Persoonlijk, Psychische Shit

Therapie: Hoe nu verder?


Getagd: , , , , , .

bos960

Het is al een poosje geleden dat ik echt inhoudelijk schreef over therapie. Dat heeft zo zijn redenen. Het gaat namelijk niet goed naar mijn idee en afgelopen maandag kreeg ik de opdracht mee om eens na te denken over hoe nu verder. Die gedachten wil ik hier op mijn blog met jullie delen.

CGT
Vanaf juli 2014 tot juli 2015 heb ik cognitieve gedragstherapie gehad bij een eerstelijns psycholoog hier in Wageningen. Hoewel ik tijdens de therapie het idee had dat ik er geen zak mee opschoot, bleek achteraf dat ik hier juist heel erg veel aan heb gehad. Vervolgens begon ik in juli 2015 met de angstbehandeling bij een gespecialiseerde GGZ instelling. Deze behandeling wierp ook zijn vruchten af. Ik ging minder vaak mijn angsten uit de weg, maar toch bleven we op een gegeven moment weer steken voor mijn gevoel. Dat was het punt waarop we overstapten op schematherapie. Dat zijn we nu aan het doen en dat gaat naar mijn gevoel helemaal niet goed.

Schematherapie
Schematherapie is erop gericht de oorsprong van gedragspatronen te doorgronden en vervolgens te veranderen. Je gaat leren jezelf en je gedrag te veranderen, zodat je beter voor jezelf gaat zorgen en beter voor jezelf kunt opkomen. Hierdoor zal niet alleen je gedrag veranderen, maar ook je gedachten en je gevoelens. Als eerste zul je moeten onderzoeken welke ervaringen uit je jeugd en/of kindertijd van invloed zijn op je huidige gedragspatroon. Om hierachter te komen zul je gaan moeten zoeken en graven in het verleden. Hier gaat het bij mij fout.

Mijn kindertijd
Door alle toestanden rondom mijn groeiproblemen en extreem afwijkende uiterlijk, zijn de herinneringen uit mijn kindertijd zo pijnlijk dat het me vaak al 30 minuten kost om een beetje in de buurt te komen bij de ervaringen uit die tijd. Als ik daar dan eindelijk ben, voel ik intense pijn en moet ik alle moeite doen om niet te gaan dissociëren. Als we überhaupt al ergens komen, dan is dat vaak vlak voor het einde van de sessie. Vervolgens zit ik, mét al die pijn, alleen in de auto en moet ik, via de snelweg, terug naar huis. Het is verdomd verleidelijk om dan een keer de vangrail op te zoeken. Dat kan natuurlijk niet langer zo. Buiten het feit dat die schematherapie dus letterlijk levensgevaarlijk is, schieten we er ook maar weinig mee op. Ik moet tijdens de sessie zoveel moeite doen om erbij te blijven, dat ik me een week later niets meer kan herinneren van waar we het over gehad hebben. Ik kan dus weer van voren af aan beginnen.

Hoe nu verder? 
Mijn idee is om te stoppen met schematherapie en hier pas mee verder te gaan tijdens de dagbehandeling. Misschien dat groepstherapie voor mij een beter middel is, omdat dan niet alle aandacht op mij is gericht. Daarnaast hebben we een hele dag de tijd, dus de druk om binnen 45 minuten resultaat te behalen, is er niet. Ik vind het lastig dat mijn therapeute zoveel keuzes aan mij laat. Ik moet bedenken hoe ik verder wil. Ik moet aan het begin van een sessie aangeven waar ik het over wil hebben. Als ik iets niet kan, dan is het keuzes maken. Tenminste, niet daar, op dat moment. Kortom, ik vind het moeilijk om toe te geven, maar ik heb het idee dat ik wéér vastloop. Dat maakt me moedeloos.

Janken met de pet op
Ik had mijn hoop vervolgens gevestigd op de drie-daagse dagbehandeling in Nijmegen. Helaas beredeneert het UWV dan weer zo, dat als ik drie dagen therapie aankan, ik ook drie dagen per week kan werken. Ik snap dat ze dat in eerste instantie denken, maar omdat therapie tijdelijk is, kan ik voor die zes maanden best even mijn sociale leven opzij zetten en wellicht tijdelijk weer over mijn (lichamelijke) grenzen heengaan. Dit allemaal ten behoeve van mijn geestelijke gezondheid. Als dit echter vervolgens als maatstaf gezien gaat worden voor mijn belastbaarheid, dan moet ik dat dus niet doen. Dan zal ik mij ziek moeten melden zodra ik lichamelijke klachten krijg. Met de jarenlange ervaring die ik heb met hidradenitis supperativa,  gok ik erop dat dat na een week of twee, hooguit drie, zal zijn. Echt, ik kan wel janken om dit soort spagaattrekkerij. Weet je wat? Ik ga het gewoon even doen. Even flink uithuilen. ♥

66 Comments

    • Waar ik vooral tegenaan loop bij het UWV is dat ze of naar mijn psychische klachten kijken of naar mijn lichamelijke klachten. Mijn bedrijfsarts deed dat in het begin ook. Het lijkt ontzettend moeilijk om de combinatie daarvan in ogenschouw te nemen. De twee beïnvloeden elkaar of je het nou wil of niet. Nou goed, jij weet er alles van, maar nogmaals, het is niet mijn intentie om het UWV af te zeiken. Ik voel toch nog altijd de neiging om ze te verdedigen. Niet nodig wellicht, maar ik kan het niet laten.

  • Wat heftig allemaal. Moeilijk dat je therapeut jou de dingen zelf laat invullen als je het moeilijk vindt keuzes te maken. Volg je hart zou ik zeggen en please mijd de vangrail. Heel veel sterkte!

  • Huilen lucht hopelijk even een beetje op ❤
    En verder zijn sommige regels gewoon krom en raar, therapie en werk zijn totaal niet vergelijkbaar. Ik snap echt niet dat dat gelijkgesteld word.

  • Ik dacht dat het wbt UWV rond was. Wat een kut beredenering zeg! Mbt je lichaam is het de vraag of je überhaupt wel die dagen therapie redt, laat staan werken 😦 Ik snap dat je gewoon even flink wil janken.
    Xx

    • Ik krijg over een jaar een herkeuring en mij werd nu al gezegd: Je gaat niet van drie dagen iets, naar drie dagen niets doen. Nee, dat snap ik, maar om die drie dagen iets te kunnen, moet ik zwaar over mijn grenzen heen. Dat zou ik er wel voor over hebben, maar niet als dat de maatstaf gaat zijn voor mijn belastbaarheid. Dus het UWV is ook rond, maar enkel voor een jaar. Vandaar.

      • Ah dat bedoel je. Dat is over een jaar gelukkig pas. Bovendien is mijn ervaring dat ze helemaal niet keuren na een jaar, omdat er gewoon geen tijd is.
        Wbt de therapie heftig hoor dat je je er zo rot door voelt. Hopelijk geef je dat ook aan.
        Bij mij wordt ook steeds de nadruk gelegd op wat ik wil, hoe ik het zie etc… Tsja psychologen he 😉

        • Over een jaar is de keuring, maar ik moet er nu al rekening mee houden. Dat voelt gewoon naar. Ik heb op therapie al een paar keer aangegeven dat het niet goed gaat. De laatste keer ook gezegd dat ik het riskant vind op de snelweg op de terugweg. Vandaar ook dat ik moet nadenken hoe ik nu verder wil. Wist ik het maar. Echt, wist ik het maar…

          • Ik begrijp je helemaal Marion. Ik begrijp je zo goed. Als je het toch eens wist dan hoefde de therapie ook niet. Pffff ik herken je worsteling. Knuffel 💕

  • Waar je ook komt, psychologische en psychische klachten lijken nooit een reden te kunnen zijn voor ziekmelding. Dit is iets wat me de afgelopen jaren meer en meer is gaan verbazen. Als je er doorheen zit, om wat voor reden dan ook, dan neem je maar vrij. Terwijl je net zo hard moet rusten niet vooruit te branden bent als iemand die een goeie griep heeft. Maar nee, daar moet je je vakantiedagen maar aan spenderen. Terwijl je die op een later moment juist extra hard nodig hebt. Ik kan begrijpen hoe machteloos je je voelt. Het is niet niks wat er op je pad komt en dan is onbegrip en verkeerde interpretaties van instanties het laatste waar je mee bezig wilt zijn.

  • He wat een stomme redernering zo, bah. Sterkte! Voorlopig stoppen met de schematherapie klinkt als een goed idee als ik dit zo lees. Blijf weg bij die vangrail! Knuffel!

  • Jeetje Marion, wat heftig zeg, met de schematherapie. Ik lees nu af en toe een stukje uit het boek “Patronen doorbreken” (erg originele titel, maar het zegt direct waarover het gaat) en heeft ook betrekking op schematherapie. Misschien is het boek ook wat voor jou als je er toch alvast een beetje meer over wilt weten. Wordt de schematherapie ook aangeboden in groepstherapie of doe je daar dan weer iets anders? Ik vind het zo knap van je dat je nu de keuze kunt en durft te maken om te zeggen dat deze vorm van therapie nu even niet bij je past en dat het je te veel is.
    Stom van het UWV trouwens, 3 dagen therapie of 3 dagen werken is toch wel iets heel anders als je het mij vraagt. Balen.

    • De schematherapie gaan we inderdaad ook in de groep doen. Ik hoop dat het daar makkelijker gaat. Ze zeggen dat de groep echt de kracht is. Dat het je daardoor lukt om er wel te komen. Omdat er zoveel herkenning en begrip is. Ik hoop het.

      Het boek heb ik al van gehoord, maar nog niet gelezen. Ik heb hier zelf het boek liggen van Young, Leven in je Leven. De grondlegger eigenlijk van de schematherapie. Ik weet dus inhoudelijk al wel een beetje hoe het werk, maar een tweede boek kan misschien geen kwaad. Al ga ik nu eerst maar eens naar de kapper. Gewoon omdat het kan. XXX

  • Laat die tranen maar toe!
    WAt naar dat er zo gekeken wordt, misschien een tip voor het UWV, laat eens ervaringsdeskundigen (met gecombineerde aandoeningen) de beoordelingen doen…

    Sterkte Marion, het lijkt me heel frustrerend voor je!

  • Dat is toch ook om de haren van uit je kop te trekken. Ik hoop dat je een geschikte vorm van therapie zal vinden, eentje zonder al te veel gevaren. Af en toe eens over je grenzen of een paar keer de gedachte aan je auto in de vangrail parkeren, ja ok vooruit… Maar om het daar nou op aan te laten komen. Ik hoop het beste voor je!

  • Ik lees je nog maar net, dus weet nog weinig achtergrond. Maar dat gevoel van die stomme 45 minuten is zo herkenbaar… dat je net ergens voor je gevoel begint te komen en dan is het: ‘en dat pakken we volgende week wel weer op’. Ggggrrrr. En dan naar huis met een opengereten wond… Ik hoop voor je dat een groep je meer kan bieden. En niet tegen die vangrail parkeren! Laat de tranen maar los… ❤

  • Er is al zoveel gezegd en ik onderschrijf het. En vooral… de gelijktrekking van 3 dagen werken met een 3 dagen therapie (en daarvan kunnen bijkomen) is behoorlijk scheef.
    Zo jammer, want ja er zijn ook goede verhalen wb uwv ja. Daar heb jij nu even niks aan. 😦
    Oh, wens je heel veel sterkte meis, met al die keuzes. Dat is echt niet niks.

  • Wat een beren op de weg. Als je 3 dagen naar therapie gaat, wil dit nog niet zeggen dat je kunt werken. Na dat half jaar ben je echt nog niet klaar, misschien begint het dan pas.
    En schematherapie, je gaat wel heel erg hard. Je zou ook voor kunnen stellen om eerst in het hier en nu te blijven. Waar loop je nu vast, waar komt dit vandaan, in welke modus schiet je dan, vanuit welk schema. Dan is het minder eng als gelijk in het diepe, je kindertijd te springen.
    Je dissocieert dan niet en kunt veilig naar huis
    Schematherapie is een langdurige therapie, geen lesje dat je zomaar leert.
    Ik heb al 4 jaar schematherapie en mijn jeugd wordt nu pas behandeld, nu kan ik het onder ogen zien en er bij blijven.
    Ben niet te streng voor jezelf.
    In een groep kun je je ook verstoppen, door een ander voor te laten gaan en aan de oppervlakte te blijven, lekker veilig.
    Sterkte met keuzes maken en huil maar lekker uit.

    • Oké, dat is wel goed om te horen. Ik had me al weer helemaal ingesteld op zes maanden en flops klaar. Kan natuurlijk ook helemaal niet…

      Ik voel me enigszins betrapt als ik die zin lees over het verstoppen in een groep. Je hebt weer een punt, Marga, en dat is niet de eerste keer. Dank je wel.

  • Zot…die beredenering van het UWV. begrijp daar niks van. Er is toch een groot verschil tussen werken en therapie en wat je zegt, een poosje kun je over je grenzen heen maar niet lang.. Spijtig dat er zo wordt gedacht. Ik hoop dat je in een groep beter uit de verf zult komen Marion en weg bij die vangrail hoor!!! liefs

      • Heel begrijpelijk! Heb me ook zo lang verdrietig gevoeld en flink gejankt. Maar op een dag zei ik tegen mezelf ‘je bent knap en mooi en ga verder met het leven want er is zoveel moois….. ‘. Ik keek toen dagelijks in de spiegel toen ik uit bed gekomen was. Ik weet het …. anderen kunnen veel zeggen maar jij hebt lieve mensen en je vriend……. Petje af voor jou….. Xoxo

  • Ik ben totaal onbekend met jouw soort problemen en de verschillende therapieën, dus misschien zeg ik nu iets wat helemaal nergens op slaat, maar heb je wel eens gedacht aan lichaamsgerichte psychotherapie? Juist omdat lichaam en geest met elkaar verbonden zijn.
    Je mag mijn berichtje overigens negeren, als je vindt dat ik me niet met zaken moet bemoeien waar ik geen verstand van heb.

    • Hoi Anneke, ik sta sowieso open voor alle advies, dus fijn juist dat je meedenkt. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet ken, lichaamsgerichte psychotherapie. Ik ga er eens meer over lezen. Wie weet is het wel degelijk iets voor mij, zeker omdat de hidradenitis beïnvloed wordt door stress. Bedankt voor je advies.

  • Ik vind het wel bijzonder dat je therapeut, die ook wel ziet dat dit niet werkt, niet met een ander plan komt. Bedoel dat is toch haar/zijn werk??

    Rot UWV… Voor dit onderdeel..

    Dikke knuf en huil t er maar lekker uit!!

  • Hopelijk helpt mogelijke verandering van hulp/manier van hulp je! Vervelend dat verwachtingen zo tegenvallen, af en toe moet ik mezelf echt remmen omdat ik nogal hoopvol kan worden of allerlei dingen erover ga denken in plaats van het gewoon a te wachten.
    Ik wens je veel succes!

  • Je blijft schematherapie volgen waar je bijna aan onderdoor gaat omdat je geen andere therapievorm durft te vragen? Ik stel het misschien wat boud, maar als je dit zo leest dan weet je toch wat je de volgende therapiesessie te doen staat? Liefdevolle schop onder je kont, hoor 🙂

    • Was het maar zo eenvoudig… Ik zit niet voor niets in therapie, hè? Ik ben 10 jaar lang door pijngrenzen heen gegaan, omdat ik andere grenzen niet aan durfde/kon geven. Ik weet dat het goed bedoelt is hoor, dat sowieso.

  • Hier spreekt een leek (vooral op UWV gebied).
    Maar in hoeverre is dit doemscenario denken?

    Ik wil niet heel vervelend overkomen (dat zeggen mensen altijd als ze het wel gaan doen, dus hier komt ‘ie). Als ik jou hoor over dagbesteding en hoe dat gaat, vraag ik me af of het realistisch is om te denken dat je dagbehandeling wel haalbaar is (nog los van het uvw). Ik vind zeker dat je de kans moet nemen en het moet doen, maar is het realistisch te denken dat dat een jaar goed zal gaan? Hoe denk je dat je na een jaar therapie er bij zult zitten? In een rolstoel richting uwv? Je kunt niet voorspellen wat dit jaar je gaat brengen en je kunt niet alle opties uitstippelen, vaak loopt het zelfs nog weer anders dan gedacht.

    Ik zou de gok wagen, kijken hoever je komt en wie weet brengt dit je wel zoveel dat je ook lichamelijk iets meer zult kunnen. Drie dagen is hoog ingezet, maar misschien wel iets.. dan is het toch win-win?

    De toekomst komt wel, maar wil je verder zoals het nu gaat of waag je de gok?

    Ik wil je zeker niet in een bepaalde positie dwingen. En je hoeft je zeker niet te verantwoorden richting mij of wie dan ook. Ik gun je alleen je dagbehandeling, zeker na alles wat je schrijft de afgelopen dagen.

    Succes en sterkte met beslissing ❤

    • Ik snap het hoor. Ik heb deze ziekte alleen al sinds mijn veertiende en het is het over mijn grenzen gaan wat me bijna de kop gekost heeft. Ik weet het ook niet meer. Ik heb die schematherapie wellicht nodig, maar lichamelijk weet ik dat het niet haalbaar is. Dat is geen doemdenken, dat is simpelweg ervaring uit het verleden. Ik moet eerder oppassen dat ik niet weer dezelfde fout maak en weer te lang over mijn grenzen ga. Dat is wellicht nog het grootste gevaar van dit alles.

  • Oh lieverd toch, het doet me soms zoveel zeer om te zien hoe erg jij met je in gevecht zit. Je bent het zo waard om je goed te voelen, om trots te zijn op wie je bent. En extreem afwijkend uiterlijk, eh? Ik vind je juist een ontzettend mooi persoon, en een mooi persoonlijk zit niet alleen in uiterlijk, maar bij jou wel in beide.

    Die gedachten over de vangrail is voor mij wel heel herkenbaar uit mijn opname periode, maar laat die alsjeblieft lekker heel, en jezelf ook.

    Heel veel sterkte met je beslissing, ik kan hem helaas niet voor je maken, maar als je me nodig hebt weet je me altijd te vinden.

    Liefs ❤

  • moeilijk om hier een goede weg in te vinden..
    eerlijk, ik snap de gedachten van het UWV wel (maar ben dan ook een werkgever, die denken ook anders 😉 ) maar hun gedachten mag natuurlijk niet jouw herstel in de weg staan..
    Uiteindelijk willen hun dat je weer gaat werken, en zullen ze ook de weg erna toe moeten steunen..
    Hou het bespreekbaar…
    Een vriendin van mij gaat nu de komende 3 maanden een een therapie doen 3 dagen per week om om te leren gaan met haar dagelijkse belemmeringen..
    Lijkt me toch heel belangrijk, ook voor jouw..

    Geef het niet op he
    (zegt zei die net een afspraak heeft afgezegd omdat ze in paniek raakte bij het idee daarover te moeten praten… Ik doe volgende week een nieuwe poging)

    xoxo

    • Ja, ik vind het ook heel lastig. Ik snap het UWV, zowel in hoe ze denken als dat ik het met ze eens ben. Het is alleen niet oké van ze om heel kort door de bocht die conclusie te trekken. Aan de andere kant is het ook weer niet oké van mij om direct de conclusie te trekken dat ze dat ook daadwerkelijk gaan doen. Het is een angst. Ik denk dat als ik dit met haar bespreek dat ze er ook begrip voor heeft en er zeker rekening mee houdt. Het is alleen zo levensbepalend allemaal. Het feit dat je het niet zelf in de hand hebt als zij anders beslissen. Dat vind ik vreselijk eng.

      Ik geef niet op. Never. Jij ook niet, meis. Volgende week gewoon weer proberen. Je kan het. XXX

      • Angst is het ergste… We moeten proberen ons daar niet door te laten leiden.. Maar bij bepaalde zaken zo moeilijk.. Ik heb lang gewacht het laatste puntje aan te pakken, en als ik er alleen al aan denk of over schrijf dan voel ik de paniek, angst en onrust vanbinnen al borrelen

  • Keuzes blijven lastig, vooral als je eigenlijk even het liefst bij de hand genomen wordt. Even iemand die jou helpt en laat geloven dat alles goed komt… Helaas werkt dat niet zo. Mijn psycholoog zei destijds direct tegen mij dat ik een wonderen van haar moest verwachten; ik moest het zelf doen en zij zou mij langs de rand begeleiden. Dat was best hard, maar zo is het wel.
    Als schematherapie nu echt niet goed voelt, stop er dan mee. Of, neem dubbele sessies als dat mogelijk is. Volg je gevoel Marion. En als je wilt huilen, is daar niets mis mee, dus gooi het er vooral even lekker uit!
    X

  • Dit zijn van die momenten dat ik weer erg van alle systemen in Nederland baal. Het systeem van het UWV, maar net zo goed het zorgstelsel, waarbij je maar in een bepaalde behandeling moet passen om een vergoeding te krijgen. Ik zou je op dit moment maatwerk gunnen, waarbij naar de wisselwerking tussen fysiek en psychisch wordt gekeken. Lieve Marion, geef de moed niet op. De herkeuring is pas over een jaar. Laat je daar alsjeblieft nu niet gek door maken. Probeer te kijken naar wat je nu nodig hebt en of je dat voor elkaar kunt boksen. Misschien is er iemand die je kan helpen te kijken naar de mogelijkheden, zodat je niet al je energie daarin hoeft te stoppen? Ga maar staan voor jezelf, hoe moeilijk dat ook is. Sterkte!

  • Ik heb een hele fijne psycho motorische therapeute gehad, wel even gezocht tot ik de juiste had. Zij heeft me weer een beetje laten voelen. Niet meer denken maar voelen
    Moeten niet denken aan schematherapie. Ik wil niet zoveel meer in mijn hoofd, analyseren, ik vind het niet zinvol meer. Het gemaal is er de hele dag. Ik wil juist rust.
    Daarom doe ik nu iedere dag simpele yoga en mindfullness, en 1 keer in de week in een groep, dat werkt voor mij beter dan alle gelul van de afgelopen jaren bij elkaar.
    Zet um op!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s