een lijn trekken. Ik heb echter het gevoel dat ik nog heeeel wat kan en door daar over te schrijven, iets wat jij ook doet, kan je zelfs mensen motiveren. Dat doe ik dan ook.

    “Percy, je lijkt wel een soort nieuwe Bart de Graaff” mailde een lezer van mijn site mij laatst. Toen ging er een belletje rinkelen… Nee. Ik ben geen Bart, maar fuck! Wat een top voorbeeld.

    Het zette me aan het denken… Hij heeft veel bereikt met een chronische handicap. De lol spatte ervan af.

    Ding is; zolang je grijze massa nog een beetje werkt kan je soms meer dan mensen die juist niets mankeren. Het geeft je namelijk de urgentie om keuzes te MOETEN maken. En dat kan soms fijn zijn. Maar ook confronterend. Kijk naar een Lisanne, kijk naar jezelf. Allemaal goed bezig!

    Zoals altijd: To Infinity… AND BEYOND.

    En ja. Dat kan met een kreupel lichaam.

    Zo. Nu ga ik even aan mijn beademings machine. Toedeloe!

    • Lieve Percy, er zijn ook mensen zoals jij die gewoon het woord negativiteit in zijn geheel niet kunnen bevatten. Jij bent er daar één van en dat is fantastisch!!! Het is ook niet mijn bedoeling om hier met zijn allen zielig te gaan lopen doen en in een hoekje te gaan zitten huilen hoor. Ik wil 22 van de 23 dagen gewoon retepositief door het leven gaan. Maaaaar….. ik wil die ene dag, dat het allemaal even niet wil, niet lukt, niet gaat, niemand me begrijpt, ook een plekje hebben waarvan ik weet: Dáár kan ik nu terecht. Dáár begrijpen ze me. Dáár weten ze hoe het is om er even doorheen te zitten en dat er soms momenten zijn dat je niet wilt horen: Aaaah joh! Morgen is er weer een dag! Dus, don’t get me wrong, we blijven motiveren en inspireren en dat in willekeurige volgorde. Immer grade aus und soweit! Ademze en dan ga ik even op zoek naar mijn helm. Even lekker een meeuw tegen het asfalt koppen. Adios!

      • Hahaha weer die meeuw :D. Nee nee, alleen maar positief doen is zeker niet the way to go. Helemaal mee eens. Vind het zelfs vies en eng. Alsof er geen problemen zijn?

        Ik las laatst een mooi boek, de titel was: The Obstacle is the Way. Dat is niet gemakkelijk om te zien, of te beoefenen, maar jij bent Marion zoals Marion is. Met alle mooie dingen en alle ellende erbij.

        Daar heb ik zelf moeite mee om dat te accepteren (nog steeds hoor), maar het is niet anders. Dan maar het beste ervan proberen te maken (en nee, dat lukt ook niet iedere dag nee. Def not)

        Holy fuck, die verhouding 23 dagen.. goeie ratio joh! Hoe doe je dat? Kom maar op met die tips en tricks 😀

        Voor die ene dag het niet goed gaat, daar heb ik momenteel wel een plekje voor gevonden. Ik noem het mijn ”Vandaag Even Niet’ plekje.

        Works like a charm.

        Niets moeten. Niets willen.

        Daarna weer knallen 🙂

        Ik vind het tof dat je dit doet. Maar daar hebben we het al eeuwen over in de mail haha. Ik hoop dat je niet stopt. Ook als je je dag niet hebt. Je schrijven (ook al reageer ik niet) houd velen op de been. En ja, ook mij.

        GO!

  • Jij beslist sowieso waar je over wilt bloggen. Ik weet niet hoeveel lezers/lezeressen je hebt met jouw ziekte,maar zij zullen de enigste zijn die het herkennen en dus reageren,maar dat wil niet zeggen dat andere lezers het gezeur vinden.

  • Ik vind het heel fijn om hier elke dag even te lezen wat je zoal bezighoudt. Over de goede dagen, maar zeker ook over je baaldagen door die kloteziekte. Alleen maar positiviteit zou ik niet realistisch vinden omdat ik nu ongeveer weet wat je doormaakt. Ik heb geen chronisch lichamelijke ziekte, maar ik zou snel gedeprimeerd raken van een clubje waar het vooral gaat over mijn problemen: dysthymie en sociale beperkingen.

