Psychische Shit

De valkuil van de extreme aanpassing #2


Getagd: , , , .

Valkuil

In het artikel Mijn wensen voor 2016 schreef ik over de wens om los te komen van de valkuil extreme aanpassing. Dit is iets waar ik serieus mee aan de gang wil en ik heb dan ook besloten om hier een serie artikelen aan te wijden. Voor mezelf is het prettig om het op te schrijven en er op die manier mee bezig te zijn. Daarnaast hoop ik dat deze artikelen voor anderen een bron van steun en herkenning zullen zijn. 

Gisteren was het dan zover. We gingen aan de slag met opdracht 1 om uit de valkuil van de extreme aanpassing te komen. De opdracht luidde als volgt:

Heb begrip voor je extreme aanpassing in je jeugd. Voel het extreem aangepaste kind in je. 

Ik krijg de kriebels van dit soort zinnen, maar het is nu eenmaal iets wat ik moet doen. Moet. Ik wil het namelijk niet. Het is veel te pijnlijk. Daarnaast is het niet willen nog niet eens het grootste probleem. Het grootste probleem is dat ik het niet kan. Teruggaan naar mijn kindertijd is voor mij zo ontzettend verdrietig en pijnlijk dat daar een loodzware blokkade op ligt.

Iedere therapiesessie duurt 45 minuten en het duurt voor mij zeker 30 minuten voordat ik een heel klein beetje bij de pijn en het heftige verdriet kan. Ik moet duwen, trekken, strijden en bijna ten ondergaan om een beetje emoties toe te laten. Tegen de tijd dat ik daar ben, is de tijd om en ben ik uitgeput. Ik ben moe. Het is alsof iemand me iedere week een half uur tegen de stroom in laat zwemmen en dan, als ik uitgeput ben, zegt: “Oh nee, je moet toch de andere kant op.” Dan laat ik los en laat me meevoeren met de stroming. Ik rij in een waas van moeheid naar huis, stort in bij Peter en ga naar bed. Iedere week weer. Ik ben er zo moe van. Waar gaat dit me brengen? Ik weet het niet. Ik weet het echt niet meer.

De kleuterschool. Ik was groter dan alle andere kinderen. Langer. Dikker. De stoeltjes in de kring waren veel te klein voor mij. Als we aan onze tafeltjes zaten, moest ik mijn benen helemaal schuin zetten om eronder te passen. Ik zei er niets van. Ik viel al zo op. Ik wilde niet dat er een aparte tafel voor mij geregeld zou worden. Ik wilde niet dat mensen extra moeite voor mij zouden doen. Ik wilde alles behalve anders zijn. Op een gegeven moment kon het niet anders. Ik kreeg een stoel en tafel uit de bovenbouw. Een stoel en een tafel die, net als ik, ver boven de rest uitstaken. Het kind wat er alles aan deed om niet gezien te worden, werd zonder pardon op een podium in de spotlights gezet. En ik wilde niet. Ik wilde allesbehalve dat. Ik wilde alles behalve opvallen. Nu wilde ik alleen nog maar onzichtbaar worden. Ik wilde alleen nog maar verdwijnen. Ver weg van hier. Ver weg van alles. Weg. Helemaal weg. ♥

47 Comments

  • Het stuk dat je schreef over dat het je veel moeite kost om bij je gevoel te komen en die emoties een beetje toe te laten herken ik zó erg. Ik hoop dat ik vandaag tijdens therapie sneller bij dat gevoel kan komen.
    Het kost ook tijd. Ik merk bij mezelf namelijk wel dat het beter gaat om mijn gevoel er te laten zijn (in therapie dan). Dat ik af en toe zelf al voel dat die blokkade eraan komt en dat ik dat dan ook nog durf aan te geven. Ik heb het geluk dat mijn therapeut het nu ook bij mij herkent en me kan helpen om die blokkade voor te zijn. Bij mij is het een soort van bevriezing. Ik durf niet meer te praten of het lukt me ook echt niet meer en ben nauwelijks te bereiken. Alsof je vastzit in die emoties die je vroeger ook hebt ervaren. Herken jij dat ook?

    Ik vind het zo naar om te lezen dat jij je zo’n uitzondering hebt gevoeld. Heel verdrietig en ik had het je echt anders gegund. Je mag er zijn net als ieder ander. Ieder persoon is uniek en mooi op zijn eigen manier.
    Ik hoop dat je dat ooit nog tegen die kleine Marion durft te zeggen. Dat ze goed was zoals ze was en nog steeds is. Ik vind je een prachtmens. ♥

  • Ik herken heel veel (de extreme aanpassing, de moeite om bij je gevoel te komen). Ik kan me heel erg voorstellen hoe rot het voor jou geweest moet zijn om zo op te vallen. Dat wil je idd niet als kind. Ik kwam vorige week in een school en daar hing aan de deur de grootte en het gewicht van de kinderen, visueel gemaakt. Ze waren allemaal tussen 19 en 26kg en eentje woog er plots 50. We zagen de jongen in kwestie zitten en hij had het postuur van een middelbare school leerling, terwijl de anderen echt kindjes waren. Mijn hart brak voor hem. En dus retroactief ook voor jou… Ik wens je toe dat je dat gevoel toch achter je kunt late n, vroeg of laat.

    • Oh jeetje, wat erg voor dat jongetje. En het dan ook nog zo zichtbaar maken. Ik hoop dat iemand de moeite neemt om aan hem te vragen hoe dat voor hem is en wat dat met hem doet. Dank je wel voor je reactie. X

  • Lieve Marion
    Bij het lezen kromp mijn hart gewoon een beetje samen, wat moet dit zwaar voor je geweest zijn als kind (en daarna de gevolgen die nu nog doorwerken)!

    Hoe is dit voor jezelf alsje dit terugleest voel je ook compassie voor dit meisje? Dat roept het bij mij wel op.
    Je hoeft hier niet op in te gaan uiteraard!

    Dan het stukje bij je gevoel komen, dat is zo zwaar! Ergens “moet” je er naar toe maar toch duurt het lang, ervaar jij dit als krampachtig wegduwen van hetgeen je ergens wil/moet bespreken/voelen maar ergens heel eng vind?

    Bedankt voor je openheid en ik ga deze serie met interesse volgen!

    Sterkte

    • Ja, ik voel ondertussen wel compassie voor haar. Dat was een jaar geleden wel anders. Dus er is al vooruitgang, maar allemachtig, wat is het zwaar.

      Het is wat Marvel ook beschrijft; je wil wel, maar je bevriest. Je verkrampt. Herken jij het ergens en als jij er doorheen gekomen bent, weet je nog hoe je dat gedaan hebt? Ik lijk maar niet verder te komen dan die paar tranen na zo’n 40 minuten en dan is het weer over en klaar. Naar huis en zo snel mogelijk vergeten. Tot de volgende week weer …. X

  • Wat frustrerend lijkt me dat. Telkens, nét als je een beetje bij je emotie kan, is de sessie alweer voorbij. Kan je geen dubbele sessie aanvragen? Dat klinkt zo logisch eigenlijk in mijn oren. Nu is het elke keer alleen maar zwaar en twijfel je aan je vooruitgang. Ik denk dat als het één keer lukt om helemaal leeg te lopen over je verdriet dat je dan een hele grote stap hebt gezet. Zou dat niet ontzettend opluchten?

  • Oh, en ik heb echt met je te doen. Zowel met de Marion die vroeger niet op wilde vallen als met de Marion die daar nu nog zoveel last van heeft. Ik spreek niet graag namens anderen, maar weet zeker dat iedereen hier je waardeert om wie je bent. Hele dikke knuffel ❤

  • Ik vind het knap, zo knap van jou dat je er toch mee door gaat dan, ik denk dat ik, op dit moment dan, zou denken, fuck off! maar dat is ook niet de manier. Sterkte lieverd en jouw vermoeidheid snap ik, gelukkig heb je Peter, en gelukkig heb je een bed. Ik hoop dat jij hier heel goed uit gaat komen in the end.

