Go Your Own Way

Vandaag had ik eigenlijk een afspraak met een mede-blogger die ik oorspronkelijk ken van het eetstoornisforum. Helaas heb ik af moeten zeggen. Ik keek er erg naar uit om haar te ontmoeten en het viel me dan ook heel zwaar om haar én mezelf te moeten teleurstellen. Dat vreet een beetje aan me.

Een paar dagen terug zei ik ook al een meeting met mede-bloggers af. Ook hier was teleurstelling en dat maakte het er allemaal niet makkelijker op. Het is vreselijk zwaar om chronisch ziek te zijn én psychische problemen te hebben. Nooit kunnen mensen op je vertrouwen. Vreselijk vaak moet je anderen teleurstellen. Ik voel het gelukkig niet meer als falen, maar ik reken het mezelf wel aan en ben er erg verdrietig om. Het is moeilijk om iedere keer weer het risico te nemen om anderen te moeten teleurstellen en het is heel erg verleidelijk om daarom maar nooit meer met mensen af te spreken.

Lichamelijk gaat het al ietsje beter. De pijn in de buik is stukken minder. De medicijnen werken dus goed, al zijn de bijwerkingen wel vervelend; hoofdpijn en buikkrampen. Geestelijk gaat het even weer wat minder. Onlangs kwam er visite en daar was zowaar weer een paniekaanval. Als ik nu terugdenk aan de geweldig leuke meetings die ik met Myriam en Joyce gehad heb…  Was mijn angst toen zoveel minder? Ging het toen zoveel beter met me? Want nu kan ik me niet voorstellen dat ik dat ooit gedaan heb.

Aan de andere kant ga ik tegenwoordig veel makkelijker naar mijn ouders toe. Ik vertrouw erop dat als het niet uitkomt, ze nee zullen zeggen. Ik vertrouw erop dat als ze vragen of ik wil blijven eten, dat dat geen verplichte vraag is, maar dat ze dat echt fijn vinden. Als ik na een uur pijn heb of moe ben, ga ik zonder excuses te maken naar huis. Er is dus wel degelijk vooruitgang, maar het gaat langzaam. Tergend langzaam, maar misschien is dat juist wel de enige manier.

Gisteren kon ik eindelijk weer even naar buiten. Echt naar buiten. Niet alleen de tuin in of heen en weer naar de apotheek, huisarts of supermarkt. Ik heb een half uur in het park gewandeld en het was heerlijk. Het is een perfect rondje. Niet te lang. De omgeving is mooi en rustig. Ik begin langzaam aan te beseffen dat dit het misschien wel is voor mij. En als ik mij niet zoveel meer aanpas aan anderen, zoals ik dat tot nu toe gedaan heb, ik daar prima vrede mee kan hebben. Natuurlijk zijn er dingen die ik mis, maar er zijn misschien nog wel veel meer dingen die ik niet mis. Ik heb jarenlang mijn best gedaan, geknokt en mezelf tekort gedaan om mee te kunnen blijven draaien in deze knotsgekke wereld. Nu is het tijd voor mij. Ik ga het maar eens op mijn eigen manier proberen. ♥

About the Author

Posted by

51 Reacties

Zo herkenbaar, die teleurstelling in jezelf omdat je iets wat je zo graag wilt moet afzeggen. Inderdaad is naar je eigen lichaam luisteren erg belangrijk, maar wanneer er daardoor dingen niet door kunnen gaan, dat gemis is ook goed voelbaar. Goed dat je naar jezelf luistert, goed dat je er wat mee doet. Geen idee of dat gevoel van teleurstelling ooit echt over gaat, bij mij in ieder geval helaas nog niet.
Succes 🍀🍀🍀

Wat naar dat je je daarin zo teleurgesteld voelt, maar ik moet er écht even aan toevoegen: het is ook een kunst om dingen af te kunnen zeggen als je voelt dat dat beter is. Voor jezelf kiezen.

Heel goed… Probeer jezelf op 1 te zetten…
En het is jammer dat je afspraken afzegt..
Maar dat gebeurt bij iedereen hoor.
Ik weet ook niet hoe ik mij volgende week voel. En of ik dan wel of niet op bezoek kan bij pietje. En Pietje kan ook volgende week wel griep hebben of iets anders. Dan zeggen we het af en maken een nieuwe afspraak…. Soms is dat nou eenmaal zo.
Maar misschien denk ik nu wel soort van te makkelijk voor jou….
Jij geeft mij een heel eerlijk kijkje in jou leven met chronische en mentale problemen. Daardoor begrijp ik veel meer… Maar zo voelen zoals jij dat voelt.. Dat kan natuurlijk niet….
Daarom denk ik misschien wel wat makkelijk…
Maar ik wilde je alleen meegeven dat eigenlijk niemand weet of de afspraak van de voorgenomen ontmoeting plaats kan vinden. Niemand weet wat de volgende dag voor hem of haar in petto heeft.
Jij hebt het gevoel dat jij steeds diegene bent die afzegt en daardoor teleurstelt.. Maar misschien voelde die ander zich ook net niet fit… En hoefde die dat niet te zeggen… En heeft diegene ook liever een andere afspraak op een ander tijdstip….

Ik hoop dat je jezelf op 1 gaat zetten. Goed luistert naar jou lichaam. Omdat het dan echt kwaliteit wordt…. En dat is zo belangrijk 😘

(Sorry heel verhaal. Wil je absoluut een hart onder de riem steken en je niet aanvallen hoor)
😘

Dat laatste weet ik hoor. Het is gewoon lastig, omdat in mijn geval ik 9 van de 10 afspraken moet afzeggen in plaats van andersom. Dan op een gegeven moment is het het bijna niet meer waard om af te spreken, omdat de kans zo immens is dat het niet door kan gaan. Echter, ik weet nu uit ervaring dat als je nooit meer met mensen afspreekt, je in een sociaal isolement raakt en dat is nog net een tikkeltje erger. Dan maar iedere keer die teleurstelling doormaken. Niet alleen voor de ander, ook voor mezelf. Zo heb ik de bruiloft van mijn lievelingsneef moeten missen. Ik zit alweer te janken hier…. Ik kon zelfs niet naar de begrafenis van de moeder van mijn zwager. Dus ja, in dit geval bekijk je het iets te makkelijk, maar ik wéét dat je het oh zo goed bedoelt, meis. Echt. Maar de volgende keer zal ik in mijn achterhoofd houden dat ik wellicht die ander een groot plezier heb gedaan door niet te kunnen 😉 XXX

Hele dikke knuffel!!
Dat zijn inderdaad momenten waar je zo graag bij wilt zijn.
Jep je hebt gelijk hoor . Ik denk dan inderdaad te makkelijk.
Ik vind het gewoon zo jammer dat je die teleurstelling zo voelt.
Hihi en dan wil ik heel graag een beetje van die teleurstelling wegnemen…
😘😘

Je mag je eigen pad banen en jezelf dat gunnen. De tijd zal het leren hoe dit pad eruit komt te zien. Soms kruis je iemand op het pad en soms blijft het tijden leeg. Soms is het een wildernis en andere momenten is het een keurig geplaveid pad. Het is goed, als jij maar de ruimte neemt om te kiezen. Xx

Wat Jaixy zegt, ja dat is zo’n verhaal dat die mij even opviel, maar van a tot z helemaal waar. Ik heb het zelf ook wel gehad, een afspraak die dan eigenlijk niet zo goed uitkwam voor mijzelf en op de één of andere manier door de andere partij werd afgezegd, wat dan een opluchting bleek voor mijzelf ook!

Kortom, probeer het ook zo te bekijken, dat de andere partij nu misschien wel iets anders kan doen wat ook leuk is! 😀

De rest, dat nummer, ja, mooie cover, heerlijk van genoten.

X

Ik vind dat je een hele goede afweging maakt. Goed om nu voor jezelf te kiezen en dingen te doen waar je zelf rust en voldoening uit haalt. Als alle spanning en teleurstelling rondom het afspreken, ontmoeten en afzeggen zo groot is dan is dat het gewoon niet waard. Voor nu. En je kunt alleen alleen maar in het nu leven. Laat de toekomst maar even… de toekomst.

Natuurlijk was ik teleurgesteld dat de meet niet doorging, maar ik ben nooit teleurgesteld in jou of boos op jou geweest. Wat ik niet meteen zag is dat het alleen maar moeilijker voor je was om af te zeggen, juist omdat je wist dat je daarmee anderen ging teleurstellen. Dat je wel degelijk zoveel mogelijk rekening met ons hebt gehouden. Het duurde een dag en de hulp van N. voordat ik dat inzag. Sorry daarvoor ❤

Het leven in het nu is een kunst op zich, maar als het je lukt (en ik ben op de goede weg), dan is het een verademing. Overigens hoef je geen sorry te zeggen. Dat had je al gedaan. No hard feelings at all.

Lijkt me een goed plan! 🙂 Wel balen van die afspraken, ik herken het ook wel, dat gevoel dat dan knaagt, alleen jij hebt het waarschijnlijk nog een tikkeltje erger. Hoop dat dat gevoel snel weer weg is!

Heerlijk dat je gisteren lekker door het park hebt gelopen! Ik zag al een hele mooie foto voorbij komen op Instagram. Echt heel fijn dat dat lukte!
Dat van mensen moeten teleurstellen dat je niet kan komen herken ik heel erg. Chronisch ziek zijn in combinatie met afspreken werkt gewoon niet altijd en dat moet je accepteren. Helaas gaat dat zo makkelijk niet. Ik struggle hier ook mee… Maar goed, de keren dat het wél lukt zijn fijn en daar moet je gewoon naar blijven kijken!
Hopelijk kun je steeds vaker lekker gaan wandelen nu. Fijne dag vandaag Marion!

Ja, jij weet precies hoe het voelt. Helaas. Het is een rotgevoel. Eén keer is niet zo erg, twee keer ook niet, drie keer is vervelend, maar in mijn (en misschien ook wel in jouw geval) is het vaak 9 van de 10 keer en dát is zo vreselijk frustrerend. Gelukkig vind ik het fijn om alleen te zijn. Dan kan ik de moment pakken die wel lukken. Vanochtend ook even in het zonnetje gezeten en dat is dan toch puur genieten. Thanks, San. X

Ik lees je blog met bewondering. Want hoewel ik niet iets onder de leden heb wat ervoor zorgt op een bepaalde manier moeite heb met afspraken, kan ik me er wel in herkennen. Ik kreeg namelijk twee jaar geleden wat ik zelf een omgangs burn out noem en kwam er achter dat iedere afspraak, ieder contact, mij veel te veel kostte. Nu maak ik al meer dan een jaar maar heeeel af en toe een afspraak. Een islolement? Ik snap het als je daar bang voor bent en dat is misschien ook wel een risico. Ik vind het juist heerlijk rustig om me niet te hoeven verplichten tot iets naar wie dan ook. In ieder geval vind ik het heel knap van je dat je keer op keer kijkt wat het beste is voor JOU, ook al is dat niet altijd even gemakkelijk…

Ik was nog niet klaar…. Ik kan me dat namelijk zo goed voorstellen! Dat het je rust geeft. Ik heb altijd het idee dat men het abnormaal vindt als je zelden iemand ziet (en dat vindt men waarschijnlijk ook), maar mij lijkt het juist zalig. Het is fijn om te lezen dat jij het al zo ervaart. Zie? Ben ik toch zo gek nog niet! 😉

Ik kan me indenken hoe rot het steeds moet voelen als je af moet zeggen. Nou kan ik wel zeggen dat het beter zou zijn om dat maar accepteren en je te focussen op alles wat wel lukt. Maar ik weet best dat het zo niet werkt… Liefs X

Afspraken afzeggen vind ik vaak ook nog lastig. En dan heb ik ook nog ‘vriendinnen’ die het er nog even lekker inwrijven ook.
Echt heel goed van je dat je voor jezelf aan het kiezen bent. Zowel hierin als in je bloggen. You go girl!

Niet tof als je af moet zeggen, het voelt voor mij elke keer ook weer als een teleurstelling, weer afspraken die ik niet na kan komen door dat klote lijf 😦 Zo niet leuk!! Ik geef het nu altijd heel duidelijk aan bij mensen maar toch blijft het naar.

Fijn dat je even naar buiten bent geweest!! Heerlijk als dat lukt!!
Hugg

Dit nummer was ik echt uit het oog verloren, prachtig.

Naar voor je Marion, dat je dingen moet afzeggen vanwege je gezondheid, ik kan me voorstellen dat dit heel moeilijk en verdrietig is. Anderzijds vind ik het ook sterk dat je niet over je grenzen heen gaat.

Heerlijk voor je dat je even buiten geweest bent, het is je gegund.

Take care!

He, wat lijkt me dat ontzettend verdrietig: telkens het gevoel hebben dat je mensen (inclusief jezelf) teleurstelt. Ik kan me voorstellen dat je jezelf teleurstelt, maar ik denk dat het met andere mensen teleurstellen wel mee zal vallen. Tenminste, dat hoop ik.. Want ze zullen vast begrip hebben voor jou en je situatie. X

We hebben elkaar al over het tweede voorval gesproken. Ik vind je een bikkel, respecteer je beslissing en vind het enorm knap dat je ondanks je frustraties toch voor jezelf kiest… 💪😙

Ik heb het ook gedaan…voor mezelf gekozen en ik was best gelukkig in mijn comfortzone totdat ik een blog tegen kwam van ene Marion die me weer aan alles deed twijfelen.
En bedankt hè Marion 😉
Waarom maken we het onszelf zo moeilijk in het leven. Iedereen is uniek…dus leef je eigen leven.

Hahaha, ja. Ik denk dat ik de rest van me leven aan het twijfelen blijf. Of misschien is dit wel echt de laatste keer. Sorry als ik het je lastig gemaakt hebt…. 😦

oja dat ken ik….
Ik zeg/zegde ook regelmatig af en dat gaf me zelf ook een rotgevoel…
Voor mezelf nu gewoon weer even een stop op te veel afspraken in een week gezet, en niet te veel vooruit plannen..

Komt wel weer goed
xoxo

Vooruitgang lijkt amper merkbaar omdat je jezelf dagelijks meemaakt. Echter, als je terugkijkt ziet je wel de stappen die je al gemaakt hebt. Ontwikkeling is een proces wat inderdaad soms tergend langzaam kan zijn, maar dat je groeit staat buiten kijf Marion!
X

Die angst om iets te missen heeft ook een naam: FOMO… Fear Of Missing Out. Maar als je de FOMO zijn werk laat doen dan kom je bij ‘jezelf tekort doen’ uit. En dat wil je nu toch echt niet. Want weet je, ook ik, met een vrij druk leven, mis dingen. Ontzettend veel. En dat heeft iedereen, daar kunnen we niet onderuit. Dus gewoon lekker doen wat voor jou voelt als het juiste, want voor jezelf zorgen is toch nog altijd veel beter!

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: