Please cross the line if you have ever been a child

child-541865_1280

Het is later dan normaal. Bijna 8:00 uur. Ik heb onrustig geslapen. Veel gedroomd en dat komt omdat ik gisteravond de eerste aflevering van “Als je me echt zou kennen” teruggekeken heb. De allerlaatste vraag van het onderdeel “Over De Streep” zorgde ervoor dat ik volledig brak.

Please cross the line if you have ever been a child. Hoe pijnlijk kan een vraag zijn en hoe pijnlijk was het om te zien dat er een aantal mensen niet over de lijn stapten. Had ik daar gestaan, dan was ik ook blijven staan. Ik wist niet dat er zoveel pijn en verdriet in mij zat om die reden.

Tijdens het programma worden volwassen mensen uitgedaagd om hun boosheid te tonen. Het maakte veel los. Bij de deelnemers, maar ook bij de kijkers thuis. Ook bij mij. Er zit veel woede in mij. Om vroeger en vooral dus om het feit dat ik nooit kind ben geweest. Nooit kind heb kunnen zijn, omdat ik op de lagere school al het uiterlijk, de lengte en het gewicht van een volwassene had.

Ik ben boos, omdat ik nooit kind heb kunnen zijn. Ik ben boos, omdat ik vanaf mijn zesde pillen moest slikken en iedere drie maanden naar het ziekenhuis moest. Ik ben boos over wat er wél tegen me gezegd werd door leraren en artsen: je bent te groot, je bent te zwaar, je praat te weinig, je praat te onduidelijk, je groeit te snel, je ogen zijn slecht. Ik ben boos over het feit dat diezelfde leraren en artsen nooit aan mij gevraagd hebben waarom ik niet praatte. Hoe het voelde om te groot, te lang en te dik te zijn. Hoe het voelde om overal buiten te vallen. Ieder grafiekje, ieder statistiekje. Ik ben boos, omdat ik niet op een normaal stoeltje kon zitten. Dat ik een aparte tafel kreeg. Dat ik niet op het klimrek mocht omdat ik te groot, te lang of te zwaar was. Ik ben boos dat er niet gevraagd werd waarom ik zo onduidelijk praatte, maar dat ik naar logopedie werd gestuurd. Dat ik een pleister op mijn oog moest, omdat ik een lui oog had. Dat ik vier verschillende beugels kreeg en niet kon slapen van de pijn. Ik ben boos, omdat ik nu weer terug bij af ben, inclusief een dode tand. Ik ben boos, omdat dat de reden is waarom ik nu op foto’s angstvallig mijn mond dichthoud. Ik ben boos, omdat ik als klein meisje inwendige onderzoeken kreeg waar ik doodsbang voor was. Ik ben boos dat er geen goede begeleiding was voor mij, mijn ouders en mijn zus. Ik ben boos dat er niet naar mijn moeder geluisterd werd toen ze op school vroeg of ze mij alsjeblieft als kind wilde behandelen en niet als semi-volwassene. Ik ben boos, omdat ik zo vaak werd uitgescholden. Dikzak. Vetzak. Lange. Hazebek. Lelijkerd. Lomperd. Ik ben boos, omdat er werd gevraagd

of ik van een andere planeet kwam.

Fuck al die mensen. Fuck de hele wereld en hun hokjes en hun ideaalbeelden. Fuck de media die kinderen meegeven wat wel en niet goed is en wat mooi en lelijk is. Fuck de mensen die zeggen dat het allemaal wel meevalt. Dat ik beter voor mezelf op had moeten komen. Dat ik zelf hulp had moeten vragen. Ik was verdomme een kind! Of tenminste, dat had ik moeten zijn.

Als je de uitzending “Als Je Me Echt Zou Kennen” terug wilt zien, klik dan hier

Plogchaos: Dag 4 komt later vandaag online. ♥

104 thoughts on “Please cross the line if you have ever been a child

  1. Ik ben boos omdat ik een pleister op mijn oog droeg omdat ik een lui oog had (ben jij er ook aan geopereerd? ik toen ik 4 was). Ik ben boos omdat er voor mij een stoel en tafeltje uit de kleuterklas werd gehaald. Ik ben boos dat er als baby geen kleding voor mij was, dat mijn moeder poppenkleertjes voor mij kocht en dat mijn oma verder kleren maakte. Ik ben boos omdat ik de oude kleding, de afdankertjes, kreeg van de jongere zusjes van mijn klasgenoten. Ik ben boos dat ze bij het consultatiebureau (en later de schoolarts) altijd zeiden dat ik meer moest eten. En dat het er dan weer uit kwam omdat het teveel was. Ik ben boos omdat ik niet in de achtbaan mocht of voorin de auto mocht zitten. Dat ik altijd overal tussen gepropt werd, want dat past altijd, maar gesandwichd worden tussen volwassen mannen… Ik ben boos op het gepest worden, de driftbuien die ik later kreeg en het bange grijze muisje dat ik uiteindelijk werd.

  2. Je hebt alle recht om boos te zijn. Redenen genoeg. Als je zo’n slechte start krijgt in het leven, is het niet verwonderlijk dat je het ook als volwassene moeilijk hebt.
    Zo’n programma bekijken kan veel boven brengen. Ik ben er vaak toch ook even niet goed van terwijl ik er naar kijk en vaak nog even erna.

  3. Ik ben boos omdat ik buiten werd gesloten, voor dikzak uitgemaakt, geschopt en geslagen door jongens. Ik ben boos dat ik nooit kind heb kunnen zijn, voor mijn ouders heb moeten zorgen, altijd op mijn tenen heb moeten lopen, het nooit goed genoeg was. Ik ben boos dat mijn ouders mij niet serieus namen toen ik zei dat ik een bril nodig had en daardoor een jaar niet goed kon zien en de leraar mij toeschreeuwde ben je blind ofzo. Ik ben boos dat ik me nooit ziek mocht melden van mijn vader, terwijl ik echt ziek was. Dat hij me niet vertrouwde. Ik ben boos dat ik altijd als laatste werd gekozen voor gym en dat ik zo veel angst heb moeten doorstaan voor elke gymles. Ik ben boos dat mijn ouders mij niet leerde fietsen, het opgaven en het heb moeten leren van een vriendinnetje toen ik 8 was. Ik ben boos dat ik nog nooit een zwembad van binnen had gezien totdat ik op schoolzwemmen ging. Vervolgens verrot ben gescholden door de zwemleraar, omdat ik te bang was en uiteindelijk zonder diploma’s mezelf heb moeten leren zwemmen. Ik ben boos dat ik nooit iemand mee mocht nemen naar huis, nergens aan mocht komen en mijn drinken in de keuken moest drinken, omdat ik anders zou kliederen. Ik ben boos dat ik nooit op de bank mocht zitten. Ik ben boos dat ik als kind alleen maar junkfood te eten kreeg elke dag, de gehele dag door. Ik ben boos dat ik de afwas elke dag alleen moest doen en mijn ouders voor de tv zaten. En zo kan ik nog uren doorgaan.

    Voor jou hartjes Marion.

    Xx

    1. Ooh lieve Altijd Angelique! Dikke knuffel en hartjes! Wat herken ik hier veel in zeg! Het niet kunnen fietsen tot ik 10 was, geen zwemdiploma, het complete huishouden doen toen ik 12 was.
      En Marion ook voor jou een hele hele dikke knuffel en hartjes!
      (Ik heb gisteren de uitzending ook teruggekeken en er ging een beerput open. Ik ga nu even in een hoekje huilen en tegelijkertijd liefde naar jullie sturen en me bedenken dat ik niet alleen aan die kant van de streep sta ❤ )

  4. ❤ ❤ ❤ en zo veel meer…. ik ben nu boos op wat de maatschappij en alle onwetende nitwits jou ooit hebben aangedaan. Die kleine Marion is duidelijk nog ergens aanwezig, wees lief voor haar! Stop haar niet weg! Huil al je kindertranen, vandaag, morgen, voor mijn part de rest van het jaar. Gooi iets kapot. Mocht je er ooit aan toe zijn, het aandurven of wat dan ook, dan kan ik je echt vanuit het hart een heel lieve en bijzondere vriendin aanraden om daar eens contact mee op te nemen: Sharon Kersten. Heel veel liefs & knuffels!

  5. Ik ken het programma en ik vind het heel goed. Wat pakkende geschreven. Ik ben het helemaal met je eens. Sommige dingen herken ik ook wat je schrijft… Soms is de juiste begeleiding en steun ver te zoeken. Hele dikke knuffel!

    1. Tegenwoordig is het gelukkig wel wat beter. De signalen lijken eerder opgepakt te worden. Alleen jammer dat ze de hulpverlening vervolgens weer zo ingewikkeld maken en aan banden leggen… Thanks. X

  6. Geen woorden voor, ik zit hier met tranen in m’n ogen. Het is soms zo oneerlijk verdeeld in de wereld. En ik haat mensen die zeggen dat het allemaal wel meevalt. Hoe kunnen zij dat nu weten? Hoe vreed kunnen mensen toch ook zijn. Je hebt alle reden om boos te zijn.. Ik denk aan je… en heel veel liefs.

  7. Ik ben boos omdat jij geen kind hebt kunnen zijn. Je mag er zijn met alles wat er is. Toen en ook nu. Schreeuw maar, wordt maar kwaad en laat de tranen maar stromen. Het hoort allemaal bij de verwerking. Het zal je altijd blijven raken, maar er komt een dag dat jij het een plekje kunt geven. ♥

  8. Idd, fuck ze allemaal. En diep van binnen wens ik al die k**mensen toe dat ze zelf aan den lijve ondervinden hoe het voelt om zo toegesproken te worden.

  9. De aflevering is bij ons ook uitgezonden geweest,…en niet voor mezelf brak ik, ik heb geluk gehad de pijn om te buigen,…..maar wel voor mijn zoon, die niet in de rij past, waar we niet de juiste kanalen voor vinden omdat we overal tegen een muur botsen, bang dat hij ook een negatief zelfbeeld zal krijgen omdat hij heel goed beseft dat hij anders is,…..ondanks mijn moeite om alles positief om te buigen,……en hem te omringen met de beste zorgen,….en te vechten als een leeuwin,…..maar ik zie ook in zijn ogen de pijn,…..wees boos en schreeuw het uit,……en maak er dan je kracht van!!!

    1. Ik ben geen ouder, dus kan me niet voorstellen hoe het is om dit bij je kind te zien. Ik kan me wel voorstellen dat je er alles aan doet om er een positieve draai aan te geven en misschien, misschien moet je dat een keer niet doen. Dat bevestigt misschien wel nog meer dat het niet oké is hoe hij is. Misschien moet je een keer samen met hem boos zijn, huilen en roepen dat het kut is om anders te zijn. Je bevestigt hier niet mee dat hij anders is dan anderen, maar dat het oké is om te zijn wie hij is. Lijkt me moeilijk om die pijn bij je kind te zien. Sterkte. X

      1. De fase, boos, huilen, roepen hebben we al gehad :-), ontkenning ook, nu is het aanvaarden en de beste keuzes maken, iets wat op me weegt, omdat ik ze alleen moet maken,….maar we proberen het als uitdaging te bekijken ipv probleem,….en als hij gelukkig is, dan ben ik al in alles geslaagd!

    2. En hoe zeer het ook doet; je kan de strijd niet voor hem winnen, lieverd. Dat zal hij gedurende zijn leven zelf moeten doen. Geef hem vertrouwen, dat zal hem sterken. X

  10. Ooh Marion, iK moet van je blogpost huilen. Ik ben ook boos omdat ik een lui oog heb gehad. Er werd niets aan gedaan, volgens mijn ouders was het geen ziekte maar een schoonheidsfoutje. Op mijn 16de was ik zo kapot van het pesten, dat ik zelf huilend naar de oogarts ben gegaan en het recht heb laten zetten. Ik ben boos omdat ik niet goed kan horen, lag niet aan mijn oren, ik luisterde gewoon niet en was een slome(volgens kinderen, docenten en ouders)
    Totdat ik bij de schoolarts kwam en die en zei:”mevrouw uw dochter hoort het niet”
    Ik ben boos omdat mijn ouders altijd ruzie maakten en ik daar heel bang van werd. Ik ben boos omdat ik jaar in jaar uit getreiterd werd, omdat ik niet goed was in gym, een schele was, een slome, een vetzak, een lelijkerd, ik nooit iets goed kon doen bij mijn ouders, ze mij voor hoer uitmaakten toen ik een tweede gaatje in mijn oren liet schieten, boos om ach zoveel.

    Ik voel de pijn Marion, de pijn die door je ziel heen snijdt en het leven zo moeilijk heeft gemaakt.
    Maar….je bent ontzettend sterk en jank het eruit.
    Ik vind dat je zoveel lef hebt om het met ons te delen. Misschien een dooddoener, maar je staat niet alleen en je bent een geweldig mooie vrouw, van binnen en van buiten.xxx
    .

  11. Pfoe pfoe, heftig! Maar wat duidelijk en eerlijk omschreven. En ik onderschrijf wat jij op het laatst duidelijk maakt: fuck die mensen want je hebt groot gelijk. En ik? Ik ben blij dat ik jou ken!

  12. Wauw, dat raakt bij mij ook even een gevoelige snaar. Veel dingen zijn herkenbaar, ook dat leerkrachten niet opkomen voor de kwetsbare kinderen, maar net gaan meedoen met de mensen die oordelen.
    Wat moet dat allemaal vreselijk voor je zijn geweest, dat mensen je niet accepteren zoals je bent. Het zijn geen zaken waar jij iets aan kon doen toen… Jij was niet de oorzaak van het feit dat je buiten hun ideaalbeelden viel. Het ergste is dat kinderen ook zo onderhevig zijn aan dit soort kritiek. Ze worden belast voor de rest van hun leven. En dan vraag ik mij af: beseffen die mensen eigenlijk wel wat ze hun kind aandoen?
    Toevallig zag ik gisteren ook een programma waar mijn haren van overeind gingen staan, over de psychiatrie. Natuurlijk is dat nog een niveau erger, want de dame die ze interviewden heeft weinig hoop op een leven buiten de psychiatrie. Haar aandoening was echter ook ‘veroorzaakt’ door de acties van anderen. Het doet me ook een stuk aan jouw verhaal denken: je leven wordt belast. En op het einde van de rit ben je dan een profiteur of lui, terwijl jij niets kan doen aan het feit dat je een ‘gebrek’ hebt (sorry voor de ongelukkige woordkeuze)

    Een heel dikke knuffel voor jou, lieve Marion. Omdat je een mooi mens bent, niet ondanks maar net dankzij alle kleine kantjes…

    1. Altijd heb ik gedacht dat ik me niet moest aanstellen. Dat schelden geen pijn doet. Dat het maar woorden waren. Ik begin nu in te zien hoe erg het was en nog belangrijker inderdaad: de gevolgen in mijn verdere leven zijn gigantisch. Ik heb dat zelf onderschat. Het werd door anderen onderschat. Ik ga nu vechten voor een leefbaar leven en duidelijk maken dat als ik iets NIET ben, dat het een profiteur is of een lui wezen.

      Thanks, Saar. X

  13. Dikke knuffel voor jou … je hebt alle recht om boos te zijn!
    Ik ben boos … niet om mezelf, gelukkig niet! Ondanks dat ik als kind al regelmatig depressief was, heb ik kind kunnen zijn. Dat mijn ouders het nooit (h)erkend hebben is vervelend, maar het is nou eenmaal zo. Dat een paar klasgenoten mij pestten in de tweede is niet vergeten, maar gelukkig (voor mij! omdat het rust geeft) wel vergeven. Ik ben boos om de kinderen zoals jij er een was, die door gedrag van volwassenen geen kind konden en mochten zijn. Jij, maar ook mijn man was zo’n kind … Ik ben boos op zijn ouders, zijn moeder die haar flessen wijn en port belangrijker vond dan een moeder zijn voor haar kind, zijn vader die altijd alles van haar geslikt heeft en die nooit voor zijn zoon is opgekomen, die hem pas nog voor nazi en weet ik veel wat uitmaakte, omdat mijn man ervoor koos te gaan leven in plaats van contact met zijn moeder te proberen houden. Boos op zijn veel oudere broer en zus, die het huis uitgingen en niet naar hem omkeken toen hij klein was, en die hem (en ook mij, want als ik met hem getrouwd ben, ben ik vast ook niet helemaal bij mijn verstand) nu als een soort gekke eppie zien die niet zijn eigen keuzes kan maken. Boos omdat we allemaal wel iemand zijn óf kennen die nooit kind had kunnen zijn …

    1. Oh Jantine, wat vreselijk om te lezen wat betreft je man. Ik had tenminste nog liefdevolle ouders die alles deden en probeerden om mij een veilige thuishaven te geven. Wat moet het zwaar geweest zijn voor hem. Kan me heel goed voorstellen dat je daar vreselijk boos over bent. Bedankt voor het delen. X

  14. Ik merkte gisteren al op Twitter dat je geraakt was door het programma en ik ga het zeker terugkijken. Bij jou is zó duidelijk hoeveel invloed je jeugd heeft gehad en nog steeds heeft. Bij mij is het veel minder duidelijk. Eigenlijk sta ik nu pas (43 jaar) aan het begin van mijn zoektocht. Eigenlijk weet ik niet eens of ik wel boos ben op iets of iemand (lekker vaag). We zijn ongeveer in dezelfde tijd opgegroeid en je vraagt je toch af waar die hele GGZ wereld was toen we hem nodig hadden. Kinderen kan je niet kwalijk nemen dat ze soms hard en gemeen zijn, maar al die lompe volwassenen?!?

    Je hebt inderdaad alle recht om boos en verdrietig te zijn en misschien is het toelaten en uiten ervan wel de sleutel tot je herstel. Je bent echt een fijn mens en je verdient zoveel beter. ❤

    1. Ik neem het die kinderen wel kwalijk. Ik was ook een kind; het is nooit in mij opgekomen om anderen kinderen uit te schelden, te vernederen, te schoppen of te slaan. Oh hell yeah, ik neem het ze wel degelijk kwalijk.

        1. Heel snel denk je aan hele kleine kinderen, maar die opmerking ”kom jij van een andere planeet” werd gezegd toen ik 16 was, door een jongen die 17, dus bijna “volwassen”, was. Maar ook kinderen van 8 of 10 weten dondersgoed wat ze doen. Ze zijn zich echter niet bewust van de extreme gevolgen die het kan hebben en dát neem ik ze dan ook weer niet kwalijk.

  15. Altijd als ik verhalen hoor of zie verbaas ik me weer dat volwassenen zo gemeen kunnen zijn en niet voor hun kind opkomen.

    Zeker als je zelf een fijne en liefdevolle jeugd hebt gehad kunnen tegenslagen van anderen je zo raken.

    1. Mijn ouders hebben gevochten voor mij. Mijn moeder zat in de ouderraad en heeft zo vaak gevraagd en gesmeekt of ze alsjeblieft mij als een kind wilde behandelen niet als een semi-volwassenen. Wij als heel gezin hadden hiervoor opgevangen moeten worden. Ik heb gelukkig ook een hele fijne en liefdevolle kindertijd gehad, maar wel binnen de muren van ons huis.

  16. Ook ik ben boos, niet voor mezelf maar hoe jij en al deze lieve mensen hierboven behandeld zijn door anderen. Dat een aantal geen kind hebben mogen zijn.

    En er zal jammer genoeg weinig veranderen. Want mensen blijven ideaal beelden hebben. Media zal ideaalbeelden uit blijven dragen je past in het hokje of je past er niet bij.

    Ik pas(te) niet in het ideaalbeeld en ook ik werd als klein kind en tiener wel eens getreiterd maar ik mag mijn handjes dichtvouwen dat ik nooit heb ervaren wat jij hebt ervaren.

    Ook ik had vrij snel de lengte van een gemiddelde volwassene op mijn 10 of 11e zat ik al rond de 1.80 was een rustig kind en raakte in paniek wanneer mensen dingen aan mij vroegen. Ik was laat met alles in groep 4 kon ik pas veters strikken in groep 5 kon ik pas fietsen zonder zijwieltjes en op mijn 12e had ik pas mijn eerste zwemdiploma

    Het wordt tijd dat het ideaalbeeld verdwijnt, het richt alleen maar schade aan. En ik vind dat ouders leerkrachten maar eigenlijk iedereen die opmerkt dat iemand gepest wordt buitengesloten wordt of wat dan ook zijn ogen niet sluit maar actie onderneemt.

    Lieve Marion, ik vind het verschrikkelijk dat je nooit kind hebt mogen zijn dat je alles hebt moeten doorstaan, ik heb respect voor jou hoe moeilijk het ook is en hoe moeilijk het ook zou worden. Je bent echt een mooi mens. Vergeet dat niet.

    Dikke knuffel ❤️

  17. Boos.. Laaiend zou een beter woord zijn denk ik. Niet zo gek dat je nu problemen hebt, je jeugd is zooooo bepalend voor je hele leven. Je hebt een waardeloze start gehad. Is een dagje boksen/tegen een boksbal slaan niet iets voor jou? Alle woede er uit? Met een hamer een dagje dingen stuk slaan? Ik heb wel eens gehoord van een therapeut/psygolodinges die dat deed met zijn patienten. Werkte goed voor de persoon die dat vertelde. Verder ben jij de persoon die je wilt zijn, en niet de dingen die mensen je genoemd hebben. Ik wil je weer dat boek aanraden, Tommy heeft er zoveeeeeel aan gehad, maar ik weet dat je dat liever niet wilde ivm artsen enz. Maar ik zeg t lekker toch weer tegen je. Knuf!

  18. Goed dat je kunt je hart luchten. Kijk echter niet teveel naar het verleden, daar kun je toch niets meer aan doen. Vooruit kijken, met opgeheven hoofd, en vooral van jezelf houden zoals je nu bent, want je bent prachtig!

  19. Wat zijn mensen soms intens gemeen. Ik heb een klein stukje gekeken en ook dit betreffende stuk. Ik zou ook blijven staan 😢. Maar hoe moeilijk en zwaar ook en om welke reden dan ook, ik probeer maar vast te houden aan het dat we niet de enige zijn. Vreselijke dooddoener maar vooralsnog helpt het bij mij.

    Ik vind het bewonderingswaardig hoe goed je het hebt kunnen verwoorden.

    Knuffel..

    1. Nee hoor, geen dooddoener. Het is precies wat mij ook op de been houdt. Dankzij het programma, dat ik die anderen zag staan, met net zoveel pijn als ik heb, daardoor kan het er bij mij nu eindelijk uit. Het is zo belangrijk om te weten dat je niet de enige bent. ♥

  20. Echt erg he? Verschrikkelijk als je je innerlijke kind geen ruimte kon geven.
    Het de mond gesnoerd werd en letterlijk en figuurlijk gevangen zat.
    Ik zou die lijn ook niet over gegaan zijn. Je weet wel waarom denk ik.
    Goed dat er dieze programma’s zijn, het schud wakker.

    1. Ik weet inderdaad een klein beetje van jouw verhaal. ♥ Het is echt goed dat er dit soort programma’s zijn. Ik kan ook niet wachten om de rest te gaan kijken.

  21. kippenvel, weet verder even niet goed wat ik moet zeggen..
    het roept bij mij de vraag, wat zouden mijn kinderen doen omdat ik soms denk dat ik door alles wat er gebeurt heb ze veel minder kind konden zijn dan zou horen..
    Ik had het programma graag gezien, maar puber moest voetbal kijken…
    Ik ga het zeker nog terug kijken

    1. Je kan het ze vragen. Dan weet je in ieder geval dat je ze daarin niet tekort doet. Het is moeilijk om te praten met je ouders, zeker als je puber bent, maar soms is enkel de vraag al genoeg voor ze om te laten weten dat je er bent en dat ze bij je terecht kunnen. ♥

  22. Ik voel je boosheid en je verdriet dwars door mijn beeldscherm heen. Het wordt zo makkelijk gezegd: “kinderen moeten gewoon kind kunnen zijn”. Ik heb er tot een paar minuten geleden nooit bij stil gestaan wat voor effect het op een kind, en later op een volwassene, kan hebben als je geen kind kunt zijn zoals andere kinderen. Wat moeten jij en je ouders je ontzettend verdrietig, eenzaam en kwetsbaar hebben gevoeld 😦 Dikke knuffel!

    1. Het lijkt nu pas tot me door te dringen ook. Tot nu heb ik altijd gedacht dat ik me niet zo moest aanstellen. Nu pas geef ik toe hoe zwaar het echt was en ik denk dat ik daardoor nu misschien ook weer verder kan. X

  23. Heel erg mooi geschreven en goed dat je op deze manier je boosheid uit. Hopelijk helpt dat je een klein beetje verder. Ik kan ook oprecht begrijpen dat je boos bent om deze dingen, sterker nog, ik kan hier zelf boos om worden. Dit heb jij absoluut niet verdient!
    Zelf zou ik ook zo’n lijstje kunnen maken. Hoewel ik er eigenlijk niet meer boos om ben en alles voor een groot deel wel een plekje heb kunnen geven.

  24. Prachtige post… zoveel gevoel. Gevoel dat er mag zijn! Ik vind over de streep ook confronterend omdat er bij mij ook heel wat dingen fout zijn gegaan of nog scheef zitten. Ermee om leren gaan, het gevoel een plek kunnen geven zonder het je te laten overnemen of weg te schuiven is denk ik het best, en dat is niet makkelijk. Erg mooi!

    1. Echt heel moeilijk om die tussenweg te vinden ja. Precies wat jij zegt: je moet het je niet laten overnemen, maar je moet het ook niet ontkennen of wegschuiven. Jij ook sterkte. X

  25. Je stuk raakt me.
    Marion…je bent een voorbeeld voor velen via je blog.

    Waarom denken mensen niet meer na. De gevolgen voor het slachtoffer zijn zo vreselijk.

    Sterkte en dapper dat je dit deelt

  26. Wauw. Heftig blogje, flink gepeperd. Ik zou denk ik midden op de streep staan. 1 been in, 1 been uit. Ik was kind, ben dat soms nog steeds, maar moest altijd tegen het gepest opboksen… Thuis was ik kind, maar buiten…

    Fijn hè, om alles even lekker van je af te schelden. Fuck them inderdaad!
    Knuff!

      1. Snap ik, het zijn ook allemaal lieve en mooie reacties. Ook reacties op elkaar, wat erg mooi is.
        Ze hebben gelijk trouwens; je bent een mooi mens. Niet omdat je ‘perfect’ bent, maar omdat je jezelf steeds meer durft te laten zien en steeds meer accepteert. Je bent een inspiratie Marion, een voorbeeld van doorzettingsvermogen, hoop, en optimisme als alles tegen lijkt te zitten.
        X

  27. Fuckefuck!!! Ik ben ook boos!!
    Wat een klote maatschappij hebben we toch…. Ja, dat vind ik echt. Tuurlijk zijn er mooie dingen. Maar vraag me soms werkelijk af wat voor idioot ik ben geweest om kinderen op deze aardkloot te zetten?? Mijn hart gaat uit naar een ieder die nooit (helemaal) kind heeft kunnen zijn ❤ Ik weet hoe het voelt. Laten we lief zijn voor elkaar.

  28. Ik ga zeker even terug kijken later vandaag, en ik lees jouw verhaal, ik lees voor een deel mijzelf als kind, te dik, groot, maar niet te groot, wel groter dan de rest van de klas, maar dat pesten…. en opmerkingen, mijn moeder heeft ook heel erg moeten trekken en het is haar gelukt, met tranen, met boosheid misschien, maar als kind, heb ik gelukkig ondanks dat alles gewoon kind kunnen zijn en besef ik alleen maar, hulde aan mijn moeder vooral die dus vele gevechten heeft geleverd met medici maar ook met bepaalde leraren…. Ik ben innig dankbaar, en dat kan ik nu zeggen omdat ik het besef dankzij jouw verhaal.

    ❤ ❤ ❤

  29. Sprakeloos! Na een tijdje denken en nog is lezen van je stukje, kan ik alleen zeggen dat ik sommige delen herken. Het er niet bij horen, uitgemaakt worden voor alles en nog wat. Mensen die dingen zeggen wat je pijn doen, ze beseffen zelf niet als ze iets zeggen dat dat je zo raakt. Dikke knuffel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s