    Ik weet trouwens niet of er nu dingen zijn waar je niet over schrijft omdat je denkt dat wij er niet op zitten te wachten: hou je voor mij vooral niet in, en ik denk dat je andere lezers en net zo over denken.

    Over weinig kunnen en aanstellerij: Je schrijft elke dag, fotografeert, shopt, wandelt, fietst. Je maakt mensen blij met je blog. Je bent geen aansteller. Er zijn veel dagen dat ik minder doe dan jij terwijl ik het wel zou kunnen. Dat voelt soms best dubbel.

    • Er zijn wel dingen waar ik niet over schrijf inderdaad. Niet uit schaamte, maar inderdaad uit angst dat mensen het gezeik vinden. Het is fijn om van meerdere mensen nu te lezen dat ik vooral lekker moet schrijven waarover ik wil schrijven. Ik moet het ook andersom bekijken: ik moet niet niet schrijven over dingen waarvan ik denk dat anderen het niet willen lezen. Ik moet schrijven waarover ik wil. Het is aan de lezer of ze het lezen of niet.

  • ik weet zelf niet hoe het is om chronisch ziek te zijn maar kan me heel goed inbeelden dat je je eenzaam kan voelen doordat anderen het moeilijk vinden om er met je over te praten.. ik zal eerlijk zeggen dat ik het al moeilijk vond om een reactie te schrijven omdat alles naar mijn idee stom klonk omdat ik niet weet hoe het is om chronisch ziek te zijn.. in ieder geval, ik hoop dat je je door dat platform minder eenzaam zal voelen en anderen ook en dat jullie steun aan elkaar hebben!

    • Ik bedoel trouwens niet dat ik niet wil lezen over negatieve dingen,, die horen nou eenmaal bij het leven en als jij daar over wil schrijven moet je dat ook doen, degenen die dat niet aankunnen hebben die keer dan gewoon even pech. Doe waar jij je goed bij voelt!

  • Ik denk dat ik dan wat raar ben en apart, want ik lees liever hoe het echt gaat dan alleen maar vrolijke verhalen te ”moeten” lezen. Ik word daar op bijvoorbeeld Facebook niet goed van. Niet zoals het is en ik vind het juist een steun als het anderen ook niet altijd maar alleen goed gaat. Dan voel ik mij tenminste weer normaal. Wat ik ook merk, is dat mensen niet zo veel reageren als je een stukje plaatst waarin je bijvoorbeeld verdrietig bent, maar volgens mij is het niet stil omdat het ze niet interesseert, maar is het omdat mensen niet weten hóe te reageren. En soms..kunnen mensen inderdaad dan ook maar beter niét reageren. Al is het wel fijn om te weten dat het gewaardeerd wordt en dat het andere mensen helpt of steunt. Al is het alleen maar een stukje herkenning.

  • Ik ben trouwens wel benieuwd wat je nu blogt op die ene slechte dag uit 23. Schrijf je dan ook een heel artikel? En heb je daar dan ook plezier in? Van mijn part knip/plak je dan een plaatje of gedichtje of post je een keer helemaal niets 🙂

  • Ik vind het heel mooi dat je ook de mindere kanten durft te benoemen en hier ook over schrijft. Dat zorgt er toch voor dat ook de wat meer ‘onbekende’ chronische ziektes wat bekender worden en dat het stigma op het praten over chronische ziektes hierdoor wat minder wordt. Zelf vind ik het moeilijk om aan te geven als het wat minder gaat op het gebied van pijn en energie. Veel goedbedoelde adviezen blijf ik afslaan omdat ik weet dat het door een ziekte komt en dat de adviezen vaak niet werken. Het blijft lastig om die adviezen af te slaan omdat mensen vaak niet snappen waarom je er zelf niet voor kiest om gewoon anders te gaan leven. De onwetendheid en het onbegrip bij de mensen om ons heen is nog erg groot. Misschien dat zo ook het stigma in stand wordt gehouden: wij praten er minder open over omdat we ons toch vaak niet begrepen voelen.

    Nogmaals: ik vind het echt onwijs goed dat jij hier open en eerlijk over schrijft. Keep up the good work!

  • Ik ben juist geïnteresseerd in het totale plaatje met alles erop en eraan. Wat mensen voelen, denken, beleven, ervaren, bezighouden, wat ze drijft.
    Niet een voorgeschoteld beeld van hoe leuk, lief, aardig en perfect alles wel niet is. Dan haak ik juist af.
    Life sucks sometimes and shit happens.
    Ik lees je blog graag.

  • Ookal heb ik niet dezelfde chronische ziekte heb ik er juist heel veel aan als je ook de negatieve kant belicht. Als het niet gaat, wat je niet kunt etc. Dat klinkt misschien heel depressief, maar ik put er kracht uit dat ik niet de enige ben die zoveel dingen niet kan. Niet dat ik dit iemand toewens hoor!
    Helaas heb ik last van onverklaarbare chronische pijn en huidproblemen en dat begrijpen mensen al heeeelemaal niet. Alsof ik het wel begrijp :-/
    Anyways ik ben voor blogposts hierover 🙂

  • Ik heb niet veel ‘ervaring’met dit onderwerp en weet er ook niet zoveel vanaf dus ik zou er wel over willen lezen 🙂 En zeker als je de behoefte hebt, lekker doen!

  • Mijn ervaring is, is dat ik weleens in zo’n groep heb gezeten omdat ik dacht herkenning te vinden etc, maar zelfs chronisch zieken onder elkaar kunnen elkaar afmaken, wist je dat ook al? Ik heb er toen voor gekozen om het klein te houden ik heb dan een zeer begripvolle familie waar ik het kwijt kan, mijn beste vriend, mijn dochter en ga zo maar door. Het is alleen de maatschappij die eventueel qua regels en verzekeringen met name waar ik last van heb. ‘Ik doe het zelf wel’, is dan ook mijn keuze geweest.

    Ik heb die behoefte dus niet en vind het niet erg om het van sommigen te lezen, inderdaad zij die gewoon wel positief zijn vooral en zo ben ik ook. Eigenlijk ga ik er vanuit dat ik alles kan of vind mijn weg of heb het al gevonden. Bijv. ramen lappen is een crime geworden waar ik dat vroeger soms 2x per week kon doen, doe ik het nu eens in de 2 maanden? En de dag voor ik fysiotherapie heb zodat mijn peut mij direct weer recht kan zetten. Als ik pijn heb, neem ik mijn pijnstillers en ga slapen, klaar.

    Maar ik kan heel goed begrijpen dat anderen er de behoefte aan hebben en dan zeg ik DOEN! Ik weet namelijk ook wat heel goed helpt maar loop tegen bureaucratische muren aan, en daarover klagen of hoe je het noemen wilt, heeft zo weinig zin, en zo wel, dan doe ik dat op mijn blog eventueel. Echter wat je aandacht geeft groeit ook, ook dat volg ik op voor mijzelf. Dus zo min mogelijk klagen of zeuren 😉 en zoveel mogelijk DOEN en opnieuw proberen.

    X

  • Ik ben net zo bevooroordeelt als veel andere mensen, wat je niet ziet is er niet. Dus ik mag niet ‘klagen’. Hoezeer ik ook herken wat je schrijft. Bij jou vind ik t juist zo duidelijk of logisch dat je je grenzen bewaakt, terwijl ik dat bij mezelf niet kan accepteren. Ik vind t knap dat je hier zo over kan bloggen, ik merk dat ik juist niet blog als ik zulke twijfels heb (zo nu dus ook).

    Goed dat je t deelt en bijzonder ook de reacties. Het is denk ik ook een moeilijk besproken onderwerp.

    Xx

  • Lieve Marion
    Altijd pijn en naar voelen dat is denk ik haast niet voor te stellen voor een gezond persoon, maar het is helaas voor sommigen wel realiteit.

    Het is jou blog, ik zou zeggen schrijf waar je over wilt schrijven maar ook de moeilijke dingen mogen belicht worden, dat vinden mensen misschien niet altijd leuk om te lezen maar het is wel de waarheid, en juist erover schrijven en herkenning vinden kan misschien wel heel fijn voor jou (en anderen)?

    Ik moet denken aan een uitspraak van jezelf: “folow your heart”

    fijne zondag

  • Ik herken de positiviteit wel. Het is veel fijner om te schrijven dat ik heerlijk uit shoppen ben geweest dan om te schrijven dat ik nu als een dweil op de bank hang. Beide dingen zijn waar…

    Uiteindelijk… wil je als trouwe volger beide kanten lezen… Waarom kan ik niet precies omschrijven… Het voelt gewoon zo..

  • Ik ken zo’n situatie wel, al is het niet in ziekte. Ik heb op dit moment veel negativiteit in mij, en probeer er het beste van te maken. Maar merk inderdaad dat dit soms moeilijk is, en anders uitpakt dan gepland. Gelukkig kun je hier van je afschrijven

  • Ik vind het ook heel fijn om de blogs van die twee meiden (en die van jou!) te lezen. Omdat ik er een stukje herkenning uit haal, het mij ook weer kan motiveren en omdat het gewoon stuk voor stuk leuke persoonlijkheden zijn. Dat vind ik wel echt een groot voordeel van het internet/blogs!

  • Ondertussen weet ik dl beter maar ik vond dat bloggers als Lisanne en Dagmar helemaal niet ziek waren als ik las wat zij schreven. Dagmar werkt bijvoorbeeld nog en ik ken de ziekte cvs en fibro goed genoeg om te weten hoeveel mensen met die ziekte dat niet is gegund. Ik vrees dat toevallige lezers wel een vertekend beeld krijgen en durven zeggen dat het allemaal wel zo erg niet zal zijn…
    Daarom vind ik jouw blog iets fijner. Je wisselt van heel realistisch naar positief, zoals jouw leven ook wel in elkaar zit. Volgens mij geeft dat een beter beeld…

  • Mooi onderwerp dit Marion. Persoonlijk heb ik een beetje moeite met de termen ‘positief’ en ‘negatief’. Ik vind het juist prettig om gewoon te lezen wat er gebeurt. Wat je bezig houdt. Wat goed ging. Wat minder goed ging. Hoe je leven eruit ziet. Volgens mij is dat altijd gewoon neutraal. De schrijver van een verhaal kan het verhaal zo maken dat alles onwijs positief overkomt. Of juist onwijs negatief. Soms kan dat fijn zijn om te lezen. Maar veel beter is gewoon te schrijven zoals je je voelt en het aan de lezer over te laten hoe deze een tekst interpreteert. Ik vind zelf al dat extreem pisitieve gedoe juist heel verwarrend en soms ook gewoon storend. Het is niet zoals het is. Als ik een blog lees over iemand zijn leven sla ik weleens een tekst over als het té mooi is gemaakt. Dus voor mij: graag gewoon schrijven zoals het is. Zoals je je voelt. Het is leuk te lezen als je ergens mega enthousiast over bent. Maar dat is nu eenmaal niet altijd het geval. Ook blogs over hoe moeilijk iets was of hoe chagrijnig je was zijn goed om te lezen. En ik vind dat dus niet negatief. Het is gewoon het leven en iets waar we ons allemaal mee kunnen identificeren.

    • Hier wil ik me helemaal bij aansluiten! Ik vind het ook zo mooi hoe jij schrijft over het dagelijks leven. Ook ik kan me hier zo goed in verplaatsen. Ik ben niet afgekeurd en heb geen chronische ziekte maar wel een burn out achter de rug en dagelijks pijn. Soms is het leven gewoon ruk en dat mag ook wel eens gezegd worden. Ik ga – en dat ligt puur aan mij- twijfelen aan mezelf als ik lees dat anderen het – ondanks wat dan ook – altijd positief zijn. Voel me dan snel een aanstellen en zeikerd terwijl iedereen het recht heeft om te zeuren.

  • Ik herken je gevoel. Een tiental jaar terug brak ik een rugwervel. Het leek alsof ineens niets nog zin had. Rechtstaan lukte niet, liggen ook niet, stappen was een ramp,… Op zo’n moment zou je alle hebben en houden weggeven om normaal te functioneren. Alles is goedgekomen. Het is te zeggen: een gebroken rugwervel komt nooit weer goed, maar door rugkliniek,.. kan het leven zeer comfortabel worden gemaakt. Konden die oplossingen ook maar voor jou worden gevonden. Ik wens het je van harte toe.

