Vragen zonder antwoorden

Sunrise960

Er zat een kant en klaar artikel in mijn hoofd. Een goed artikel, al zeg ik het zelf. Over het uiten van emoties naar je omgeving, ook als die heel erg negatief zijn. Ik bedacht me echter dat het beter was om eerst even de vragenlijsten voor therapie in te vullen. Je voelt ‘m al aankomen; het artikel wat in mijn hoofd zat is nergens meer te bekennen. Nou, daar zit ik dan.

Eens in de twee, drie weken vul ik een vragenlijst in voor therapie. Dit zijn vragen over hoe ik mij voel, zowel geestelijk als lichamelijk. Ben ik angstig of somber? Ben ik in staat mijn werk of dagelijkse taken zonder problemen uit te voeren? Denk ik regelmatig aan de dood of aan zelfmoord?  Al dat soort dingen. De vragenlijsten zijn lang. Je bent iedere keer minimaal een half uur bezig.

Bijna altijd als ik aan de vragenlijsten begin, heb ik het idee dat het best wel goed met me gaat. Totdat ik de vragen daadwerkelijk ga beantwoorden. ”Gaat u ontmoetingen met anderen uit de weg?” Oeps. “In welke mate bent u angstig tijdens het uitvoeren van dagelijkse dingen?” Uh, nogal. “Heeft u de afgelopen week aan de dood of over zelfmoord nagedacht?” Eerlijk? De antwoorden zetten mij iedere keer weer met beide benen op de grond. Zoveel dingen zijn voor mij gewoon geworden. Met regelmaat bespreek ik iets met iemand en hoor ik mijzelf zeggen: “Maar dat heeft iedereen toch wel eens?” Uh nee. De meeste mensen voelen geen vervreemding van zichzelf tijdens telefoongesprekken. De meeste mensen fantaseren over een vakantie op Hawaï en niet over de dood.

Aan de ene kant zijn die vragenlijsten heel vervelend om in te vullen. Het wordt zo ontzettend duidelijk op zo’n moment dat het absoluut (nog) niet goed met mij gaat. Aan de andere kant is het ook wel goed voor me. Vorige week had ik de kolder in de kop. Voelde ik me een paar dagen zo goed, dat ik me letterlijk afvroeg waarom ik in vredesnaam mijn werk ben kwijtgeraakt. Vul even een vragenlijst in en het is je allemaal in één klap weer duidelijk. Die vragenlijsten zijn dus niet alleen belangrijk voor mijn behandelteam, ook voor mijzelf zijn ze heel erg zinvol.

Het is ingewikkeld. Ik ben al heel lang psychisch niet in orde en sommige gedachten en gedragingen zijn voor mij ondertussen normaal geworden. Sterker nog, sommige dingen heb ik nooit anders gedaan. Die doe, denk en voel ik mijn hele leven al op deze manier. We hebben allemaal bepaalde trekjes. De één is snel somber, de ander is nerveus aangelegd en weer een ander heeft sterke autistische trekjes. Het is allemaal geen probleem, totdat ze je gaan beperken in het dagelijks leven. Je wordt ziek, komt als het ware aan de zijkant van de samenleving te staan en wordt niet meer dagelijks geconfronteerd met het feit dat wat jij denkt, voelt en doet niet naar de maatstaven is van deze huidige maatschappij. Ik ga me daardoor echter wel een stuk beter voelen. Die rand van de samenleving bevalt mij wel. Het is een stuk rustiger. Ik kan mijn leven op mijn manier indelen en niet zoals de maatschappij vindt dat het hoort. Ik wil hier graag blijven. Mag dat? Mag ik een leven leiden zonder al teveel angst en pijn? Heb ik niet lang genoeg geprobeerd om in het midden van die drukte overeind te blijven?

Het hebben van vragen geeft enorm veel rust, zodra je stopt met zoeken naar de antwoorden. ♥

About the Author

Posted by

28 Reacties

Voor een deel is het ook wel goed denk ik, dat je je eigen situatie als redelijk normaal gaat beschouwen in plaats van continue een ‘crisisgevoel’ te hebben. Het is wel rustiger. Aan de andere kant is je bewust zijn van je klachten ook wel weer de enige weg vooruit, denk ik. Moeilijk om daar balans in te vinden.

En verder wens ik je een fijne maandag 🙂

Een stuk acceptatie is heel erg belangrijk. Het risico is inderdaad dat je passief gaat worden en dat is iets wat ik echt niet wil. Die balans ja, die is zo moeilijk te vinden. Dank je. Jij ook.

Die laatste zin komt wel even binnen… Maar je hebt wel gelijk, ik schrijf hem op voor mezelf!

Trouwens heel herkenbaar het gevoel na een vragenlijst invullen… Ik heb er nog 1 klaar staan in mijn mailbox maar ben het nogal aan het uitstellen 😉

Het is gelukkig niet meer zo dat ik me er rottiger door ga voelen. Dat had ik in het begin wel heel erg. Dan werd ik er echt moedeloos van. Succes met het invullen!

Als er antwoorden zijn is het wat anders. Dan wil ik die methode ook nog wel eens gebruiken. Niets mis mee. Zolang je jezelf of anderen daar niet tekort mee doet natuurlijk.

Ik heb dat dus totaal niet met het invullen van vragenlijsten. Misschien omdat ik ze zelf honderden keren door anderen heb laten invullen en heb geanalyseerd. Het was mijn werk. Als ik zo’n vragenlijst invul heb ik het idee dat het niet over mijzelf gaat, denk ik. Niet echt de bedoeling geloof ik.
De zijkant van de samenleving, tsja, het liefst wil ik daar juist van weg. Ik begrijp jouw standpunt wel heel goed. En ik gun het je absoluut.
Ondanks alles heb je alsnog een mooi stuk geschreven. 😘

Dat lijkt me inderdaad niet echt de bedoeling, want is de uitkomst dan wel realistisch?
Wie weet ben ik er ooit ook weer aan toe om die drukte in te gaan. Ik vermoed echter dat het mijn lichamelijke conditie is die dat niet vol gaat houden. Daar is simpelweg weinig aan te doen.
Thanks. X

Eigenlijk zeg je dus: accepteer je situatie. Ik denk dat acceptatie heel veel voor de rust in je hoofd kan doen. Dat is met alles zo. Soms als ik een dagje chagrijnig ben bijvoorbeeld, denk ik weleens heel bewust: ik ben gewoon chagrijnig, dat mag. En dan voel ik me meteen beter…

Bijzonder eigenlijk dat een vragenlijst je zo met je neus op de feiten drukt…
Door deze vragen eerlijk in te vullen zie je dus hoe het echt met je gaat…
Je weet het wel… Maar dan wordt het zo zichtbaar. Anders kan je het nog soort van verzachten. Of je ziet maar 1 probleempje…. Terwijl als je het zo allemaal bij elkaar ziet… Heftig hoor.
Nogmaals ik heb echt diepe bewondering voor je dat dit zo deelt.
Ik vind dat zo knap.
Ik deel mijn verhaal over kanker. Maar kanker is iets waar iedereen soort van begrip voor heeft. Waar bijna iedereen op de één of andere manier mee te maken heeft of heeft gehad.
Daardoor is het zoveel makkelijker om mee om te gaan.
Alles wat depressies en mentale ziekten te maken heeft zit nog zo in een taboe hoek. Ik weet het is al veel minder een taboe dan het was. Maar toch zijn de oordelen en vooroordelen nog zo aanwezig.
Daarom bewonder ik je zo. En ben ik blij dat je het allemaal zo deelt.

Echt heel erg bedankt. Het klopt wat je zegt. Bij ons op het werk ging het ook zo; iemand kreeg kanker en er gingen overal deuren open. Iedereen had begrip. En hoe logisch en nodig dat ook is, ik heb stiekem wel eens gedacht: Had ik verdomme maar…. Natuurlijk geen reële gedachten en natuurlijk heb ik die zin zelfs in mijn hoofd nooit af durven maken, want de strijd die jij, mijn vader en vele andere meemaken is gigantisch zwaar. Het is een lichamelijke én mentale strijd die je voorgoed zal veranderen. Ook dat is iets wat je pas echt begrijpt als je het zelf hebt meegemaakt. Beide verhalen zijn nodig en ik ben blij dat wij ze allebei op onze eigen manier met de wereld en met elkaar delen. Je bent echt een kanjer. X

Ik snap je wel hoor. Want het is echt zo… Overal is begrip. Niemand doet moeilijk. Of ik nu mijn reis annuleer, geld wordt zo terug gestort, of ik bel met mijn werk. Ik zeg bepaalde afspraken af. Of ik maak een keuze om iets juist wel te doen… Alleen maar begrip van iedereen. Als ik een pijntje of ongemakje voel bel ik de poli, en ik word dezelfde dag nog terug gebeld.
Alleen maar begrip.
En door dat begrip is het zoveel makkelijker. Alles wordt makkelijker.
En daarbij komt ook nog eens dat ik volledig zal herstellen.
Jij hebt te maken met onbegrip, vooroordelen en oordelen… En daarbij ook nog eens levenslang. Tuurlijk ga je ervoor dat het allemaal beter onder controle is. Maar volledige genezing…

Bij mij is het een korte periode in mijn leven… Wat straks met de jaren steeds meer zal vervagen… Naar de achtergrond zal verdwijnen.
Tuurlijk verandert het ziekzijn mij… Maar ik weet hoe het gaat… Over 10 jaar heeft niemand het meer over mijn kanker…
Terwijl jij over 10 jaar nog steeds op zal moeten passen of je niet in bepaalde valkuilen zal stappen.
Ik vind dat wel een heel groot verschil hoor!
Daarom: RESPECT!!
En blijf vooral alles delen… Want wat ik al eerder zei: ik leer er enorm veel van.
😘😘

Het is lastig maar men groeit er telkens weer meer naar toe om het te accepteren….
Maar het is moeilijker dan men denkt.
Het lukt niet 123…..
Je bent een vrolijke dame en geniet ook van de mooie dingen…..
Dus doe op de dagen wanneer je iets leuks wilt gaan doen dat ook.
Maar dat hoef ik je niet te vertellen.
Je doet het al.

Liefs en mooie avond Xoxo

Ik moet toegeven dat ik soms ook nare gedachtes hebben. Maar ze nemen niet de overhand in mijn leven. Ook heb ik een echte angst dat ik de mensen om me heen die ik graag zie ga verliezen. Door de dood, of door andere dingen. Je blog heeft me wel aan het denken gezet..

Erg mooie boodschap, niet is minder waar! Helaas zijn er af en toe vragen waarbij geen antwoord toch echt frustrerend is omdat het nodig is, maar dat terzijde. Die vragenlijsten zijn inderdaad een hele klus, maar indien ze goed zijn opgesteld inderdaad leerzaam voor zowel het team als jezelf! 🙂 (trouwens, elke blog die je zelf schrijft is goed genoeg voor degene denk ik altijd, uitgezonderd van de taalfouten gaat het om de boodschap en het ‘zelfgeschreven’ idee)

Mooie laatste zin! Ik heb het ook een tijdje gedaan, dat soort vragenlijsten invullen (in het kader van depressie). Ik werd er altijd steevast meteen depressief van. Ik hoop dat dat kant en klare artikel toch nog een keer uit je vingers komt… 😀 (vast wel!)

Mijn gedichtje van vandaag is vooral ook een metafoor. Ik vond hem wel bij jouw blog passen. Komt ‘ie:

Lente

Als het in de winter
Buiten koud en grijs is
Ben ik me niet bewust
Van wat ik mis

Maar nu de narcissen bloeien
En ik geniet van de warme zon
Vraag ik ineens af
Hoe ik daar zonder kon

Liefs!

Weet je dat ik mij heel erg herken in sommige delen van wat jij hebt geschreven? Zoals aan de zijkant van de maatschappij staan en je daardoor beter voelen omdat niemand bepaalde verwachtingen van je hebt.
Vragenlijsten invullen vond ik in de tijd dat ik in therapie zat altijd lastig. Dan dacht ik inderdaad dat het beter ging, maar dat bleek dus minder snel te gaan. Gewoon omdat je inderdaad aan je eigen gedrag wentel, het wordt normaal.
Mooie blog weer Marion! Stof om weer over na te denken voor mij. 🙂

dit ken ik,
trouwens ook dat er een complete blog in mijn hoofd zit en die uiteindelijk nooit het licht ziet..
Maar ik denk altijd dat het best okay gaat, tot ik vragen moet beantwoorden dan komt er toch meer negativiteit uit dan ik gedacht had…

Deze blog zet me aan het denken!
Die laatste zin, vind je dat niet onwijs moeilijk…?? het niet zoeken naar antwoorden?

Fijne dag!

Ik lees hier een grote mate van berusting. Knap! Iedereen heeft in meer of mindere mate wel ergens last van, maar het zit hem er inderdaad in of iets je beperkt of niet. Angst beperkt jou, het beperkt mij soms ook. Doordat het beperkt, is het een stoornis. Anders zou het gewoon irrationele angst zijn. Complex om te begrijpen, vooral omdat je nooit 100% in iemand anders leefwereld kunt komen.
Anyways, goed dat je erin berust. Stoppen met zoeken naar antwoorden, erg mooie afsluiter. X

Dat accepteren dat je grenzen nu eenmaal anders liggen dan het gemiddelde geeft rust. Ik begin eindelijk te leren om ‘nee’ te zeggen en ik hoef niet meer per se iedereen altijd te helpen. En guess what: de wereld draait gewoon door! No more Mr. nice guy! Op het werk, that is.

Waar ik moeite mee heb is of ik mag accepteren dat ik dingen vermijd. Social media is leuk en een veilige omgeving, maar social-in-het-echt is toch andere koek, dus ik vermijd heel veel. Is dat OK? Moet ik dan -net nu ik me iets beter voel- dat gevecht aangaan? Gaat me dat ooit iets brengen, of is het vooral weer om te voldoen aan de norm? Lastig…

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: