Rekening houden met

Home

Het heeft nogal wat teweeg gebracht, mijn artikelen van de laatste twee dagen én de foto op Instragram. Het zorgde ervoor dat ik vanochtend alweer dacht: “Nu moet ik vandaag wel even wat vrolijks schrijven, hoor. Maar wat?” 

Ik kreeg een berichtje van een  medeblogster die zelf met angsten en depressie kampt. Ze volgt mijn blog al een poos, maar dit soort zware artikelen kan ze er even niet bij hebben op dit moment. Ze heeft al genoeg aan haar eigen problemen en neemt afstand van mijn blog. Ik vind het superfijn dat ze mij eerlijk een berichtje stuurt. Ik ken het namelijk maar al te goed. Een poos terug heb ik heel veel blogs ontvolgt, omdat ik het er simpelweg niet bij kon hebben. Hetzelfde heb ik meegemaakt tijdens mijn herstel op het eetstoornisforum. Ik ergerde me kapot aan degene die nog bleven hangen in het niet eten. Gek, want een half jaar eerder deed ik nog precies hetzelfde. Nu blokkeerde het mij echter in mijn herstel en ik heb destijds zo’n vier maanden afstand genomen van het forum. Lang genoeg om de volgend stap te kunnen zetten. Toen ik sterk genoeg was, meldde ik mij weer aan en kon ik juist een support zijn voor anderen.

Het berichtje wat ik via facebook kreeg was één van de minder positieve reacties op de laatste artikelen op mijn blog en de foto op instagram. Daarnaast ontvolgden een enorme hoos mensen mij, vooral op Instagram. Binnen een uur na de foto was ik 15 volgers kwijt (normaal gebeurt dat in een maand of zo) en dit verdubbelde in de loop van de dag. Dit is geen verwijt trouwens, ik heb hetzelfde gedaan op facebook, maar het zet mij wel aan het denken. Moet ik dit dan niet meer doen? Moet ik dan toch maar mijn (fake) smile opzetten op de dagen dat ik depressief ben? Moet ik de balans in positieve en negatieve berichten in de gaten houden? Wat is wijsheid? Maar ook, wat wil ik zelf?

Wat ik wil is schrijven. Schrijven is één van de dingen die ik het beste kan en het helpt mij. Ik vind het leuk, ik kan er mijn creativiteit in kwijt en het helpt me te ontspannen, zelfs als ik over negatieve dingen schrijf. Door het schrijven verwerk ik de dingen beter en sneller. Het helpt me mijn gevoelens te uiten, waar anderen dit waarschijnlijk een gesprek zouden voeren met hun beste vriend of vriendin. Ik kan mijn gevoelens (nog) niet uiten met praten. Het opkroppen van al deze gevoelens, het allemaal binnenhouden, wegstoppen, verstoppen, het anders voordoen en het aanpassen aan anderen is één van de vele aanleidingen geweest voor mijn depressie. Het uiten van mijn gevoelens is op dit moment essentieel voor mij. Zeker nu ik even geen therapie heb. Zeker nu ik geen werk heb. Zeker nu ik door mijn ziekte zoveel aan huis gekluisterd ben. Ik kies er dan ook voor om te blijven schrijven wat ik vind, voel en denk. Ook als dat een week lang over verdriet, depressie en angst gaat.

Ik ben benieuwd hoe jullie hierover denken. Mag je als blogger schrijven wat je wilt of moet je toch wel een beetje rekening houden met je lezers? Hou jij, als blogger zijnde, de balans in de gaten tussen serieus en luchtig? En hoe is het voor jou, als lezer en niet-blogger? Geef gerust je eerlijke mening. We doen hier niet aan goed of fout of lief of stout. ♥

Edit: Naar aanleiding van de eerste paar reacties moet ik mijzelf even verduidelijken denk ik. Dit is géén adviesvraag. Ik heb mijn keuze al gemaakt. Ik blijf schrijven wat ik vind, voel en denk. Ik ben geïnteresseerd in hoe anderen daarmee omgaan. Ik weet zeker dat er bloggers zijn die daar wél rekening mee houden. Dat kan niet anders. Blogland is geen afspiegeling van de echte wereld en dat hoeft ook niet. Niet iedereen heeft een persoonlijk blog. Ik ben alleen benieuwd naar het hoe en waarom, zowel van bloggers als voor lezers. 

About the Author

Posted by

Categorieën:

Kladbloggen

Tags:

88 Reacties

Schrijf gerust over wat jij wilt en over wat jij kwijt moet! Ik lees het sowieso wel, al is het elke dag een minder positief artikel.
Wel gek dat zoveel mensen je zijn gaan ontvolgen. Dat snap je toch echt niet.

In dat geval: ik probeer het zelf op mijn blog wel vrolijk en luchtig te houden. Ik schrijf wel af en toe over mijn ziekte, maar ik heb tot nu toe nog nooit geschreven over hoe het echt is, hoe ongelooflijk zwaar het is, wat voor een ellende het werkelijk is. Het is ook niet mijn bedoeling om op mijn blog dat soort dingen te delen. Ik wou eerder een lifestyle blog creëren waarop ik af en toe ook persoonlijke dingen deel. Ik heb nu net 2 artikels geschreven over de ziekte die ik heb en nu heb ik wel het gevoel dat er even een ander soort artikel tussen moet voor ik er weer over schrijf. Maar misschien doe ik dat wel niet en hoop ik gewoon zo dat er niet te veel mensen gaan afhaken. Ik schrijf sinds kort wel op een andere blog over hoe het echt is en hoe ik me echt voel (hoewel ik ook wel niet alles schrijf natuurlijk, je weet nooit wie het leest), maar die blog promoot ik niet, heb ik nog niemand over vertelt. Dat is nog een te grote stap. Maar het eens van me af kunnen schrijven en niet zomaar op papier, maar op het wereldwijde web, weten dat het wel kan gelezen worden door, doet ook al veel.

Tof dat je nogmaals reageert. Ik was namelijk ook wel benieuwd naar jouw verhaal, wetende dat je eigenlijk zieker bent dan dat het overkomt op jouw blog. Ik moet wel zeggen dat ik jouw artikelen over het ziek zijn heel helder en duidelijk geschreven vond. Het maakte voor mij in ieder geval een stuk duidelijker wat je meemaakt, al is dat inderdaad nog lang niet alles, dat besef ik ook heel goed. Voor de lezers is zo’n gulden middenweg denk ik wel heel plezierig. Ik neem de afhakers dan maar voor lief, maar ik begrijp goed dat je toch de balans wilt houden. Mocht je ooit je andere blog met me willen delen, ik ben geïnteresseerd, dus laat het me weten als je daar aan toe bent. Is dat nooit het geval, even goede vrienden hoor. Ik kan me voorstellen dat het voor nu wel even lekker is om helemaal in het luchtledige te schrijven. Heeft mij in het begin ook enorm goed gedaan. Veel succes. X

Even commentaar vanaf de zijlijn. Ik zou zeggen: Nee! Niet rekening houden met je volgers! Ben je betoeterd! Het is toch JOUW blog en het is toch JOUW instagramacccount. Volgens mij is het een uitstekende uitlaatklep, maar de kunst is idd je niet al te erg te laten beinvloeden door volgers. Het zijn maar sociale media. Ik vind het in ieder geval verfrissend eens geen fake o, wat ben ik toch gelukkig en perfect foto’s en posts voorbij te zien komen. Doe lekker wat in je opkomt. Het is heel dapper dat je eerlijk bent.

Thanks. Mijn blog komt helemaal verkeerd over zie ik nu aan de eerste drie reacties die ik binnen krijg. Maar ben blij om te lezen dat jij het verfrissend vindt 🙂

Lieve Marion.
Dit is JOU blog.
Schrijf alsjeblieft wat je wilt schrijven en blijf dat doen.
Beter in de wijde wereld dan in jou hoofd of lijf.
Wat wij er dan mee doen dat is aan ons.
Groetjes, Marij

Zo bedoel ik het eigenlijk niet. Ik ben mer benieuwd naar hoe anderen dit doen. Ik heb mijn keus al gemaakt. Dat schrijf ik in de één na laatste alinea. Ik blijf schrijven, maar ik ben benieuwd hoe anderen bloggers dit doen.

Het eerste wat mijn manneke roept (als ik verontwaardigd hardop voorlees) is: als je jezelf wilt verloochenen, en je wilt fake volgers, dan moet je vooral rekening houden met de wereld. En dat ben ik helemaal met hem eens. Alhoewel ik me ook kan voorstellen dat mensen afstand willen nemen OMDAT ze in dezelfde situatie als jij zitten en die spiegel (die jij ze in wezen voorhoudt met open en eerlijk te schrijven en te laten hoe hoe kl*** je op dat moment voelt) op dit moment in HUN leven niet aankunnen. Maar het overgrote deel zal afhaken omdat ze vinden dat het leven, bloggen (daar was-ie weer even: ‘blowen’) enzovoort vooral leuk en prettig hoort te zijn. Nou ja, het moge duidelijk zijn dat ik schijt heb aan dat soort mensen. Blijf alsjeblieft jezelf, lieve Marion, in goede, en in slechte dagen… Liefs, en een fijne zaterdag! ❤

PS: (Na de andere reacties en jouw reactie gelezen te hebben – oh, wat lezen wij slecht! 😀 ) ik trek me van mijn lezers niets aan. Maar eerlijk is eerlijk: zo recht-uit-het-hart als jij soms over het leven schrijft, heb ik nog nooit gedaan. Is mijn stijl denk ik ook niet… maar ik heb nog nooit gedacht: ojee, wat zullen ze hiervan denken, misschien kan ik het beter niet schrijven… Zelfde idee als manlief, die fotografeert. Op een geheel eigen wijze, en daar is een heel specifiek publiek voor (op Flickr). Af en toe maakt hij ‘gewone’ foto’s, die dan heel hoog scoren. Moet hij dan maar, omdat de gros van het mensheid het wil, mooie zonsondergangen gaan maken in plaats van zijn eigen ding doen? Nee dus… Zo doen wij het dus (ook) niet…. X

Hahaha, ik heb even een edit toegevoegd inderdaad. Het was geloof ik niet helemaal duidelijk, maar dit is wat ik bedoel ja. Dat het niet jouw stijl is om zo persoonlijk te schrijven, maar dat je nog nooit hebt gedacht oh jee. Precies. Ik vind dat prettig om te lezen en aha, misschien zat er dan toch een kleine adviesvraag in mijn blog of zoek ik nog een beetje bevestiging dat ik mag doen wat ik graag wil doen. Thanks. X

Jij moet gewoon doen wat je wilt schrijven en wilt posten!
Het is de realiteit van hoe het met je gaat.
De meesten zullen zich ook schamen die in zo een soort gelijke situatie zitten.
Dus stof om over na te denken…..
Je bent juist een goed voorbeeld van hoe het gaat.
Petje af en heb respect voor jou……

Mooie en fijne dag….. liefs Xx

Schamen heb ik lang gedaan. Het is een verademing nu ik alle schroom van mij afgegooid heb en ja, wellicht iets teveel voor sommigen, maar voor mij is het de grootste opluchting ooit! X

Ik had de foto op Instagram nog niet gezien, nu wel. Marion, je bent een knaller die gelukkig therapie vindt in het schrijven (én foto’s nemen). Ik ben heel zeker dat enorm veel mensen sterkte vinden in wat je schrijft, ook als het minder goed gaat. Ook als het een langere periode minder goed gaat. Vaak betrap ik mezelf op het wissen van eigen (voorgeprogrammeerde) logjes omdat er een ‘negatieve toon’ in hangt. Waarom gebeurt het schrappen? Stom van me, want aan deze kant van de laptop zit ook een mens die goede dagen heeft en af en toe een sh*tdag. Het is zwak van me om dat laatste voor mezelf te houden.
Als bepaalde ‘volgers’ je manier van schrijven niet kunnen appreciëren, dat ze dan gewoon wegblijven. Jouw weblog is geen krant, maar een dagboek. De beschrijving van je leven hoe jij het ervaart. Dat je dit met ons wil delen is fantastisch. Houden zo !!!

Het zou me niet verbazen als jij het over de foto van gisteren hebt. Waar ik mezelf twee ezelsoren geef en als een dooie mijn ogen uit de kop rol. Just kidding.

Ik vind het niet zwak van je om die mindere dagen voor jezelf te houden. Dat is een keus. Ik kan me heel goed voorstellen dat het voor jou niet prettig voelt om die kant te delen op het www. Waarom jezelf dan in die hachelijke positie brengen? Jij bent waarschijnlijk een veel gelukkiger mens als je dit voor jezelf van je afschrijft en het daarna in de welbekende prullenbak deponeert. Wellicht bespreek je dit soort dingen wel met je vrouw. Nee, zwak vind ik een nogal hars oordeel over jezelf. Dan doe je jezelf tekort.

Ja, fotograferen! Het begint me weer steeds liever te worden en daar ben ik blij om! 🙂

Ik heb al een tijd geen blogpost geschreven. Hoe minder ik schrijf, des te slechter ik me voel. Maar ik ben dan ook geneigd om me terug te trekken uit sociaal contact. Dus wat dat betreft is mijn blog wel een afspiegeling van het ‘werkelijke’ leven.
Ik heb ook weleens iemand ontvolgd, omdat ik me mateloos irriteerde aan de negativiteit, maar ik ben me er terdege van bewust dat dit bij mij ligt.
Als ik tussen de regels van je blogpost doorlees, bemerk ik ook wel dat de issues die je aanhaalt slechts het topje van de ijsberg zijn. Het gaat denk ik veel dieper. Ik denk dat je je al inhoudt, maar ik vind het niet nodig. Je moet doen wat goed voelt. Zolang je geen aanstoot geeft en anderen niet beschadigd met je posts ( zoals een stuk wat ik vandaag over kanker bij kinderen las. Waarvan de dame in kwestie beweerde dat het geen ziekte is en het kind er iets mee probeert te zeggen).
Verder geen advies voor je, maar slechts mijn kijk er op.

Dat is knap, dat je weet dat dat bij jezelf liggen. Veel mensen hebben dat niet door. Die blijven wijzen naar de ander. Vaak is het inderdaad de confrontatie en die willen we liever niet zien/lezen/voelen. Ik heb daar ook heel veel ervaring mee 😉 Het is ook het topje van de ijsberg. Ik hou me in, omdat er ook voor mij nog wel een grens is. Oh mijn god, dat laatste…. Letterlijk levensgevaarlijk!

Ik ben geen blogger dus kan niets met zekerheid zeggen natuurlijk, maar ik denk dat het heel erg verschilt ‘hoe’ je blogt. Jij blogt eigenlijk voor jezelf, on jezelf te kunnen uiten en daar heb je lezers bij.
Er zijn ook bloggers die ‘commercieel’ bloggen en daar hun geld mee verdienen. Die moeten veel meer opletten dat ze wel zoveel mogelijk lezers houden, want hoe minder lezers, hoe minder salaris. Die kunnen denk ik niet alles online gooien wat ze denken.

Ik blijf je in ieder geval volgen hoor😁

Absoluut. Beauty bloggers bijvoorbeeld zouden ten onder gaan aan een dergelijk relaas. Het is ooit een droom van mij geweest om voor het echie te gaan bloggen, maar als ik daar dan over nadenk… Nee, dan toch maar veel liever zo.

Thanks, Kelly!

Als mensen mij zouden ontvolgen vanwege een bepaalde post, foto of whatever, kan me dat helemaal niets schelen, want dan passen ze duidelijk niet bij mijn doelgroep.
Wanneer mensen om andere redenen afstand nemen (zoals jij hierboven beschrijft) dan is dat natuurlijk te begrijpen!

Wat ik herken is wat je vertelt over het forum, dat op het moment dat iemand blijft hangen terwijl jij een stap verder bent en dan je gaat irriteren, dat kan ik ook weleens hebben 😉 Dat word al heel wat minder, anders was ik allang gestopt met jou volgen.

Hoe heb ik het gedaan destijds, ik had mijn blog, en ja, daar liet ik weleens iets blijken maar lang niet alles, echt niet. Ik schreef dat liever op in mijn persoonlijke dagboeken, met de hand, pen en papier, dat ging niemand iets aan hoe diep ik zat of welke gedachten ik kon hebben. Ik weet niet waarom ik dat zo heb gedaan destijds, en ja echt wel dat ik echt weleens iets liet zien, maar niet mijn depressie, dat lazen de mensen wel tussen de regels door.

Denk ik, gezien een hele grote groep van toen nog steeds blogt, heel blij waren mij weer te zien en ik zie gewoon aan hun reacties van nu, op mijn stukken die ik nu schrijf, dat zij gewoon lezen en zien dat het ECHT heel echt goed met mij gaat, dat ik weer gelukkig ben.

Highs en lows, maar ik was toen al met een andere weg bezig dus de reden dat ik met de hand mijn intensiteit heb afgeschreven is omdat ik, toen ik er klaar voor was, al die dagboeken heb verbrand. Zo bleek namelijk ook, na mijn scheiding, ver voor pc tijdperk of internet, dat ik eigenlijk voor elke fase in mijn leven een nieuw dagboek was gestart, en toch waren die anderen ook vol geschreven… heel typisch en apart.

Zo’n jaar of 6 geleden nu denk ik, was ik er klaar voor en heb ik het hele oude allang verbrand, en van de laatste jaren kom ik nu tegen en lach ik alweer als ik terug lees en is het tijd om daar binnenkort ook afstand van te doen, en dit keer wordt het scheuren omdat er ook mooie stukken tussen zitten. Waar die andere 4 dagboeken in zijn geheel de fik in zijn gegaan 😉

En je weet het Marion, als je eens wat kwijt wilt, je weet mij altijd te vinden. ❤

X

Wat heftig dat je die dagboeken echt verbrandt. Dat zou ik dan weer niet kunnen. Ik heb een aantal dagboeken weggedaan en daar heb ik vaak nog best spijt van. Met de hand schrijven blijft mooi. Ik doe het tegenwoordig ook weer dagelijks!

Als je er echt aan toe bent, eventueel, iedereen doet het weer anders, ik heb gewerkt met de energie van puur loslaten, en dan is de afsluiting echt heel mooi, ik voelde mij zooooooo bevrijd 😉 Oh ja, om nog echt op je vraag in te gaan, ik hield dus geen rekening met mijn lezers, echt niet, het was iets wat ik van huis uit heb mee gekregen, shit hou je bij jezelf, zeg maar elk huisje heeft zijn kruisje, en wat daarachter zit, binnen die vier muren houden 😉 ❤

Ik schrijf wat ik wil schrijven, wanneer ik het wil schrijven en hoe ik het wil schrijven. Dat klinkt misschien recalcitrant maar voor mij is mijn blog een afspiegeling van hoe ik mij voel(de). En dat is nou eenmaal niet zoals het zou moeten gaan volgens de boekjes.

Dat ik wat volgers heb die soms ook reageren zie ik echt als een pluspunt. Ik ben dan ook erg blij met ze. Maar, en dat klinkt ook weer negatiever dan ik bedoel, ik schrijf in beginsel niet voor hun. Maar precies om de redenen die jij aangeeft.

