Psychische Shit

Schuldgevoelens verdragen


Getagd: , , , .

Balkinhetwater

Voor mij is dit een heel lastig stuk om te schrijven. Het gaat over het feit dat ik mij te pas en te onpas schuldig voel tegenover anderen. Ik voel me schuldig als ik voor mezelf opkom. Ik voel me schuldig als ik voor mezelf kies. Ik voel me schuldig als ik mijn grenzen aangeef. De enige vraag die je in dit stuk niet moet stellen is waarom ik mij schuldig voel.

Gisteren ging ik naar de kapper. Ik was de hele middag weggeweest en oh, wat voelde ik me schuldig. De hele middag weggeweest. Heel veel geld uitgegeven. Peter de hele middag alleen thuisgelaten. Het maakte dat ik met buikpijn op de bank zat. Maandag na therapie had ik met Peter afgesproken dat ik mijn schuldgevoelens niet meer door hem weg zou laten nemen. Normaal stel ik de vraag….

Oké, dit is echt heel moeilijk voor mij om op te schrijven, merk ik nu. Ik voel enorm veel schaamte over het feit dat ik dit doe.

Normaal stel ik Peter vervolgens de vraag: “Vind je het niet erg dat ik de hele middag weg ben geweest?” Peter antwoordt dan braaf: Nee natuurlijk niet, lieverd. Je vindt het toch fijn om naar de kapper te gaan? Je vindt het toch gezellig daar? Moet je gewoon lekker doen.” Gevolg is dat ik weer kan ademhalen en weer verder kan met wat ik wil doen. Meestal wil ik dan even social media checken en de reacties op mijn blog lezen. Ik zet mijn laptop aan en daar gaan we weer. ”Vind je het niet erg als ik even achter de computer ga zitten? Ik ben tenslotte al de hele middag weggeweest….” Peter antwoordt weer braaf: “Natuurlijk niet. Ik zit toch ook tv te kijken. Komt op hetzelfde neer.” Het is verschrikkelijk en toch kan ik de drang om het te vragen, de drang om gerustgesteld te worden, niet weerstaan.

Maandag na therapie sprak ik met Peter af dat ik hem geen vragen meer zou stellen, die bedoeld zijn om mijn schuldgevoel weg te nemen. Al snel had ik daar een oplossing voor; ik vertelde gewoon waar ik me schuldig over voelde en als hij niet reageerde, ging ik bij hem zitten. Logische reactie van hem is dan om een arm om mij heen te slaan en me te troosten. Weg schuldgevoel. Zonder iets te zeggen gaf hij aan dat het oké was. Ik had gelukkig meteen door wat ik deed en sprong op. Dit is niet de bedoeling. Ik moet het schuldgevoel verdragen als ik ervan verlost wil worden.

Toen ik gistermiddag thuiskwam vroeg ik niets. Ik vertelde over hoe het was bij de kapper en schonk wat te drinken in. Ogenschijnlijk kalm, maar van binnen schreeuwde het. Vraag het! Verlos jezelf! Vraag het dan toch! Ik deed het niet. Ik weerstond de drang. Een drang die vergelijkbaar is met de drang om te roken, alcohol te drinken of te automutileren. Ik werd verscheurd van binnen en uiteindelijk barstte ik dan ook in een oncontroleerbaar huilen uit. Even. Niet te lang. Stel je toch niet zo aan. Maar het begin is er.

Vraag nooit waarom.
Liefde is zonder waarom,
evenals de dood.
Het waarom kan niet beantwoord worden,
en dat hoeft ook niet.
Het leven en de dood
zijn geen problemen die 
opgelost moeten worden,
ze zijn beide deel van het mysterie
dat geen antwoord behoeft.
~ Osho ~

72 Comments

  • Mooie stap weer! Je komt steeds een stukje verder en je hoeft je daarvoor niet te schamen.

    You can do it. Super trots op jou!

    Liefs

  • Ow Marion, dit is ontzettend herkenbaar! En heel belangrijk.. maar ook zo moeilijk! Bedankt dat je dit deelt, ik voel me hierdoor gesterkt in mijn strijd tegen mijn schuldgevoel! Succes (ik kan je vertellen dat het minder lastig wordt, langzaam!).

  • Ik denk dat veel mensen dit hebben, in meer of mindere mate.
    Maar als je van je schuldgevoel verlost bent door die geruststelling van je vriend, waarom het dan niet zo op die manier laten tot je een goede manier hebt gevonden om er vanaf te komen?
    Nu blijf je er mee zitten en wordt het nog erger zonder die geruststelling.

    • Iedereen heeft dit wel eens, maar vaak is het niet belemmerend. De mate waarin ik dit heb is zeer ongezond. Niet alleen voor mij maar ook voor mijn partner en voor mijn relatie. n de enige manier om eraf te komen is om het te verdragen. Dit is dus dé manier

  • Ik heb daar ook heel lang onder geleden onder dat schuldgevoel..elke keer als ik iets voor mezelf deed of wilde doen, was ik aan het passen en meten in mezelf. En altijd even aan mijn man of het wel kon/mocht..Ben ik niet teveel weg voor mijn gezin, kan ik ’s avonds nog wel weg als ik de hele dag al werk, moet ik er niet altijd voor hen zijn…tot mijn man op een gegeven moment zei : “jij hebt er meer last van dan wij hoor. Doe gewoon je ding, doe eens af en toe gewoon wat voor jezelf…als je nooit voor jezelf kunt genieten en nooit iets gewoon doen omdat jij het leuk vindt, dan sta je je eigen geluk in de weg….en daar wordt niemand beter van”…wijze woorden en ondertussen ben ik al een heel eind op weg om mezelf minder schuldgevoel aan te praten als ik dingen voor mezelf doe 🙂

  • Vaak lees ik met tranen in mijn ogen je blogjes. Ik vind het superstoer dat je erover schrijft en ik voel me een beetje gesteund in mijn eigen strijd met mezelf

  • Ik herken het heel erg. Mijn man werd er echter gek van en dus heb ik het mezelf ook afgeleerd. Uiteraard doe ik het nog soms, maar dat is misschien in 5% van de gevallen dat het in mijn hoofd opkomt. De lading van het schuldgevoel wordt daardoor wel minder, merk ik.
    Helpt het jou overigens niet om te bedenken dat een ander de vraag aan jou zou stellen? Het neemt bij mij het oorspronkelijke gevoel niet weg, maar het zorgt er wel voor dat ik zelf de geruststellende stem kan spelen en dus niet op derden hoef te rekenen voor de bevestiging.
    Het is erg dapper dat je ermee aan de slag gaat. Ik duim dat het ook gaat werken!

    • Ja, dat doe ik ook heel vaak. Zo voel ik mij vaak schuldig dat ik al om 19:00 uur op bed lig, maar vind ik het geen enkel probleem dat mijn man regelmatig de hele ochtend uitslaapt. Komt op hetzelfde neer. Dat helpt me inderdaad en probeer ik ook in mijn achterhoofd te houden. Dank je wel.

  • Ben wel benieuwd of je je kunt vinden in deze theorie van mij:

    Volgens mij past je schuldgevoel wel in het verlengde van de extreme zelfaanpassing waar je gisteren over schreef. Het van kinds af aan niet op willen vallen en geen uitzondering willen zijn. Daardoor ben je gaan denken dat je een last bent voor anderen en dat je er niet mag zijn (zie Paaz). Tijd voor jezelf nemen en aandacht van anderen vragen wordt daardoor heel moeilijk zonder je daarover schuldig te voelen.

    Ik heb er wat moeite mee dat je schrijft dat je het schuldgevoel moet ‘verdragen’. Het hele schuldgevoel is namelijk zo onterecht. Kun je het gevoel niet à la CGT ter discussie stellen en verwerpen?

    • Dit is wat ik bedoelde met vraag niet waarom. Probeer het niet te verklaren. Het is net al destijds met de eetstoornis: gaan eten en kijken wat er onder vandaan komt. Als ik het schuldgevoel ga verdragen zal ik er ook achter komen waar de oorsprong ligt. Het feit dat er al heel veel dingen loskomen tijdens en na het verdragen vind ik een enorme stap vooruit.

  • Peter is echt een wereldvent! Ik herken dit trouwens helemaal niet, vind juist altijd dat je elkaar die dingen moet gunnen in een relatie. Ik vind het geweldig voor Stef dat ie straks een weekje gaat skiën en andersom verwacht ik die vrijheid eigenlijk ook wel een beetje… Oeww, dat klinkt knap egoïstisch nu ik het opschrijf :-/
    Peter gunt jou ongetwijfeld ook de hele wereld… Wou dat ik iets voor je kon doen. Stoer dat je het aan gaat pakken!

    • Het is heel grappig om te merken dat de mensen die het absoluut niet herkennen (en het dus ook niet begrijpen – het is als aan een kind proberen te vertellen dat snoepjes niet lekker zijn) toch gaan zoeken naar een reden of oplossing. Ik snap precies wat jij bedoelt, maar het hele schuldgevoel staat los van de relatie van Peter en mij. Dat maakt het ook zo lastig. Laat mij weer bij mijn ouders wonen en ik ga mijn naar hen toe zo gedragen. Het is iets wat volledig uit mij komt.

      Thanks, het zal een pittige klus worden, maar ik ga ervoor.

  • Hele dikke knuffel voor jou, Marion. Jouw manier van schrijven… Echt heel bijzonder. Je neemt me zo mee in het verhaal. Het is herkenbaar voor me. Het is herkenbaar dat je bijna ongemerkt andere manieren gaat zoeken. Het moment dat je dan toch weer door hebt dat je het wéér doet… Dat vind ik altijd best lastig. Verdragen… Verdragen, verdragen, verdragen. Ging het maar wat sneller allemaal, denk ik soms.

    • Ik sluit me hierbij aan. Het is best herkenbaar, vooral andere manieren zoeken om eigenlijk toch hetzelfde gedrag te blijven vertonen. Verdragen kan lastig zijn. Ik vind het echt bewonderenswaardig om te zien welke stappen jij zet Marion.

    • Ik heb de vreemde mazzel (net als tijdens het herstel van mijn eetstoornis) dat ik precies weet wanneer ik mild moet/kan zijn voor mezelf en wanneer ik keihard moet zijn. Met eten deed ik geen concessies meer tijdens mijn herstel en dat ga ik nu ook niet meer door. Keihard door de zure appel heen en hopen dat ik er zo snel mogelijk ben, want ja, het duur verrekte lang en het is pijnlijk. Heel erg pijnlijk. Jij ook sterkte. XXX

  • Oef, koude rillingen over mijn armen. Ja, het is zo verleidelijk om die vraag te stellen hè. Zo makkelijk om je weer van het schuldgevoel af te helpen. In eerste instantie wil je eigenlijk gewoon dat het schuldgevoel er niet is. Maar als het er wel is, wil je er zo snel mogelijk weer vanaf. Dus dan vraag je iemand anders om je te helpen. Het punt is: anderen zijn eigenlijk ook niet verantwoordelijk voor jouw gevoelens (jij ook niet trouwens), dus je zou de verantwoordelijkheid ook niet in hun handen moeten leggen. Easy said huh?

    Ik hoop dat het voor jou betert, dat je schuldgevoel er kan en mag zijn. Dat het uiteindelijk verdwijnt, want als je dit hebt tegenover iemand die jou graag ziet, dan vraag ik mij af: hoe diep gaat het niet bij anderen??

    • Hoe verder mensen van mij afstaan, hoe makkelijker het wordt. Het staat eigenlijk los van wat die persoon van mij vindt (zoals mijn ouders, onvoorwaardelijke liefde, zou ik bij hen gaan wonen, dan zou ik me richting hen zo gaan gedragen). Het gaat erom hoe belangrijk die persoon voor mij is. Hoe belangrijker iemand voor me is, hoe groter het schuldgevoel.

      Mooi gezegd van die verantwoordelijkheid. Dat raakt me wel, want ik ben iemand die heel graag de verantwoording neemt voor haar eigen doen en laten. Dus, dank je wel!

  • ik loop dus ook continu sorry te roepen, ben ik moe, sorry… ben ik met iets bezig, sorry, heb ik een humeur, sorry, moeten we boodschappen doen, sorry….
    Eigenlijk te idioot dat ik me loop te excuseren, ik zou er eens beter op moeten letten

    • Ja, het is ook idioot. Je moet er eens op gaan letten hoe vaak je het doet. Op den duur lijkt het een gewoonte te worden, maar wel een gewoonte waar je (net als roken) echt afhankelijk van kunt worden. X

  • Wat zal dit moeilijk voor je zijn! Ik herken het schuldgevoel heel erg, maar ik vraag juist nooit om geruststelling. Dat durf ik niet, of ik vind het mezelf niet waard om gerust gesteld te worden? Nou ja, ik weet niet waarom (haha). Dit was juist iets wat ik moest leren, maar heb er nooit actie op ondernomen. Het ontbreekt me aan de broodnodige moed geloof ik. Misschien ben ik gewoon laf.

    • Oh jemig, dus jij verdraagt het continue? Daar schrik ik van, want dat moet heel zwaar voor je zijn. Lijkt me heel goed om hier een keer met iemand over te praten die dichtbij je staat. En meteen van tevoren zeggen dat ze niet moeten roepen dat het niet nodig is. Al begrijp ik heel goed dat mensen dat meteen zeggen. Peter deed dat in het begin ook. Ze willen dat we ons goed voelen. Daarnaast is het schuldgevoel is ook niet nodig, maar daar gaat het dus niet om. Jeetje, meid, je hoeft dit niet alleen te dragen. Praat erover. Dat ben je wél waard. X

  • Hm. Als ik het zo lees, en denk eraan; ik ken je verder niet, maar als ik het zo lees denk ik: eigenlijk wil je gewoon zeggen dat je van hem houdt? Want liever was je bij hem geweest of zo? En die vraag is dan de bevestiging of zo? Dat hij ook van je houdt omdat hij je ook iets leuks gunt?
    Denk je dat het je zou helpen als je dat gevoel krijgt dat je met een grote grijns gewoon tegen hem zegt: “weet je, ik hou van je.”? Daar ligt dan misschien alles in wat je eigenlijk met dat schuldgevoel en die vragen wil bewerkstelligen.
    Misschien hoor. Ik ben ook maar een leek.
    Knap dat je dit opschrijft.

    • Hij zegt gelukkig vaak genoeg dat hij van mijn houdt. Ik heb dit niet alleen bij mijn man, maar hier thuis komt het vaker tot uiting. Het een onderdeel van het extreme aanpassen. De reden hiervan, het waarom, zal pas duidelijk worden als ik het schuldgevoel verdraag en los kan laten. Beetje net zoals met mijn eetstoornis. Pas toen ik weer ging eten werd duidelijk wat eraan ten grondslag lag.

      • Maar misschien als je het zélf zegt, is dat al een beetje hulp bij het verdragen van het schuldgevoel? Ik vind het namelijk heerlijk om het zelf te zeggen, niet om iets terug te horen, maar gewoon, omdat het voor mij bevestigd dat ik dat echt voel. En dat het goed is zo.

  • Ik heb ook veel moeite met gevoelens verdragen en vraag voortdurend om geruststelling en bevestiging. Niet dat het helpt, maar toch doe ik het. Tot nog toe is het me nog niet gelukt het te verdragen.
    Knap van je gisteren en ook goed dat je begon te huilen, want dat is het echte gevoel denk ik.
    Xx

  • Jeetje meid, wat moeilijk voor je en wat mooi dat Peter zo kalm en relaxt is. Je hebt een mooie stap gezet, maak je niet te veel druk dat je er niet in een keer bent. Hardlopers zijn doodlopers toch. Met de juiste steun kom je er wel.

  • Erg herkenbaar. Ik had sortgelijke gesprekken met een goede vriend die bij mij was. Ongelooflijk vaak sorry, ongelooflijk vaak gevraagd of die mij nu geen aansteller vond nu ik in fulltime behandeling ga, dat ik dat plekje inneem van iemand die dat veel harder nodig heeft, hoe kan ik dat nou eisen terwijl ik nu nog werk.Dat kan toch helemaal niet de bedoeling zijn, iedereen voor de rest zit al maanden thuis en zou toch veel meer mogen.

    In ieder geval blijf ik ontzettend trots op je Marion, dit schuldgevoel is heel moeilijk, maar wel erg knap dat je het kan uiten en zo’n fijne Peter om je heen. Het is knap en je gegund.

    • Ik merk echt dat er een verschil is in reacties. Dat bedoel ik niet positief of negatief, ik constateer het gewoon. Jij begrijpt precies om welk schuldgevoel het gaat en zoals bijvoorbeeld Debby, die aangeeft dat het je goed recht is om tijd voor jezelf te nemen, die kennen dit soort schuldgevoel niet. Ik vind het heel bijzonder om dat te merken na dit artikel. Heel apart.

      Jij zit nu denk ik helemaal op hete kolen voor morgen. Sterkte. Ik zal aan je denken! X

  • Een van de naarste gevoelens die ervoor kunnen zorgen dat je je echt niet fijn voelt. Erg goed om dit op te kunnen schrijven! Herkenbaar voor mij ook maar in een andere vorm voor andere dingen. Hopelijk lukt het dit losser te kunnen laten gaan, af en toe praten mag wel he. Je hoeft het niet allemaal alleen te doen 🙂

  • Wauw, Marion, dit vond ik een heel heftig artike. Ik herkende me er heel erg in. Ik werd vroeger ook heel erg geplaagd door schuldgevoelens en daarbij ook onzekerheid. Als ik je stukje zo lees, besef ik dit pas ten volle. Ik heb er de laatste jaren wel onbewust grote passen vooruit in gezet, mede dankzij mijn partner. Eigenlijk vooràl dankzij mijn partner. Ik heb er ook al vaak bij stilgestaan vanwaar die vreselijke gevoelens komen/kwamen maar het is heeh moeilijk om dat echt te duiden. Knap dat je hiermee bezig bent en zo ook meer voor jezelf opkomt. Je hoeft je niet te verschuilen of akkoord te hebben van een ander om dingen te doen voor jezelf. Veel sterkte bij deze nieuwe stap!

    • Ja, ik zou zo graag willen dat ik wist waarop die schuldgevoelens gebaseerd zijn, maar ik voel met alles in mij dat als ik hier doorheen ga, dat ik dan weer verder kom en ook meer begrip zal kunnen hebben voor wat ik doe. Fijn dat je het herkent, maar vooral fijn dat je zulke stappen hebt gemaakt. X

  • Zeker een heel herkenbaar geschreven, en juist heel goed dat je het zo onder woorden brengt.
    Constant om bevestiging blijven vragen dat iets niet erg is, en dat iets mag… pfff, wordt ook heel vermoeiend voor jezelf, pijnlijk bijna, omdat je eigenlijk zelf verantwoordelijk bent voor de dingen die je doet en gewoon mag doen wat jij zelf graag wilt. Je vriend zal dat vast beamen 😉

    • Dat het niet alleen hier thuis is. En om nou met iedereen te gaan knuffelen 😉 Het is moeilijk uitleggen en voor te stellen. Het is een vreselijk gevoel en ik wil er vanaf.

  • Mooie stap!

    Dank je voor deze blog, goed dat je hier open over durft te zijn, het is zo herkenbaar!

    Fijn dag je lekker bij de kapper geweest bent!

  • Vind het heel knap dat je over alles zo open schrijft. Ik heb daar echt bewondering voor.

    En misschien gaat het met ministapjes maar uiteindelijk ga je toch vooruit.

  • Wow wat heftig. Las hierboven al dat de reacties zo per persoon verschillen. Kan me totaal niet voorstellen hoe het voelt als je van jezelf niet langer toe mag geven aan je schuldgevoel. Maar ik kan me dan ook niet voorstellen dat jij bijna continu met dit gevoel rondloopt. Je hebt een enorme stap gemaakt. Maar ik vraag me wel af, wanneer je niet vraagt om het gevoel weg te nemen, vindt je dan zelf een manier? Of blijf je met dit gevoel rondlopen? Wellicht is dat al een stap te ver.. Hoop dat je ooit zonder schuldgevoel voor jezelf kunt kiezen

    • Nee, dan blijf ik er inderdaad mee rondlopen. Op den duur ebt het weg en zo moet ervaren dat er vervolgens niets gebeurt. Dat het dus een compleet zinloos gevoel is, dat het geen reden heeft maar óók nergens toe leidt. Dat laatste weet ik zeker. Dank je wel. X

  • Je hebt mij aan het denken gezet! Ik vraag me ook vaak af waarom ik nou toch altijd die bevestiging nodig heb, terwijl ik met mijn hersenen heus wel begrijp dat het niet nodig is. Het lastige is dat mijn man het ook een beetje heeft. Dus we vragen elkaar steeds om bevestiging en geruststelling. Ik heb ook het gevoel alsof het de laatste tijd steeds meer gebeurt, alsof we elkaar aansteken. Misschien is het inderdaad een goede oefening voor ons om niet toe te geven, en kijken wat er dan gebeurt..

    • Het is even een soort van afkicken. Overleggen met elkaar, rekening houden met, prima, maar als je echt merkt dat je afhankelijk wordt in je gevoel van de goedkeuring van de ander, ja, dan is het goed om er wat mee te doen. Ik heb het een soort van afgebouwd. In het begin zei ik letterlijk. Dan vroeg ik het niet, maar zei ik het wel hardop. “Ik voel me schuldig dat ik nu al naar bed ga.” Was een hele rare ervaring, want hij ”mocht” dan niet antwoorden. Toch hielp het. Daarna spraken we af dat ik ook niets meer zou zeggen. Dat was echt moeilijk in het begin, maar na een paar dagen ging het al stukken makkelijker. Het is niet alleen voor jezelf, maar ook voor de ander veel fijner. Succes samen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s