  • Even kort door de bocht, maar ik volg dit blog omdat het JOU blog is. Dat is nou net het mooie van persoonlijke blogs, dat je iemand een beetje leert kennen, in goede én in slechte dagen. Want die hebben we allemaal.
    Aan de andere kant; ik snap je zeker wel. Op mijn blog probeer ik ook een balans te houden tussen artikelen over chronisch ziek zijn, en artikelen met een vrolijkere toon. Omdat die balans er in mijn leven is, maar ook omdat ik mijn lezers niet teveel negatiefs achter elkaar wil voorschotelen. Blijft lastig dus.

  • Ik begrijp die behoefte zeker en ik zou het dan ook niet erg vinden moest je daar wat meer over schrijven omdat jij dat ook niet op een zware, negatieve manier zou doen, maar gewoon eerlijk zou zijn. Zo wordt het niet deprimerend, maar geef je mensen meer inzicht en voelen mensen in een vergelijkbare situatie zich minder alleen.

  • Ik begrijp je twijfel.

    Op mijn eigen blog schrijf ik over veel dingen die me bezighouden, maar vaak juist over de leuke dingen – voor mij is het eigenlijk die strohalm om niet in mijn eigen negativiteit weg te zinken, want die neiging heb ik. Dat kan een vertekend beeld geven, dat weet ik ook, maar het is dan weer wat ik nodig heb. Als jij het fijn vindt om ook over je mindere dagen te schrijven, dan is dat prima; ik vind je dan geen zeur of zo, sterker nog, ik merk dat ik daardoor heel veel herkenning vind op jouw blog. Het kan gebeuren dat ik je dan even niet lees (of niet reageer), omdat het even te dichtbij komt, maar dat ligt dan aan mij als lezer, en niet aan jou als schrijver. Want op andere momenten vind ik het weer fijn dat ik niet de enige ben of zo (nou ja, fijn … Eigenlijk zou ik het iedereen gunnen om lekker een blij ei te zijn zonder narigheid, maar je snapt vast wel wat ik bedoel)

  • Ja… Ik vraag me ook wel eens af: Ga ik nou zo slecht met mijn klachten om? En ik denk ook vaak dat ik me aanstel. Iedereen is wel eens moe. Dat ik altijd heel erg moe ben… tja, misschien hoort dat wel zo???!!!! (sluit ook aan op je vorige blogje). Ik voel me wel eens heel alleen en dat komt geloof ik niet doordat je er weinig over hoort/leest. Het ‘probleem’ dat ik heb met mijn ouders is dat zij aan me twijfelen. “Elke keer gaat het weer fout” (over mijn pogingen om te re-integreren, zelfstandig te zijn, enz.). Maar ondertussen verwachten ze wel van mij dat ik de moed erin hou. Dat ik met positieve energie aan de slag ga. Dan krijg ik het gevoel dat ik het helemaal alleen moet doen. Anderen kunnen het blijkbaar óf beter, óf ze geloven niet in mij. Mijn moeder heeft me een jaar geleden bijna het huis uitgeschopt omdat het slecht was voor haar gezondheid dat het slecht met míj ging. Ik was toen zo verdrietig, heb alleen maar gehuild. Later ben ik daarop teruggekomen. Ik heb gezegd: Mama, heb alsjeblieft vertrouwen in mij, dat ik altijd mijn best doe en probeer de goede keuzes te maken voor mijn gezondheid. Als jij daarop vertrouwt steun je mij. Als je bij alles wat ik doe vraagtekens zet dan is het heel eenzaam en honderd keer moeilijker.

  • Ik vind dat de taboe van ziek zijn er wel een beetje vanaf mag. Het is niet aanstellerig, het hoeft niet weggemoffeld te worden. Juist daardoor komt die afwijzing. Het is niet leuk inderdaad, maar wel een onderdeel van het leven waar je mee om moet leren gaan. Daarom juist zo goed dat jij en anderen erover schrijven. Het hoort erbij, het mag er zijn. Het is vervelend, maar samen komen we er wel.

  • Ik vind juist dat jij uniek bent omdat je positief bent, maar durft toe te geven wanneer het allemaal niet zo goed gaat. Teveel van beiden ben ik allergisch voor. Ik probeer ook altijd eerlijk te zijn op mijn blog hoe ik mij voel alleen ben ik niet chronisch ziek dus zijn de dieptepunten bij mij toch iets minder aanwezig (daarbij praat ik alleen over mijn leven en niet over die van iemand anders want dat kan ik niet ervaren). Je bent en blijft een topper dus lekker doen waar jij je goed bij voelt 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s