Psychische Shit

Kotsend de kerstdagen door?


Getagd: , , .

slof1

Gistermiddag had ik een gesprek met de psychiater over mijn medicatie. De goede man had nog geen drie zinnen gezegd of de tranen stroomden al over mijn wangen. Dat gebeurde de vorige keer bij hem ook. Ik zit bomvol pijn en emoties. Niet alleen negatieve emoties. Ook een heleboel positieve.

Ja, dat was even gek om te horen. Zit je daar tranen met tuiten te huilen, zegt die psychiater dat het niet alleen maar tranen van verdriet zijn. Dat er ook blijdschap bij zit. En opluchting. Verdomd, hij heeft gelijk. Het overgrote deel is onverwerkte shit en weggestopt verdriet, maar het is wel mooi om te beseffen dat bij die tranen van verdriet ook tranen van blijdschap en opluchting zitten. Dat maakt het misschien wat makkelijker om die tranen er in de toekomst gewoon wat vaker te laten zijn.

De medicatie gaat verdubbeld worden. Vanaf vandaag ga ik opbouwen. 10 mg erbij en dan over twaalf dagen op controle komen om te kijken hoe het gaat. Die controle is puur om te bekijken of het te doen is met de bijwerkingen en of we de volgende ophoging kunnen doorzetten. Het daadwerkelijke effect van de ophoging zal pas voelbaar zijn over vier tot zes weken.

Toen ik in juni 2014 begon met de antidepressiva was het allemaal nieuw voor me. Ik sliep met een emmer naast mijn bed vanwege de misselijkheid, maar overgeven heb ik uiteindelijk nooit gedaan. Dat maakte de misselijkheid overigens niet minder vervelend. De hoofdpijn was ook een ramp. Verder viel ik de hele tijd overal in slaap en daarom ben ik destijds begonnen met de medicatie in de avond in te nemen. Misschien moet ik dat nu ook maar weer doen. 

Hoofdpijn, misselijkheid en wellicht zo suf als een konijn. Zo gaat de komende periode er voor mij uitzien. Top. Lekker goed getimed zo met de feestdagen. Een aantal mensen vroeg me al of ik het niet nog een paar weken uit kon stellen. Nee, laat ik dat maar niet doen. Als je al laks wordt in het over je schouder kijken als je op de snelweg rijdt, omdat het je eigenlijk niet zo heel erg veel uitmaakt of er wel of geen andere auto aankomt, dan kan je maar beter gaan slikken. Kerst of geen kerst.

Gisteren zei ik het nog tegen Peter: “Eén van de dingen die ik het ergste vind aan die depressie, is mijn desinteresse in anderen. Het interesseert me eigenlijk geen flikker wat je zegt.” Dat vind ik echt naar. Zo ben ik helemaal niet. Ik herken mezelf daar absoluut niet in. Ik ben juist heel erg geïnteresseerd in anderen. Ik ben zorgzaam en liefdevol. Die stomme depressie maakt al die mooie eigenschappen kapot! Dat maakt het wel ietsje makkelijker om de medicatie op te gaan hogen. Natuurlijk doe ik het liever zelf en wil ik helemaal niet onder invloed zijn van al die medicijnen. Aan de andere kant merk ik dat de ziekte op zich veel erger is. De depressie zelf maakt veel meer kapot. De medicatie is misschien juist wel een manier om weer wat dichter bij mezelf te komen.

Ik lees de laatste tijd al wat minder mee bij anderen en daar zal de komende tijd niet veel verandering in komen, vrees ik. Mijn hoofd zit vol. Ik kan lange teksten schrijven, maar ze lezen is een ander verhaal. Daarnaast is lezen met hoofdpijn en misselijkheid gewoon niet fijn. We zullen zien hoe het gaat. Ik ben blij met jullie support. Ik vind het mooi om mensen een kijkje te geven in het leven van iemand met een depressie. Dat ik kan laten zien dat het inderdaad zwaar kut is allemaal, maar dat je met humor nog best een eind kunt komen. Dat als je eerlijk bent naar je partner, familie en vrienden er vaak meer begrip is dan je ooit had durven dromen. Dat de wereld niet vergaat als je onverhoopt je werk niet meer kan doen. Dat medicatie niet altijd een dooddoener hoeft te zijn, maar ook ondersteuning kan bieden op de vaak lange en zware weg die je nog te gaan hebt. Don’t give up. You’re not alone. ♥

36 Comments

  • Wat Marga zegt. Ik ben in een grijs verleden ook een keer van 20 naar 40 mg paroxetine gegaan en had duidelijk minder bijwerkingen dan bij het starten. Misschien gaat het meevallen en wordt kerst beter dan je nu denkt.

  • Lieve Marion, jij staat ook niet alleen en you can do this! Als je een schouder nodig hebt, you know where to find me. I am there for you, mooie, krachtige vrouw ♡

    Xx

  • Oh lieve Marion ik voel zo met je mee. Ik herken zo wat je schrijft over het desinteresse in anderen. Een van de redenen dat ik nu zelf met de medicatie ben gestopt, ik kende mezelf niet meer terug. Ik wens je heel veel liefs sterkte en kracht!! Maar je bent heel krachtig dus daar heb ik alle vertrouwen in ❤

  • Ik leef met je mee…..
    Weet dat het erg moeilijk voor je is ook al bedoelt iedereen het goed en we willen het beste voor je….
    Toch hoop ik dat je uit onze woorden veel kracht zult vinden en weet dat jij niet alleen bent.

    Wens je erg véél kracht, sterkte en liefs toe……

    Xoxo

  • Je bent sterker dan je denkt! Je gaat hier doorheen komen, dat weet ik zeker. De stap naar antidepressiva is groot, heel groot. En eng. Maar je bent het waard om dit steuntje in de rug met beide handen aan te pakken. Want dat is het. Een steuntje in de rug. Dat zal ervoor zorgen dat je interesse in anderen terugkomt. Dat je je stapje voor stapje steeds iets fijner gaat voelen. Minder zwaarmoedig. Minder somber. Het geeft verlichting.

    Dikke knuffel

  • Je bent zeker niet alleen, en wat apart, dat een depressie dus verschillende dingen kan doden in een mens, toen ik nog zwaar depressief was met hang richting dood, leefde ik juist op als er anderen met problemen kampten, dan leefde ik voor hen op, zag, wist en loste het op voor hen, dan was dat opgelost, dan kwam die vraag weer: waarom kan ik de dingen voor een ander oplossen en voor mijzelf niet. De desinteresse was er namelijk voor mijzelf.

    Ik hoop dat het snel zal aanslaan, en ja, dat lezen had ik ook, geen zin of moeilijk, lastig en pijn, maar het schrijven lukte dan eventueel wel, maar zelfs mijn eigen stukken terug lezen kon ik al niet. Sterkte en ja eerlijk zijn en gewoon zeggen, blijkt echt te helpen. ❤

    Dikke knuffel voor jou.

    x

  • Wat een mooi stoer mens ben je! Dit zo opschrijven getuigt van heel veel kracht, omdat je anderen die hetzelfde ervaren er een hart mee onder de riem steekt. Een heel mooi stukje kwetsbaarheid van je…lieve Marion ❤ X

  • Mooi gezegd. Die desinteresse is erg herkenbaar. Rampen die je ziet op tv, het doet je niks… Vrienden die wat vervelends mee maken. Je weet dat het vervelend is maar je voelt het niet… En je daar dan weer schuldig door voelen. Sterkte tijdens de kerst en be strong! X

  • Je slikt ze al zo lang misschien merk je niks van de ophoging en anders gewoon negeren. Sorry…ik word er ook een beetje bot van. Xxx

  • Dat zal even doorbijten worden. Ik was ook zo suf als een konijn toen ik met de antidepressiva begon (verder weinig bijwerkingen gehad en al helemaal geen “werking”). Maar ja, beter dat ik suf ben dan mijn konijnen. Ik las gisteren dat er een of ander zeer dodelijk konijnenvirus rondwaart. Maakte me wel een beetje bang. Goed, ik dwaal af. Sterkte! En ik vind het super dat je blijft schrijven, ik kan het op het moment moeilijk opbrengen.En dus is het bij mij omgekeerd: wel lezen, niet schrijven. Houden we elkaar een beetje in balans. 😉

  • Ik heb echt bewondering voor je! Ik merk dat ik door jou eerlijkheid een depressie beter begrijp. Misschien is dat niet het juiste woord hoor. Want ik denk dat als je het zelf nooit heb meegemaakt, dat ik het nooit echt kan begrijpen.
    Ik geniet van je droge humor!
    Succes met opbouwen van je medicatie. Een dikke knuffel.
    Echt ik heb zoveel respect voor jou!
    En de depressie verbloemd je mooie eigenschappen. Maar maakt ze zeer zeker nooit kapot! 😘

  • Toen ik dit las “Als je al laks wordt in het over je schouder kijken als je op de snelweg rijdt, omdat het je eigenlijk niet zo heel erg veel uitmaakt of er wel of geen andere auto aankomt, dan kan je maar beter gaan slikken.” dacht ik alleen maar: godverdomme. Misschien er toch even aan denken dat er andere mensen/kinderen in die andere auto’s kunnen zitten die door laks gedrag *knal* doodgereden kunnen worden, niet?
    Voor de rest veel sterkte natuurlijk in deze moeilijke periode.

  • Jakkie, die desintresse lijkt me echt een ontzettend naar stuk van je depressie. Als je zo niet bent, heb je vast het gevoel dat je ontzettend ver van jezelf verwijderd bent geraakt. Dat lijkt me heel erg pijnlijk. Succes met het bewandelen van deze weg. Ik hoop dat de medicatie je weer een stukje dichter bij jezelf brengt en dat je de liefdevolle en zorgzame Marion terugvindt. Vanuit daar vind je dan vast ook weer meer positiviteit om in een opwaartse spiraal te komen. You go girl! Je kan dit.

  • Veel sterkte en succes Marion! Maar jij kan dit, want je bent sterk. Jouw insteek en humor zal voor velen motiverend en inspirerend zijn. Ik hoop voor je dat de bijwerkingen niet te erg worden en dat je baat hebt bij de ophoging en je je beter gaat voelen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s