The Day After

sunset2

Wat moet je zeggen of schrijven na een dag als gisteren? Bedankt voor alle steunende reacties. Dat natuurlijk als eerste. Het artikel van gisteren staat direct in de top 5 van best gelezen artikelen ooit. Mijn pa doet het nog net niet zo goed als De Leuter van Lenny. Nou, paps, dat is je vergeven. 

Het was een gekke dag gisteren. Aan de ene kant hou je van tevoren rekening met slecht nieuws, aan de andere kant is er altijd nog dat sprankje hoop. De gekste dingen kunnen ineens dat vlammetje doen oplaaien. Mijn ouders zouden na het gesprek in het ziekenhuis naar mijn oom en tante gaan. Ze zouden mij en mijn zus van daaruit bellen over de uitslag. Ik besloot op het laatste moment toch om zelf ook naar mijn oom en tante te gaan. Of het nu goed of slecht nieuws was, ik wilde mijn ouders hoe dan ook even in de armen sluiten.

Toen ik daar rond 10:15 uur aankwam stond de auto van mijn ouders er al. Het vlammetje laait op. Het is pas 10:15 uur. Dan is het een kort gesprek geweest. Slecht nieuws gesprekken zijn niet kort. Het is dus goed nieuws. De voordeur gaat open, ik hoor mijn moeder praten. Er wordt gepraat. Goed nieuws dus. Allemaal sprankjes hoop die je hebt. De waterige oogjes van mijn oom bij het opendoen van de voordeur negeer ik voor het gemak even. Zo werkt het natuurlijk ook. Ik loop de kamer in en zie mijn vader ogenschijnlijk rustig zitten. “Hoe is het?” vraag ik hoopvol. “Goed hoor”, zegt mijn vader, nuchter als hij is. “Alleen slecht nieuws, hè?”

De paroxetine doet haar werk. Ik laat geen traan. Bekijk alles zo nuchter mogelijk. De kansberekeningen schieten door mijn hoofd. Google wordt er weer even bij gepakt. Zoeken naar lichtpuntjes. Allemaal logisch. Daar moet je je niet tegen verzetten. We worden allemaal heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. Zo gaat dat en zo zal het de komende weken ook gaan. Dagen dat je het niet ziet zitten. Dagen dat je je geen moment zorgen maakt. Iedereen gaat er op zijn eigen manier mee om. Ik zal erover schrijven. Ik heb dit met mijn vader overlegt en hij vindt dit oké.

Ik zal ook regelmatig muziek delen. Ik heb heel veel moeite om mijn verdriet toe te laten. Tijdens therapie ben ik gaan zoeken naar een manier om dat makkelijker te maken voor mezelf en een, voor mij vrij logische manier, is naar muziek luisteren. Nogmaals bedankt voor jullie steun. ♥

47 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Miriam schreef:

    Gewoon even een heel dikke knuffel voor jou. Je doet het goed meis! ❤️😘

  2. Fijn dat je er op je eigen manier mee om kan en mag gaan en dat je die ruimte krijgt. Ik hoop ook dat humor je hier doorheen helpt en dat muziek je bij je gevoel kan laten. Want ook alles van zes jaar geleden zal weer verwerkt moeten worden, lijkt me.

    Ik kan alleen maar hopen en duimen voor vrijdag. Sterkte voor jou, je ouders, je partner en je familie.

    xx

  3. Myriam schreef:

    Knuffel lieve Marion xxx

  4. Mary-Lou schreef:

    Ik zit om woorden verlegen. Heel veel sterkte!

  5. chucky1012 schreef:

    Heel erg veel sterkte….. Xx

  6. chucky1012 schreef:

    Heel veel sterkte…. Xx

  7. Morgaine schreef:

    Een dikke knuffel voor iedereen bij jullie die hem wil hebben dit keer, een hele dikke knuffel! ❤ ❤ ❤

  8. Nicole Orriëns schreef:

    Wat een naar nieuws zeg! Ik voel met je mee! En met je familie.

  9. B schreef:

    Mijn gedachten zijn bij jou en je familie.

  10. Lena schreef:

    Wat heb je dit prachtig verwoord. Veel liefs x

  11. Anita | Mindjoy schreef:

    Hele dikke knuffel ❤

  12. Heel veel sterkte voor jullie allemaal. Het ontroert me, de warme band die je hebt met je ouders. Slecht nieuws dat samen gedeeld wordt. Verdriet dat je misschien in jouw ogen nog niet kan uiten, het is er wel degelijk, het is zo te lezen. Volgens mij ben je verder dan je denkt, verdriet is er ook zonder tranen dat er tranen vloeien.

    1. Marion schreef:

      Je reacties zijn altijd mooi en waardevol, Marga. Dank je wel daarvoor. X

  13. Chantallex0 schreef:

    Oh vrouw toch… Ik laat vaak geen bericht achter, maar oei wat moeilijk! Natuurlijk wil je alles analyseren en kijken wat de kansen zijn, maar dat gevoel is er natuurlijk ook nog. Ik wens jou en je papa en je familie veel sterkte ❤️

  14. koekjesenthee schreef:

    Heel vele sterkte, Marion! Goed dat je er op je eigen manier woorden voor probeert te vinden en dat je op zoek gaat naar je eigen weg om je gevoelens te uiten.

  15. Bianca Ronday schreef:

    Heel veel sterkte meid. Dit zijn geen gemakkelijke situaties en bij jou lijkt het me nog lastiger. Goed dat je wegen zoekt voor het uiten van je gevoel. Vanaf hier een hele dikke knuffel voor jou en je familie.

  16. Veel sterkte voor jullie! Knuf

  17. zinderen schreef:

    heel veel sterkte aan jou en je familie. ik vind het ook moedig dat jij je verhaal hier deelt! geeft vast ook herkenning aan mensen in dezelfde situatie. lieve groet!

  18. IngridMoorenBlogs schreef:

    Ik stond aan de kant van je vader….zag de machteloosheid bij mijn gezin,moeder en zus.Voor hen leek het nog zwaarder dan voor mij,dus ik kan me een beetje voorstellen waar je doorheen gaat….maar jij kan dat.Jij en de paroxetine 😉 Veel aandacht en liefde….. echt dat helpt. Xxx

  19. altijdangelique schreef:

    ❤️

  20. AroundSan schreef:

    Opnieuw vind ik het erg lastig om de juiste woorden te vinden. Toch wil ik wel laten dat ik je nogmaals heel veel sterkte wil wensen. Ik vind het knap dat je bezig bent om jouw verdriet op een manier te proberen te uiten en dat daar muziek goed bij helpt. Als dit jouw manier is, dan is dat goed. Dikke knuffel!

  21. levelieze schreef:

    Tuurlijk zoek je lichtpuntjes en wil je niet enkel de negatieve dingen zien. Het enige dat je wil is je vader nog lang bij je houden en dat alles goed afloopt. Dikke knuffel!

  22. Je hebt al rerder bange momenten met je papa meegemaakt. Wees er elke dag voor elkaar, zorg voor elkaar, dan blijven jullie, wat er ook grbeurt, voor altijd bij elkaar… Moed!

  23. Emily schreef:

    Doe wat voor jou goed voelt. Er is geen slechte/foute manier om hiermee om te gaan. ❤

  24. Robin schreef:

    Al die mensen op social media die je steunen heb je dik en dik verdiend door elke dag zo mooi te schrijven; zelfs na een dag als gisteren alweer met humor. ‘De Leuter van Lenny’ heeft er weer een lezer bij 😉

    Hoeveel hoop mag je hebben? Hoeveel hoop durf je te hebben? Een sprankje, een beetje of veel? Ik kan me de achtbaan wel voorstellen waar jullie inzitten. Ik hoop dat je tranen snel komen en dan liefst van opluchting. Je snapt me wel denk ik ❤

    1. Marion schreef:

      Die humor heb ik van mijn vader. Net als mijn liefde voor muziek trouwens. 🙂

  25. Jaixy schreef:

    Nogmaals een dikke knuffels….
    Ja het is nu zo onzeker… Ene dag is alles super, andere dag zit je in zak en as…
    Emoties slingeren alle kanten op.
    Onmacht en wanhoop wisselen af met de positieve gedachten. Soms wil je er niet aan… En is het er gewoon niet.
    Het is gewoon klote!

  26. Sabine schreef:

    Wat mooi verwoord meid. Vreselijk nieuws en iets waar je niet na een dagje mee om kunt gaan. Vooral al die onzekerheid is verschrikkelijk. En dat duurt lang, die onzekerheid. Heel veel sterkte voor jou en je familie, en ik denk dat de hele wereld met je mee duimt op een goede afloop. Knuffel.

  27. Mariëlle schreef:

    Wat vervelend om slecht nieuws te krijgen. Vervelend is natuurlijk nog maar zacht uitgedrukt. Ik wil jou en je familie in ieder geval heel veel sterkte toe wensen de komende tijd. Iedereen verwerkt emoties verdriet/geluk op een andere manier. Zolang je het maar doet op de manier die voor jou het beste voelt.

  28. Bente schreef:

    Ik had je blog van gisteren even gemist maar verdomme zeg, wat naar! Zo zie je ook maar weer dat je een heel valide punt had met je artikel over ‘het is maar huidkanker’. Niet dus. Heel veel sterkte voor jou en je familie de komende tijd!

  29. Anne schreef:

    Het schrijven zal je goed doen denk ik en het muziek luisteren hoop ik ook. En even iets anders, maar mag ook gezegd: wat heb je een mooie header.

  30. Elise schreef:

    Heftig Marion. Knuffels ♡

  31. marielle schreef:

    Sterkte Marion,
    Goed te lezen dat je je ouders gisteren gezien hebt. Dit soort dingen zijn zo onwerkelijk!
    Neem de tijd he voor jezelf!!

    Lieve groetjes

    ps I love your cabin

  32. marielle schreef:

    ps fijn dat je erover kan schrijven!

  33. Godelieve schreef:

    Lieve Marion wat heftig wat jullie nu allemaal meemaken. Ik leef ontzettend met jullie mee en ben in gedachten vaak bij jullie. Ik wens jullie veel kracht en sterkte toe!

  34. Roos schreef:

    Toch goed dat je ze gezien hebt! Gaat een lastige periode worden… Muziek is voor veel mensen een goede katalysator voor verdriet, dus als dat jou helpt, moet je vooral veel muziek luisteren (en delen).
    Dikke knuf! X

  35. frolijkmetfre schreef:

    Jeetje wat heftig. Heel veel sterkte, ik leef enorm mee! Neem rust en tijd, zorg goed voor jezelf

  36. Amy schreef:

    Knufffff. Emoties toelaten is ook lastig. Muziek helpt mij ook altijd heel goed. Droevige depri muziek. Dan kan ik wel even goed janken.
    Sterkte meid

  37. Nicky schreef:

    Dikke knuffel! En inderdaad, muziek luisteren, het kan een soort van therapie zijn…

  38. jannekeluijsterburg schreef:

    doe altijd wat goed voelt voor jezelf op zulke momenten, heel veel sterkte en een dikke knuffel x

  39. Nina schreef:

    Oh bah. Ik weet echt niks zinnigs te zeggen op zo’n slecht nieuws. Ik denk aan jullie xxx

  40. Sabine schreef:

    Wat een vreselijk nieuws zeg, logisch ook dat de schok nog even uitblijft. Al die onzekerheid is vooral heel naar, en je weet ook niet voor hoelang. Heel veel sterkte vooral voor jou en je familie.

  41. Lieve Marion, ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Ik vind het echt heel naar voor jullie dat de uitslag slecht was. Heel veel moed en sterkte de komende tijd. Knuffel!

  42. joorloveswriting schreef:

    Jeetje marion wat heftig zeg!!! Nogmaals heel veel sterkte en ik denk aan jullie !!! Dikke knuffel van mij! En soms is het fijn om muziek te luisteren!!! 🙂 xx

  43. kaardawn schreef:

    Veel sterkte, Marion! ❤

  44. Katrien schreef:

    Zo mooi en intens hoe je dit met je ouders beleeft. Niet evident volgens mij. Ik zou zelf niet weten hoe ik zou reageren mocht dit gebeuren met een van mijn ouders. Onze karakters verschillen heel erg dus ik zou het moeilijk hebben om “juist” te reageren, al bestaat er geen “juist” in zo”n situatie. Ik hoop dat de mueziek je veel steun en troost mag bieden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s