Who’ll Stop The Rain?

header960

Waarschuwing vooraf: Dit is geen gezellig artikel om te lezen. Dan bedoel ik niet dat er net als gisteren wat gevloek en wat scheldwoorden in voorkomen. Het gaat over depressief zijn. Verlangen naar rust. Nadenken over de dood. Niet meer weten welke kant je op moet. Het gaat over mij. Ik vind dat altijd lastig, want ik weet dat mijn ouders, zus, familie, collega en vriendin meelezen. Toch is dit waarom ik blog. Ik moet het kwijt. Als ik er niet meer over kan schrijven, dan gaat het pas echt fout.

Schrijven is mijn passie. Als ik ergens over schrijf dan bestaat het, hoef ik het niet meer te ontkennen en kan ik er makkelijker mee omgaan. Zo ook dat het nu even niet goed met me gaat. Als ik erover schrijf valt er een last van mijn schouders. Krijg ik weer lucht. Gezellig is anders, maar het is mijn medicijn.

Gistermiddag begon de pijn toe te nemen. Therapie was dramatisch. Ik blokkeer. Weer. Het lukt nu even niet. Het liefst wil ik een time out. Het tegenovergestelde gebeurt; er wordt een extra afspraak voor me ingepland. Ga ik nu nog niet over nadenken. Is pas de 21e. De week van de evaluatie. Eenmaal thuis spring ik onder de douche. Huilen gaat niet. Wil ik niet. Ik bekijk de ontstekingen op mijn lichaam. Het ziet er niet goed uit. Bij het afdrogen voel ik de pijn in mijn schouder. Dat mijn knie pijn doet voel ik al een paar dagen, maar ik probeerde het nog te negeren. Het is een vreemd, maar veel voorkomend verschijnsel bij mensen met hidradenitis: pijn in de gewrichten. Het afdrogen gaat nog net. Aankleden lukt niet meer. Ik trek mijn badjas aan. Het is wel goed zo.

Ik zeg mijn zus af. Andere keer kerstshoppen. Ik zeg mijn neef af. Andere keer op kraamvisite. De nacht die volgt is dramatisch. Bij iedere beweging word ik wakker van de pijn. Ik overweeg om pijnstillers in te nemen, maar weet dat dat geen zin heeft, mits ik een paar hele strippen wegwerk. Ik laat de gedachten snel weer varen. Liever pijn in mijn lichaam dan pijn in mijn geest. Het is zwaar. Gistermiddag spraken we voor de tweede keer over een crisisplan. Wat is een crisisplan? Dat is een plan voor het geval het zo slecht met je gaat dat je in je auto wilt stappen en jezelf tegen een boom wilt parkeren. Mijn therapeut is er bang voor. Ik niet. Peter ook niet. Ik snap mijn therapeute wel. Ik doe me vaak beter of sterker voor dan ik ben, maar met het onderwerp zelfmoord is dat niet het geval. Ik denk veel na over de dood, maar dat komt door mijn verlangen naar rust. Rust in mijn lichaam. Rust in mijn hoofd. Rust kan je ook vinden op Ameland. Dat is dan altijd nog mijn eerste keus. Dus zolang ik nog niet op Ameland geweest ben, hoeft niemand zich zorgen te maken.

Na een dramatische nacht stap ik met veel moeite mijn bed uit en het eerste wat ik doe is de dagbesteding afzeggen. Als ik dat niet meteen doe, dan gaat mijn Kritische Ik met me aan de haal en dan moet ik me niet zo aanstellen en gewoon een uurtje gaan tekenen morgenochtend. Er zit voldoende tijd tussen de afspraak met de psychiater morgenmiddag. Dat kan best. En yoga is pas donderdagmiddag. Dat lukt ook wel. Ik stuur direct een mail dat ik morgen én overmorgen niet kom. Het voelt nog steeds als falen, maar ik heb het wel gedaan en daar ben ik trots op. Als ik vervolgens mijn kop koffie niet meer met mijn rechterarm op kan tillen vraag ik me af hoe ik in vredesnaam had gedacht een les yoga vol te kunnen houden. Mijn Kritische Ik heeft ook daar direct een passend antwoord op, maar daar luister ik ondertussen al niet meer naar.

Een depressie is zwaar, maar met behulp van medicatie en de steun van Peter red ik het wel. Hidradenitis is de pest. Het komt en gaat wanneer zij er zin in heeft. Je kan niet meer normaal functioneren. Je moet continue afspraken afzeggen en je ziek melden. Mensen kunnen niet op je bouwen en dat vind ik zo ontzettend moeilijk. Dan nog, ook dát lukt me wel met de steun van Peter en het begrip van mijn familie en vrienden. De combinatie van die twee is echter bijna niet te doen. Dat is wat ervoor zorgt dat het soms bijna niet meer gaat. Dat ik soms zo verlang naar rust dat ik niet meer weet waar ik het zoeken moet. ♥

P.s. Voor degene die, net als mijn therapeut, toch een beetje bang zijn dat ik gekke dingen ga doen; ik wil ook nog een kat. Serieus. Ik moet en zal in mijn leven nog een keer een kat hebben gehad. Peter is allergisch voor katten, dus die moet eerst het loodje leggen. Dan moet ik nog naar het asiel om een kat uit te zoeken. Zul je zien dat die kat ook nog een jaar of tien leeft en pas dan….. dán zou je je misschien een beetje zorgen kunnen gaan maken om mij. Mits ik ondertussen al op Ameland ben geweest natuurlijk.

71 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Elise schreef:

    Het spijt me om te zeggen… Maar ik moest toch een beetje grinniken toen ik je blog las. Ameland, een kat. Fijn dat er 2 dingen zijn voordat je tegen een boom aan zou rijden. Nee zonder gekheid. Ik snap je. En ik wens je zoveel goeds, liefde, rust en minder pijn. Mag ik een kaarsje voor je aansteken vandaag?

    1. Marion schreef:

      Dat is ook de bedoeling, dat grinniken. Zo hou ik mezelf ook op de been. Een kaarsje zou fijn zijn. Dank je wel ♥

  2. altijdangelique schreef:

    I feel you 😔 Het lijkt wel in de lucht te zitten…
    Je kan altijd nog een naakt kat nemen. 😉

    Hugs!

    1. Marion schreef:

      Neeee, geen naaktkat! Freaks me out die beesten!

  3. altijdangelique schreef:

    Hahahaha. Ik moet gelijk aan die aflevering van Friends denken, dat Rachel een naaktst neemt ( mrs Mittens).

  4. zomersproetje84 schreef:

    Dikke knuffel! Hoop dat je pijn snel minder wordt en je meer rust krijgt. Is gedoogkat nog soms in de buurt?x

    1. Marion schreef:

      Thanks, meis. Gedoogkat ligt tegenwoordig op mijn auto. Ieder zijn eigen ding zullen we maar zeggen 😉

  5. Robin schreef:

    Blijf alsjeblieft schrijven maar vooral hierover praten met Peter, je familie en je therapeut. De gedachte dat je niet dood wil maar wel wil dat alles stopt herken ik 1 op 1 uit de verhalen van Myrthe van der Meer (ja, die schijtboeken weer ;-)). Het klinkt misschien wrang, maar zij hield zich vast aan de gedachte dat het altijd morgen nog kan. En dat ze het de mensen om haar heen niet kon aandoen. Mag ik je een stukje mailen waar je misschien troost uit kunt putten?

    Pas goed op jezelf en beloof dat je aan de bel trekt als je merkt dat je plannen ooit concreter worden dan nu. Take care. ❤

    1. Marion schreef:

      Plannen komen er simpelweg. Dat is waar ik de therapeute ook van moet overtuigen. Ik wil helemaal niet dood. Niet vandaag. Niet morgen. Het is een beetje als midden in de nacht zin hebben in pizza, maar dan stap je ook je bed niet uit om zo’n ding in de oven te schuiven… Dus no worries, het is gewoon erg fijn om erover te schrijven. Hoe gek de rest van de wereld dat misschien ook mag vinden.
      Bedankt ook voor je aanbod over de mail, maar troost heb ik gek genoeg niet nodig. Ik wil gewoon graag dat het er mag zijn zonder het groter, kleiner of minder te maken. Thanks!

  6. Robin schreef:

    Whoah, waar ik ‘plannen’ schreef bedoel ik ‘gedachten’. Je hebt geen concrete plannen zeg je zelf.

  7. Noirona schreef:

    Lieve Marion,

    Ik ben blij dat je zo goed, leuk, grappig en eerlijk kunt schrijven. En dat je ook gebruik blijft maken van je uitlaatklep.

    Knuffel voor jou. Bikkel!

    1. Marion schreef:

      Hoeft ook niet. Fijn dat je meeleest. X

  8. Natasja schreef:

    Ik zou willen dat ik iets voor je kon doen, om de pijn te verlichten. Maar als alle artsen en doktoren dat al niet kunnen, dan kan een simpele ziel als ik dat al helemaal niet. Wat ‘fijn’ (‘fijn’? Jouw situatie is helemaal niet fijn, maar je begrijpt hopelijk wat ik bedoel) dat je uit het schrijven zoveel kracht geeft om met alle ellende en tegenslagen om te gaan. Ik hoop dat je dat vooral blijft doen, dan blijf ik je blogs lezen. Ook de minder leuke 😉

  9. Isolde schreef:

    Fijn dat je er ‘gewoon’ over schrijft en dat dat je helpt. Ik denk aan je vandaag.

  10. Ik heb laatst zo’n soortgelijk gesprek gevoert met mn psycholoog, ik was blij dat er open over gepraat kan worden (dit kon in eerdere gevallen niet). Ben ook blij dat jij dat kunt, al weet ik ook dat dat de angst/’gevaar’ niet wegnemen. Hoop dat dit je een beetje lucht geeft. Hang on.. die kat gaat er komen.. ooit 😉

  11. Jaixy schreef:

    ☺️ moest toch ff lachen om je laatste stukje.
    Verder hoop ik dat je ontstekingen snel onder controle zijn.
    😘

  12. IngridMoorenBlogs schreef:

    Dan ga je voor een hond 😀 Ik mag mezelf niet met jou vergelijken natuurlijk 😉 maar ik herken dat….af en toe zo gek als een deur en momenten dat ik naar mijn moeder toe wil.Die rust lijkt me ook zo heerlijk…..

  13. Sofie schreef:

    Net als ik hierboven al las sterk ik graag een kaarsje voor je aan vandaag.
    Ik vind je einde heel mooi. Het is misschien wat gesimplificeerd en lollig neergezet, maar zulke dingen houden mij wel op de been.
    Ik denk aan je Marion, dat het snel wat minder zwaar mag worden.
    En tot die tijd, lekker blijven schrijven!
    Liefs, Sofie ❤

  14. sjroughsedge schreef:

    Oh, ik ken dat gevoel. Ik dacht altijd: echt dood wil ik niet. Maar slapen en pas wakker worden als het weer leuk is, lijkt me wel wat.
    Sterkte! En: goed dat je schrijft.

  15. Emily schreef:

    Ik moest ook een paar keer lachen om de humor die je erin verwerkt hebt. Wat doe je dat goed. Ik vind ’t heel naar om te lezen dat het zo slecht met je gaat, want ik gun je zoveel beter. Het komt ook wel weer, het zal weer beter gaan, maar daar heb je *nu* zo weinig aan.
    Bekijk het maar even per uur, en als zelfs dat te zwaar is, per minuut. ❤

  16. Jenn schreef:

    Heel heftig om te lezen, maar mooi dat je er over kunt schrijven en dat dat je helpt. Om je laatste stukje moest ik wel even grinniken, ik hou van je humor ondanks het zware onderwerp ♥

  17. BySilke schreef:

    Ooh Marion, zo heftig allemaal 😦 Ik ben wel blij dat je niet opgeeft en dat je zeker nog eens een kat wil hebben ondanks alles. Ik leef met je mee en wou dat ik je nu even, nu, op dit moment, een knuffel kon geven! Heel veel liefs.

  18. Ben schreef:

    Wat moet ik hier nu over zeggen? J.C. (Jezus Christus) Wat ontzettend moedig, wat ontzettend knap, wat durf jij je kwetsbaar op te stellen! Hiet is maar één woord op z,n plaats: grote klasse! (Sorry, twee woorden)

    1. Marion schreef:

      J.C. is wel een goeie. Tis tenslotte bijna kerst. Dank je1

  19. Anne schreef:

    Heftig zeg… En toch voel ik ergens ook een enorme trots. Dat je dit opschrijft en hoe. Met nog wat zelfspot en humor hier en daar. Het doet natuurlijk niks af aan hoe verschrikkelijk zwaar het is (en nu niet denken dat het allemaal wel meevalt! het is zwaar, heel zwaar). Ik hoop dat ofwel de depressie, ofwel de hidradenitis snel besluit zich koest te houden. Take care.

  20. Ach meisje, gelijk heb je dat je erover blijft schrijven! Ook al is het ‘eng’ om te weten dat er bepaalde mensen meelezen en dat eventueel voor emotionele reacties zal zorgen. Maar ik denk dat je mensen ook goed gerust hebt gesteld haha, met je Ameland, en zeker je kat. Een heel jaren plan man! Heel mooi 🙂 En juist ook doordat je er gewoon wel over blijft schrijven! Het is beter om te weten wat er in iemand’s hoofd afspeelt dan er naar te moeten raden.
    Daarnaast zijn dit soort blogjes denk ik belangrijk om buitenstaanders die hier misschien terecht komen en opeens wat meelezen (zoals ik een tijdje geleden, maar dan bedoel ik ook nog eens mensen die van dit onderwerp meestal niets snappen) een hele duidelijke, goede, mooie kijk in zoiets ingewikkelds te geven.
    Hou je haaks, enneh als minder-gedoe-optie dan de twee eerder genoemde; wandelen in de polder kan ook rust brengen! x

    1. Marion schreef:

      Geloof het of niet; ik ben net terug! Wandelen kan nu niet, maar gewapend met handdoek en thermoskan kom je even ver wat betreft de rust!

  21. B schreef:

    Sterkte Marion!

  22. Anna Naomi schreef:

    Pff naar dit. Ik zit zelf ook, na eindelijk tig mensendieck, mesologie en osteopathie behandelingen voor hoofdpijn en nekklachten afgerond te hebben, nu weer thuis met enorme rugpijn. Wanneer houdt dat stomme gedoe eens op? Ik herken je alinea over falen als je afspraken afzegt, héél erg. Heel veel sterkte meid! Blijf genieten van de kleine dingen! 🙂

  23. Bente schreef:

    Jeetje Marion, ik vind dit soort stukken toch altijd wel heftig om te lezen. Al denk ik dat je er op een luchtige manier mee om gaat. En wat ben je toch een sterke vrouw! Ik kan alleen maar hopen dat je je snel weer een heel stuk beter voelt!

  24. een naaktkat 🙂 anti-allergisch. goed dat je het van je afschrijft, als het je helpt, dan moet je dat zeker blijven doen.

  25. Joyce schreef:

    Wat een enorm mooi en eerlijk stuk meisje, met een typische jou laatste noot. Ik ben niet bang dat je gekke dingen gaat doen, daarvoor ben je veel te gedreven. Maar dat het zwaar is….. ow snap ik die meisje. Ik heb geen oplossing voor je maar laat het een troost zijn dat ik aan je denk. Dikke knuffel! Xxx

  26. Hilde schreef:

    Ik heb heel veel bewondering voor hoe je hierover schrijft! En dan ook nog met wat humor erbij! Echt, respect daarvoor! Hoop dat het schrijven je heeft geholpen! Heel veel sterkte!! Heb net meteen een kaarsje voor je aangestoken

  27. Catharina schreef:

    Tranen en een lach…. wat jij kunt met je schrijfstijl, heel veel sterkte in deze rottijd!!! Gaat hopelijk snel voorbij.

  28. Sabine schreef:

    Je schrijft op een komische manier iets heel ernstigs op. Dat tovert een lach op mijn gezicht, maar ook zorgen. Ik heb echt onwijs veel bewondering voor jou. Veel sterkte meid!

  29. jackiedeklerk schreef:

    toch niets geks aan zulke gedachtes…
    je zit immers nog steeds in het proces om beter te worden, iedereen valt wel eens terug..
    jij dus ook, gewoon aan toegeven..
    morgen weer een dag, of de dag erna

    xoxo

  30. Anita | Mindjoy schreef:

    Dikke knuffel ❤

  31. ikwordvrolijkvan schreef:

    Sterkte in deze zware periode. Ik herken je gedachtegang, heb geen fysieke klachten maar psychische klachten des te meer gehad. Gelukkig ben ik nu van de meeste klachten af, ook jij gaat je beter voelen! Ik vind het tof hoe je het opschrijft, veel respect!

  32. Misschien is een naaktkat een optie? Ziet er niet uit, maar P. zal er niet allergisch aan zijn…
    Moed houden, Marion !

    1. Marion schreef:

      Die beesten geven me echt de kriebels! Ik wil niet iedere keer een hartverzakking krijgen als ik mijn ogen opendoe ’s ochtend!

  33. Celine schreef:

    Marion, je bent een geweldig mooi, moedig, sterk en bijzonder mens en dit artikel bewijst dat des temeer. Wat ongelooflijk naar voor je dat het even minder gaat en dat je zoveel pijn hebt. Begrijpelijk dat je je afspraken afzegt en wat goed dat je voor jezelf kiest op dit moment. Ik ben trots op je! En wat fijn dat je ondanks alles tóch je gevoel voor humor behoudt! Ik hoop dat je uiteindelijk, later als je heeeel oud bent alsnog een kat krijgt (of mag dat niet in een bejaardentehuis?) maar ik hoop dat dat nog even duurt (wel zo lief voor Peter natuurlijk). Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe. Je kunt het lieve Marion!

  34. Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, maar weet dat ik aan je denk. Knuffel!

  35. Godelieve schreef:

    Ik kom je even hele dikke knuffel geven en ik hoop dat ik je daarbij niet bezeer 🙂

  36. Morgaine schreef:

    Ik ben blij met je afsluiting ~proest~ Weet je al hoe je het gaat noemen als het jong genoeg is in het asiel? 😉

    Wat ik zou kunnen doen, proberen als je dat wilt, is een kaarsje voor jou branden, alleen als jij dat wilt. ❤
    X

    1. Marion schreef:

      Ik zat te denken aan… Kater? Zoiets? Dank je wel, een kaarsje is altijd fijn. ❤

      1. Morgaine schreef:

        Dan ga ik er nu eentje voor jou aansteken ❤ Kater, hahaha ja ik ken iemand die zijn poes dus gewoon Poes heeft genoemd 😉 😀

  37. bentenge schreef:

    Wat een sterk stukje. Het kan niet anders dan dat hier een sterke meid achter zit.

  38. tommie345 schreef:

    Pfft. Its not easy being you, maar toch nog die humor kunnen vinden, het is zo bewonderenswaardig. Een van mijn hoogtepunten van starten met bloggen is andere blogs ontdekken, en daarvan ben jij toch wel weer het hoogtepuntje.

    Zo verschillend, maar toch zo gelijk. Zet hem op meid. Ik ben hoe dan ook trots op je :).

  39. Paul schreef:

    Bah Marion, het zit niet mee momenteel. Lees nog eens terug in je eigen blogarchief. Vooral de momenten waarop het juist beter ging dan nu. Dat komt weer! En ik heb zojuist ook een kaarsje voor je aangestoken. Sterkte!

  40. Kelly schreef:

    Ik ken je eigenlijk helemaal niet echt natuurlijk, alleen via social media land, maar ik maak me niet echt zo druk dat je jezelf iets aan zou doen.. Ik bedoel.. Halloohoo, geen kat? Dat is geen optie natuurlijk!
    Je bent een bijzondere vrouw Marion, ik vind je positiviteit inspirerend, zelfs op dagen dat je het eigenlijk niet ziet zitten lees ik positiviteit tussen je zinnen door, onwijs knap!
    Dikke vette zachte knuffel voor jou!

  41. Marielle schreef:

    Lieve Marion
    Goed dat je er wel over schrijft en zo bijzonder dat je er toch altijd weer humor inziet!

    Ik wil je heel, heel veel sterkte wensen!

    XXX

  42. Marion, hoe jij nog zoveel humor kunt hebben is mij een raadsel. Respect! Ik zou het niet kunnen. Hoop dat je ontstekingen snel beter worden. Take care! xxxx

  43. Inge schreef:

    Ik vind dit zo knap van jou he. Hoe je het op het digitale papier zet en de humor er nog steeds inhoudt.❤️ Ik las het al bij eerdere reacties: het lijkt wel in de lucht te hangen. Ik voel mij de laatste dagen ook vreselijk en heb zin om keihard te gaan huilen (ook al haalt het niets uit). Het is zo’n grens waar je tegenaan hikt, als je begrijpt wat ik bedoel.

  44. aroundsan schreef:

    Ik kom je even een dikke knuffel geven! Hou vol lieve Marion. Ik heb vertrouwen in je dat je hier doorheen komt. Ik denk aan je! Liefs

  45. Sytse schreef:

    Wat goed dat je in zo’n stuk ook nog een beetje humor kwijt kunt. Dapper van je om dit te delen. Maar je hebt gelijk; als je er niet over kan/mag schrijven, dan raak je het niet kwijt. X

  46. Els schreef:

    En daar ben ik weer met een hele dikke knuffel, X

  47. debby schreef:

    Bah Marion wat een ellende zeg. Pijn is vreselijk en niet goed in je hoofd zitten ook niet. Ik geef je vanuit hier een dikke knuffel

  48. Madeleine schreef:

    ❤️❤️❤️❤️❤️ jeetje wat vreselijk om te lezen. Alsnog vind ik je een knap kind die dit zomaar even opschrijft. Ik vind je een topper, doorzetter en een humorvol persoon. Kan je niet af en toe naar een asiel om katten te knuffelen? In Amsterdam heb je ect een kattencafe… Een kat lijkt mij ook gezellig, helaas ook allergisch voor. Lieve Marion! Je bent sterk en ik denk aan je ❤️❤️

  49. loenaaraya schreef:

    Oke dus na alles gelezen te hebben komt na Peter Kater! Best humoristisch 😉 Gelukkig blijf je de lol er van inzien! Anyway sterkte, even de rust opzoeken en dan komen die afspraken vanzelf en ze zullen ook vanzelf passeren. Als je nog een kaarsje kan gebruiken hou ik mij aanbevolen ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.