Appeltaart

Screenshot_2016-01-07-10-01-10

Twee maanden geleden had ik een terugval. Ik heb dysthymie, een milde maar langdurige depressie. Een terugval is dus eigenlijk niet het juiste woord, maar zo noem ik het voor het gemak maar even. Ik viel dusdanig ver terug dat ik weer erg veel nadacht over de dood. Niet dat ik dood wilde, natuurlijk niet. Ik wilde alleen niet op deze manier verder leven. Zoveel angsten. Zoveel spanning. Zoveel druk. Dusdanig veel dat het die periode bijna niet leefbaar was. Het ging zo slecht dat we besloten de medicatie op te hogen. Dat was precies vier weken geleden. Hoe gaat het nu?

Volgens mij gaat het goed. Ik voel dat ik somberder ben dan vorige week, maar het voelt niet aan als die helse diepte waar ik voorheen in flikkerde. Ik weet nog niet zo goed wat ik ervan moet vinden, hoor. Ik had verwacht dat ik daar heel erg blij om zou zijn, maar dit voelt ook niet bepaald tof. Het voelt doods. Kansloos. Zinloos. In die put kon je in ieder geval nog omhoog kijken. Had je nog iets om voor te vechten. Nu lig je uitgeput op de rand zonder een stap verder te komen. Wat ik wél heel fijn vond was dat ik tijdens mijn hyperactieve periode minder druk was. Ik ratelde niet als een kip zonder kop door. Ik shopte nog wel teveel, maar niet rücksichtslos. Ik had de boel voor mijn gevoel ietsje beter onder controle. Dat was fijn. De nachten waren nog een drama. Ieder uur wakker. Gelukkig zit ik nu weer in een dip en haal ik al die slaap zonder moeite weer in.

Het is dus even wennen. Het voelt … het voelt alsof … hoe moet ik het zeggen? Het voelt alsof je een heerlijk stukje appeltaart voor je neus hebt staan, er een hap van neemt en vervolgens helemaal niets proeft. Je wéét dat de appeltaart lekker moet zijn, dat was hij tenslotte de vorige keer ook, maar toch proef je niks. Hij is smaakloos. Voor de zekerheid neem je nog een hap. Nee, weer niks. Nou, dat dus.

Mijn angsten zijn hier thuis enorm afgenomen. Ik pas me minder aan, durf steeds meer mezelf te zijn en zeg wat ik denk. Ik doe waar ik zin in heb en geef mijn eerlijke mening. Een paar dagen geleden belde ik spontaan aan bij mijn buurvrouw om te kijken of ze zin had in koffie. Ik bleef zo’n anderhalf uur. Het was gezellig. Het was fijn. Verder van huis blijven mijn angsten nog de overhand houden. Zo heb ik vanmiddag yoga. Ik vind yoga leuk. De groep is leuk. Ik voel me er op mijn gemak. Ik ga er altijd met veel plezier heen en kom er altijd enthousiast weer vandaan. En toch, toch is daar die gekke stem die mij probeert te overtuigen dat het beter is om binnen te blijven. Waarom? Waarom zou ik dat doen? Waarom zou ik thuis blijven? Waar ben ik bang voor? Ben ik überhaupt wel bang? Of is dit dan weer vermijding? En wat vermijd ik dan precies? Voor nu negeer ik het maar en ga straks gewoon naar yoga.

Dysthymie hebben is alles behalve tof. Het leven op momenten uitzichtloos vinden is één van de meest nare gevoelens die je kan hebben. Toch vind ik het boeiend. Ja, noem me idioot, maar ik vind mijn gedrag, mijn eigen vallen en opstaan, verschrikkelijk interessant. Het hoe en waarom. Het ergens niet in geloven, het vervolgens aan den lijve ondervinden en het toch nog steeds niet geloven. Het is vreselijk boeiend om mee te maken. Appeltaart. Ik heb zin in appeltaart. ♥

54 thoughts on “Appeltaart

  1. Ik kan me wel herkennen in je omschrijving van hoe dysthymie voelt. Ik heb het gehad en het is lastig voor mensen om het zich voor te stellen denk ik. Net als altijd pijn hebben bijvoorbeeld. Maar goed dat je in ieder geval probeert het te omschrijven. Het is inderdaad doods, leeg, een soort negatieve leegte en toch ook weer niet dat je echt zwaar negatief bent/voelt. Ik vond het zelf ook alsof je alleen nog maar een beetje een lichaam, een omhulsel bent. Niet meer echt je persoonlijkheid hebt. En inderdaad, je weet dat iets leuk of lekker ofzo is, hoort te zijn, maar het komt niet.

    Ik hoop dat het snel beter met je gaat en ook met de bijwerkingen van de medicatie. Goed dat je toch naar yoga probeert te gaan! Ook daar kan ik me wel in herkennen.

    1. Je begrijpt denk ik wel wat ik bedoel als ik zeg dat ik het fijn vind dat je het herkent. Het is en blijft fijn om te horen dat ik hier niet alleen in sta en dat er mensen zijn die hetzelfde doormaken.

  2. Ik vind het ook boeiend… Jou proces waar je zo eerlijk en open over bent. Ik heb totaal geen ervaring met depressies, en je leegvoelen. Ik heb totaal geen ervaring in het zo angstig zijn dat het je belemmerd in het dagelijks leven.
    Tuurlijk ben ik wel eens somber, bang en verdrietig. Maar dat zijn momenten. Momenten die hooguit een uur blijven hangen.. Soms een dag… En dan vind ik altijd wel weer een mooi moment, met fijne gevoelens.
    Door jou openheid leer ik meer en meer van een leven met depressies en angsten. Wat het met jou doet en jou directe omgeving. Wat voor onbegrip je krijgt en wat voor papierenwinkel er op je bord komt… Wat weer stress veroorzaakt….

    Bedankt hiervoor… Je leert mij veel!

    Ennuh neem maar een lekkere punt appeltaart hoor!! 😘

  3. Ik herken dit zo, zo ontzettend goed. Het voelt heel fijn om dit stuk van jou te lezen. Niet omdat het fijn is dat jij het ervaart, want ik wens natuurlijk veel beter voor je. Maar wel fijn om die herkenning te zien. Dat je niet alleen bent.
    Je appeltaart omschrijving is pijnlijk accuraat.

    1. Ik snap wat je bedoelt hoor, Emily. Het is één van mijn grootste redenen ook voor mijzelf om te schrijven hierover: steun en herkenning vinden bij mijn lezers. Ik zou niet weten wat ik zonder zou moeten. X

  4. Ik denk dat er niets boeiender is als de mens, wij zijn zo complex en allemaal anders en ook zo veranderlijk. Ik hoop dat je geniet van je appeltaart, go for it!

  5. Ik vind het ook boeiend, hoe de geest en het lichaam werkt. Je bent na deze diepe periode juist ook een beetje gegroeid. Doet meer wat je zelf wilt. Dat is ook weer iets heel moois en fijns.

  6. Dit blogje is voor mij een en al herkenning. CGT gaat er van uit dat je gedachten bepalen wat je voelt en doet. Mijn dysthymie zegt vervolgens: “CGT mijn reet. Echt niet! Je kunt wel appeltaart willen, maar je gaat er mooi niet van genieten. En waarom zou je er dan aan beginnen?” Zoiets. Heel verwarrend en herkenbaar.

    Het wat vlakkere gevoel dat je nu hebt komt denk ik wel door de verhoogde dosis. Heeft het ’s ochtends of ’s avonds slikken nog invloed op het slapen bij jou? Als het sederende effect de overhand heeft kun je beter ’s avonds slikken en als er juist energie van krijgt beter ’s ochtends. Voor de kerst ben ik wat aan het switchen geweest, maar daar krijg je weer de bekende bijverschijnselen was. Niet tof. Ik hou het nu op ’s ochtends.

    Die appeltaart was trouwens en slecht voorbeeld. Ik lust altijd appeltaart! 😀

    1. Dysthymie of depressie, mensen denken vaak dan vaak dat je somber bent en that’s it, maar het is zoveel meer dan dat. Het is somberheid, angst, verdriet, zelfhaat, wanhoop, schuldgevoel, Ik heb er nog ergens een plaatje van op instagram. Zal ‘m eens opzoeken.

      Ik slik de AD nu weer ’s avonds, omdat ik tijdens de ophoging weer misselijk werd. Straks ga ik weer naar de ochtend, want het doet mijn nachtrust geen goed. Sorry van de appeltaart 😉

  7. Ik vind het ook interessant hoor! De psychologie erachter. Het maakt ook dat ik mijn omgeving beter leer begrijpen, hoe meer ik psychologie begrijp. En dat vermijdende gedrag; ik ben er achter dat ik dat ook heb. Of dat is uit angst of met een andere reden weet ik niet. Ik vind het knap je er zo op in gaat en je niet uit de weg laat slaan. You go girl!

    1. Dat vermijdende gedrag vind ik heel interessant. Vooral als je er inderdaad pas achteraf achterkomt dat je het doet. Dat je het al heel lang doet, maar het nooit doorhad. Ja maar hoe dan? Ja, heel boeiend.

  8. Het klinkt zo raar om te zeggen maar ik vind het zo fijn dat je dit deelt. Het is verschrikkelijk om door te maken. Ik heb me zo vaak ‘gestoord’ gevoelt. Gevangen in mijn gedachten, gevangen in mijn lichaam die mij angstig maakte. Het is een hel om in te leven. Beter kan ik het niet verwoorden. Het uitzichtloze gevoel en de ‘doodwens’ herken ik. Het is anders als in een depressie- die ik zelf in mijn jeugd had-. Het is meer een gevoel van; als het niet anders word dan dit dan kan ik niet meer. Dan ben ik op.

    Voor mij kwamen deze ‘klachten’ een paar jaar geleden toen ik gedrogeerd werd tijdens het stappen. Het vertrouwen was weg. Door alle werkstress die daarna kwam en nog andere dingen, kreeg ik een burn out waar ik dageljks urenlang dit doormaakte. Men wat ben ik blij dat ik weer kan leven. Het weekend berlijn dat ik nu net achter de rug heb, gaf mij mijn leven terug. Ik voel me vrij, bevrijd van de druk, ook al voelde ik mij nog angstig en kreeg ik buikklachten de dagen ervoor. De controle is terug. Ik ben weer de baas over mijn eigen geest. Lieve Marion, ik reageer niet vaak – ben ietwat chaotisch in blogs lezen haha- maar ik gun het jou ook zo dat jij je beter gaat voelen. Het doet mij pijn om jouw verhaal te lezen. Pijn omdat ik het aan het afsluiten ben. Pijn omdat ik zo hoop dat niemand dit door hoeft te maken.

    1. Blij om te lezen dat jij je leven weer terug hebt, lieve Kim! En dat geeft mij direct ook weer hoop en vertrouwen in de toekomst. Het is zo fijn om de herkenning te lezen in de reacties. Wetende dat je niet alleen bent, dat maakt het al zoveel draaglijker. Mijn tijd komt wel weer, maak je daar maar geen zorgen over. Ga jij nu maar genieten. Echt hoor! XX

  9. Ik ben nu alvast benieuwd hoe het bij yoga was 🙂 Goed dat je toch maar gaat. Ik heb in het verleden een depressie gehad, maar hoe dysthymie voelt, geen idee. Lijkt me lastig..

  10. Ik vind het heel erg interessant en boeiend om je stukken te lezen. Door de vergelijking met de appeltaart wordt het voor mij een heel klein beetje duidelijker hoe het voelt en wat er allemaal in je omgaat. Het lijkt mij onwijs lastig om op deze manier te moeten leven, maar ik bewonder je kracht, je eerlijkheid en je doorzettingsvermogen.

  11. “Appeltaart” als titel en zo’n mooi geschreven stuk dat erbij hoort. Het maakt me aan het glimlachen want je slaagt er steeds in iets heel rusten zwaar toch heel leesbaar en begrijpelijk neer te zetten. Ik heb met depressies e.d. geen ervaring maar door jouw artikels hierover open je mijn ogen en leer ik zo veel bij. Ik hoop dat de yoga je rust heeft gebracht vanmiddag.

  12. Ik ben nogal laat van het werk thuisgekomen, maar als ik me haast haal ik de bakker nog om de hoek, en hij heeft de lekkerste appeltaart van Brugge en omstreken. Ik kom ze brengen! Paardefluitstraat 4 was het toch, hé?

  13. Weer heel herkenbaar. Jouw uitleg aan de hand van appeltaart. Ik had rond de jaarwisseling enorm zin de appelbeignets die mijn vader altijd bakt. Maar ik vond er niks aan. Dat maakte het dan wel weer makkelijker om volgens mijn schema te eten, niet dat het heeft geholpen (ben nog niet terug op het gewicht van voor de buikgriep).

  14. Wat heb ik toch altijd bewondering voor jouw schrijfkunsten. Je schrijft zo ontzettend begrijpelijk, mooi en tegelijkertijd ook luchtig over de dingen die je bezighouden. Het voorbeeld over appeltaart vind ik echt een krachtig voorbeeld. Hoewel ik niet weet hoe jij je voelt, kan ik het op deze manier zeker begrijpen. Marion, je bent een topper!

  15. Het is bijzonder hoe jij dingen soms kunt uitleggen. Hoewel ik geen dysthymie heb (of in elk geval niet de diagnose -wat ik graag zo hou-) en ook geen ad slik herken ik me enorm in wat je schrijft. Dat appeltaart verhaal, maar ik heb me je hyperactiviteit op sommige punten ook nooit zo beseft. Ik heb dat zelf ook, juist zoals jij dat beschrijft. Bizar hoe jou beschrijving zo dicht bij mijn eigen belevingswereld komt. Ik kan je niet helpen, maar vind het wel knap dat je het beschrijft. Kan je alleen zeggen dat je niet de enige bent, ik herken er veel in, ook veel in je manier van ‘omgaan met’. Heb oprecht respect voor de manier waarop je tegen dingen aankijkt en dingen kunt verwoorden. Ik vind je een sterke vrouw! ❤

  16. ik vind je helemaal niet raar…
    Dat stemmetje die vind dat je dingen niet moet doen ken ik wel…
    Te vaak heb ik toegegeven aan dat stemmetje, maar steeds vaker probeer ik toch dingen te doen die ik dood eng vind..
    Gisteren ging ik naar het archief, roep dat al meer dan een jaar maar durfde niet, zag mezelf daar niet, wist niet hoe het werkte, enz enz
    Nu had ik er zin in, nog steeds eng want wist nog steeds niet hoe het werkte..
    Maar wat vond ik het leuk, kan niet wachten om weer te gaan

  17. Beste Marion, pas sinds paar weken lees ik op je blog mee. Vooral de heldere omschrijvingen raken me.
    Zelf heb ik geen ervaring met depressies maar door oog-keel-speekselklieronstekingen heb ik totaal geen smaak sinds een paar weken. Dat herken ik dus erg goed, zonder enige intresse eet ik iets en dan is et plotseling op en dat is een raar gevoel. Normaal eet ik langzaam en met aandacht op de manier die ik via mindfulness leerde.

  18. Daar zit ik dan, mega te verlangen naar iets zoets, kom ik dit blogje tegen met een appeltaart… Maar wat heb je dit weer lekker geschreven, ik bewonder jouw uitlegkunsten. Bedankt weer voor dit mooie blogje van je, Xoxo

  19. Dat uitzichtloze, dat herken ik maar al te goed, zelfs nu misschien, toch is het anders nu dan voorheen, gelukkig wel. Maar ook dat je het boeiend vind van jezelf, het ondervinden en dan nog erin blijven zitten ergens. Het zien, voelen, hoe dingen veranderen, maar jij blijft stil staan, zo noemde ik dat dan altijd. Of toch niet?

    Die appeltaart klinkt goed 😉 Ik hoop dat yoga fijn was!

    X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s