Ik heb dysthymie

p91

Ik sta voor mijn valkuil. Ik zie hoe diep hij is. Ik weet hoe zwaar het zal zijn als ik er weer uit moet klimmen. Ik zie de mogelijkheid om er links omheen te lopen. Ik zie de mogelijkheid om er rechts omheen te lopen. Maar wat doe ik? Met mijn ogen open, met mijn volle verstand, zet ik een grote stap vooruit en flikker er zo in.

Hoe stom kan je zijn! Wees niet zo hard voor jezelf. Ja, maar toch? Hoe stom kan je zijn? ”Schrijf je Marjon of Marion?” Ik weet waarom de vraag gesteld wordt. De namen die op de lijst komen eten mee. Ik zou voor het eten weggaan, omdat ik er dan al anderhalf uur op heb zitten en dat is maximaal voor mij. “Marion. Met een i.” Terwijl ik het zeg spring ik zonder pardon in mijn valkuil. Waarom zeg je niet gewoon dat je niet mee eet? Dat dat de afspraak was? Waarom kan je dat niet gewoon zeggen? Ik kan mijn fout nog herstellen in de keuken. ”Moeten we het vlees apart houden? Jan eet geen vlees en jij ook niet, hè Marion? Gezellig dat je mee eet. Leuk!” Daar gaat mijn laatste kans. 

Tijdens het eten ben ik al helemaal op, maar zelfs daarna durf ik nog niet naar huis te gaan. Ik loop mee richting de keuken om te helpen met de afwas. Mee eten en niet afwassen is uit den boze. Dat gaat echt nog een stap te ver voor mij. Tijdens de afwas stort ik in. De begeleiding ziet het en pikt het op. Ik ga halverwege de afwas naar huis. Gelukkig lukt het me om het compliment wat ik krijg, over dat ik het weer langer volgehouden heb, niet aan te nemen. Het was namelijk teveel. Ik ben over mijn grens heengegaan.

Direct wordt er actie ondernomen en maken we de afspraak dat ik de volgende keer pas om 11:00 uur kom. Dan hoef ik niet mee te helpen met de voorbereidingen voor het eten. Ik help dan alleen met het koken zelf en kan daarna gezellig mee eten. Het gezamenlijk eten is namelijk ontzettend goed voor mijn sociale angst. Daarnaast blijft er een mogelijkheid om mijn grens aan te geven. Ben ik na het eten toch te moe, dan zal ik moeten aangeven dat ik niet meehelp met de afwas. Een goede oefening en een goede oplossing voor nu. 

Dit schreef ik gistermiddag toen ik thuiskwam van de dagbesteding. Het viel me heel erg zwaar dat het me niet gelukt was om mijn grenzen aan te geven. De hele middag heeft het als een zware last op mijn schouders gelegen. Ondertussen is het gezakt. Ik realiseer me nu dat ik in een leerproces zit. Een zwaar leerproces. Een lang leerproces. Het is me gisteren niet gelukt om mijn grenzen aan te geven. Volgende keer proberen we het weer. Vallen én opstaan. Ik heb het in mijn digitale dossier voor therapie geschreven, evenals het feit dat ik alweer een paar dagen vreselijk somber ben. Dat ik mijn uiterste best doe om het te ontkennen, maar dat ik nu besef dat dat geen zin heeft.

Ik heb dysthymie. Dat betekent dat ik me regelmatig erg somber voel. Niet omdat het de donkere dagen voor kerst zijn. Niet omdat het regent. Niet omdat ik een slecht humeur heb. Niet omdat ik me zorgen maak. Niet omdat ik een dag niet buiten ben geweest. Er is geen verklaring. Ik heb dysthymie. ♥

About the Author

Posted by

36 Reacties

Ook je zelfinzicht is zo gegroeid en knap, maar ik snap je volkomen en herkenbaar. Al is mijn gevoel soms dat mijn dysthymie er altijd voor zorgt dat leuke dingen minder leuk zijn, dat ik minder kan genieten, terwijl jij je dysthymie duidelijk ziet als episodes. Ik weet niet zo goed wat waar is, waarschijnlijk beide alleen voelen we het anders. Verder weet ik het ook niet zo goed, alleen dat ik het heel sterk vind Hoe je ermee omgaat!

Ik denk dat de dysthymie bij mij ook alles minder leuk maakt, maar dat ik alleen nog ‘last’ heb van de diepere dalen. Ik weet dat overal een grijze deken overligt en dat anderen het leven kunnen ervaren zonder die deken. Om dat te compenseren vergroot ik het positieve extra uit en laat ik de dingen die ik niet meer kan of niet leuk vind links liggen. Iets wat wellicht voor mij een stuk makkelijker is dan voor jou. Ik weet het ook niet. Weet wel dat ik je zie, dat ik je zie vechten. Ik zie vooral heel veel wanhoop, frustratie en angst. Ik hoop dat de opname jou gaat helpen om hiermee om te leren gaan. Dat zou het voor jezelf een stukje draaglijker maken. X

Je zal waarschijnlijk nog wel een tijdje in je valkuilen trappen. Maar langzaamaan zal je wel leren om er omheen te lopen, daar ben ik zeker van. Je ziet ze al, al kan je er nog niet meteen iets mee doen en dat is al heel erg goed en heel erg belangrijk. Volgende week heb je weer een oefening. Misschien lukt het dan wel.

Ik heb vermoedelijk ook zoiets als dysthymie, maar ben er nooit op getest geweest. Gelukkig is dat niet belangrijk in mijn behandeling. Ik ben gewoon af en toe somber. Misschien wat vaker en erger dan andere mensen. Dat kan en dat mag.

Misschien wat vaker en erger dan andere mensen. Dat kan en dat mag. Dat is precies wat ik moet leren accepteren. Ik ben nu nog te vaak bezig met me beter en vrolijker voordoen dan ik ben, puur om anderen niet tot last te zijn met mijn somberheid. Sterkte voor jou ook.

Als partner van zie ik die valkuilen wel en zie ik hem erin vallen. Niet makkelijk, net zoals het heel zwaar voor jou moet zijn om je grenzen aan te geven en om die kuil heen te lopen. *knuffel*

Je beschrijft heel helder wat er gebeurde. Lastig dat het niet lukte. Wel goed dat je weet wat er gebeurde en wat er anders moet. Na veel oefenen en vast nog een keer vallen zul je sterker opstaan.

Weet er alles van meid … . Je weet alles zo goed, dat al SUPER positief is. Maar tussen weten en doen is voor buitenstaander extreem moeilijk te begrijpen hoe hoog die drempel voor ons ligt. Hoop dat je de volgende maal wel lukt en wees alstublieft niet te streng voor jezelf, maar kijk naar je vooruitgang. Weet is gemakkelijker geschreven dan gezegd, betrap me er ook nog altijd op. Heel veel sterkte, succes en een warme knuffel x

Is ook bijna niet te begrijpen voor anderen. Vaak schreef ik er daarom ook maar niet over, maar ik merk nu toch dat het prettig is het wel van me af te schrijven. Je hebt gelijk, ik moet niet te streng zijn. Bedankt voor je steun en je lieve berichtjes iedere dag op insta. Zo fijn! ♥

Dysthymie is voor mij een soort laaghangende bewolking. Het maakt alles wat minder mooi en het weerhoudt me er vaak van om überhaupt iets te ondernemen. Ik vind het heel knap van je dat je actief blijft en tegelijk heel lullig dat je daardoor regelmatig in de valkuilen van je andere aandoeningen valt.

Ik zou je graag op tijd waarschuwen als je weer eens op het randje staat of mijn hand uitsteken om je er uit te trekken, maar dat gaat natuurlijk niet. Je gaat het zelf leren en ik ben een van je supporters! 👍

Laaghangende bewolking. Dat is ook een mooie uitdrukking ervoor. Het actief blijven komt deels ook voort uit de hardheid naar mijzelf. Waar dat in veel situaties niet goed voor mezelf is (waardoor ik over veel grenzen ga) is het in dit geval heel positief. Het levert me veel op het actief blijven.

Ik vrees dat ik inderdaad de enige ben die de valkuilen op tijd (of niet) kan zien, maar toch bedankt 🙂

Wij hebben dysthymie. Rot ziekte. Gelukkig zijn we net zo goed in opstaan als in vallen. Ik blijf alleen de ene keer wat langer liggen dan de andere keer.

Ik zat ook weer te balen vanochtend. De prijs die ik moest betalen voor de drukke zaterdag van vorige week leek mee te vallen. Waarschijnlijk heb ik het domweg genegeerd. Nu ben ik grieperig. Vandaag had ik leuke plannen, ik wilde naar de sinterklaas intocht hier in de buurt (om mijn broer te verrassen met een fotootje ervan). Ik ben thuisgebleven, wat heel goed is, het voelt alleen niet zo.

Dat negeren is iets wat ik veel doe en het vaak niet eens besef dat ik het doe. Verstandig dat je thuis bent gebleven. Ik denk te weten hoe je je nu voelt. Niet zo streng zijn voor jezelf. Het was echt de beste keus. X

Wat ben jij een doorzetter, knap, maar ook zo funest uiteindelijk. Ben blij dat ze je daar zien staan en dat je op een veilige manier dit kan leren. Wat fijn dat er zoiets bestaat als dagbesteding en dat je dat jezelf gunt.

Hoop dat de dip je niet helemaal ondersneeuwd, want je bent met goede dingen bezig. Hoop dat t je lukt daar aan vast te blijven houden.

Dysthymie … een paar weken geleden, toen het richting het noorden zo mistig was, vergeleek ik het onderweg met de mist die we tegenkwamen: die dikke, ondoordringbare mist boven laagvlaktes die we in Groningen tegenkwamen, dat was voor mijn gevoel de weers-vergelijking met een acute depressie, zo’n zwart, maar tijdelijk gat die toch uitzichtloos lijkt. Maar dat betekende niet dat de wat lichtere mist in Drenthe, waarbij in beschutte hoekjes nog een leuk boerderijtje of wat herkauwende koeien te zien waren, geen mist was. Het was alleen niet zo ontzettend zwaar en troosteloos als die dikke mist – maar de wat opere stukken en zelfs die beschutte plekjes waren omgeven met een laag grijs.

Sterkte Marion. Ik wou dat ik wat wijze woorden paraat had maar het enige dat ik kan zeggen dat je zelf weer heel wat zelfinzicht verworven hebt. Nu nog leren de theorie in de praktijk om te zetten en je komt er wel.

Ik kan me voorstellen dat je hier ontzettend van hebt gebaald maar hey: jij bent ook een mens. ieder mens vindt bepaalde dingen lastig, jij vindt het kennelijk lastig om je grenzen aan te geven. Het is al heel belangrijk dat je je hier bewust van bent zodat je vanuit daar kunt werken aan hetgeen waar je tegenaan loopt. Succes met deze weg waarin je zal vallen en opstaan om vervolgens te weten hoe je hier mee om kan gaan. Succes Marion. Iedere keer een stapje dichterbij. ❤

Wat lijkt dat mij een heftige aandoening.
Erg zwaar.
Je gaat er zo goed als je kunt mee om en er is geen fout of goed.
Grenzen aangeven is wel erg belangrijk en moeilijk. Ook voor mij.
Sterkte lieve Marion. Je bent al van ver gekomen.

Wat een moeilijke situatie weer Marion! Het maakt het ook niet makkelijker dat men zo goedbedoeld wil meedenken over het vlees etc.
Valkuilen zijn nare dingen, heel veel sterkte!

Oh lieve lieve Marion. Wat heb jet het toch weer prachtig verwoord. En hoe moeilijk het ook is, je hebt helemaal gelijk. Je zit in een leerproces. Dat gaat met vallen en opstaan, maar ik weet zeker dat jij er komt. Heel veel liefs.

WoW, via mijn werk kom ik veel in contact met psychische problemen en aandoeningen. Dit lijkt me zo heftig en zwaar. Het leven kan zo mooi zijn, maar steeds zo’n waas lijkt me zo naar. Je grenzen aangeven is voor ieder mens belangrijk, maar met iets als dit nog 10x meer. Sterkte en succes met je gevecht.

Ik kan me zo goed voorstellen hoe moeilijk het soms voor je moet zijn. ‘Fuck de wereld’ is zo makkelijk gezegd, maar zo werkt het voor de meeste mensen toch niet… Wel heel mooi om te lezen hoe je precies weet waar jouw grens ligt. Er komt een moment dat je die wel durft te bewaken!
Ik wou dat ik je advies kon geven, maar ik weet het ook allemaal niet… Hou vol meis!

Gisteren las ik dit blogje reeds maar wat moest ik zeggen?
Vandaag las ik het nogmaals en plots valt me op: wat een inzicht heb jij in jezelf! Dat is een schitterende kracht meid, iets wat ervoor zorgt dat je lekker vooruit kan blijven gaan. Dat is dus hoop, hoop voor de toekomst.
Ik vind trouwens echt wel dat je onnodig hard bent voor jezelf. Ja, je bent in de valkuil getrapt, ook al zag je hem liggen en zag je de wegen er omheen. Maar hoelang is het geleden dat je hem niet zou hebben gezien? Dat je de signalen niet zag? Dat je helemaal niet begreep waar alles vandaan kwam? Nog niet zo heel lang toch?
Je weet van jezelf dat je makkelijk meegaat in het verhaal van andere mensen, cfr kerst, om verschillende redenen. God, je hebt dat nog maar net eens goed op papier gezet. Verwacht dan ook geen wonderen van jezelf. Je maakt het allemaal nog een stuk zwaarder.

Verder geef ik je een dikke knuffel en een beetje licht, want elk lichtpuntje kan misschien een gaatje prikken in dat moeilijke grijze deken. Ik heb geen dystemie, maar ik weet genoeg over grijze dekens. Laat de hoop een lichtpuntje zijn.

We hebben allemaal al eens een rotdag of -periode, maar kan mij inbeelden dat zo’n dagen niet simpel voor je zijn. Wel mooi hoe je alles tot in de puntjes beschreef. Wou dat ik ’t ook zo kon, maar zo hebben we elk onze talenten, niet?
Hoe dan ook, je komt er wel. Stap voor stap, al is de ene stap kleiner of groter dan de andere. Maakt niet uit hoe je er komt, ’t belangrijkste is dat je er tijd voor maakt om te komen waar je moet zijn.

Niets is akeliger qua gevoel dan je somber te voelen vooral omdat de omgeving vind dat er een oorzaak voor moet zijn. Het is toch mooi weer, je hebt toch een vriend, je hebt toch…….. Als dat op die manier allemaal op te lossen zou zijn, voelden we ons niet zo. dikke knul voor jou

Wat heb je dit weer pijnlijk herkenbaar geschreven, Marion. Goed van je dat je dat doet, zowel voor anderen als voor jezelf. Want zien en erkennen wat er gebeurt is de eerste en grootste stap die je kunt/we kunnen zetten! 😘

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: