Bijna is niet helemaal

cropped-img_31159601.jpg

Het blijft iedere keer weer een lastige keus: depressief zijn en daar wel of niet over schrijven. Gedachten als: Wat schiet ik ermee op? Het is voor een ander toch niet te begrijpen. Behoefte aan medelijden heb ik al helemaal niet. Gaat mijn familie zich weer zorgen maken. Krijg ik weer vragen. Begrip. Onbegrip. Is dat het allemaal waard? Is schrijven echt zo belangrijk voor je? Het antwoord is ja. 

Het was een heerlijke dag gisteren. Lekker ontspannen. Buiten koud. Binnen warm. Lekker gegeten. Fijn gepraat. Heerlijk uitgerust. Een geweldige massage gehad. Om 14:30 uur begon de pijn erger te worden en moesten we naar huis. Thuis lag een lieve kaart en een geweldig mooi pakketje op me te wachten. Ik viel om 19:30 uur in slaap en werd pas om 5:00 uur weer wakker. Helemaal uitgerust en zo somber als de pest. Het is toch om depressief van te worden of niet dan?

Frustrerend. Dat is het. Voor therapie moet ik een brief schrijven aan de 6-jarige Marion. Ik ging er vanochtend eens voor zitten en heb een beslissing genomen: ik ga het niet doen. Ik ga die brief niet schrijven. Ik kan het er op dit moment niet bij hebben. Ik voel dat als ik die kant opga het te zwaar wordt. Het misgaat. Ik ben keihard aan het werk. Ik ben net een jaar verlost van mijn eetstoornis. Ik probeer mezelf staande te houden met een depressie en chronische ziekte. Ik ben al twee keer uit mijn functie gezet vanwege mijn ziekte. Ik zit bijna twee jaar in de ziektewet. Ik kan niet meer werken, maar wellicht moet ik wél weer gaan werken. Ik maak me zorgen. Ik ga naar de dagbesteding. Ik ga iedere dag het gevecht aan met mijn sociale angst. Ik geef stukje bij beetje mijn grenzen aan. Ik leer opkomen voor mezelf. Ik leer mezelf kennen. Ik leer dat ik mag zijn wie ik ben en wil zijn. Dat kost moeite, pijn en heel veel energie. Ik moet nog zoveel leren. Ik leer zoveel. Ik kom erachter dat ik ontken, vermijd en bestrijd. Ik probeer, accepteer en probeer het nog een keer. Alles met vallen en opstaan en stug doorgaan.

Nu de confrontatie aangaan met mijn vroegere ik, het kleine kind, is een stap te ver. Ik zei het gisteren tegen mijn moeder: “Als ik dat er nu ook nog bij krijg, dan kan je me net zo goed persoonlijk op het station afzetten.” Ik meen het. Dat overleef ik niet. Het is genoeg voor nu. Ik ben bijna op. Bijna. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Psychische Shit

55 Reacties

Oh echt, ik snap je worsteling zo goed.. Ik vind t ongelooflijk fijn dat je ook zoveel benoemt wat er wel goed gaat, dat je dat allemaal ziet. Ik vind t zelf heel moeilijk om dat te benoemen bij mijn proces. En die brief.. Supergoed dat je je grens aanvoelt en hem aangeeft toch? Heb een rustige dag meis. Veel liefs, Miriam (die jou nog steeds wil mailen maar zelf weer in een shittijd zit.. En ik klap dan dus dicht..) x

Komt wanneer het komt, Miriam. Take your time. Zorg goed voor jezelf. We weten elkaar te vinden als het nodig is. Geen verwachtingen, geen verplichtingen. Goed onthouden hoor. X ♥

Wat een sterke beslissing om de brief niet te schrijven. Zo goed dat je kunt voelen en aangeven wat voor jou (nu nog) te ver gaat en wat je nu (nog) niet aankunt.

Goed dat je grens trekt. Een worsteling die ik zelf ook heb, alleen meer t.o.v. school. Ik vraag me af tot hoever mn doorzettingsvermogen nog rekbaar is. Maar wat is t lastig om ‘nee’ te zeggen en voor mezelf te kiezen.

Ik leer t stukje bij beetje. Dat t belangrijk is om mezelf in acht te nemen, want zonder mezelf heeft t helemaal geen zin. Overigens is dat makkelijker gezegt dan gedaan, zoals met veel dingen.

Dapper dat je t beschrijft (zelf vind ik dat lastig daar ruimte voor te geven), maar denk wel wat dat voor jou een hele stap is. Want naast dat je een doorzetter bent, is dit stukje er ook. En dat stukje mag ook ruimte krijgen.

Zorg goed voor jezelf. ♡

Lieve Sam,
Dank je wel voor je lieve kaartje gisteren. Wat een verrassing. Je gunt me wel een heleboel geluk zeg 😀
Die ruimte nemen is niet altijd makkelijk, maar als je de ruimte eenmaal ingenomen hebt voelt het toch goed. Ik vertrouw maar op die ervaring en het pakt altijd goed uit.
Nee leren zeggen was vreselijk moeilijk, maar wat ik er vooral van geleerd heb is dat mijn eigenwaarde er zo van steeg. Het nee zeggen, het opkomen voor jezelf, is echt heel belangrijk. Blijven proberen. Het zal steeds makkelijker gaan. Succes. X

Je vooruitgang zou ondertussen voor jezelf ook zichtbaar moeten zijn. Ja, je hebt nog een hele weg te gaan, maar sta stil bij elke stap vooruit. Vier elke stap vooruit. En dat je soms weer een dip hebt, is niet gek. Je zit in een proces.
Ken je de metafoor van de boog? Een boog wordt, om mijlenver weg geschoten te kunnen worden, eerst naar achteren getrokken. Kortom, soms heb je de downs nodig om daar als en pijl door vooruit te komen. En, het leven bestaat uit meerdere bogen. Je komt er wel Marion! Knap van je dat je je grenzen aangeeft.
Sterkte, succes, en believe in yourself! X

Ik ben me heel goed bewust van de enorme vooruitgang die ik heb gemaakt, hoor. En ik ben me ook bewust van de enorme weg die ik nog te gaan heb. Ik ben blij met iedere stap vooruit, maar ben me ook bewust van iedere stap die ik weer terugzet of stilsta. Ik hang er ondertussen geen label meer aan vast. Stilstaan, vooruitgang of even een stap terug. Je hebt alle stappen nodig.

Is er een reden waarom het voor de 6 jarige Marion is? Waarom niet voor een andere leeftijd?

Ik vind heel flink dat je de keuze hebt genomen om deze brief niet te schrijven.

Het hoeft niet nu, niets hoeft nu. Alleen hetgeen dat jij nu wilt doen en voelt dat je nu moet doen. De tijd dat het wel zal lukken, dan ben je er klaar voor. Het is een hele mooie opdracht, ik heb hem zelf ook ‘moeten’ doen van mijn psych. Heel waardevol ook. En dta komt vanzelf, als jij er klaar voor bent. Goedzo lieve Marion, dat jij jouw eigen grenzen aan geeft ❤

Voor alles is een juiste tijd en plaats en jouw kracht spreekt nu, je grens! Ik ben gewoon trots op jou nu, weet je dat? Meer hoef ik niet te zeggen, even een dikke knuffel als je die wilt en in stilte samen zitten ergens in het luchtledige ❤ ❤ ❤

X

Als je het er niet bij kan hebben nu, dan doe je het niet. Lijkt simpel he? Ik weet dat het heel anders voelt. Als je even helemaal niks van jezelf vraagt (en dus niet bijna niks, want dat is niet helemaal ;)) houdt die depressie dan zn kop? Take care! Xx

En voor je het weet, heb je voor jezelf een grens gezien en heb je ze niet overschreden. Wat is dat een mooie vooruitgang Marion!
Ik denk dat schrijven over dingen als depressie vooral verlossend is. Ik vind dat je dat ook op een heel mooie manier doet. Dus ga gewoon lekker door.
Ik hoop ook dat je op een dag wel de confrontatie kan aangaan, maar voor nu geniet even van de vooruitgang die je maakt.

Ik zei het ook al op twitter. Dit raakt mij. Omdat ik zo veel herken, maar er soms ook zo moeilijk over kan praten. Heel veel sterkte Marion. Maar al zo knap dat je je eigen grens kon aangeven. Je wilt meer dat je kunt, heel begrijpelijk, maar des te knapper dat je echt op jezelf weet te letten. Zo trots op jou <3.

Ik was nog helemaal niet klaar met typen. Waarom drukte ik op verzenden? Geef ook gewoon aan bij therapie dat dat nu te ver gaat. Jij bent de gene met het probleem, dus jij bepaalt je behandeling. Het is oke om het rustiger aan te doen. Take care ❤

Heel goed dat je die brief niet schrijft. Ik moet eerlijk zeggen dat ik al de kriebels krijg van het idee dat ik zelf zo’n brief aan mijn 6 jarige ik zou moeten schrijven. Weet ook niet waarom eigenlijk.

Het is een manier om in contact te komen met je gevoelens. Ik druk die emoties nu weg en dat is niet oké. Ik kan er niet over praten en schrijven is iets wat mij goed ligt. Anderen die niet kunnen praten zullen wellicht kiezen voor tekenen of iets anders beeldends. Het is ook alleen zinvol natuurlijk als er iets op die leeftijd wat nog verwerkt moeten worden.

Je was laatst met cijfers bezig. Is het elke dag weer een verrassing voor je met wat voor cijfer je wakker wordt? Was gisteren bijvoorbeeld beter dan vandaag? Is er een lijn in te ontdekken? Ik heb dat wisselende gelukkig helemaal niet. Mijn stemming is heel constant en sinds de pillen met 2-3 punten omhoog geschoven.

Lastig ook dat je soms tegen je gevoel in moet gaan (naar buiten gaan, terwijl je er geen puf voor hebt) en dan weer naar je gevoel moet luisteren (die brief uitstellen). Maar zo te zien heb je dat heel goed in de smiezen. Pas goed op jezelf!

We zijn gestopt met die cijfertjes omdat er echt geen enkele lijn in te ontdekken valt. Ik knal nog steeds alle kanten op ondanks de medicatie. Voordeel daarvan is dat ik ook nog het plezier in het leven blijf voelen. Dat is ook de reden waarom ik de medicatie liever niet wil ophogen. Stabiel is aan de andere kant ook wel heel erg prettig. Het zal allebei zo zijn voor- en nadelen hebben. Vooral zo houden als het voor jou zo te doen is.

Goed om te lezen dat het gisteren zo fijn was, ondanks dat je uiteindelijk toch weg moest vanwege de pijn. Die fijne middag heb je in ieder geval. Verder wil ik eigenlijk alleen maar zeggen dat ik je een onwijs dapper mens vind. Want vallen doet pijn en opstaan kost veel energie. Toch heb je nog geen enkele keer gedacht: ‘en nou blijf ik liggen’. Die keuze zou je kunnen maken, maar dat doe je niet. Dat vind ik dapper. Dat vind ik knap.
Veel liefs!

Als je voelt dat je het (nu) niet kan, moet je dat niet doen. Zoiets voel je zelf het beste. Fijn dat je hebt genoten gisteren 🙂 Dat hoopte ik al te lezen hier! Missie geslaagd.

Fijn dat het gisteren zo heerlijk was en tja eerder naar huis is helemaal geen ramp toch? Je bent er toch geweest! Goed dat je aangeeft het niet te willen doen omdat je weet dat het dan de verkeerde kant opgaat! Je kiest echt 100% voor jezelf en je gezondheid en dat is zo ontzettend belangrijk.

Fijn om te te lezen dat de dag geslaagd was, jammer dat je eerder naar huis moest. Maar he, je bent wel geweest en het was leuk :-)! Sterkte met de volgende stappen, dikke knuffel X

Inderdaad je moet ergens nee tegen kunnen zeggen als men iets niet wil of niet kan.
Ik wou dat ik mijn armen om je heen kon slaan en samen flink huilen…..
Meid als je iets niet wilt doen dan niet forceren.
Heerlijk zo vroeg in een warm bed stappen en dan fijn slapen.

Liefs en knuffels Xoxo

Goed van je je om je grenzen aan te geven. Pas doen als je er zelf aan toe bent, dan heb je misschien de rust om er mee om te kunnen gaan. Ik vind het trouwens heel dapper van je dat je dit hier zo open en bloot durft uit te spreken, dat lijkt me best wel moeilijk om je zo kwetsbaar op te stellen. Petje af!

Voor jou voelt het misschien niet helemaal goed, omdat je ergens vindt dat je niet zo moeilijk moet doen en het gewoon moet schrijven. Van mij krijg je een hartelijk applaus. Je hebt echt heel goed je grens aangegeven. Super!!

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: