Valkuilen in je leven

Zelfkennis

Gisteren heb ik huiswerk gemaakt voor therapie. Het was behoorlijk confronterend en ik heb dan ook lang getwijfeld of ik dit met jullie zou delen of niet. Ik heb besloten het wél te doen. Kwetsbaarheid maakt krachtig.

Ik ging aan de slag met de voor mij meest overheersende valkuil in mijn leven:

De valkuil van de extreme aanpassing. 

In deze valkuil heb je twee types:

  1. Zelfopoffering (uit schuld en schaamte)
  2. Onderworpenheid (uit angst)

Meestal behoor je tot één van deze groepen, maar hiep hiep hoera, ik behoor tot allebei. De eerste komt bij mij vooral voort uit het feit dat ik het leed van anderen wil verminderen. Niet alleen dat van mijn partner, ouders, familie, vrienden of kennissen. Nee, van iedereen. Zelfs het leed van vreemden wil ik verminderen. Het tweede type komt bij mij voort uit angst voor wraak. Dat heeft te maken met mijn trauma en daar wil ik hier op mijn blog niet over schrijven. Ik zou het dan ook op prijs stellen als jullie daar geen vragen over stellen. Mocht je hier iets over willen weten omdat je jezelf denkt te herkennen hierin, dan kan je mij natuurlijk altijd mailen.

Nog een aantal dingen die voor mij tijdens het maken van het huiswerk naar boven kwamen:

  • Je kan met iedereen goed opschieten omdat je zo aardig bent en conflicten vermijdt. Je vindt jezelf heel flexibel, maar eigenlijk komt het er op neer dat je geen grenzen stelt.
  • Je komt niet op voor jezelf. Je verzwijgt je eigen behoeften.
  • Je onderworpenheid verlaagt je gevoel van eigenwaarde.
  • Je verliest jezelf in een ander en neemt op den duur de mening van de ander over.

Dat zijn behoorlijk rake conclusies. Sommige wist ik natuurlijk al wel, anderen waren nieuw voor me. Het is behoorlijk pijnlijk om dit soort dingen over jezelf te lezen

De afgelopen jaren ben ik heel langzaam begonnen met een aantal van deze punten te verbeteren. Af en toe iets leuks kopen voor mezelf. Mezelf verwennen met een massage of een bezoek aan de kapper. Een dagje op stap met een vriendin of medeblogger. Eenvoudige dingen die ik ruim vijftien jaar niet meer had gedaan. Langzaam maar zeker begon ik te ontdekken wat ik zélf leuk en interessant vond in plaats van klakkeloos over te nemen wat Peter, mijn ouders, zus of vriendinnen leuk en interessant vinden.

Zo kwam ik er dit jaar achter dat ik kerst heel erg leuk en gezellig vind. Natuurlijk zat mijn eetstoornis me tot een jaar geleden vreselijk in de weg, maar ook dat andere punt (jezelf verliezen in een ander) speelde hierin een grote rol. Peter heeft namelijk de pest aan kerst. Hij haat kerstbomen en kerstverlichting en alles wat met kerst te maken heeft. Ik heb die mening al vrij snel nadat we gingen samenwonen volledig van hem overgenomen. Compleet onbewust. “Hoe kan dat nou?” zul je je afvragen. Ja, dat vraag ik mezelf ook af. Hoe kan je jezelf er volledig van overtuigen dat je een hekel hebt aan kerst, terwijl je het diep van binnen hartstikke leuk vindt?

Nu ik langzaam leer om mijn gevoelens weer toe te laten, nu dat ook kan omdat ik mijn eetstoornis losgelaten heb, merk ik dat ik emotioneel word als het over kerst gaat. Toen ik het artikel Kerst doe het eens anders  van Debby las, brak ik. Vooral na zin “Doe het eens zonder boom”. Tranen met tuiten. Doe het eens zonder boom? Doe het eens mét boom, Marion! Ineens drong het tot me door hoe ik mezelf al twintig jaar wegcijfer, omdat Peter een hekel heeft aan kerst en alles wat daarbij komt kijken. Is Peter dan zo’n boeman? Nee, helemaal niet. Al zou de buurvrouw het zeggen dan zou ik al geen kerstboom nemen.

Vanmiddag heb ik weer therapie en ga ik bovenstaande met mijn psychologe bespreken. Ik zie er vreselijk tegenop en ik ben als de dood voor het huiswerk wat ik nu weer mee ga krijgen. Ik kan echter niet wachten om ermee aan de slag te gang. Ik wil verder. Ik wil vooruit. Ik wil weer voelen dat ik leef. ♥

P.s. Ik deel dit artikel om anderen die dezelfde ervaringen hebben steun te bieden in de vorm van herkenning. Ga alsjeblieft niet in mijn hoofd kruipen of een verklaring proberen te geven over het hoe en waarom ik mij zo gedraag of waarom ik bepaalde dingen wel of niet doe. Daarvoor ben ik in therapie.

About the Author

Posted by

Categorieën:

Psychische Shit

60 Reacties

Dank je wel voor het delen van dit kwetsbare stuk.
Het is misschien niet makkelijk dit zo op te schrijven, knap dat je het doet en dat je jezelf nu zo bewust bent van deze punten, hoe moeilijk ze ook zijn!

En..ze zijn herkenbaar hoor Marion, en actueel voor mij.

Sterkte vandaag!

ps…en…?? er komt vast een kerstblog?!:-)

Zo he, ben jij even goed bezig met leren grenzen te stellen. Toppie.
Zowel je opmerking aan het begin dat je niet over je trauma wilt praten, en je PS zijn daar getuigen van.

Marion, heel veel succes met het aangaan van deze moeilijkheden in je leven! Heeeeeel goed dat je aangeeft wat je wel en niet wil zien/horen van andere mensen! Dit getuigd van kracht en het geloof in jezelf. Ik hoop zo dat je dit jaar ontzettend kan gaan genieten van kerst!

Het heeft mij een aantal keer ervan weerhouden om een artikel hierover te schrijven. Ik kreeg (goedbedoelde!) adviezen die echt vreselijk pijnlijk waren. Dat is het risico van erover schrijven, absoluut, maar ik dacht dat ik het ook op deze manier wel zou kunnen doen. Gelukkig aan de reacties te lezen hebben jullie daar begrip voor. Superfijn. Dank je wel, Anita. Ik ga ervoor. X

Ik vind je zo knap Marion! Echt een wijf met ballen, om zo naar jezelf te zoeken!
Ben zelf ook stapelgek op kerst en Kris niet, dus ik hou me wel een beetje in.. Hebben afgesproken dat wanneer sinterklaas het land uit gaat ik mn boom mag neerzetten. Dat resulteerde vorig jaar in het opzetten van een kerstboom om 2 uur snachts hahaha. Grote kans dat dat dit jaar weer gebeurd 🙈

Geen grenzen (kunnen) stellen is heel herkenbaar. Uit eigen ervaring weet ik dat wanneer je dat wel gaat doen, dat niet altijd op prijs wordt gesteld door de omgeving die opeens vindt dat je ‘ niet zo raar moet doen’. Heel veel succes met de zoektocht naar je eigen IK!

Wat ben jij ver gekomen, zo knap! En dat je erover schrijft vind ik top van je. Het is een pijnlijk proces, dat is duidelijk. Maar je weet waar je het voor doet. You go girl!

Heel veel begrip voor jou meis. Je artikel komt voor mij op het juiste moment. Dit is precies waar ik op het moment ook erg mee worstel. Ruud en ik hebben vaak woorden omdat ik iets anders wil dan hij. Maar ik hou helaas mijn mening lang niet altijd vast wat resulteert in dat ik het gevoel heb mij (weer) veel te erg aan te passen. Moet hier ook meer aan werken. Dankjewel.x

Dat punt zal voor mij nog gaan komen denk ik. De kerstboom is eigenlijk het eerste dingetje wat ik hardop uitspreek. Peter en ik hebben dan ook nooit ruzie. Logisch ook als ik me altijd aanpas. Ik denk dat het heel goed is dat je je bewust bent dat jij je teveel aanpast. Er wat mee doen is dan de volgende stap en dat zal zeker niet makkelijk zijn. Succes, meis en dank je wel. X

Heel erg bedankt voor het delen. Ik zit dit echt met kippenvel op mijn armen te lezen. Zo herkenbaar, vooral op de duidelijke manier zoals jij het verteld.
Heel erg bedankt.

Wat fijn dat je dit met ons wilt delen Marion. Voor mij heel herkenbaar. Vooral ook dat stukje over dat je je zo onbewust hebt aangepast aan de ander dat je niet eens meer voelt wat je zelf wil. En dat dit helemaal niet wil zeggen dat de ander aan wie je je aanpast overheersend of een boeman is. Ik denk zelfs dat het mogelijk is dat Peter toch nog een beetje van kerst gaat houden als hij straks ziet hoe jij geniet van jouw boompje. En super dat je je grenzen aangeeft naar ons lezers toe. Ik denk dat iedereen die jou volgt daar alleen maar respect voor kan hebben.

Oeh dat zou helemaal mooi zijn (wat je zegt over dat Peter kerst dan misschien nog wel leuk gaat vinden ook!). Ik vond het lastig om die grens aan te geven in mijn artikel, maar ik krijg er positieve reacties op. Nu dus ook weer van jou. Dank je wel. Dat helpt me echt. X

Het lijkt me zo’n lastige worsteling. want waar ligt de grens tussen je identiteit en je valkuil? Vaak is je valkuil ook je sterke kant. Volgens mij ben je ook een heel lief mens, die heel erg kan genieten als de ander gelukkig is. Ik kan me zo voorstellen dat je dan gemakkelijk jezelf daar in kan verliezen.
Ik herken heel veel van wat jij zegt bij mijn eigen man. Onze relatie is daar ook rondom geweven, waardoor je een onbalans krijgt. Maar ook in relatie tot anderen krijg je een scheefstand.
Het is een hele kluif om hier aan te werken voor jezelf, maar ook voor anderen, omdat ze dan misschien ineens een keer nee van je te horen krijgen. Ik en mijn man zijn daar net een begin mee aan het maken om hier aan te werken. Het valt van beide kanten niet mee, kan ik zeggen. Maar het is wel goed.

Anyways ik wens je een wonderschone dennenboom toe! 😀

De grens tussen de valkuil en mijn identiteit ligt daar waar ik mezelf tekort doe. Jezelf aanpassen of wegcijferen is helemaal niet erg, maar tot een bepaalde hoogte. Ik kan steeds beter aanvoelen waar ik die grens passeer. Dan gaat het steken van binnen zeg maar. Dan kan ik het niet loslaten. Dan voel ik energie die niet fijn is. Soms moet ik dan nog graven hoor, want vaak duurt het heel erg lang voordat ik het zelf inzie. Mijn therapeute wijst me soms ook op dingen dat ik denk: Whut??? Doe ik dat echt om die reden? En dan ga ik graven en graven en dan inderdaad…. Dit gaat nog jaren duren en daar bereid ik me ook op voor. Ik ga geen half werk leveren deze keer.
Met Peter vind ik het soms ook moeilijk hoor. In feite heb ik me altijd anders voorgedaan dan ik ben, maar gelukkig beseft hij dat ik dat nooit expres heb gedaan. Hij vindt het ook soms moeilijk om te zien hoe ik verander. Hoe ik anderen mensen naar me toetrek en juist zijn vrienden een beetje afstoot. We moeten hier heel veel over praten en dat doen we gelukkig ook. Ik hoop dat jullie dat ook kunnen. Het is inderdaad een hele kluif, maar ik denk dat het het uiteindelijk echt allemaal waard is.

Thanks. Klein dennenboompje hoor. 😀

Ik ben juist heel blij dat je hierover schrijft! Ik herken het ook bij mezelf, vooral vanuit de wens om aardig gevonden te worden en uit conflictvermijding. De reden of oorzaak vind ik eigenlijk helemaal niet zo belangrijk. Gelukkig zijn psychologen tegenwoordig ook niet meer zo bezig met spitten in je verleden. Het gaat er om dat je er last van hebt (je doet jezelf te kort) en dat je er wat aan gaat doen. Het zal er wel op neerkomen dat je het ‘aanpasmoment’ op tijd leert herkennen (met CGT o.i.d.) en dan naar de ander uitspreekt wat je zelf denkt of graag wil. Dat maakt het dan makkelijker om elkaar in het midden te treffen. Zoiets.

Mijn gevoel zegt dat dit misschien wel de belangrijkste stap is die je nog moet zetten. Ik wil je daarom aanmoedigen om het nog vaak met me oneens te zijn en dat uit te spreken :-). Daar leren we dan alle twee van. Als ‘test’ wil ik nog iets vragen waar je misschien geen antwoord op wil geven: Heb je meer last van deze valkuil nu je niet meer ‘terug kunt vallen’ op je eetstoornis?

Ik denk dat ik ten tijde van mijn eetstoornis standaard in deze valkuil leefde. Ik kon er toen ook nog veel verder in gaan, omdat ik mijn gevoel uitschakelde door niet te eten. Waar ik nu in ieder geval besef dat ik mezelf tekort doe, had ik dat op dat moment niet eens door. Ik denk ook dat het starten met CGT en het definitief loslaten van mijn eetstoornis daarom ook heel goed samenging. Perfect timing wat dat betreft.

Thuis plaatsen we al jaren geen kerstboom meer. Niet omdat we kerstmis haten (althans ik toch niet), gwn omdat m’n mama ’t elk jaar meer & meer ontziet om die dingen uit de kast te halen. Behalve wat kerstslingers is hier geen kerstboom te bespeuren. Persoonlijk hou ‘k wel van die grote kerstboom & is dat ’t eerste wat ‘k doe als ‘k alleen ga wonen 😉 Wij zijn, denk ‘k, de zin van gezelligheid kwijt, denk ‘k (oh dit klinkt raar)

Yep herkenbaar! Bepaalde dingen, vooral dat overnemen van… maar wel in mindere mate, is zelfs een strijd geweest hier. In bepaalde opzichten, wat een rust toen dat voorbij was. In dit geval wel een boeman, maar niet altijd, wat je zegt, als een vreemde het zegt kun je er zelfs in meegaan. No more!

En ook jij komt daar wel. Super dat je dit hebt kunnen en durven omschrijven en gepubliceerd hebt. ❤

X

Ik merk dat inderdaad veel mensen het herkennen in de zin van dat zij zich ook teveel aanpassen aan anderen. Zolang je je er nog bewust van bent kan je er gelukkig nog wat mee. Dat is nu waar ik tegen aanloop dat ik het niet meer herken. Het is voor mij een manier van leven. Ik weet niet beter. Het is heel gek dat mijn therapeute me continue ”betrapt” en dat ik dan echt moet graven in mijn gevoel om bij de waarheid te komen. Heel bizar. Ja, ik kom er wel. Het zal lang duren, maar ik kom er wel. Dank je wel. X

Wat goed dat je dit weer deelt. Ik heb geloof ik wel echt een hekel aan kerst, maar eerlijk gezegd weet ik dat niet helemaal zeker. Ik kan nog altijd niet bij mijn gevoel. Heb je daar misschien tips voor?

Ik ging zitten en schrijven. Niet hier op mijn blog, maar gewoon in een schrift. Wat komt er in je op als je aan kerst denkt? Wat vind jij leuk aan kerst? Hoe zou jij dit jaar het liefst kerst willen vieren? (zonder grenzen, dus niet kijken naar wat mogelijk is). Ook niet het eerste beste antwoord noteren. Ik merkte dat mijn eerste reactie was: Kerst vind ik niet zo interessant. Maar mijn gevoel knaagde daar al wat. Oké. Eerlijk. Ik vind de lichtjes gezellig. Ik vind sneeuw sfeervol. Ik vind …. etc. En dat kan je met kerst doen, maar eigenlijk met ieder onderwerp. Goed luisteren naar je onderbuik gevoel. Soms zat ik dingen op te schrijven die ik helemaal niet op wilde schrijven. Het druiste tegen al mijn ”normen en waarden” in. Maar ja, dat waren dus niet mijn normen en waarden 😦

Wauw lieve Marion wat een mooi en dapper artikel weer, en ik vind nu dan je een boom moet. ( anders stuur ik je mijn zwarte neoboom toe). Ik ben zelf ook iemand die zich zelf veel wegcijfert door angst en door zelfopoffering. Ik wens je niet anders dan heel veel goeds tijdens. Heel veel succes en liefde voor jou bij het overwinnen van deze moeilijkheden.

Super Marion dat je hierover schrijft! Ik ben je daar heel dankbaar voor 🙂
Ik herken mezelf er ook wel in en merk dat ik de laatste tijd wat vaker voor mezelf opkom. Dat is niet gemakkelijk maar wel noodzakelijk 😉

En hoe ging het vandaag bij therapie? Ik hoop dat het je heeft gesterkt, zelfs als het wat tranen heeft gekost. Ik herken mezelf vooral in het eerste. Opofferingen doe ik niet meer. Bijzonder hoe jouw blogs mij na laten denken over mijn eigen therapie, waar ik sta en waar ik heen wil gaan. Dank je wel! Doet me erg goed. Hoef ik het niet altijd alleen te doen, want doordat jij dit deelt, voelt dat zo ❤

Therapie was minder zwaar vandaag. Vooral heel erg leerzaam. Ik kreeg veel inzichten. Het daarmee aan de gang gaan zal wel heel zwaar worden. Voor nu maar even dit op me laten inwerken. Jij ook dank je wel. ♥

Jezelf wegcijferen voor anderen. Heel nobel, maar op den duur gaat de buitenwereld dit als vanzelfsprekend beschouwen. De mening van Marion? Niet belangrijk, want die is toch met alles akkoord. Hetzelfde als nooit durven ‘neen’ zeggen. Ook heel nobel, en vaak worden ruzies op die manier vermeden, maar een ander mag ook eens toegevingen doen.
Heel knap dat je ons even in je hersenpan liet kijken. Bedankt hiervoor.

Knap hoor, Marion! Ik herken mijzelf ook wel een beetje in je verhaal. Ik ben een beetje een mensen pleaser. Niet dat ik iedereen zijn kont loop te kussen, maar als ik het iemand anders makkelijker kan maken, dan doe ik dat. Dat ik het daarmee voor mijzelf moeilijk of ingewikkeld maak, dat moffel ik dan maar weg. Dat ik soms zelf hulp bij iets zou kunnen gebruiken, zal ik niet snel toegeven.

Veel succes met het huiswerk! Met jouw conclusies zou ik toch al een tijdje in een hoekje zitten, laat staan ze op mijn blog publiceren. Ontzettend knap is dit van je. Niets beter dan een paar goede en diepe dagboeksessies om alles op een rijtje te krijgen. ❤

Veel herkenning hier. Zelfopoffering was ook mijn grootste schema. Het is zo fijn als je dat gaat doorzien en ineens jezelf meer kunt gaan leren kennen. Respect voor jouw weg Marion. Jij komt er wel!😊

Lijkt me moeilijk Marion om dit allemaal zo te horen, te beseffen. Nu herken ik het stukje van niet voor jezelf opkomen en willen zorgen voor anderen heel erg. Ik heb daar zelf ook veel last van en doe altijd alles maar zoals anderen het willen. Inmiddels weet ik steeds beter wél voor mezelf op te komen. Dat komt ook door de andere cultuur hier, waar vrouwen precies weten wat ze willen en doen wat ze willen. Heel verfrissend om dat te merken, want volgens mij is dat ‘jezelf wegcijferen’ ook best wel een dingetje van veel Nederlandse vrouwen.

Herkenbaar. Iets waar ik het een paar jaar geleden enorm moeilijk mee had. Ik was het meisje dat altijd ‘maakt mij niet uit’ zei. Zeggen dat iets je wel uit kan maken, kan gruwelijk eng zijn. Net als onder ogen komen waar je op vast loopt 🙂 Knap van je.
Veel liefs!

Hiep hiep hoera! Je bent niet de enige die zich in beide vormen kan vinden. Voor mij maakt het die schema’s alleen maar lastiger om te begrijpen. Ik ben al niet zo inzichtelijk ingesteld, maar hoe meer schema’s en vormen en al die dingen er bij komen, hoe minder ik van mezelf snap. Wanneer zit ik in welke modus? Wat hoort daarbij? Op een gegeven moment werd het in mijn hoofd zo’n chaos, omdat ik dacht dat als ik in modus x zat, ik me op die manier moest gedragen met als gevolg dat ik daar niet meer uit kwam en niks meer durfde te doen. Toen hebben mijn psycholoog en ik maar even besloten dat we die schema’s wat meer naar de achtergrond schuiven en we het wat meer gaan proberen te hebben over hoe ik me nu echt voel. Af en toe legt ze dan wat uit over die schema’s en dat vind ik wel fijn.

Ohja, ik wilde nog even zeggen dat ik heel veel herken in het overnemen van de mening van een ander. Ik heb ook zo’n trekje. Als iemand vraagt aan mij wat ik wil/vind is het standaard antwoord: weet ik niet. En als iemand dan iets voorstelt is het altijd ‘ja prima’. Ik blijf me soms verbazen hoeveel wij gemeen hebben

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: