Afspraken afzeggen

chronischziek

Niemand zegt graag afspraken af. De ander heeft tijd voor je vrijgemaakt en nu laat jij het afweten. Soms is het echter niet anders. Iedereen is nu eenmaal wel eens ziek, auto’s gaan nu eenmaal kapot en ook familieomstandigheden kunnen er voor zorgen dat je een afspraak moet annuleren.

Sociaal isolement
Als je chronisch ziek bent moet je heel vaak afspraken afzeggen. Bij mij leidde dat ertoe dat ik uiteindelijk helemaal geen afspraken meer maakte. Dat leek me de beste oplossing; niets meer afspreken. Zo hoefde ik ook nooit meer iets af te zeggen, hoefde ik ook nooit meer iemand teleur te stellen en hoefde ik me niet meer schuldig te voelen. Het duurde lang voordat ik doorhad dat ik het sociaal isolement niet gebruikte om mensen te vermijden, maar om mijn eigen emoties uit de weg te gaan.

Schuldgevoel
Je schuldig voelen is één van de meest vervelende gevoelens die je kunt hebben. De oorzaak ligt namelijk altijd bij een gebeurtenis in het verleden en die kan je nou eenmaal niet ongedaan maken. Je kan je schuldgevoel dus ook niet laten verdwijnen. Het enige wat je kunt doen is het schuldgevoel verdragen. Wat je daarnaast voor de toekomst kunt doen is lering trekken uit de gebeurtenis en zorgen dat je het de volgende keer anders aanpakt, zodat je je niet meer schuldig hoeft te voelen. De oplossing voor mij lag voor de hand: Ik zou geen afspraken meer maken, zodat ik nooit meer iets hoefde af te zeggen en me dus nooit meer schuldig hoefde te voelen. Ik hoef niemand uit te leggen dat dat niet de juiste oplossing was.

Verdriet
Verdriet is de emoties waar ik het meeste moeite mee heb. Het roept een gevoel van zwakte bij me op. Rationeel weet ik dat dat niet nodig is, maar dat maakt mijn gevoel er niet minder om. Op dit moment lukt het om mijn verdriet niet meer weg te stoppen en het er te laten zijn. Ik hoef er verder nog niets mee. Ik hoef het gevoel van zwakte niet te analyseren. Ik heb geen reden nodig om verdrietig te zijn. Het mag gewoon. Verdriet laten zien aan de buitenwereld is nog een stap te ver. Het gevoel van schaamte is te groot en daarnaast wil ik anderen niet tot last zijn met mijn verdriet. Ik wil niet dat zij zich zorgen maken om mij of verdrietig zijn omdat ze zien dat ik verdriet heb. Heel langzaam aan zet ik stappen in dit proces. Tegenover Peter lukt het me om mijn verdriet te uiten (zonder mij daar achteraf schuldig over te voelen!) en ook bij mijn therapeute lukt dit steeds beter.

Boosheid
Boos zijn is iets wat ik (nog) niet kan. Tot voor kort ontkende ik zelfs het bestaan van die emotie. Serieus? Ja, ik dacht dat ik Einstein was. Boosheid bestaat niet, zei ik. Dat is de makkelijke uitvoering van verdriet en teleurstelling. Nog niet eens zo’n hele gekke beredenering. Toen mijn therapeute aan mij vroeg wanneer ik voor het laatst boos was geweest, kon ik mij dat niet herinneren. Ik ben nooit boos. Boosheid bestaat niet, zei ik. Waarom worden mensen dan boos? Uh, omdat ze het ergens niet mee eens zijn? Juist. Wat is de functie van boosheid? Het bleef ontzettend lang stil. Ik wist het niet. Ik wist het echt niet. Toen, een half jaar geleden, kwam ik erachter waarom mensen boos worden.

Boos worden is voor jezelf opkomen en je grenzen aangeven.

Opkomen voor mezelf en mijn grenzen aangeven is iets wat ik niet durf. Ik begreep op dat moment voor het eerst waarom ik nooit boos werd.

Vooruitgang
Vandaag zou ik naar mijn collega in Utrecht gaan. Gistermiddag heb ik echter afgezegd. Ik kwam terug van een uurtje mediteren op de dagbesteding en was kapot. Mijn lichaam deed pijn en ik wilde eigenlijk alleen nog maar liggen en slapen. Ik wist dat dit niet binnen 24 uur over zou zijn, pakte mijn telefoon en stuurde Janekijn een berichtje. “Het gaat niet. Kunnen we de afspraak verzetten?” Natuurlijk kon dat. We checkten onze agenda’s en verzetten de afspraak naar volgende week. Resultaat? Ik heb aan mezelf gedacht en heb mijn grens aangegeven. De wereld van Janekijn is niet vergaan. Ik heb geen last van schuldgevoelens. Ik heb geen gevoel van falen. Ik heb alleen heel erg veel zin in volgende week vrijdag. ♥

64 reacties Voeg uw reactie toe

  1. tommie345 schreef:

    En nu word ik boos omdat je in sommige dingen al verder bent als mij. Ooh, maar ik ook weer in andere dingen. Hmm, maar wat herken ik toch vaak veel in je blogs <3.

    En hoe knap die grens aangegeven, veel kleine stapjes te zien Marion! Super trots op jou! Geniet van je rustige dag.

    1. Marion schreef:

      Wat ben je toch een bijzonder en eerlijk persoon. En dat bedoel ik positief. Hou je goed, Thomas. Je hebt het moeilijk op het moment, maar ik ben trots op je dat je het aangaat. Echt waar. ♥

  2. Isolde schreef:

    Oei. Dat boos zijn, daar valt ineens wel een kwartje. Ik ben ook nooit boos. Hier ga ik nog eens even goed over nadenken. Dankjewel daarvoor ❤

    1. Marion schreef:

      Als het je nog wat nieuwe inzichten oplevert, dan hoor ik het graag. Daar heb ik misschien dan ook weer wat aan. X

  3. Ben schreef:

    Afspraken gewoon blijven “plannen”. Desnoods onder voorbehoud. En als het even niet kan, gewoon afzeggen en iedereen die het goed met je meent en jou begrijpt zal er zeker begrip voor hebben. En zo niet dan is dat hun probleem.

  4. dirk1heidi schreef:

    Ik ken dat, mij kleine zus je heeft ook zo een ziekte en sommige mensen begrijpen dat niet dat ze ziek is. Zij maakt ook nooit een afspraak. Lijk wij de familie wetten dat en als ze dan komt vinden we het fijn. Maar als ze der niet is dan vinden we dat ook niet erg. Soms ga ik naar daar en dan kan haar vriend ook eens weg, want af en toe val ze wel eens flauw.

    1. Marion schreef:

      Jeetje, dat is ook heftig zeg. Fijn dat er bij jullie binnen de familie ook zulke goede afspraken zijn en begrip vooral. Dat is hier ook en dat geeft zoveel rust. Wens je kleine zus maar heel veel sterkte van mij. X

      1. dirk1heidi schreef:

        Zal ik zeker doen. Gelukkig ijn er bij jullie ook heel goeie afspreken binnen jullie familie

  5. Inge schreef:

    Zo goed om je grens aan te geven! Ik vind het ook moeilijk om ergens ‘nee’ te zeggen of iets af te zeggen. Het geeft mij altijd het idee dat ik iemand teleurstel en dat vind ik vervelend. Maar misschien vat de ander het wel helemaal niet zo negatief op als dat ik denk 🙂

    1. Marion schreef:

      Dat is inderdaad vaak het geval. Zeker de mensen die je na staan hebben vaak veel meer begrip dan we denken. X

  6. Tamara schreef:

    Als ik dit lees is het net of je in me zit en heel wat schrijft hoe ik me vanbinnen voel. Je bent echt goed bezig en respect voor je zo goed te kunnen uiten. Warme knuf

    1. Marion schreef:

      Het is fijn om ze goed te kunnen uiten in het schrijven en het is helemaal fijn om te lezen dat anderen er ook veel aan hebben en het herkennen. XXX

  7. Jaixy schreef:

    Wat mij zo blij maakt is dat je je vooruitgang ziet!

    1. Marion schreef:

      Ja fijn hè!!! 🙂 X

  8. Lena schreef:

    Een afspraak moeten afzeggen is inderdaad heel vervelend. Schuldgevoel is een heel naar iets. Ik denk dat vooral vrouwen daar snel en vaak last van hebben. Gelukkig heb je het goed aangepakt en kun je nu uitkijken naar volgende week. Lekker bezig!

    1. Marion schreef:

      Ik denk dat je gelijk hebt. Ik zie het ook in de manier waarop mannen reageren op dit artikel. Die willen het met logisch beredeneren oplossen, terwijl het een gevoelskwestie is. Dat werkt zeer waarschijnlijk voor hen prima, maar voor ons niet.

  9. niienn schreef:

    Soms is het zo lastig om je grenzen te kunnen aangeven en dan dus ook een afspraak af te zeggen.
    Maar ontzettend goed dat dit gelukt is!

  10. biancaronday schreef:

    Als de mensen in je omgeving je echt kennen, dan is er begrip voor de situatie. Wat ik al eerder tussen de reacties zag staan, lekker plannen onder voorbehoud, dat geeft jou ook minder druk.

    1. Marion schreef:

      Dat plannen onder voorbehoud helpt me heel erg. Dat ik bij voorbaat al aangeef dat mensen er rekening mee moeten houden dat het niet door kan gaan. Dat geeft rust.

  11. frolijkmetfre schreef:

    Herkenbaar, ik besloot ook gewoon niks meer te plannen met mensen; grote kans dat ik af zou zeggen. Gelukkig heb ik geen moeite met emoties. Ik deed het afzeggen om iets anderen redenen maar het doen is een feit. Gelukkig lukt het met kleine stapjes beter; een terugkeer in de samenleving na lange tijd is moeilijk. Als je er niet uit bent geweest is dat moeilijk te begrijpen voor velen

    1. Marion schreef:

      Ja, dat wordt inderdaad vaak onderschat. Vervelend om te lezen dat je het herkent. XXX

  12. Elise schreef:

    Inmiddels maak ik ook weer afspraken en als ze iets erover te zeuren hebben dat ik toch niet kom, kunnen ze de pot op 😉 Nu gebeurd dat weinig, ik maak immers alleen nog afspraken met mensen die mijn situatie kennen; want die mensen schaar ik onder dierbaren en die mensen zijn mijn energie waard. Goed bezig Marion. Stapje voor stapje… ❤

    1. Marion schreef:

      Daar ben ik ook mee begonnen: alleen de mensen die weten wat ik meemaak op dit moment en inderdaad, die hebben ook alle begrip. ♥

  13. Auwch, ik word dus ook nooit boos. Dat weet ik dan ook weer. Deze informatie moet ik even verwerken maar het klopt wel. En jij, goed bezig. Hoop dat de afspraak volgende week kan doorgaan. Wish you luck!

    1. Marion schreef:

      Snap ik. Ik vond het ook pittig, dit besef. Rustig aan beginnen beginnen met kijken waar je grenzen liggen en die te bewaken. Succes. X

  14. Jenn schreef:

    Mooi, al die stappen vooruit!

  15. marielle schreef:

    Mooi blog Marion
    Wat hierboven al gezegd wordt door Ben daar ben ik het helemaal mee eens!
    Die emoties, herkenbaar, ken(de) jij wel boosheid naar jezelf?

    Hoe gaat het nu? Ben je wat bijgekomen?

    Take care!

    1. Marion schreef:

      Volgens mij was het meer hardheid naar mezelf dan boosheid. Wel boosheid omdat ik niet aan mijn eigen (veel te) hoge eisen kon voldoen, maar dat is dan wellicht toch weer teleurstelling.

      Was een fijn rustig dagje. Thanks. XXX

  16. Anita | Mindjoy schreef:

    Wat een super goede beslissing en inderdaad meteen weer een nieuwe datum plannen. Anders wordt het op de lange baan geschoven en zal de drempel hoger zijn! Heeft het je goed gedaan om thuis te blijven?

    1. Marion schreef:

      Absoluut. Mijn teen is al een stuk minder pijnlijk. Die had echt rust nodig. De hoofdpijn is er nog, maar is te overzien. Verder wel heel erg moe, maar als ik was gegaan was ik helemaal op geweest nu. X

  17. Hilde schreef:

    Wauw wat ontzettend mooi dat je die afspraak zonder negatieve gevoelens hebt kunnen verzetten!! 🙂 Ben blij voor je! 🙂

    1. Marion schreef:

      Dank je wel, Hilde 🙂

  18. Simplynspecial schreef:

    Wat goed! Zo fijn dat je hier geen negatieve gevoelens door hebt gekregen 🙂 Good job! Ik word weleens boos, maar meestal uit onmacht.

  19. Celine schreef:

    Wat ontzettend herkenbaar! Voor mij bestaat boosheid niet. Ik ken alleen teleurstelling en frustratie. Boosheid vind ik een onzinnige emotie. Mij zul je daarom niet boos zien

    1. Marion schreef:

      Mij zul je niet boos zien in een agressieve vorm. Nooit. Wel zal ik (als ik het aandurf in de toekomst) mijn grenzen aangeven en op mijn strepen blijven staan. Maar is dat dan boos zijn? Dat is dan wellicht de functie van boos zijn uitvoeren zonder boos te worden. Dan is boos zijn inderdaad toch zinloos 😀

      1. Celine schreef:

        Je grenzen aangeven en op je strepen blijven staan is inderdaad geen boos zijn. Wel een mooie oplossing

  20. You go girl!
    Heel erg herkenbaar trouwens!

  21. Er is ook geen reden om een schuldgevoel te hebben. Wat heeft je collega eraan dat je daar ‘onwel’ op bezoek gaat? Dan kweek je haar/hem een schuldgevoel aan…

    1. Marion schreef:

      Dat is precies het lastige ervan. Er is geen reden, maar toch is het schuldgevoel er. Het ontbreken van een reden maakt niet dat het gevoel er niet is. Dat maakt het ook zo lastig om het patroon te doorbreken.

      1. Lastig is het heel zeker. Maar wij nodigen alleen mensen uit die we graag hebben en waarvan we weten het het omgekeerd ook het geval is. Als zo iemand afbelt, dan twijfelen we er ook niet aan dat er een goede reden voor is, en zullen we zelfs een kaartje sturen met ‘beterschap’.
        Bij ons bestaat een spreuk ‘Een paard kun je niet al lopend beslaan’. Wat je nu kunt/durft lukte twee jaar geleden niet. Ook in het doorbreken van patronen lukt dit niet. Wacht tot het paard even stilstaat, en probeer het dier (dat patroon) dan pas te beslaan met een nieuwe hoef. Het lukt je, beetje per beetje!

  22. Saar schreef:

    Gefeliciteerd meid! Van uitstel komt geen afstel! Mooi om je grenzen aan te geven.
    Maar ik zie zelf de link met boos zijn nog niet…

    1. Marion schreef:

      Boos zijn geeft aan dat je grens bereikt is of dat iemand of iets over je grenzen, je normen en waarden, heen gegaan is. Andersom kan je natuurlijk gewoon je grenzen aangeven zonder boos te worden. Als je dat bedoelde tenminste. X

      1. Saar schreef:

        Ik was twee dingen aan het verwaren. Boos zijn kan idd gaan over grenzen die bereikt zijn. Boos worden op iemand vind ik dan weer meer een vorm van machteloosheid, als in beginnen roepen en tieren. De emotie zelf is niet erg, maar het uiten in agressief taalgebruik vind ik dan weer minder te linken puur met grenzen. Daar zit dus een verschil wat ik even over het hoofd zag.

  23. Roos schreef:

    Wat ontzettend goed van je! Afspraken verzetten is geen ramp, positieve ervaring mee, dus stop dat ‘in the pocket’. 🙂 Boos worden… Ik word wel boos, maar ventileer dat nooit. Durf ik niet, wil geen ruzie, blabla. Geen grenzen aangeven inderdaad, wat op het werk nog wel eens voor nare situatie leidt. Lees: collega’s commanderen mij rond, terwijl ze gewoon gelijk zijn en niet een leidinggevende ofzo. Andere collega komt voor me op en stimuleert mij dat ook te doen; stukje bij beetje begint dat nu te lukken. Maar boos worden? Nee, dat durf ik niet.
    Anyways, wees trots op jezelf; op dat je durfde af te zeggen zonder (of met weinig) schuldgevoel. 🙂
    X

    1. Marion schreef:

      Heel moeilijk. Hoe hard het ook klinkt: we laten nu over ons heen lopen. Ik besef me dat heel goed, maar ik heb de kracht en het zelfvertrouwen nog niet om voor mezelf op te komen. Heel langzaam aan komt het wel. Met kleine stapjes beginnen, jij ook. Dingen die een klein beetje eng zijn en dan zullen we zien dat we het kunnen en steeds grotere stappen kunnen maken. XXX

      1. Roos schreef:

        I know. Maar inderdaad, ik heb het zelfvertrouwen ook niet om voor mezelf op te komen. Al kan ik dat dan wel weer thuis en bij vriendlief. Dat is vertrouwd. Op werk blijft het lastig. Ja, kleine stapjes! We komen er wel. 🙂

  24. altijdangelique schreef:

    Ik ben juist heel erg lang een boosaard geweest, haha. Nu laat ik de onderliggende angst en verdriet meer toe en dat doet pijn. Hoewel ik vooruitgang boek voelt het niet zo, omdat alles nu dus binnen komt.
    Fijn dat je je grenzen deze keer hebt bewaakt. Niet dat die ander eroverheen gaat, maar jij er anders overheen was gegaan.

    1. Marion schreef:

      Heel pijnlijk. Toch is het de juiste manier. Uiteindelijk zal het je verder helpen. ♥

  25. leonieblogt schreef:

    Jouw blog van vandaag staat bomvol zinnetjes die ik spontaan op een tegeltje wil drukken zodat ik ze overal op kan hangen waar ik ze kan zien. Met andere woorden; ik vind dit een onwijs krachtig blog en ik haal hier heel veel uit. Dankjewel dus daarvoor!
    Oh en eh – als je nog een businesspartner zoekt voor die tegeltjes, hou ik me graag aanbevolen, haha 🙂
    Veel liefs!

    1. Marion schreef:

      Oh wat fijn om te lezen dat je er veel aan hebt! 🙂 Tegeltjes 😀

  26. AroundSan schreef:

    Goed dat je naar je lichaam hebt geluisterd en tóch de afspraak hebt verzet, ondanks dat het lastig is. Ik herken mezelf heel erg hier in en momenteel spreek ik daarom bijna niet af. Ben zo bang om anderen continue teleur te stellen, maar ook mezelf als het weer niet lukt. Blegh, krijg gelijk weer een rot gevoel nu ik er aan denk. Maar inderdaad, gewoon doen en je ziet wel of het gaat. Afzeggen is geen ramp… Maar oh, het blijft zo moeilijk als je chronisch ziek bent.

  27. Morgaine schreef:

    Och wat ik heb ik een paar jaar geleden zitten janken omdat ik niet naar mijn moeders verjaardag kon omdat ik dubbel klapte van de pijn in mijn onderbuik, ja echt.. .. Voor het eerst in mijn leven dat ik er niet kon zijn, jankend hing ik aan de telefoon wetend dat iedereen er ook zou zijn, mijn moeder die het totaal niet erg vond, dat ze het begreep zelfs, en toch, jeetje wat was ik boos op mijzelf.

    En ja, ik blijf ook plannen, van de zomer heb ik wel even opnieuw ondervonden dat ik echt rekening moet houden met rust dagen tussendoor vooral als het veel verschillende mensen zijn in 1 week of over 2 weken verdeeld. Ik heb dat nodig dus dat neem ik wel mee, en sommige planningen maak ik ook onder voorbehoud en leg ik het uit of mensen weten dat. Meestal geen probleem, zo wel? Is die ander het dan wel waard 😉

    En dat boos worden, gelukkig zijn er soms programma’s waar ik even mijn boosheid mee kan uiten, haha 😉

    X

    1. Marion schreef:

      Jaaaa, programma’s kijken die je gek maken! Dat is een mooie oefening voor mij! 😀

      1. Morgaine schreef:

        Hahaha, Rot op naar je eigen land, ga je ook kijken dus? 😉 bijvoorbeeld…. maar inderdaad, serieus, zo kun je zelf kiezen wanneer, hoe laat en zo verder, dus je houdt de controle zelf vast, daarom neem ik ook alles op en kijk dat wanneer ik dat wil 😉

  28. Sabine schreef:

    Ik kan wel boos worden, maar alleen bij mensen die dichtbij staan, waar ik me vertrouwd bij voel.

    1. Marion schreef:

      Herkenbaar inderdaad.

  29. Els schreef:

    Wat goed dat je de afspraak toch hebt verzet en je niet schuldig voelt. Veel mensen zullen dat begrijpen in jouw situatie. Je hoeft je daar idd niet schuldig over te voelen!

  30. ikwordvrolijkvan schreef:

    Herkenbaar… Ik heb ook heel lang gedacht dat boos zijn een gevoel was die voor mij niet bestond. Inmiddels gaat dit beter, ik voel me wel eens boos echt uiten kan ik het nog niet maar het begin is er…

  31. Anne schreef:

    Wat goed van je! Ik heb niet zoveel moeite meer met grenzen aangeven, maar voel me nog wel altijd schuldig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.