Chronisch ziek, Persoonlijk, Psychische Shit

Hoeveel kan ik hebben?


Getagd: , , .

Het is moeilijk om te blijven schrijven over mijn problemen. Zoals Stephen Fry zegt; mensen zijn het op een gegeven moment zat. Ze worden moe van je ”gezeur” en “geklaag”. Ze hebben geen zin om iedere dag geconfronteerd te worden met jouw ellende. En gelijk hebben ze. 

Een duidelijk beeld willen geven van een ziekte en/of psychische aandoening is zwaar. Daar kom ik steeds vaker achter. Het schrijven van artikelen is niet zo moeilijk. Schrijven is mijn ding. Het is een tweede natuur voor me. Het gaat me beter af dan praten. Het moeilijke is vooral dat wat volgt op dat schrijven. Vragen. Opmerkingen. Vooroordelen. Onwetendheid. Onbegrip. Dagelijks kies ik ervoor om daarmee geconfronteerd te worden en dat valt me zwaar. Heel erg zwaar. Zo zwaar dat ik me soms afvraag of het het allemaal wel waard is. Doe ik mezelf niet alleen maar meer ellende aan? Is het niet veel makkelijker om mijn ziektes alleen en in stilte te dragen?

Die vraag kan ik niet beantwoorden. De ene dag is het makkelijker om mijn pijn alleen te dragen. Dan komen onwetendheid en onbegrip zo keihard binnen, dat het bijna ondraaglijk is. Andere dagen lees je weer een paar ogenschijnlijk eenvoudige woordjes die je uiteindelijk de dag door helpen.

De online wereld is een mooi platvorm om te proberen taboes te doorbreken. Om te vechten tegen stigma’s. Je moet alleen wel heel erg sterk in je schoenen staan en heel erg voorzichtig zijn met jezelf. Tot hoever kan je gaan? Hoeveel kan je hebben op één dag? Waar ligt voor jou de grens? Ik weet niet precies waar mijn grens ligt. Eén ding weet ik wel; als ik in het Engels ga lullen, moet ik oppassen.

Make my world small
Turn it inside out
And let me start over again

Edit: Ik heb net de reacties op dit artikel uitgezet. Sorry daarvoor, maar ik moet even over het één en ander nadenken.

4 Comments

  • Hahahaha die laatste zin .. rare ben je ook.

    Je doet het hartstikke goed en zo ontzettend knap hoe je het allemaal verwoord. En als mensen vinden dat je zeurt is het hun probleem.

    X

  • Uiteindelijk ben jij de enige die belangrijk is Marion! Dat jij hersteld is de prioriteit. Ja natuurlijk is het mooi om anderen inzicht te kunnen geven, om taboes te doorbreken dat is prachtig. En dat heb je de afgelopen tijd ook al heel veel gedaan. Maar als jij het niet meer kan handelen dan is er ook een grens en die moet je vooral niet voorbij willen. Schrijf waar je over wil schrijven en waar je je goed bij voelt!

  • Jij moet je er goed bij blijven voelen en herstellen, als het niet gaat om er over te schrijven moet je het niet doen, schrijf je lekker over wat anders. Of je zet de comments een keer uit onder zo’n artikel. Knuf!

    • Ik kreeg net van iemand anders privé een reactie die me aan het denken zet en dat doet die van jou ook. En die hierboven ook. Het dringt in één keer tot mee door: Het is niet dat ik er niet over wil schrijven. Ik wil er heel erg graag over schrijven, alleen…. Ik sta op dit moment niet meer open voor de mening van anderen. Oh dat voelt echt heel erg kut om te zeggen, maar het is wel de waarheid. Nou, misschien moet ik hier dan maar weer een artikel over schrijven morgen. Als eerste ga ik nu de reactie uitzetten. Thanks, Sam.

Reacties zijn gesloten.