Chronisch ziek: Wat is wijsheid?

chronischziek

Wat is wijsheid? Dat is een vraag die ik mezelf bijna dagelijks stel. Ga ik wel of niet wandelen? Ga ik wel of niet koffie drinken bij mijn ouders? Ik moet ook nog boodschappen doen. Dan is het beter van niet. Maar ontspanning is ook belangrijk. Wat zal ik doen? Wat is wijsheid?

Als ik over mijn grenzen heenga, dan gaat dat ten koste van mijn gezondheid. Meestal nog niet op het moment zelf, maar een paar uur later begint het vaak al. Een zeurende pijn vlak onder de huid. Vervolgens begint de huid te trekken en stijf te worden. Binnen een paar uur neemt de pijn toe, de huid wordt warm, rood en er is een harde plek voelbaar. Een uur later lig ik meestal op bed met een pijnlijke ontsteking. Soms vormt zich razendsnel een abces. Soms blijft het bij een onderhuidse zwelling.

Hoe weet je nou waar je grenzen liggen? En hoeveel risico neem je? Als je de ene keer ziek wordt van anderhalf uur op pad zijn en de volgende keer geen problemen hebt met twee en een half uur? Stress en weerstand spelen een rol, maar daar ben je je lang niet altijd van bewust. Warmte speelt ook mee, net als bewegingsvrijheid. Factoren waar je lang niet altijd invloed op hebt, maar waar je vaak ook niet direct rekening mee houdt. Zo ga ik zaterdag naar de theatervoorstelling Stillen op de Eetstoornis Bewust Zijn Dag. Op het moment dat ik mijn plekje reserveer denk ik eraan hoe graag ik de voorstelling wil zien. Dat ik benieuwd ben naar wat het met me doet. Of ik dingen zal herkennen. Wellicht nog nieuwe inzichten zal krijgen. Waar ik op zo’n moment niet aan denk is dat de voorstelling meer dan een uur duurt en dat ik dan in zo’n bioscoopstoeltje moet zitten. Daar gaat het mis. Die zithouding is funest voor mijn lies. Om nog maar te zwijgen over de reis heen en terug en de rest van de dag die voor mij eigenlijk veel te lang duurt. Afzeggen dan maar?

En wat dacht je van morgen? Een dagje wellness. Ik kijk er zo ontzettend naar uit. Eindelijk weer een keer een dagje met mijn moeder op stap. Heerlijk ontspannen samen zijn. Genieten van de rust. Genieten van een massage. Lekker eten. Lekker zwemmen. Het is wel een uur heen én terug in de auto in een houding die alles behalve gunstig is voor mijn lies. Toch maar niet doen dan?

Wat is wijsheid?

Mijn gevoel zegt: Nee, niet afzeggen! Morgen gaat je zoveel energie opleveren. Zaterdag gaat je zoveel brengen. Herkenning. Inzichten. Verwerking. Om nog maar te zwijgen over alle leuke mensen die je gaat ontmoeten. Maar is het het waard om daarna dagenlang, misschien wel wekenlang, met pijn rond te lopen? Alles weer moeten afzeggen de komende tijd? Therapie. Dagbesteding. Sociale contacten.

Wat is wijsheid?

Ik heb mijn keuze al gemaakt. Ik ga. Morgen én zaterdag. Daarom heb ik de dagbesteding afgezegd voor deze week. Had ik nog gewerkt dan was het een heel ander verhaal geweest. Ik zie mezelf al aankloppen bij mijn leidinggevende. ”Ik kom volgende week niet werken hoor, want ik ga dinsdag naar de sauna en zaterdag ben ik vrijwilliger op een evenement in Amsterdam.” Om je vervolgens de maandag daarop ziek te melden voor een week of vier. Zo werkt het niet in de praktijk. Niet voor mij, maar ook niet voor mijn werkgever. Het zet me wel aan het denken. Hoe gaat mijn toekomst eruit zien? Wat gaat het UWV straks beslissen? Hoe moet ik daarmee omgaan? Hoe zal mijn werkgever daarmee omgaan?

Heel veel onzekerheden. Heel veel zorgen. Heel veel angst. En net doen alsof er niets aan de hand is heeft geen zin. Wil ik ook niet meer. Dat heb ik lang genoeg gedaan. This sucks. Big time. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Chronisch ziek

58 Reacties

Ik herken je angsten omtrent je werk. Denk dat die niet alleen gelden voor mensen met een chronische ziekte, maar ook voor mensen met psychische/ psychiatrische problematiek. Je moet er zeker rekening mee houden, dat is belangrijk, maar ze mogen je niet zodanig beïnvloeden dat je erdoor verlamd raakt (al heb ik niet het gevoel dat dat bij jou het geval is). En het is inderdaad rot. Dat mag ook. Hoe moeilijk het ook is om dat te laten mogen.

Er is een poos geweest waarop ik niets meer durfde. Enkel nog werken. Toen was de balans helemaal zoek en ik denk dat daar ook de grootste oorzaak lag van de zware depressie die ik toen kreeg. Ja, ik vind het lastig om het er te laten zijn. Niet alleen voor mezelf ook voor anderen.

Ik vind dat ook lastig, hoor 😉
Weet gewoon dat het mag. Ik gun het jou ook dat het eens mag van jezelf en dat je dat ook zo voelt. Bij mij lukt het soms al om het te laten mogen. En dat maakt het allemaal best iets gemakkelijker.

Ik herken je worstelingen. Soms moet je ook heel creatief zijn. Naar de welness bv, kan je dan ook gebracht worden? Zodat jij zo gestrekt mogelijk kunt liggen op de voorstoel of de achterbank? Uiteraard bij de Sauna zo veel mogelijk liggen of staan. Wbt het bioscoopstoeltje kan je aan de zijkant zitten, zodat je kunt gaan staan tussendoor? Je benen kunt strekken? Ik verzin maar wat hoor.

wellicht kan je contact zoeken bij een ergotherapeut, die je kan helpen met de balans zoeken?

Sterkte met alles.

X

Ja, er zijn overal wel enigszins oplossing voor, maar het is niet alleen mijn lies. Ik heb alleen hier op mijn blog geen zin om alles bij naam en toenaam te noemen 😉 Thanks, meis. X

Mooi verwoord. Voor de ‘buitenwereld’ is het altijd lastig te begrijpen… Maar ze doet toch wel dit of dat? Maar helaas of gelukkig zien ‘zij’ niet welke prijs je daarvoor betaald. Chronisch ziek zijn is inderdaad keuzes maken. En soms ook gewoon doen. Want het leven is te mooi om alles aan je voorbij te laten gaan. Dan maar weer even de rekening gepresenteerd krijgen 🙂 Veel plezier met je moeder en in Amsterdam. ENJOY!

Deze worstelingen zijn mij bekend, maar dat weet je. Kiezen voor je eigen lijf is zo ontzettend belangrijk en die overwegen tussen leuk en verstandig zijn zo enorm groot. Destijds bij het revalidatie techniek kwam ik in aanraking met de salami techniek. Een stukje salami is lekker, maar een hele worst weer niet. Succes lieve Marion.

Lastig Marion. Ga geen advies geven maar herken het deels ook ondanks dat ik niet chronisch ziek ben. Weet dat wanneer ik moet werken er daarna erg moe van zijn een a twee dagen en plan dan in die tijd overdag even niks. Succes deze week.x

Wat onwijs moeilijk lijkt me dit voor je, zo graag willen maar niet kunnen. Het kan zo frustrerend zijn als je lichaam niet altijd kan wat jij wilt :-(.

Die angsten en onzekerheden, heel naar en knap dat je het nu wel toelaat en opschrijft.

Sterkte en veel plezier dinsdag en zaterdag

dat weet ik niet of het erger is en dat doet er ook niet toe, feit is dat je pijn hebt, dat je altijd moet opletten en “rekenen” en dat vind ik onwijs naar voor je!
X en fijne dag morgen

Ik vind dit heel moeilijk om te lezen. Je bent zo goed bezig met werken aan je psychische problemen en als je dan fysiek actief wil blijven, dan wordt je daar weer voor ‘gestraft’ door je hidradenitis. Een soort wrede catch-22 😦

Zorg alsjeblieft dat het UWV weet hoe zeer dit je dagelijks leven beperkt. Laat je niet onder tafel praten hè!
Sterkte en succes.

Klopt.. It sucks, big time…
En dan houd je rekening met je ziekte zodat je zo min mogelijk verzuim hebt krijg je van je leidinggevende (verder een prima mens) te horen dat je niet zo met je ziekte bezig moet zijn… Zucht… Wat wil ze dan? Torenhoge verzuimpercentages??

Het is echt niet te doen. Als je vaak ziek bent is het niet goed en als je er heel erg rekening mee houdt is het ook weer niet goed. Er is geen optie waar beide partijen helemaal tevreden mee zijn vrees ik.

Leuk is anders, maar wat kan je alles zo hoed schrijven, wauw. Begrijp je maar al te best (helaas mijn buitenwereld niet) dat iedere keuze die je maakt een gevolg heeft. Maar tracht toch wat leuks te doen en ja daaraan vast te pinnen tijdens dagen dat het minder gaat. Dikke kus en knuf

Ontzettend herkenbaar en ja nu dan. Nu heb ik vaak wel de vrijheid om, als ik wat gedaan heb of heel druk ben geweest om in te stellen dat ik daarna zeker 2 dagen kan crashen zoals ik het zelf noem. Het betekent eigenlijk dat ik thuis ben zonder afspraken maar helemaal op mijzelf ben. Dat ik even kan doen wat nodig is voor mijzelf. Maar bij jou is dat heel anders.

En we zijn ook allemaal anders, en er is geen antwoord die iemand ook maar kan geven, behalve jijzelf. En soms, zou ik zo graag willen dat ik een pasklaar antwoord kon geven, niet alleen voor jou maar voor zovelen. Helaas.

Het enige wat ik wel kan zeggen, luister naar je lichaam en doe wat goed voelt, het vooruit denken misschien even uitschakelen. Daar was ik ook goed in. Bomen op de weg leggen van tevoren zei mijn beste vriend ooit. Stop daar eens mee en doe gewoon, en als je dan een stammetje of een twijg of groter tegen komt, dan komt het antwoord vanzelf…

X

Meestal kijk ik niet verder vooruit dan vandaag en hooguit morgen. Soms ontkom je er echter niet aan. Als je een dag zoals morgen weggaat, dat moet je toch plannen. Een dag als zaterdag, treinkaartje kopen, inschrijven voor een workshop. Nu de keuring van het UWV dichtbij komt moet ik mijn gevoelens er gewoon laten zijn. Zij gaan straks beslissen over mijn leven, want daar komt het op neer. En natuurlijk kan ik me ook dan weer gewoon ziek gaan melden, maar die stress kan er niet allemaal meer bij. Het is een keer klaar na al die jaren. Ik hoop dat ik net als jij straks ook die crashmogelijkheid krijg. Dat de therapie en dagbesteding de dingen zijn waar ik rekening mee moet houden en verder niet. Er zijn geen antwoorden en dat hoeft ook niet. Het zit in de mens om in oplossingen te denken, maar soms zijn die er simpelweg niet. Inderdaad, helaas. X

Probeer vooral de dingen te doen waar je energie van krijgt, dat helpt mij een hele hoop. Op dagen dat het minder gaat kun je dan extra energie krijgen doordat er toch iets leuks is geweest. Geniet er van samen

Herkenbaar. Ik herken de angsten, onzekerheden, dilemma’s. Knuffel op afstand, ook al wil je die niet.

En ook al hoeven we niet te vergelijken. De situatie zuig zwaar, Zeker voor jou met lichamelijke beperkingen! Veel moed voor nodig, hou je taai en zo trots op wat je zaterdag gaat doen!

Ik wens je veel plezier morgen en ik hoop dat de mensen van het uwv een beslissing nemen die in jouw belang is Marion.
Maar ik begrijp jouw zorgen maar al te goed.
Een dikke knuffel voor jou 🙂

Dat is zeker k u t. Helpt het als je voor het weggaan uit de sauna even gaat liggen? Zijn vast wel mogelijkheden voor? En anders: Ik woon in de buurt, pik je mijn bed maar in :p

Lijkt me lastig! Je wil rust, maar ook leuke dingen doen die zorgen voor energie, ondanks dat ze energie kosten. Maar voor een buitenstaander is dat niet altijd te snappen. Ik ben heel benieuwd wat er beslist word. Ik hoop zo dat wat het ook is, wat rust voor je zal opleveren. Het is nu wel tijd voor rust! Liefs x

En niet alleen energie, het levert ook zoveel pijn op en die pijn beperkt me vervolgens zo. Ja, ik hoop ook echt dat er goed meegedacht gaat worden. Ik ben altijd zo bang dat ze denken dat ik lui ben en niet wil, maar ik wil juist heel graag werken! Nou goed, laten we maar duimen duimen duimen. Vandaag ga ik chillen! Thanks, meis. X

Wat leuk dat je naar Amsterdam gaat. 🙂 Dan kom je dichtbij, misschien spot ik je nog? Lieve Marion goed dat je keuzes maakt. Idd, wat is wijsheid! Het beste voor jezelf. Het is niet altijd even makkelijk maar jij weet t beste wat goed en niet goed is. Veel plezier zaterdag! Ps. Misschien kan ik je nog even hallo zeggen?

Oh lieve Madeleine, heb om 9.00 uur al afgesproken met twee andere vrijwilligers en dan moet ik om 7:15 uur al van huis. Dan kunnen we beter echt een keer een date doen en lekker gaan koffie drinken, even shoppen of lunchen somewhere in the country. Zullen we dat een keer doen? Ik zou zo graag een keer met je meeten. 🙂

Wijsheid? Dat bestaat niet in dit geval. Hard maar wel waar. Want die fijne dingen niet doen is geen optie maar het wel doen eigenlijk ook niet. Kiezen tussen twee kwaden eigenlijk maar dan dus kiezen voor het kwade wat jou op dat moment het meeste geeft en dat is het toch doen.. Dikke knuffel, dit is veel te herkenbaar ❤️❤️❤️

Dat zijn heel moeilijke overwegingen die je de hele tijd moet maken. Ja, wat is wijsheid op zo’n moment. Nu kan je de keuze maken om bepaalde zaken even uit te stellen, even af te zeggen, niet te doen. Zoals de dagbesteding. Maar als je gaat werken is dat inderdaad een pak moeilijker. Zeker waar…

Even nog geen zorgen maken in de toekomst. Problemen aanpakken als ze eraan komen. Voor nu hoop ik dat je geniet van de wellness en de voorstelling!

Die eeuwige dilemma’s… Ga ik nu voor mezelf kiezen en rust pakken, of toch iets doen wat ik moet doen en misschien weer positieve energie van krijg? En dan de extra dimensie: Ik weet dat ik me over mijn vermoeidheid heen kan zetten. Tot op een bepaalde hoogte, waar die lat ligt is elke keer weer een verrassing.

Ik vind het heel goed van je dat je er bij stil staat. Doe ik het een of het ander? Want eerlijk is eerlijk, een tijd terug had je alles gedaan. Met volle kracht. Toch?

Yep. Jarenlang ben ik over mijn grenzen heen gegaan, totdat ik eigenlijk niet meer anders wist. Als ik er nu aan terugdenk snap ik niet hoe ik dat volgehouden heb. Dus dit is wel een flinke stap vooruit. X

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: