The Walk of Shame

IMG_20160128_072327

Vandaag is het zover. Ik ben officieel werkloos. Ik zit vanaf vandaag in de WIA. 100% afgekeurd voor werk tot januari 2018. Ik was dan ook zeer verbaasd toen ik gisteren te horen kreeg dat ik binnen vier weken een afspraak zou krijgen bij het UWV Werkplein om mijn re-integratiemogelijkheden te bespreken.

Ik kon mijn oren bijna niet geloven toen ik gisteren contact opnam met het UWV. Op 3 maart j.l. had ik de beschikking van de WIA uitkering ontvangen. Een toekenning tot en met 4 januari 2018. Vlak voor die datum zou ik bericht krijgen over wat er na die datum met mijn uitkering gaat gebeuren. Wat echter ook in de brief stond, was dat het UWV mij zou gaan begeleiden bij mijn re-integratie. Dat dit in een werkplan vastgelegd zou worden en dat ik daarom binnen vier weken een uitnodiging zou krijgen. Dat was een beetje verwarrend, maar ik besloot de brief af te wachten. Daar staat meestal duidelijk in uitgelegd waar het over gaat. Dan kon ik altijd alsnog contact opnemen.

Maar de brief kwam niet en omdat ik niet vanaf dag één al in de problemen wil komen, besloot ik, tegen het advies van iedereen in, toch het UWV te bellen. Ik wil niet klakkeloos alle verantwoordelijkheid bij het UWV neerleggen. Er is ook nog zoiets als een postkamer of postbezorging waar iets fout kan gaan. Dus ik belde. Ik legde de mevrouw uit dat ik vanaf morgen, vandaag dus, de WIA in zou gaan en dat er in de beschikking stond dat ik nog een afspraak zou krijgen, maar dat ik die afspraak niet had gekregen. De eerste reactie van de mevrouw was: ”Waar staat dat dan? Ik zie dat niet staan, hoor.” “Onder het kopje re-integratie”, zei ik. Het lijkt erop dat het woord “re-integratie” gelijk staat aan het woord “Werkplein”, want ze wist niet hoe snel ze me moest doorverbinden. Dat snap ik ook wel. Wie gaat re-integreren moet meestal op het Werkplein zijn. Alleen, ik ga niet re-integreren. Ik legde het nog een keer uit. “Ik ga de WIA in vanaf morgen. Ik moet op de afdeling ziektewet zijn, niet op het Werkplein.” Of ik een moment geduld had. Natuurlijk heb ik dat. “Ik ga u toch doorverbinden met het Werkplein.” Omdat ik er vanuit moet gaan dat zij het beter weet dan ik, laat ik mij doorverbinden.

“Ja, ik zie het hier staan, mevrouw. Het kan zijn dat er iets misgegaan is en dat het gewoon wat langer duurt.” Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Ik ga de WIA in. Ik ben 100% afgekeurd. Ik kan niet re-integreren. Ik voel de tranen omhoog komen. Mijn keel wordt dichtgeknepen. Gebeurt dit nu echt? Nog niet eens op dag één van mijn uitkering? Gaat het nu al mis? ”Maar, mevrouw, ik ga de WIA in. Ik kan niet re-integreren. Ik….” “Mevrouw, ik ga het nogmaals doorgeven. U krijgt binnen vier weken een uitnodiging. U moet gewoon even geduld hebben.” Ik kan niet meer. “Prima”, zeg ik. “Bedankt. Tot ziens.”

Natuurlijk weet deze mevrouw niet dat ik precies weet waar zij zit. Dat ik weet in welke hoek van het gebouw haar bureau staat. Dat ik me afvraag of er nog oud-collega’s van mij in haar buurt zitten. Dat ik weet dat ze zicht heeft op de draaideur en als ze iets verder kijkt, dat ze dan de kerk ziet. Dat ik weet dat als ze naar het keukentje loopt, ze mijn huidige collega’s tegenkomt die aan de andere kant van het Werkplein zitten. Natuurlijk weet zij niet dat ik een angststoornis heb. Dat het voor mij onmogelijk is om mij bij mijn oud-collega aan de balie te melden. Dat ik, als ik dat wel doe, zeer waarschijnlijk aangesproken ga worden door een stuk of dertig enthousiaste collega’s die mij al twee jaar niet gezien hebben. Dat ik niet weet of ik die Walk of Shame, want zo voelt het, wel kan maken. De draaideur door, de beursvloer over, me melden bij de balie. Mijn balie, want zo voelt het toch nog steeds. ♥

64 thoughts on “The Walk of Shame

    1. Ik wou dat het me lukte om me er geen zorgen om te maken, maar het idee dat ik straks die Walk of Shame moet maken, nekt me. Maar ik zal mijn best doen. Dank je wel.

  1. Oh, om je haren van uit je kop te trekken, zo frustrerend, dit soort fouten, aannames, ambtenarij, weet ik veel hoe je het moet noemen. Allemaal bedacht door mensen die er noot mee te maken hebben gehad en het waarschijnlijk ook nooit zullen meemaken. Klote voor je! Wel stoer dat je gebeld hebt. En als ik jou in gedachten over die beursvloer zie lopen richting ‘jouw’ balie, zie ik alleen maar een Walk of Fame. Liefs!

    1. Gaat niet gebeuren, die Walk of Fame. De angst is te groot. De ellende is dat niemand zich dat voor kan stellen. Daar loopt het ook iedere keer mis. Net als met dat telefoontje. Bedankt voor je bemoedigende woorden.

      1. Ik heb ooit een burn out gehad terwijl ik bij de Primafoon winkel werkte (nu KPN winkels). De manier waarop ik daar weg moest heeft er voor gezorgd dat ik niet meer door die winkelstraat durfde te lopen uit angst dat oud-collega’s mij zouden zien en iets zouden vragen. Ik begrijp jouw angst en wil je even een digitale knuffel geven. (ondertussen ben ik verhuisd naar een andere stad en hoef nooit meer door die winkelstraat).

    1. Wachten vind ik op zich niet zo erg. Als ik maar weet waarop ik wacht, dat vind ik belangrijker. Misschien vind ik ergens de moet deze week om nog een keer te bellen. X

  2. Dit is weer zo’n momentje dat ik hoop op een vind- ik- niet- leuk- knop. Ergens ook bizar hoe onzeker je kan worden van een brief. Snap het goed daar niet van. Maar al dat gezeur erbij maakt het er niet makkelijker op. Sterkte!

  3. Lieve Marion, staat in je CAO of andere wet- of regelgeving niet dat je mag kiezen voor een andere locatie binnen je regio? Ik neem aan dat jij niet de enige bent die als voormalig werknemer op locatie van je werkgever moet verschijnen wat je herstel niet ten goede komt. Ik hoop echt dat er een maas in de wet is waardoor jij deze walk of shame niet hoeft te gaan bewandelen, je hebt al genoeg te verduren gehad! Dikke knuffel!

  4. Jakkes wat een onzekerheid. Ik kan me ook goed voorstellen dat je niet zo graag je oud-collega’s op deze manier weer moet ontmoeten. 😦 Maar inderdaad, wat Anita zegt… Mag je niet ergens anders? Kusje!

    1. Die onzekerheid is het ergste ja. Want waarom nu weer een gesprek over re-integratie als ik 100% afgekeurd ben? Ik word daar zo nerveus van. Dat van Anita ga ik inderdaad uitzoeken. X

  5. O kak, kak, kak. Wat een ongelooflijk bizarre rot situatie.
    Ook ik heb de walk of Shame moeten doen. Bij psychologen die ooit mijn collega’s waren werd ik client. Niet bij die directe collega’s, maar wel ih gebouw. Het is zo’n fucked up situatie.
    Het suffe in jouw situatie is nog dat je alleen maar voor de vorm hoeft, want in jouw werkplan komt te staan dat je momenteel niet kan reintegreren of solliciteren. Het is gewoon een procedure die iedereen krijgt.
    Vind het echt heel naar voor je.
    Sterkte. Xx

    1. En voor de vorm doe ik echt niet aan. Dat is hetzelfde als die afspraak laatst om even die laatste paar dingetjes voor het afronden van mijn contract door te nemen. Dat is in mijn situatie veel te riskant. Thanks, meis. X

        1. Dan gaan ze voor mij maar mooi een keer een uitzondering op die regel maken. Ja toch? Hoe noemen ze dat ook alweer? Individualiseren. Dat kunnen ze bij de gemeente heel erg goed. Misschien moeten ze dat bij het UWV ook eens gaan proberen. 🙂

  6. Vreselijk al die rompslomp en administratieve dingen.
    In België is dat iets anders geregeld, maar ook niet ideaal en ook hier komen daar heel wat ergernissen en akkefietjes bij kijken!

    Afwachten, en veel succes alvast!

  7. Wat irritant weer zeg! Je zou toch zeggen dat juist deze mensen verstand zouden moeten hebben van al die redenen waarom mensen bij hun aankloppen. En dus zouden moeten weten dat dit soort dingen niet echt bevorderlijk is voor de (psychische) gezondheid van de klant…

    1. Die mensen snappen het op zich wel, maar ze werken bij het UWV met twee systemen: werk+WW en ziektewet. Die twee systemen zijn niet op elkaar ingestemd en dat is ook logisch; de arbeidsadviseur op het Werkplein mag de medische gegevens van de klant niet inzien. Het vervelende is dat ik in de WGA zit (de WIA maar ik heb zicht op werk in de toekomst). Dat betekent dat ik dus ook in beeld ben bij het Werkplein en dáár gaat het mis. Zodra dat gebeurt dan gaan er lampjes oud bij het UWV in plaats van aan. Ze moeten die twee gewoon strikt gescheiden houden. En als een klant vraagt naar de afdeling WIA moeten ze niet eigenwijs zijn en doorverbinden met een Werkplein 😉

  8. Wat een sch*tzooi (excusez le mot)… Volgens mij is er bij dat hele UWV nog nooit een dossier van voor tot achter goed gegaan, wat een stelletje prutsers. Ik leef zo met je mee Marion!

  9. Wat een takkezooi! Ze zullen toch zelf ook wel begrijpen dat WIA in en re-integreren niet samen gaan…
    Ik snap je schaamtegevoel, durfde zelf ook heel lang niet naar de supermarkt in het dorp nadat ik daar gestopt was met werken. Maar, lieve Marion, er is echt niks om je voor te schamen! Je bent een topwijf met een rotprobleem, en daar mag nu eindelijk wel eens oog voor zijn.
    Dikke knuffel! X

  10. Ik lees dit en er komen bij mij gewoon frustraties boven. Waarom zadelen ze jou met zoveel gedoe op?! Ik kan daar echt zo boos om worden. Is er niet iemand die voor jou kan bellen en ze even heel duidelijk kan vertellen hoe het zit? (Daarmee wil ik niet zeggen dat jij dat niet kan hoor meis, maar ik weet dat jij bellen niet erg fijn vindt.)
    Deze zorgen er ook nog bij.. Het zit je niet mee. Knuffel!

  11. He Marion, wat lijkt me dat ontzettend naar. Wat geven dit soort dingen toch altijd een gedoe. Ik kan me voorstellen dat dit je aangrijpt hoor, al helemaal omdat het allemaal zo’n bekend terrein is. Je doet het super goed. Powervrouw!

  12. Oh Marion, wat vreselijk voor je! Ik wou dat je gewoon eens tijd kreeg om alles te laten bezinken… en om weer wat meer jij zonder al die psychische shit te worden.
    Zo duikel je toch gewoon weer het diepe in? Gekke wereld!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s