    • Ik roep iedere week als ik thuiskom: Rot maar op, ik kap ermee. Ik kan dit niet meer. Maar goed, we moeten door. Ben verdorie al anderhalf jaar in therapie. Dat ga ik niet allemaal meer weggooien, hoe zwaar het ook is. X

  • Daar sta je niet bij stil. Ik werd als kind juist niet gezien en was wel eens jaloers juist op de kinderen die bijv. een grotere tafel mochten, wel werden gezien. Juist jij reflecteerd de andere kant.. want het is niet alleen die tafel, het is altijd en overal.

    Blijf schrijven lieve Marion. Het mag er gewoon zijn. Ik hoop dat dat helpt, hoe moeilijk ook, om woorden te vinden die leiden tot de ver weggedrukte emoties. Emoties die belemmeren om ook andere dingen te voelen die juist wel goed zijn.

    Liefs. ♡

    • Ik hoop ook dat het helpt, het schrijven. Dat het misschien een ingang is naar het erover praten en dat ik uiteindelijk kan stoppen met verdringen van al die gevoelens. Thanks, meis.

  • Marion, wat vreselijk (herkenbaar). Zowel van de sessies in het heden als je gevoel van vroeger. Het is niet hoe het hoort te zijn.

    Het is goed dat er aandacht voor is, hoe pijnlijk ook. Al is het misschien niet alleen om de pijn van het verleden een plekje te geven maar ook om nu een beter fundament aan te leggen voor de toekomst waarbij je je niet hoeft aan te passen maar je eigen mooie zelf kan en mag zijn.

    Knuf.

    • Naar en fijn tegelijk dat het herkenbaar is. Nee, het is niet zoals het hoort te zijn. Fuck, dat is een rake uitspraak. Ik merk dat ik heel erg boos word als ik dat lees. ♥

  • Soms vraag ik me af of al dat gespit wel goed is…maar ik ben ook geen fan van psychologen en therapeuten of hoe ze ook mogen heten. vooruit kijken lijkt me beter dan acheruit Xxx

    • Ik kom niet verder als ik dat stukje niet loslaat. Als ik niet besef dat de situatie van toen niet meer bestaat. Ik zeg het fout: het besef is er wel, maar het gevoel blijft hetzelfde als toen. Dat klopt niet. Dat belemmert me in het nu en maakt me kapot.

  • Wat een rot tijd moet dat voor je geweest zijn, altijd vervelend hoe zich dat in het heden nog altijd reflecteert. Ik zelf had altijd problemen met mijn oren, zelfs hierdoor voelde ik me al een aandachtstrekker tussen de andere kinderen die wel konden horen. Maar dat van mij was niet zichtbaar en daar kon ik mezelf meestal wel mee troosten. Dit wat jij beschrijft valt echter niet te ‘verstoppen’.
    Ik hoop dat het steeds een beetje makkelijker wordt, wat die emoties betreft, je verdient het, liefs! Xoxo

  • Wat is het bijzonder om een kijkje in levens te krijgen waarvan je geen weet hebt. Dank voor jullie openheid
    Zelf heb ik een fijne jeugd gehad en vind het lastig me in te denken hoe dat voor jullie is. Begrijpen jullie dat ook?

    Sterkte allemaal.

  • Poeh, wat moeilijk als je zo moet graven om te komen tot waar ze willen dat je komt! Kijk het nog even aan en als het echt alleen maar averechts werkt probeer dat dan aan te geven!

  • Weet je wat ik echt heel mooi vind? Je geeft aan dat je het in je jeugd zo moeilijk vond om gezien te worden, om op te vallen. Juist door deze blog val je (op een hele goede manier) op. Ik vind het juist één van jouw grote krachten dat je je nu zo kwetsbaar en zichtbaar op kan stellen. Hier op je blog kan iedereen wie je bent en hoef je je niet anders voor te doen dan je bent. Ik denk dat je jezelf nooit hoeft te verstoppen of kleiner voor hoeft te doen dan je bent (want iedereen is helemaal goed zoals hij/zij is), maar dat is wel een gevoel wat je van binnen moet voelen. Je moet zelf de ruimte in gaan nemen die je verdient (en dat is een heleboel!). Ik vind het heel naar voor je dat je zo’n vervelende jeugd hebt gehad, maar ik vind het enorm knap dat je je daardoor niet uit het veld laat slaan en gewoon door blijft gaan! Die therapie sessies klinken lood zwaar, dus hulde dat je er zo goed doorheen slaat.

  • Wat moet dat lastig geweest zijn voor jou 😦 Als kind merk je snel als je ‘anders’ bent, en dat wil je niet. Ik herken wel iets, maar niet zo extreem als bij jou waarschijnlijk. Je doet het super, ondanks dat het heel moeilijk is.

  • Jeetje, wat ongelooflijk om je als kind al zo langs de zijlijn te voelen staan, maar aan de andere kant vol in de spotlight. Ik kan me voorstellen dat dat je nog tekent.

  • Het lijkt me bijzonder moeilijk om terug te gaan naar dit soort momenten, pijnlijke momenten uit je jeugd die je het liefste in een doosje wil stoppen en in zee wil gooien. Als het helpt om er mee om te gaan… heel veel succes!

  • Au… Wederom hetzelfde meegemaakt, maar dan met het klein zijn. Voor mij werd altijd een tafel en stoel voor jongere kinderen gepakt. Het voelde alsof ik niet goed genoeg was, minder dan de rest. Dan wilde ik mezelf bewijzen, of gewoon verdwijnen. Meestal dat laatste.

  • Herkenbaar, maar dan anders. Ik wilde ook niet opvallen… Doorpakken Marion, die doorbraak komt echt wel! Sta jezelf toe kwetsbaar te zijn, sta jezelf toe om die emoties te voelen. Gun jezelf het verwerken van een lastige periode. Because it’s all in your head. Succes en sterkte!
    X

  • Ik vind het echt naar dat jij je als kind zo anders hebt gevoeld. Die gedachten en gevoelens die je had lijken mij erg heftig voor op zo’n leeftijd. Jezelf anders voelen dan de rest is ronduit kut, weet ik uit ervaring. Ik herken mezelf van vroeger eigenlijk wel in jouw verhaal, maar dan op het gebied van lichamelijk gedoe en daardoor bijvoorbeeld dingen niet te hoeven doen, etc.
    Blijf er over praten en vecht er voor. Jij kan dit! Dat merk ik aan álles.

  • Een heel confronterend blogje… Zeker het verhaal uit je jeugd is herkenbaar, maar bij mij speelde het eerder op latere leeftijd. Al zal het vast dezelfde uitwerking hebben.
    Ook nu merk ik weer dat ik op mijn werk bezig ben met aanpassen, terwijl ik dacht dat ik dat achter me gelaten had. Ik denk dat iemand me niet mag en begin er vanalles aan te doen om ervoor te zorgen dat die persoon me meer mag dan nu. Waarom eigenlijk?

    Doordringen naar de pijn, het is een ontzettend moeilijke opgave en bij mij heeft het jaren aangesleept, omdat ik weigerde door te dringen naar de kern van alle verdriet. Ik werk er nog aan, meer op mezelf nu dat kan, maar ik herinner me ook wel die vragen waar ik dan een wenselijk antwoord op gaf om dan te horen dat ik niet eerlijk was. Doordringen tot mijn gevoel is nu soms nog moeilijk, zelfs bij recente gebeurtenissen. Ik ben zo gewoon om de dingen weg te stoppen. Vandaar dat dagelijks mediteren bij mij heel heilzaam is. Dan kom ik wel tot de pijn en de gevoelens van die dag. En dan kan ik er ook meestal over praten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s