Dus lekker zo doorgaan, al las ik dat je dat ook gewoon ging doen. Hulde voor jou!

😙

Mooi om te lezen! Het klinkt inderdaad negatief, maar ik snap de bedoeling en ik denk dat iedere blogger snapt wat je daarmee bedoelt; bloggen doe je in eerste instantie voor jezelf. Interactie met lezers is een onderdeel daarvan, maar niet een onmisbaar onderdeel en dat terwijl je toch dankbaar bent voor iedere reactie die je krijgt.

Mooi, dat je voor jezelf zo helder hebt waarom en waarvoor je schrijft.

Het duurde maanden voor ik mijn eerste volger kreeg. En ook dat vond ik niet erg. Ik schreef en schrijf nog steeds voornamelijk voor mezelf. Maar de interactie maakt het mooi en zorgt soms voor een spiegel waarvan het nodig is om er in te kijken.
Knuf.

Schrijf wat je wil, wat je bezig houdt en wat je interesseert. Dat doe ik ook…
Het enige wat je misschien kan doen, wanneer je het gevoel hebt dat het negatief kan triggeren voor lezers: een waarschuwing plaatsen an het begin of een wachtwoord beveiligde post maken. Dan kunnen mensen die er voor open staan het wachtwoord opvragen en je stuk openen wanneer ze willen. Ik heb 1 wachtwoord voor mijn site, voor mijn diepere persoonlijke posts en/of trigger posts.
Dit zijn enkel tips, de dingen die ik zelf toepas, natuurlijk ben je vrij in jouw doen en laten! Maar je vroeg hoe anderen ermee omgaan, dus dit is mijn manier. Ik hoop dat ik je vraag zo goed begrepen en beantwoord heb.
Succes en ik blijf je zeker volgen, zij het enkel op wp, ik heb geen Instagram…
Fijne dag en tot blogs, xox LW

Ik heb wel een wachtwoord, maar die gebruik ik eigenlijk zelden. Ik denk dat mijn blog ook weer niet zover gaat dat het triggerend kan zijn. Over methodes en manieren van afvallen tijdens mijn eetstoornis heb ik bijvoorbeeld ook nooit inhoudelijk geschreven. Ook niet of zelfmoordgedachten (wel dat ze er zijn, maar niet inhoudelijk) en als ik daar ooit over zou schrijven zou ik zeker een ww gebruiken inderdaad. Wat ik me wel eens afvraag is of mijn posts triggerend zijn. Ik ben zelf zoveel gewend ondertussen dat ik een heleboel al heel normaal vind, terwijl dat voor anderen niet zo is. Bedankt voor je tips. Zet me weer even aan het denken.

Sommige mensen volg ik niet meer, omdat ik zelf de negativiteit niet trek. Dat ligt bij mij, niet bij wat zij schrijven; ik vind namelijk dat zij (jij, wij) alle vrijheid moeten krijgen om te schrijven wat ze zelf willen op hun blog. Ontvolgen heb ik bij jou nooit gedaan, misschien juist omdat de kracht en acceptatie die ik soms ook zo hard nodig heb door de woorden heen stroomt. Ook bij posts zoals die van gisteren.

En ja, soms ga ik meteen naar de ‘mark as read’ in goodreads, als ik het echt niet aankan op dat moment – maar dat kan altijd nog. Als lezer hoef je niet alles te lezen wat een blogger schrijft, en als blogger hoef je er geen rekening mee te houden dat iedereen alles moet kunnen willen lezen, vind ik.

Op mijn blog schrijf ik geen hele persoonlijke dingen over mijn depressie. Ik heb het bij mezelf nog niet zo geaccepteerd, dat ik niet ergens nog hoop ooit weer te gaan werken bijvoorbeeld, en ik wil wat dat betreft dus niet teveel op mijn blog zetten. Dat soort dingen komen dan eerder in een persoonlijk dagboek terecht, als ik echt van me af moet schrijven, want ook bij mij helpt het schrijven zeker wel.

Ik zei het ook al bij iemand anders in een reactie; het feit dat je weet dat het bij jezelf ligt, dat is knap én prettig voor jezelf. Ik heb daar best lang over gedaan. Richtte al mijn irritatie dan op die persoon, terwijl het puur bij mezelf lag. Mooi om te lezen hoe jij doet. Dank je wel.

Ik ben fan van je dus blijf je sowieso altijd lezen.Soms,misschien best wel vaak,wil ik je ongevraagd advies geven en doe dat dan ook nog eens in de verkeerde bewoording,maar je spreekt jezelf ook weleens tegen.Je doet of je voor jezelf schrijft en of de lezers je niet kunnen schelen maar ik lees ook dat je je dat toch aantrekt en ontvolgd worden toch wel jammer vind? Met bloggen word je zo vaak verkeerd begrepen…of misschien niet,misschien kennen we je beter dan je denkt 😉 Ik heb vaak zat jankend een “leuk” blogje zitten typen. Blogjes die ik zelf al gezeik vond zitten verwijderen.Zitten schelden in mezelf omdat ze je weer eens niet begrijpen. Maar ik begrijp dat ook….bij jouw blogs kan er ook één zin inzitten waardoor je me zo aan het denken zet,wat zo herkenbaar is waardoor het échte onderwerp even gemist wordt.Daarnaast is iets wat jezelf niet hebt moeilijk te begrijpen.Medeleven is natuurlijk heel mooi,maar met bloggen moet je er wel voor waken dat het geen medelijden wordt of lijden….

Je bent wel een beetje zwart-wit hier hoor. Dat het me niet kan schelen wat mijn lezers vinden, zul je mij niet horen zeggen. In eerste instantie blog ik voor mijzelf, maar als ik geen interactie zou willen, dan zou ik een boek schrijven of zo. Dan schrijf je en is het klaar. Ik wil graag dagelijks schrijven, vanuit het moment. Daarom blog ik en dat zou ik ook blijven doen als er (bijna) niemand meer reageert. Dat zou ik echter wel jammer vinden. Ik vind het niet jammer als mensen mijn blog ontvolgen. Ik weet trouwens niet eens waar je dat kan zien, maar op instagram zie je dat direct in je profiel. Ik vond ik het bizar. Eén negatieve foto en een hoos ontvolgers. Ik vind dat meer zeggen over hen dan over mij. Dan nog is het hun goed recht.

Ik zou het niet kunnen. Een leuk blogje typen, terwijl mijn stemming er niet naar staat. Ik heb het geprobeerd, maar het lukt me echt niet. Ik vind het ook helemaal geen leuk idee dat jij jankend een zogenaamd leuk artikel hebt zitten typen. Toch hoop ik dat je ooit weer gaat schrijven, maar dat weet je. X

Klopt…..zwart/wit,pessimistisch,zelfs de schurft hebbend aan positiviteit. Alleen bij ziektes dan hoor.Weet je dat het net even ging kriebelen om weer te gaan bloggen…..gauw iets anders gaan doen!

Ik heb het idee dat ik als ik blog vooral een soort objectief verslag geef van wat ik doe of heb meegemaakt. Ik vind het (nog) lastig om meer van wat ik voel of denk in mijn blogs te verwerken. Deels omdat ik bang ben daar de mensen over wie het eventueel gaat te kwetsen en deels omdat ik niet goed weet of mensen het zouden waarderen als ik meer over mijn gevoelens schreef of over hoe het echt met me gaat. Wat daar ook in mee speelt is dat ik binnenkort op zoek moet naar een andere baan en ik wil toekomstige werkgevers niet afschrikken….. Als ik jou blogs en die van anderen lees dan zou ik wel willen dat ik ook wat meer open over mijn gevoelens kon schrijven, omdat schrijven voor mij ook een uitlaatklep is en het me best fijn lijkt om dat soort dingen met anderen te delen. Ik heb zelfs overwogen om apart een anonieme blog te starten, maar heb dat toch maar niet gedaan.
Ook al vraag je niet om mijn mening of je dit wel zo moet doen, wil ik je toch zeggen dat je vooral lekker zo door moet gaan.

Ik ben begonnen met anoniem bloggen, maar dat heeft mij nooit echt de bevrediging gegeven die ik nu uit het schrijven haal. Wat betreft werk lijkt het me heel erg verstandig om toch voorzichtig te zijn met wat je deelt. Ik heb niet meer de illusie ooit nog volledig aan de bak te kunnen en elke werkgever die mij in huis wil halen, die krijgt toch van mij of via het UWV het hele verhaal te horen. Was dat niet zo geweest, dan had ik hier ook absoluut niet zo open en bloot over geschreven. Denk ik… Ik denk dat er best een gulden middenweg is te vinden voor jou? Waardoor je toch als jezelf kan blijven schrijven, niet bang hoeft te zijn voor de toekomst en toch wat meer van jezelf kwijt kan. Belangrijkste is dat het altijd goed moet voelen voor jezelf.

Haha, dank je wel hoor!

Ik vind dat je gewoon moet schrijven waar jij het over wilt hebben. Het is toch JOUW blog. Als mensen het niet goedkeuren/niet leuk vinden of whatever dan gaan ze maar naar een andere blog. Heb je echt een commerciele blog dan zal je wel met je lezers rekening moeten houden denk ik. Maar ik doe het ook niet hoor, mijn blog, ik schrijf lekker wat ik wil 😉

Bij het schrijven hou ik vaak wel mijn lezers in het achterhoofd en dan vooral: wil ik dat ze me hierop aanspreken als ik ze (mijn studenten, collega’s, onderwijsleider, lotgenoten, buren of wildvreemden) in real life tegenkom? Dat maakt dat ik voorzichtiger ben als het gaat om intieme onderwerpen, maar ik hou er nog steeds van om die grens op te zoeken van wat wel of geen taboe is.
En ik ben ook altijd erg nieuwsgierig naar hoe een artikel valt: hoeveel het gelezen hebben en gereageerd, of het een interessante discussie oplevert, of gewoon leuke complimentjes. En ja, soms ga ik dan ook schrijven naar wat ik terug wil verwachten, ik zie het ook wel een beetje als spel wat je als schrijver kan aansturen.
Dus ik probeer het wel af te wisselen, ook regelmatig wat luchtigere stukjes. Maar dan nog steeds gericht op wat ik kwijt wil, waar ik zelf over wil schrijven.

Een spel wat je als schrijver kan aansturen. Dat is mooi gezegd. Zo heb ik het nog nooit bekeken, maar je hebt inderdaad daar als schrijver best de touwtjes in handen. Leuk om eens over na te denken.

Wat je als eerste zegt, over er rekening houden met wie je tegen gaat komen, ik besef dat het voor mij precies andersom werkt: Ik wil juist dat degene die ik tegenkom weet wat er gaande is. Dus in die zin, hou ik er net zo goed als jij rekening mee. Kijk, dit vind ik leuk. Zo ga ik toch weer anders tegen dingen aankijken. Thanks!

Ik houd op een bepaalde manier heel erg rekening met mijn lezers omdat ik alleen schrijf over dingen waarvan ik denk dat het leuk is om te lezen. Ik blog niet voor mijzelf of omdat ik mijn ei kwijt kan of iets dergelijks (hij zal deze zomer dan misschien ook wel aan de wilgen worden gehangen).. daarnaast blog ik niet alles wat ik zou willen omdat de saoedische regering daar misschien niet blij mee is en ik weet niet hoe goed ze het in de gaten houden. Daarnaast, je schreef het ook al eerder deze week is jouw blog voor mij als familie een kostbaar inkijkje in jouw leven en hoe het met je gaat. Ik vind dat ontzettend knap want ik merk zelf dat ik niet gauw, zo persoonlijk over mijzelf zou schrijven.

Jouw blog is ook echt met een bepaald doel; een kijkje geven in jouw leven, een Nederlandse vrouw in een ander land. Net als Sabine die in Colombia woont. Ik vind jullie blogs heel leuk om te lezen. Ja, inderdaad afwachten komende zomer. Ben benieuwd hoe het allemaal gaat lopen voor je.

Ik heb destijds een hele bewuste keuze gemaakt om mijn blog op facebook te gooien. Jij wist volgens mij al eerder van mijn blog, maar veel familieleden nog niet. Jullie, mijn familie, waren de grootste reden waarom ik echt openbaar ging. Ik heb het wat dat betreft heel goed ingeschat. Ergens had ik jullie zelfs onderschat, want ik had nooit verwacht dat er zoveel begrip zou zijn. Dat is misschien nog wel één van de mooiste dingen die ik aan het bloggen overgehouden heb. X

Ik vind dat je zelf mag bepalen wat je schrijft en waarover. Leuk of minder leuk, positief of negatief. Het is jou blog en mensen die dat niet trekken moeten jou dan niet meer volgen. Zoals je aangeeft helpt het je erg goed, dus waarom zou je er dan mee stoppen? Het gaat erom wat jou goed doet en wat jij wilt!

Absoluut waar. Het is even door mijn hoofd geschoten, maar uiteindelijk is het het belangrijkst dat ik mezelf een plezier doe met het schrijven en precies wat je zegt; het helpt, dus waarom stoppen.

Ik ben het eens met de bovenstaande reacties. Lekker schrijven over wat jij wilt en waarover jij wilt. Geen rekening houden met je volgers. In eerste instantie blog je voor JEZELF. Reacties en volgers zijn tof om te hebben, maar wat heb je aan veel volgers als je zelf niet achter je artikelen staat en fake doet, zoals jij dat beschrijft?

Ik lees graag persoonlijke verhalen, zoals jij ze hier verteld. Als die nu negatief of happy zijn maakt mij niet uit, zolang ’t duidelijk is waar de schrijver ’t over heeft. Zelf kan ‘k dat lang niet zo goed, omdat ‘k soms wel bang ben dat ‘k als een zaag overkom. ‘k Moet mezelf precies de tijd geven om iets te schrijven & soms komt ’t dan vanzelf. Maar elke dag iets schrijven lukt mij dan ook weer niet. Ik probeer nog steeds een balans te vinden tussen mijn passie fotografie & mijn persoonlijke leven te delen op mijn blog.

Denk dat dat ook echt een best lang proces is. Het heeft bij mij ook heel lang geduurd voordat ik echt wist; nee, ik stop met tags invullen. Ik stop met de fotochallenge. Ik stop met dit en ik stop met dat. Wel vaste onderwerpen, toch weer niet. Het is een zoektocht en als je het ziet als een soort leuke speurtocht ipv een opdracht die je voor een bepaalde datum af moet hebben, dan het ook nog eens heel erg leuk om te doen!

Ach, wat maken die volgers je uit. Je moet delen wat je zelf graag wilt delen. En ook al kost het je volgers, ik ben van mening dat wanneer je je echte ik laat zien, je veel meer respect en binding met je echte volgers krijgt.

Ik denk dat het heel persoonlijk is wat iedereen deelt met zijn lezers. Ik schrijf wel (ook) persoonlijk, maar niet vaak ‘zware’ onderwerpen, dus is denk ik niet helemaal te vergelijken met de dingen waar jij mee kampt. Je moet denk ik vooral bij jezelf blijven en doen wat goed voelt. En als je tijden hebt van diepe dalen dan is dat zo. Dan zou ik geen rekening houden met balans. Heel veel liefs x

Ik vind dat jij een hele mooie balans hebt op je blog. Geen idee of je daar heel erg bewust mee bezig bent of dat dat zo gegroeid is en vanzelf gaat. Vooral bij jezelf blijven ja, dat is het allerbelangrijkst.

Jij maakt de keus om elke dag te schrijven, en wij maken de keus jou blogs wel of niet te lezen, ik zie er elke dag weer naar uit om van je “horen”

De foto op instagram heb ik niet gezien of wellicht toch wel maar dan vond ik het in ieder geval niet schokkend want dan zou ik het nog weten ;).

Ik vind het knap hoe jij je staande houdt Marion. Ik weet als geen ander hoe het is om psychische klachten te hebben. Toen ik net begon met mijn blog zat ik in een zware burn out, had ik uren per dag paniekaanvallen en ging ik 5 keer per week naar de dagbehandeling. Het voelde als een hel waar geen einde aan kwam. Als ik eraan terug denk dan heb ik weer de tranen in mijn ogen. Ik zie aan jou dat jij ook zo groeit en dat bloggen jou ook helpt. Hoe je dat doet, I don’t care. Net zoals jij zegt, je doet wat goed voor jou voelt.

Ik merk overigens zelf wel dat ik nu ik een bedrijf heb soms niet meer weet wat goed voelt voor mijn blog. Merk dat ik soms wel behoefte heb aan sparringsadvies. Maar hoe ik dat moet gaan vormgeven? Ik heb geen idee.

Als ik jouw verhaal lees, dan geeft mij dat iedere keer weer zoveel hoop. Dat jij nu dit bereikt hebt. Inderdaad, terwijl je die tijd terug nog in een gevoelsmatige hel zat. Zoveel respect voor jou.
Bloggen en een eigen bedrijf hebben is natuurlijk helemaal een vak apart. Ik wou dat ik je advies kon geven, maar helaas. Toch, je doet het fantastisch. Je mag echt trots zijn op wat je bereikt hebt. X

Toen ik begon met bloggen deed ik gewoon wat ik wilde, de onderwerpen die ik leuk vind daar ging ik wat over schrijven. Alleen merkte ik een paar weken terug dat ik in eens van alles deed wat lezeressen en andere mensen wilde, maar ik werd er niet helemaal happy meer van. Aangezien het mijn site is, kan dat natuurlijk niet de bedoeling zijn. Dus heb ik het roer om gegooid…ik schrijf alleen nog maar over dingen die ik echt leuk vind of dat nou moestuintjes, lipstick of kinderkleding is. Mochten lezeressen dat niet leuk vinden, dan is het jammer maar ik kan niet iedereen plezieren. Mensen kunnen zelf kiezen wat ze lezen, ze zijn niks verplicht 🙂 xxx

Leuk om te lezen dat jij nu ook echt lekker schrijft wat je zelf wil. Jouw blog was één van de eerste blogs die ik volgde. Dat weet ik nog wel. En ik won mijn allereerste winactie bij jou 🙂

HOi Marion
Zelf blog ik niet maar ik zou het wel lastig vinden, en daardoor heb ik juist respect voor jou dat je blogt hoe het ervoor staat, dat je eerlijk bent, vooral omdat het je ook helpt!
Het maakt je blog “echt” zeg maar.

Ik vind het in elk geval fijn om te weten hoe het met je gaat, en jouw blog is juist heel gevarieerd!

Take care!

Ik zie hele sterke en mooie berichten waar je wat mee kunt. Veel heb ik er dan ook niet meer aan toe te voegen, alleen volg je hart en jij bent de baas over je eigen content op je blog, Facebook, instagram, etc. Jij gunt mensen een blik ik je leven en hoofd, dit doe je op je eigen manier en in je eigen stijl. Hier zullen sommige mensen voorzichzelf veel gewicht aan hangen, maar dat maakt het niet jou verantwoordelijkheid. Gewoon doen wat goed voelt voor jou. 😘
Goh, zijn uiteindelijk toch best veel worden geworden. 😜

Ik vind vooral voor mezelf de afwisseling fijn. Want teveel negatieviteit kan ook voor mij als schrijver te veel zijn. Aan de andere kant schrijf ik als t minder gaat ook minder, dus gaat dat ook automatisch.

Balans is een mooi iets. En ik volg mensen (ook) om wie zijn, dus fake zou ik jammer vinden.

Het enige waar ik wel heel strikt in probeer te zijn is als ik een dip beschreven heb ik ook wat van me laat horen als het beter gaat.. vind ik van medebloggers ook fijn. Ipv steeds toch wel zorgen te maken terwijl t al beter gaat.

Maar goed. Ik heb respect voor je foto en je tweede foto vond ik stiekem ook wel weer echt jou en zo tof dat je gewoon gekke bekken durft te trekken (op de tweede foto). ♡

Alleen op maandag houd ik rekening met wat mijn lezers willen lezen… De andere dagen zijn van mij… Wat inhoud dat wanneer ik een week wil schrijven over fysieke terugval ik dat gewoon doe… Drie dagen schrijven over hardlopen… Ik doe het gewoon…Ik dwing niemand om mijn blog te lezen… Dus…

Om te reageren op je artikel wil ik twee soorten reacties geven. Nummer 1. de reactie waar je om vraagt, 2. de reactie waar je niet om vraagt maar wat ik je toch mee wil geven.
1. Ik blog echt over de dingen waar ik over wil schrijven. Het is niet voor niets dat ik nu over ben gestapt op een andere domeinnaam. Zoiets is spannend, de naam lovelowbudget heeft wel een andere lading dan mevrouwmiauw, Het schept andere verwachtingen en het kan zijn dat lezeressen dat niet leuk vinden. Ik zag dat er ook een enkeling is die mij niet meer volgt op Bloglovin’ maar dat is oke. Dit voelt zo veel beter. Lekker schrijven over de dingen die ik leuk vind. In één woord: heerlijk!
2. Ik vind het best “heftig” om te lezen dat je na het posten van die ene foto zo snel zo veel volgers kwijt bent geraakt. Ik volg jou omdat ik je artikelen graag lees en graag zie wat jou bezighoudt in je leven. Misschien lees ik niet al je artikelen, misschien kijk ik niet al je Instagram foto’s, maar ik volg je omdat ik het leuk vind om te weten wat je publiceert. Ik lees niet alles, ik bekijk niet alles, maar wanneer jij iets publiceert en het me aanspreekt dan lees ik het. Niet alles spreekt me aan, maar dat is voor mij ook geen vereiste om een blog te gaan volgen. Ik vind het daarom ook erg bijzonder dat mensen je ontvolgen door die ene foto. Je bent meer dan die ene foto, je bent meer dan alleen een blogger die de laatste tijd een wat negatievere insteek heeft in haar artikelen. Je bent Marion, een topvrouw die ik graag volg. De ene keer met een lach, de andere keer met een traan. Dus ondanks het feit dat je niet om deze reactie vraagt wil ik hem je toch even geven: Lieve Marion blijft vooral lekker schrijven over de dingen waar jij over wilt schrijven. Het belangrijkste aan bloggen is dat het een verrijking voor jouw leven is. Als jij aangeeft dat je je beter voelt wanneer je dit soort (negatieve) dingen op papier zet dan moet je dat zeker doen. Als mensen het niet willen lezen dan lezen ze het niet, maar dan heeft jouw artikel je wel het belangrijkste opgeleverd: een beter gevoel.

Heel G O E D! Marion dat ik lees: Ik heb mijn keuze al gemaakt. Ik blijf schrijven wat ik vind, voel en denk.
Ik kan maar een dingen schijven aan je . Wees jezelf ! Juist omdat je van binnen weet zoals je zelf schrijft : Het opkroppen van al deze gevoelens, het allemaal binnenhouden, wegstoppen, verstoppen, het anders voordoen en het aanpassen aan anderen is één van de vele aanleidingen geweest voor mijn depressie.
Ik zeg altijd het is de keus aan mensen aan de lezer om een artikel helemaal te lezen. volg je hart en vergeet niet het is jouw BLOG. En hoe kan je iets vrolijks gaan schrijven als je je niet zo voelt op dat moment ,dan is het alleen om een ander te pleasen.Omdat je denk dat dat van je verwacht word. Liefs Diana x

Aj wat heftig dat zoveel mensen je meteen ontvolgen… Ikzelf houd wel rekening met wanneer ik wat schrijf. Nu zijn mijn artikelen meestal niet negatief getint (negatief vind ik eigenlijk niet het juiste woord. Dingen zijn niet negatief, maar gewoon zoals ze zijn. Laat ik het daarom even minder positief noemen), maar als er vervelende dingen gebeuren (zoals met mijn contract of ziek zijn bijvoorbeeld) dat schrijf ik dat wel op. Ik houd er wel rekening mee dat er een afwisseling is in het type blog. Zo zou ik niet snel 5 serieuzere blogs achter elkaar plaatsen, maar deze dan afwisselen met reisblogs over bestemmingen in of buiten Colombia. Zo is er voor iedereen wat wils en ik vind het zelf ook fijn om af te wisselen. Ik vind het schrijven van die reisblogs enorm leuk en dingen uit het dagelijkse leven vind ik fijn om op te schrijven. Ik houd dus wel een beetje rekening met de lezers, maar ik schrijf niets wat ik niet wil schrijven of waar ik me niet goed bij voel. Ik ga niets lopen ophemelen wat gewoon niet zo is. Ik vind ook zeker dat je als blogger gewoon moet kunnen schrijven wat je wilt, als de lezer er even geen behoefte aan heeft dan leest ie niet. Ik lees ook niet alles van iedereen.

Je kan de kerk in het midden proberen houden, maar ook al doe je nog zo hard je best, je zal uiteindelijk toch soms nog tegen sommigen hun schenen schoppen. Is dat erg? Helemaal niet, zou ik zeggen. Ook al probeer je de balans erin te houden, uiteindelijk mag je jezelf niet verloochenen 😉 Je bent wie je bent, niks mis mee toch?!
En ivm die foto: why the f*ck zou je zoiets moeten laten?! Alsof het leven altijd een roze glitterwolk is… Ik krijg pas het schijt van mensen die altijd en overal die schijn willen ophouden. Get real! ’t Leven is fun, mr soms is het echt f*cked up. 😉
Keep doing what you’re doing…. I love it! 🙂

Altijd je eigen lijn volgen toch ? Ik heb bewondering voor jou en je vechtlust. Ik heb bewondering voor je dagen met gebrek aan vechtlust. Ik lees je zoveel mogelijk, ik ken je van het rookforum (helaas is de rookborrel nooit doorgegaan *knipoog*) en ik volg meer personen met een stoornis of chronische ziekte. Ik weet wat angststoornis is (ik) ik weet wat chronisch ziek is (vrouw) en ik put moed en inspiratie uit jullie verhalen. Van mij zul je nooit iets negatiefs horen, ik bewonder jullie allemaal. Lieve groetjes en fijne lazy sunny zondag. Roel ♥

Roel! Wat een aangename verrassing om jou hier te treffen! Wat tof dat je meeleest. Ja, het was jammer dat ik er destijds niet bij kon zijn. Ik heb de foto’s achteraf gezien en het zag er meer dan gezellig uit. Ik had je graag ontmoet die dag op het terras. Of ergens met een fles wijn op het strand. Dat was jij toch? Nou, ik hoop het maar hahaha. Minder dat jij bekend bent een angststoornis. Dat heb ik nooit geweten. Wat natuurlijk ook nergens voor nodig is, maar nu is het toch ”fijn” om te weten dat je ook deze kant begrijpt. Ik weet nog dat jij destijds wat meer dan een ander begreep hoe het werkt met een eetstoornis door je schoonzus. Ik hoop dat het met je vrouw goed gaat en met jou ook natuurlijk. Mooie herinneringen toch wel aan de tijd op het forum. Was altijd gezellig. Doe rustig aan, Roel en take care. Liefs. XXX

Tja, ik vind dit een lastige. Toen ik begon aan deze reactie begon ik met “ik vind dat je helema-” en toen ging ik toch twijfelen. Aan de ene kant denk ik: gewoon schrijven wat je wilt schrijven. Het is aan lezers/volgers of ze het wel of niet bekijken. Als je content ze niet aanstaat, dan stoppen ze met volgen. Zo simpel is dat. Waarom ik toch weer ging twijfelen? Ik dacht terug aan posts die ik op instagram voorbij heb zien komen. Posts van plassen bloed, van grote open wonden, etc. Ik vraag me af of men dan goed bij zichzelf is nagegaan wat die foto toevoegt. Natuurlijk, mensen leven met je mee, mensen zijn er voor je. Maar is dit echt de manier waarop je aandacht wilt krijgen? Het triggert, het shockeert.. Is dat echt nodig?

Dus ja, je mag altijd zelf weten wat je post en mag alles posten wat je wilt… MAAR denk wel na over wat je post. Dat is mijn mening.

Ik vind dat je mag schrijven wat je wil tot op zekere hoogte uiteraard (hierbij denk ik vooral aan discriminatie etc.) Het is vanaf het begin heel duidelijk waar je blog over gaat, dat je ook schrijft over depressie etc. Als iemand dat niet trekt of niet leuk vind dan komen ze maar niet lezen, ik sla ook wel eens een artikel over als je heel zweverig gaat lullen bijvoorbeeld ; ) Je kunt nooit iedereen tevreden houden!

De reactie van dat ene meisje dat het al moeilijk heeft en de sorres van een ander er niet bij kan hebben, begrijp ik wel. Maar ik begrijp helemaal niet dat er zoveel mensen je ineens ontvolgen. Wat ontzettend gek… Ik vond het helemaal geen reden om je te gaan ontvolgen, hoe moeilijk het ook met je gaat.

Wat je schrijft over even afstand nemen, is wel heel bekend. Ik heb ook een periode gehad dat ik helemaal geen geduld had met mensen die het zwaar hadden, omdat ik zelf nog teveel op de rand zat. En dan wilde ik iedereen een schop geven terwijl ze dat niet altijd nodig hebben.

Ik hou ook wel rekening met wat mijn lezers willen lezen, maar heel veel (lees: het grootste deel van de tijd) denk ik tegenwoordig eigenlijk: fuck it, dit is voor mij een uitlaatklep. Zo schreef ik de reek ‘zoektocht naar geluk’ voornamelijk voor mezelf, omdat ik op die manier eindelijk de stap kon zetten om het verleden af te sluiten. Dat heeft mij zoveel deugd gedaan. Ik heb er nu heel veel positieve reacties op gekregen, maar zelfs zonder die reacties was ik waarschijnlijk gewoon door gegaan.
En zo blijf ik ook doorgaan op minder goede dagen. Hoewel ik soms reacties vol medelijden krijg en dan denk: maar zo erg is het nu ook weer niet :p

Uh, mijn haar ging recht staan toen ik zag dat mensen je gingen ontvolgen toen je die foto had gepost. Alles moet zo mooi, met krulletjes en tierlantijntjes gepresenteerd worden ofzo? Het leven is niet zo mooi ingepakt…
1) Mag je als blogger schrijven wat je wilt of moet je toch wel een beetje rekening houden met je lezers? Ik denk dat dit heel veel afhangt van het soort blog dat je wilt. Is het voor jezelf, een uitlaatklep? Of is het met een doel voor ogen – bv professioneel blogger of adviserend blog. Dit zijn twee verschillende dingen die ook een aparte aanpak eisen. Ik heb een blog over *mijn* hekserij, hoewel er wel eens een ander onderwerp tussen zit, is dit voor mij de hoofdmoot en als het mensen niet aanstaat, tsjah, niemand is verplicht mij te volgen uiteraard…
2) Hou jij, als blogger zijnde, de balans in de gaten tussen serieus en luchtig? Ik denk door de balans in je alledaagse leven ook te respecteren. Maar ook hier hangt het voor mij veel af van wat type blog je wilt hebben. De weegschaal gaat altijd wel overtippen in één van beide zijden gedurende het jaar hé. Het is maar wat je wilt brengen. De ene dag is ook al zonniger dan de andere… En gesprekken zijn met mensen zijn op het ene moment ook al luchtiger dan andere….
3) En hoe is het voor jou, als lezer en niet-blogger? Als lezer hou ik van een combinatie van beiden. Ik hou niet van altijd serieus, maar ik hou ook niet van die heppie-de-peppie berichten all around. Een gezonde afwisseling. En eerlijk, Marion? Zelfs al schrijf je over een serieuzer onderwerp, doe je het nog met zo een luchtige en sarcastische ondertoon – hoe kan iemand er nou niet van houden?

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: