Wat als?

chronischziek

Het is druk op de weg. Auto’s rijden voorbij. Fietsers fietsen kromgebogen over het stuur, in de hoop zo min mogelijk regen op te vangen, zo snel mogelijk richting werk of school. En ik? Ik zit binnen met de kriebels in mijn buik. Ik ben nerveus. Nog net niet angstig.

Deze week heb ik geen afspraken. Het enige wat ik wil doen is woensdag weer naar de dagbesteding. Ik kijk er naar uit. Ben benieuwd hoe het zal gaan. Verder wat papieren bij elkaar zoeken en even een mail sturen naar mijn werk. Ik ga de eindevaluatie met de einddatum van mijn contract hoe dan ook niet ondertekenen. Ik zal het tekenen voor gezien, maar niet voor akkoord. De vraag in de eindevaluatie luidt:

Is de einddatum van het contract van de werknemer bekend (bijvoorbeeld bij een tijdelijke aanstelling)?

Mijns inziens is het antwoord op die vraag simpelweg “nee”. Zoals jullie weten heb ik een vaste aanstelling bij mijn werkgever. In april zit ik twee jaar in de ziektewet. Op die datum mág mijn werkgever een ontslagvergunning voor mij aanvragen, ongeacht of ik een (volledige) WIA-uitkering krijg of niet. Zij mogen dus invullen dat dat de einddatum is van het contract. Het UWV zegt dat ik dat ook rustig kan tekenen als dat zo met mij besproken is. Dat is het echter niet. Daarnaast zijn er nog een paar mogelijkheden waarbij ik, als ik teken, mijzelf lelijk in de vingers kan snijden.

Het UWV keurt mij niet/gedeeltelijk af. Ai, maar u heeft voor het einde contract getekend. Dat betekent geen baan meer én geen recht op WW, want u bent zelf akkoord gegaan met uw ontslag en dus bent u verwijtbaar werkloos. Hier heeft u de papieren voor een bijstandsuitkering. Succes.

Het UWV keurt mij af, maar gebiedt mijn werkgever door te betalen, omdat zij zich niet correct aan de wet poortwachter gehouden heeft. Werkgever gaat bezwaar maken, want ik ben tenslotte niet meer in dienst. Wie niet in dienst is kan niet worden doorbetaald.

UWV keurt mij volledig af. Ik ga in behandeling en als ik uitbehandeld ben krijg ik een herkeuring. Ik word goedgekeurd. Ai, u heeft geen bezwaar gemaakt tegen uw ontslag destijds. Geen recht op WW. U moet direct bijstand aanvragen.

En zo zijn er nog een aantal situaties mogelijk die te ingewikkeld zijn om hier even kort uit te leggen. Bovenstaande situaties (en erger) heb ik in de tijd dat ik bij het UWV werkte allemaal wel eens voorbij zien komen. Ik neem dus maar geen enkel risico.

Het maakt me onrustig om hiermee bezig te zijn. Ik wil gewoon werken zonder ziek te zijn of ziek te worden. Dat kan helaas niet. Afgelopen week kon ik luisteren naar zowel mijn lichaam én geest. Ik kon op bezoek gaan wanneer ik dat wou en kon ook weer vertrekken als ik moe was of pijn begon te voelen. Ik kon gaan wandelen als ik mij goed voelde zonder rekening te houden met dat uur therapie of dagbesteding later op de dag. Wandelen én therapie is nog teveel. Visite én dagbesteding is nog teveel. Misschien blijft het altijd wel teveel. Misschien zal ik altijd rekening moeten blijven houden met een bepaalde dagindeling en zal ik altijd maar een beperkt aantal dingen op één dag kunnen doen. Dat is niet erg, als ik maar de kans krijg om mijn dagen op die manier in te delen. Dan lukt me dat wel.

Als ik de mensen op straat richting school of werk zie gaan, bekruipt me een onrustig gevoel. De angst sluipt langzaam naar binnen. De gedachten schieten door mijn hoofd. Wat als? Wat als? Wat als iemand mij gaat dwingen om weer iedere dag in die auto stappen? Wat als ik weer iedere dag mijn (pijn)grens op moet zoeken? Hoe lang hou ik het vol om daar niet overheen te gaan? Wat als? Wat als? Ik mag het denken tegenwoordig. Ik hoef het niet meer weg te stoppen. Ik mag wat als denken, als ik dan ook maar stop met vermijden. Wie a zegt, moet ook b zeggen. Ik ga me voorbereiden op de aanvraag. Ik ga me voorbereiden op het gesprek. Ik ga mijn angsten niet meer uit de weg. Ik ga er alles aan doen om het stukje leven wat ik onlangs heb teruggekregen nooit meer kwijt te raken. ♥

51 thoughts on “Wat als?

  1. Ik kan me voorstellen dat dit soort dagen confronterend zijn. Ook omdat je juist extra geconfronteerd wordt met je situatie, los nog van t UWV. Succes met t invullen van de papieren, hoezeer je ook weet dat dingen verkeerd kunnen rollen. Jij kunt jou stukje doen door in te vullen en evt. hulpt te vragen als er een gesprek komt. Ik denk zeker met alle ervaring die jehebt juist door je werk dat je je hier best op de best mogelijke manier doorheen slaat. Ik hoop dat t gauw weer wat rust gaat brengen.

    xx

  2. Wat als het allemaal goed gaat. Jij je wia krijgt en rustig jezelf beter kan leren kennen, je grenzen leert kennen enz. Wat als je misschien, juist doordat de spanning er straks af is, iets beter kan worden. Wat als je straks altijd ziek blijft, maar wel heel gelukkig kan worden. Ik gun je zo wat je gelukkig zal maken lieve Marion. ♡

    1. Ik snap wat je bedoelt, Elise. Ik weet ook dat die mogelijkheden er zijn en in het begin hamerde ik alleen maar op die positieve opties. Daarmee stopte ik alleen wel mijn angsten weg en dat wil ik nu niet doen. Ik ben 9 van de 10 keer optimistisch, maar soms, op dit soort dagen, dan bekruipt het me even en schrijf ik het van me af. Dank je wel voor je support ♥

      1. Ohh dat herken ik zo ❤ Mijn vriend gaat dan altijd de positieve wat als-jes noemen en dat helpt mij om niet in die negatieve spiraal te raken, dus ik dacht ik geef het door wat hij bij mij doet ❤ Juist het uitspreken van je angsten is goed, maar heb jij niet dat je er dan in kan blijven zitten? Dat je in zo'n spiraal naar beneden terecht kan komen?

        1. Je bent lief. Ik weet ook dat het bij jou altijd uit een goed hart komt hoor. Nee, ik heb daar gelukkig geen last van. Door het zo te benoemen krijgt het een plek en kan ik ermee dealen. Ik merk dat als ik het een soort van ontken de angst blijft sluimeren. Nu laat ik de angst er zijn en op de één of andere manier sta ik dan na een paar uur weer met beide benen op de grond. Is de angst weg en heb ik weer de energie om ervoor te gaan. Dan is het genoeg geweest of zo en kan ik weer uitgaan van het positieve. Het is iets wat ik sinds kort doe en bevalt me heel erg goed. Peter is ook altijd van het positieve benoemen en ik zeg dat nu ook tegen hem: Nee, ik wil niet dat je het wegmaakt. Ik voel me kut. Ik ben bang. Ik wil gewoon effe janken. Klaar. Het werkt voor mij. 🙂

          1. Ah zo! Dus als jij je angst uit, dan hoeft het daarna niet positief te worden. Dat wordt het al door het te uiten. Dat is wel fijn. Ik heb dat niet. Als ik zoals jij in zo’n angst zit en het dan uit en er komt niets positiefs tegenover te staan (mijn angst mag er gewoon zijn, maar daarna moet er iets positiefs zijn) dan ga ik echt een spiraal in van negativiteit. Dus dan zegt Jody ‘wat als het nou allemaal goed komt’ en dan denk ik goh ja inderdaad! En dan kom ik de angsten uit, Benoemen is voor mij stap 1, dan volgt stap 2 met positief benoemen. Beide is er en ondermijnd elkaar niet. Zon na regen, zoiets. Maar fijn om te weten hoe dat bij jou werkt. Dan stuur ik je voortaan gewoon ‘een tissue met een knuffel’ 😀 ❤

  3. Ik leef met je mee. Ik begrijp deze situatie zo goed. Heel veel sterkte meid. Als je nog vragen hebt over dit WIA proces dan mag je me altijd mailen. Xx

  4. Lieverd tis maar goed dat je er zelf zo goed in thuis bent,zou mij geen raad weten in zo een situatie.Hoop dat je snel duidelijk krijgt zodat je het los kan laten .Vanuit Koog aan de Zaan een heel dikke maandagochtendlnuffel voor jou 💋

  5. Dit is dus een absolute reden dat ik het woordje ‘als’ heb geschrapt, in zijn geheel. Ik lees, ga de opties na, zoek op, en behandel het als een zaak, alsof het niet voor mijzelf is. Heel zakelijk en koel dus. Ik lees, neem op en doe wat ik moet doen, in dit geval niet tekenen en afgeven, zien wat er gebeurd. Dan ben je noch positief, noch negatief, het lot geef je uit handen. Dit is moeilijk, dat weet ik, en jij kent het hele proces ook gewoon vanuit je werk, dus heb je alle do’s en don’ts in je zitten. Doe wat moet, laat wat je laten moet. En ga ervoor, welke weg ook, ik geloof er wel in dat jij in de WIA terecht komt.

    Wat als… ik die optie nog zou kunnen krijgen, die is er dus gewoonweg niet. En toch vertrouw ik, dat het ook hier ooit beter zal gaan, via welke weg? Of pad? Geen idee! Natuurlijk kan ik het woordje als erop los laten, maar dat heeft zo weinig zin.

    Wel mooi dat je jouw angsten onder ogen ziet en het bespreekbaar maakt. Want angst is iets wat ik dan ook uitsluit door het met andere ogen te bezien. De zakelijke kant. En natuurlijk, is er soms lichtelijk, zorg…. mijzelf zorgen maken. Angst niet.

    Sterkte met dit stukje rompslomp, en als ik kon, zou ik al je angsten wegnemen op de juiste manier, maar helaas, is dat meestal onmogelijk.

    X

    1. Dat zei ik eerst ook. Het heeft zo weinig zin. Als het voor jou lukt om het los te laten, perfect. Voor mij lukt dat helaas niet. Hooguit voor een dag of twee en dan komt de angst weer terug. Als ik het blijf wegstoppen kost het me teveel energie om het onder de oppervlakte te houden. Vandaag dat het “wat als” er nu gewoon mag zijn net als de angst. Het komt goed, die rompslomp, op welke manier dan ook. Dag voor dag voor nu maar even. X

      1. Absoluut de juiste beslissing, en dat is ook een proces hoor, om het wat als los te laten, ben ik met je eens, vind jouw weg, jouw manier! ❤ Stapje voor stapje, zoals je zegt, ook een must. ❤

  6. Gelukkig ben je goed thuis in de procedurele kant. Heb je naast de administratieve kant ook nog 1 op 1 gesprekken waar je extreme zelfaanpassing roet in het eten kan gooien? Een moment waar je ‘ja’ gaat zeggen, terwijl je jezelf ‘nee’ had voorgenoment? Doe ook op dat vlak wat je kunt en ik hoop dat je angst daardoor minder wordt. Spannend zal het sowieso blijven.

    Nog maar eens een keer:

    Grant me the serenity to accept the things I cannot change,
    The courage to change the things I can,
    And the wisdom to know the difference.

    1. Ik heb vanaf mijn ziekmelding geen 1 op 1 gesprekken meer gehad, precies om die reden. Als ik dat wel had gedaan dan was ik allang weer aan het werk geweest. Had ik keihard over me heen laten lopen en nergens tegenin durven gaan. Dat is ook de reden waarom ik zo ontzettend lang over mijn grenzen heen gegaan ben. Daarom heb ik enkel contact via de mail.

      1. Echt??? Het is dat jij er wat vanaf weet…. Een ander tekent iets en dan zijn alle rechten ineens weg…
        Succes!! En goed van je dat je zo op de details let.

  7. Het is maar goed dat je al deze kennis hebt. Ik kan me voorstellen dat er mensen in zo’n situatie zitten die dat allemaal niet weten, tekenen, en dan in de penarie zitten.. Succes met het invullen en het gesprek!

  8. Als Belg snap ik niet zo veel van dat WIA proces… Maar het klinkt me allemaal erg ingewikkeld! Ik hoop in ieder geval dat het een beetje mag meevallen. Ik stuur je bij deze een dikke knuffel!

  9. Bleh dit is helemaal niet leuk om over na te denken! 😦 Ik snap dat je nerveus wordt van al deze gedachten en vooral de onzekerheid waarin je nu nog zit. Snel zul je je antwoord krijgen over hoe het nu verder gaat lieve Marion. Ik hoop dat je de dag goed doorkomt vandaag! Dikke knuffel!

  10. Stom gedoe altijd, dat soort aanvragen zijn stiekem veel ingewikkelder zijn dan ze eerst lijken, en brengen ook nog veel wachten en onzekerheid met zich mee. Sterkte, ik hoop dat het je niet teveel energie kost om ermee te dealen.

    1. Wat ik zo erg vind is dat veel mensen dit klakkeloos onderteken. Ze gaan ervan uit dat hun werkgever wel weet wat die doet, maar ondertussen zijn ze zelf de sjaak. Ik ben een pietje precies én ik weet hoe het werkt, maar dit soort aanvragen zijn voor een leek bijna niet te doen. Belachelijk! Dank je!

  11. Ik ga er alles aan doen om het stukje leven wat ik onlangs heb teruggekregen nooit meer kwijt te raken. ♥ Als je dit inderdaad in gedachten houdt en voor jezelf blijft opkomen en zorgen komt het uiteindelijk allemaal goed. Al weet ik hoe moeilijk de weg er naartoe kan zijn 😦

  12. Gewoon je angsten aangaan klinkt als iets heel simpels, als je het zo op een beeldscherm ziet staan. Maar het is verrekte moeilijk. Al die dingen, al dat gedoe met werken en contracten en uitkeringen – er bekruipt me een gevoel dat je in dit soort situaties vooral je hoofd koel moet houden en je rust moet nemen, het zou mij denk ik snel teveel worden. Heel, héél veel succes. You got this, gurl.
    Veel liefs!

  13. UWV de grootste ellende als je ziek bent.
    Maar volgens mij hoef jij niet bang te zijn dat je aan het werk moet, blijf vooral achter je verhaal staan van niet kunnen en laat je niet aan het twijfelen brengen.
    Als je werkgever in bezwaar gaat omdat hij niet genoeg inspanning heeft geleverd krijg jij gewoon ten alle tijden je geld van het UWV.
    Wat betreft de WW als je na je behandeling wordt goedgekeurd moet ik je helaas teleurstellen, die heb je al opgesnoept toen je in de WIA zat.
    Mij is destijds geadviseerd door het UWV om niet in te gaan op ontslag met wederzijds goedkeuren. Vertellen aan je werkgever dat je hier niet in mee gaat, het is dan aan de werkgever om een ontslagaanvraag in te dienen, een formaliteit.
    En voor de rest schiet je gewoon al die beren dood die voor je op de weg staan

    1. Oh ja, daar gaat weer een bel rinkelen. De 26 uit 39 weken en de 4 uit 5 jaar eis. Die was ik even vergeten. Ik heb overigens net een mail gehad van mijn werkgever dat ik gelijk had en dat ik (voor de dertiende keer in het afgelopen jaar) een nieuw formulier opgestuurd krijg waarin staat vermeld dat de ontslagdatum nog niet bekend is. Het is toch wat…. als je niet zo’n pietje precies bent als ik, dan snij je jezelf dus echt grandioos met in de vingers met dit soort dingen. Bedankt voor het WW verhaal. Dat scheelt mij wellicht weer een zware teleurstelling in de toekomst.

  14. Inderdaad goed dat jij goed voorbereidt te werk zal gaan en goed na hebt gedacht…..
    Niets zomaar tekenen.
    Doe wat jij denkt dat wel goed voor jou is.
    Tenslotte ken jij dat werk.
    Leg jezelf niet telkens verwijten op.
    Ik gun het beste en wat goed voor je.
    Jouw geluk waar jij je lekker bij voelt……

    Succes Xoxo

  15. Ik vind het ontzettend jammer dat je daar heel de tijd mee moet bezig zijn terwijl je eigenlijk zou moeten herstellen. Maar daar krijg je schijnbaar geen tijd voor.
    Jeetje, dat wordt nog een moeilijk eitje geloof ik! Dikke knuffel en courage!

  16. Ik snap zo dat je je hier druk om maakt. Je moet ook zo opletten met wat je doet en tekent :-(. Dikke knuffel, ik duim dat het allemaal snel duidelijk en goed geregeld is!

  17. Ik zal niet antwoorden in de zin van alle reacties hierboven. Ik wens voor jou dat ooit iemand die blog van je in het oog krijgt en merkt welk ongelooflijk talent je hebt, en hiermee een job invult binnen zijn bedrijf. Onlangs zag ik een vacature (weliswaar in Gent/Antwerpen) waar iemand werd gezocht om het beeld van mensen met een beperking naar de buitenwereld toe positiever in het daglicht te stellen. Jobinhoud bestond erin om te schrijven, schrijven, schrijven. Voorwaarde is dat je kon ‘zot’ doen. Toen dacht ik: ‘Joepie, dàt is het!”. Helaas was de job maar halftijds, en was er ook veel avondwerk, verplichtingen om aan manifestaties mee te doen,… Zo’n sociaal dier ben ik niet en ’s avonds ben ik graag thuis. Maar toch: iets zei me dat dit iets voor mij was. En heel zeker ook voor jou – laat dat nu eens een ongebruikelijke wens voor je zijn voor 2016 – dat je ongelooflijk talent iemand in het oog mag springen die je bij het nekvel neemt en je een passende betrekking aanbiedt.

  18. Ik kan me de zorgen helemaal voorstellen. Iemand heel dicht bij me zit in zo’n zelfde situatie met UWV en de ziektewet etc. Het is echt verschrikkelijk om te zien dat dit bureaucratische gedoe het herstel van iemand gewoon in de weg zit. Ik hoop dat je ondanks dit allemaal toch met een positief gevoel verder kunt kijken! Ook voor jou gaat de toekomst wat moois brengen 🙂

  19. Wat een vreselijke spannende situatie Marion!
    Het is wel fijn dat jij er veel vanaf weet maar dan nog….
    HEt is ook zo onzeker allemaal!

    Ik wil je veel sterkte en kracht wensen!

  20. Je verwoord het weer prachtig. Ik kan me helemaal voorstellen hoe je je voelt. Als ik dit zo van je lees voel ik datzelfde nare gevoel bij mij weer terug komen. De angst dat iemand gaat bepalen wat er met jou gebeurt, dat je er zelf geen invloed op hebt terwijl je weet dat je wat ze zeggen nog niet aankunt of wilt. Het gevoel wat ik had als ik altijd verplicht weer op mijn werk langs moest komen of verplicht naar de arbo arts moest. Het woordje verplicht kan ik niet meer horen en nog steeds vind ik dit soort dingen lastig. Ik ben heel benieuwd hoe je hier verder mee omgaat, ik comment niet altijd maar ik vind je zo knap dat je dit zo op kunt schrijven. Je bent een kanjer marion!

    1. Wat een lieve reactie. Het is fijn om te lezen dat er mensen zijn die het herkennen. De twijfel slaat soms toe. Maak ik het niet erger dan het is? Overdrijf ik niet? Stel ik me niet aan? Dus dank je wel, dit doet me even goed.X

  21. Ik wil je even een knuffel geven, ik snap je werkgever/uwv strijd zo goed, ik heb iets te makkelijk getekend, gelukkig liep het niet zo slecht af omdat ik destijds inderdaad werd afgekeurd maar het had ook zo heel anders kunnen lopen..

    Ik gun je de rust, nu in aanloop na de keuring, maar ook zeker daarna… X.

  22. Werken en dat niet kunnen. Bluh. Ik zit in de Wajong, maar kan wel gedeeltelijk werken. 20 uur, volgens de verzekeringsarts (keuring eind 2011). Ik was er blij mee hoe ik behandeld was en had er vertrouwen in dat ik (na een re-integratietraject) wel parttime werk zou vinden. Tijdens mijn re-integratie deed ik o.a. een opleiding in de richting sociale zekerheid. Ik werd benaderd door het UWV, of ik interesse had om voor hun te komen werken als claimbeoordelaar. Dat wilde ik zeker wel. Maar toen ze hoorden dat ik een urenbeperking had, kon ik het op mijn buik schrijven. En dat is het UWV?! Moeten zij niet het goede voorbeeld geven?
    Ik zit nu ook in een lastige situatie. De regie over wat er met mij moet gebeuren ligt nu (nog) formeel bij de re-integratie instelling, maar de tijd voor mijn traject is allang verstreken. Ik hoor dus ook al tijden niks meer van ze. Het lijkt sindsdien of ik niet meer besta voor de maatschappij. Eigenlijk wil ik me wel weer melden bij de re-integratie instelling. Maar dan zullen zij me doorverwijzen naar het UWV en krijg ik hun achter mn broek. Dat zou helemaal prima zijn als ik nu gewoon die 20 uur kon werken. Maar dat gaat niet en ik sta met lege handen om dat te bewijzen, want er is nog altijd geen diagnose. Struggles….

    1. Jeetje, dat is ook een lastige situatie. Het blijft onvoorstelbaar dat je moet bewijzen dat je die 20 uur nu niet kunt werken. Dat is toch te gek…. En inderdaad, dat van het UWV is echt schandalig. Zij zouden juist het goede voorbeeld moeten geven. Succes, meis.

  23. Pfoeh, you lost me… want het klinkt allemaal ontzettend ingewikkeld. Heel begrijpelijk dat die onzekerheid knaagt. Hoop ook dat je snel duidelijkheid hebt maar doe me even een plezier en knoop die laatste zin vooral in je oren zodat je die nooit vergeet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s