Persoonlijk

Humor, helden en euthanasie


Getagd: , , , , , .

gras2

Met het soort blog wat ik heb, de lul-maar-raak-voor-een-knaak-categorie zeg maar, is het altijd wat lastig wat je moet doen als je je ronduit bagger voelt. Ga je je lezers dan weer opzadelen met het volgende depressieve gezever of zet je je feestmuts op en doe je net alsof het leven één grote partytent is? Ik kies voor het eerste: ik ga jullie weer opzadelen met depressief geneuzel.

Grapje hoor, maar wel stoer dat je op de lees meer-knop gedrukt heb. Of misschien heb je wel een link op Twitter of Facebook aangeklikt en had je geen keus. Dat kan natuurlijk ook. Hoe dan ook, jij bent vandaag de held. Geniet ervan!

Over helden gesproken. Ik denk er wel eens aan om een soort bordje te maken met het woord ”HELDEN” erop. Als je dan een ambulance of brandweerwagen ziet, dan kan je dat bordje omhoog houden, want fuck, die gasten zijn echt helden!

Humor en depressie gaan goed samen. Het enige waar je voor moet waken is dat je niet cynisch wordt. Zodra je cynisch wordt, doe je jezelf tekort. Niet doen dus.

Zaterdag schreef ik dat ik een paar dingetjes weg te geven had. Het wenkbrauwserum gaat naar Marij. Het werkboekje Rust In Je Hoofd wil ik graag naar Bianca sturen. Ik stuur jullie allebei even een mailtje.

Gisteravond keek ik op Uitzending Gemist naar de indrukwekkende documentaire Levenseindekliniek.

De Levenseindekliniek krijgt zo’n twaalfhonderd euthanasieverzoeken per jaar, waarvan er ongeveer 350 worden ingewilligd. Daarmee voorziet de Levenseindekliniek, die vier jaar geleden van start ging, duidelijk in een behoefte. Welke dilemma’s en overwegingen spelen een rol bij het toekennen of afwijzen van euthanasie? Welke mensen melden zich? Hoe bepaal je wanneer iemand ondraaglijk lijdt of is uitbehandeld? En rekt de Levenseindekliniek daarmee de grenzen van de euthanasiewet op? Dat wordt duidelijk in de documentaire.

Ik vond het een hele mooie documentaire. Indrukwekkend, maar mooi. Zelf ben ik een voorstander van euthanasie. Ik weet hoe het is als het leven (bijna) ondraaglijk is en niet alleen dat; ik heb in mijn werk twee keer zelfmoord onder ouderen meegemaakt. Een vrouw van 96 die zichzelf van negen hoog uit het raam liet vallen…. Dat zou toch niet nodig hoeven zijn. Verschrikkelijk. De andere dame heeft een overdosis genomen en uiteindelijk een plastic zak over haar hoofd gedaan om zeker te weten dat het zou lukken. En ook al lag zij er heel waardig bij toen ik haar vond, dat had wat mij betreft op een fijnere manier kunnen gaan.

Koffie.

Oh ja, en ik moet een afspraak maken voor de APK. Gedaan! Vrijdag gaat het bakkie door de keuring.

Vanmiddag therapie. Ik twijfel of ik moet gaan, maar bij twijfel niet fluiten, dus ik ga. Logisch? Nee, but who cares. Ik volg mijn gevoel maar weer eens.

Ik heb gisteren en vanochtend vragenlijsten ingevuld voor mijn vervolgbehandeling. Drie vragenlijsten van allemaal minimaal 200 vragen. Tering wat een werk. Wat ik apart vond is dat ze afkortingen gebruikten bij bepaalde series met vragen. Zo stond er bijvoorbeeld ergens AFH. Die vragen gingen duidelijk over afhankelijkheid. DWA. Vragen over dwang. FO. Fobie. Ik merkte dat ik daardoor op sommige vlakken ging nadenken over mijn antwoorden. Zo vind ik bijvoorbeeld dat ik niet afhankelijk ben van anderen, maar bleek uit de vragen toch iets anders. Daardoor was ik geneigd mijn antwoord aan te passen. Wat mij verbaasde is dat ik vreselijk hoog scoorde op Borderline. Ik heb zelf in het begin heel sterk aan Borderline gedacht, maar schoof dit aan de kant omdat niemand erover begon. Nu vond ik een blog over dit onderwerp en er lijkt een wereld voor mij open te gaan. Maar goed, laat ik niet op de zaken vooruit lopen en hier mijn eigen diagnoses gaan stellen. Dat laat ik toch liever aan de professionals over.

Op dit moment gaat het allemaal eventjes wat minder. Ik voel me down. Lichtelijk depressief. Heb moeite om mijn bed uit te komen. Heb moeite om de eenvoudige, dagelijkse dingen te doen. Ik moet me er echt toe aanzetten. Meelezen op andere blogs, afspreken met mensen, het gaat even niet deze week. Even afstand. Even rust. Even weer opladen. Geef me een week of twee en dan ben ik er weer. ♥

36 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s