Persoonlijk

Vrijheid


Getagd: , .

gratitude

Gisteren was het Bevrijdingsdag. De vraag Wat is vrijheid voor jou? kwam oneindig vaak langs. Ik dacht na. Wat is vrijheid nou écht voor mij, als ik even niet alleen kijk naar vrijheid als in oorlog, vrede en vrijheid van meningsuiting? Het antwoord kwam voor mij uit onverwachte hoek.

Het antwoord was eigenlijk heel logisch, maar toch kwam het voor mijzelf als een verrassing. Vrijheid is voor mij mijn WIA-uitkering. Dankzij deze uitkering kan ik eindelijk in mijn eigen tempo leven. Een tempo dat is aangepast aan mijn lichamelijke en psychische problemen. Ik kan iedere dag om 18:30 uur naar bed, zonder dat ik Peter of mijn sociale contacten tekort doe. Ik kan kleding dragen die ervoor zorgt dat ik minder pijn heb. Ik hoef niet meer iedere dag bang te zijn voor extreme angst en paniekaanvallen. Ik hoef niet meer iedere dag bang te zijn om ziek te worden. Ik hoef niet meer iedere dag pijn te hebben. Ik hoef niet meer bang te zijn om mijn baan kwijt te raken. Ik kan weer contacten opbouwen en nog belangrijker; onderhouden. Ik heb mijn leven terug dankzij de vrijheden die de WIA-uitkering mij geeft.

Daarnaast is vrijheid voor mij ook dankbaarheid. Gisteren was het Bevrijdingsdag. Het was prachtig weer. Wageningen stroomde vol met zo’n 130.000 mensen. Vanuit de stad kon ik de muziek luid en duidelijk horen. In plaats van me te storen aan de herrie, boos te zijn omdat ik er wéér niet bij kan zijn, zette ik mijn ligbedje buiten onder de parasol en genoot ik mee van de muziek en alle vrolijke mensen die ik voorbij zag komen onderweg naar de stad. Dat kunnen is niet vanzelfsprekend. Daar moet je aan toe zijn. Ik weet hoe zwaar het is als je nog heel erg in het besef zit van wat je allemaal mist in het leven. Ik heb het heel af en toe nog. Op Koningsdag bijvoorbeeld had ik er heel veel last van. Ik was zo ziek dat ik om 13:00 uur alweer op bed lag. Op Instagram kwamen honderden foto’s voorbij van feestvierende mensen. Ik kon het even niet hebben. Even. Na een paar uur ging het weer. Was ik weer dankbaar voor het bed waarin ik lag.

Dankbaarheid kan je oefenen, maar heeft ook te maken met je leeftijd en je persoonlijke omstandigheden. Dankbaarheid is iets wat groeit met de jaren, maar wat ook versneld in je leven kan komen als je chronisch ziek bent. Als je chronisch ziek bent word je gedwongen om te genieten van de kleine dingen in het leven. Het dwingt je om te accepteren dat jij bepaalde activiteiten, die voor de meeste mensen vanzelfsprekend zijn, niet kan en wellicht nooit zult kunnen. Daaraan vooraf gaat echter een vreselijk zware tijd met veel pijn, verdriet, woede en frustraties. Het acceptatieproces is een heftig proces. Heel langzaam aan stop je met je te verzetten en dan, na jaren van vechten en verzet, komt daar eindelijk die acceptatie. Vrijheid.

Ik zie om mij heen veel chronisch zieke mensen die midden in dat gevecht zitten. Ik kan alleen maar zeggen: Hou vol. Geef niet op. Verzet je iedere dag een tandje minder. Dat betekent niet dat je opgeeft. Dat betekent alleen maar dat je ruimte maakt voor de vrijheid die op je wacht. ♥

39 Comments

  • Hear hear…. hier hetzelfde en ik geef mijn knie de tijd om te helen zodat ik straks van de zomer hopelijk vrij kan zijn en blijven 😉

    Dankbaarheid, ben ik ook helemaal met jou eens, soms versneld dat proces zich, en soms probeer ik anderen dat mee te geven. Vooral mijn eigen dochter 😉 hahaha

    Dankbaar ben ik vandaag, dat mijn dochter in vrijheid 24 jaar wordt en wij zondag mogen vieren met haar.

    X

  • Owww een wia uitkering, iets waarvan ik nu nog enkel kan dromen. Want, zoals je misschien gelezen hebt, is het UWV er nog niet echt klaar voor mij er ene te geven… Inderdaad nog afwachten en gaan terug vechten en soms ook anderen laten meevechten, samen sta ik sterker.
    Vrijheid is een mooi gegeven inderdaad, dat mogen we nooit vanzelfsprekend gaan vinden, in mijn ogen dan. Er is hard voor gestreden, veel mensen hebben er hun leven voor gegeven en met de technologie van tegenwoordig is een oorlog zo begonnen… Ik ben dan ook zeker blij dat dat een gevecht is wat nu nog achter ons ligt, waar we nu nog steeds de vruchten van mogen plukken en opeten.
    Nu nog het gevecht voor die vrijheid van de wia, die jij zo mooi omschrijft. Het geeft me alleen meer vechtlust om het niet op te geven.
    Geniet er lekker van en inderdaad, pak de kleine geluksmomenten met beide handen aan.
    Een hele fijne dag! 😀 liefs LW 🌷

    • Ja, ik had het gelezen. Het is zo’n gevecht soms met het UWV. Bij mij ging het vrij makkelijk, maar dat komt door mijn psychische klachten. Mijn gevecht begint over anderhalf jaar gewoon weer opnieuw. Ik hoop op een goede afloop voor jou. Blijven vechten hoor. Succes!

  • Dat kwam even binnen. Ik kreeg gewoon tranen in m’n ogen bij het stuk over dat chronisch zieken zoveel moeten accepteren, dat niet alles kunnen doen vanzelfsprekend is en het moeten genieten van kleine dingen. Ik weet niet… Het doet mij denken aan hoe ik nu al jaren leef en toevallig zit ik nu in een periode dat ik een beetje baal. Wil gewoon fulltime kunnen werken, een huis kunnen kopen, etc. Voel mij achterlopen…
    Maar terug op jou! Ik vind het heel mooi hoe jij beschrijft dat je kan leren dankbaar te zijn. Maar zeker ook hoe de WIA uitkering jou vrijheid geeft op dit moment. Het geeft rust en dat is belangrijk. Blijf genieten van alles wat je wél kan en blijft vooral ook kijken naar al die mooie kleine dingen he! Maar dat doe jij al zo goed. 🙂

    • Het duurt lang hoor, San. Wat jij schrijft is precies de frustraties die ik bedoel. Het willen werken, het financieel onafhankelijk willen zijn, het gevoel niet mee te kunnen komen met de rest. En dat is ook goed om te voelen, hoe frustrerend het ook is. Het is je levenslust en goddank heb je die! Neem je tijd. Ik ben al bijna 40, hè? Dan word je al snel wat passiever 😉 X

  • Ik heb mezelf begin dit jaar een stuk ‘vrijheid’ gekocht. Na meer dan 36 jaar fulltime te hebben gewerkt was ik op van de stress. Toen heb ik gekozen voor een ‘landingsbaan’, waarbij ik viervijfden werk. Er zijn collega’s van me die afgunstig zijn, en beweren dat ze dit financieel niet aan zullen kunnen (want inderdaad: je verdient toch een pakje minder), maar liever een eenvoudiger leven voor me met wat meer vrije tijd van fulltime ‘geleefd worden’ door dat werk.

    • Dat ben ik zo immens met je eens! Mooi gezegd. Dat er toch mensen zijn die je dat simpelweg niet gunnen puur omdat zij het zich niet (zouden) kunnen veroorloven, dat is en blijft voor mij iets onbegrijpelijks. Maar jij hebt het meer dan verdient. Ik ben blij dat je nu geniet van die extra vrije dag.

  • Ik ben nog bezig met het bedenken van antwoorden op je vorige vragen en dan is daar hup alweer een volgend blog met een volgende vraag en een wondermooi antwoord…. (oftewel: Ik kan je niet bijbenen!) Die vrijheid, die jij beschrijft, dat is doorleefde vrijheid. Iets wat de massa misschien als ‘zielig’ bestempelt, is jouw grootste rijkdom. Méér nog dan dat: je bent je ervan bewust. ‘Rijker’ kun je bijna niet zijn. Wilde DAT nou maar eens tot de domme massa doordringen! ❤ X

    • Oh nee! Deze was niet als vraag bedoeld haha. Die komt morgen weer! Dit was wat vanochtend in mijn hoofd zat. Dat ik zo blij ben met die uitkering, maar ook dat ik mensen heb zien struggelen de afgelopen dagen, omdat zij het nog niet kunnen accepteren dat ze niet mee kunnen komen met de rest en dat alle festivals aan ze voorbij gaan. Ik zie hun gevecht en ik begrijp ze.

      Precies wat je zegt: Mensen reageren vaak met ”ooooh wat ERG voor je”. Ik zeg dan meestal; Ja, leuk is anders, maar ja…” Het liefst zou ik zeggen hoe blij ik ben en hoeveel ruimte het me geeft. Dat heb ik wel eens geprobeerd hoor, maar de meeste mensen kijken dan ofwel of ze vuur zien branden of ze kijken je met toegeknepen ogen aan als in: Jij zit gewoon een beetje op je luie reet een uitkering te trekken of niet? Dus daar pas ik tegenwoordig maar voor. Wat jij zegt: Drong dat maar eens tot de massa door.

      Hou er dus even rekening mee dat er morgen weer een vraag komt, hè? Die van vandaag kan je laten gaan. 😉

  • Ik zit ook nog midden in dat acceptatieproces. Het UWV vindt dat ik gewoon kan werken, en ik vind van mezelf dat ik dat dan ook moet kunnen. Als ik niet werk, draag ik financiëel niet bij aan ons huishouden. In mijn hoofd is het mijn schuld dat we niet sneller die schulden af kunnen lossen, en dat ik nu moet solliciteren omdat we de schuldsanering ingaan (hopelijk) helpt ook niet. Zie je wel, ik moet gewoon kunnen werken, liefst full time, en daarnaast nog me veel meer inzetten bij mijn vrijwilligerswerk, want dat kunnen anderen ook. Nee, dat proces van mezelf bevrijden, daar zit ik nog middenin.

    Het gaat steeds beter. Van de psycholoog moet ik nu bij gaan houden wat ik wél goed doe; een van die dingen was het woensdag thuis twee minuten stil zijn, maar niet naar de herdenking op de Grebbeberg geweest zijn. Later hoorde ik van een buurvrouw hoe stampesvol het geweest was, en dat je er toch niets van meekreeg. Ik kon thuisblijven, bijna zonder me schuldig te voelen. Net als ik gisteren kon genieten van in de zon zitten en bloemetjes aannemen van een van de buurkinderen, goede gesprekken met een lieve vriendin, in plaats van naar Wageningen te willen. Ik kan het steeds beter, en veel beter dan een paar jaar geleden. Maar dan denk ik weer aan willen werken, mee willen komen, zelfstandig willen zijn, en dan besef ik: ik heb nog een lange weg te gaan voor ik echt vrij ben van verwachtingen.

    • Stapje voor stapje, lieve Jantine. Dit soort stappen als niet naar de herdenking gaan, maar thuisblijven, kunnen genieten van een bloemetje wat je krijgt, ik weet dat dat geen kleine stapjes zijn, maar behoorlijke stappen. Die voor anderen wellicht niets voorstellen, maar ik begrijp zo goed dat ze voor jou groot zijn. Maak ze ook niet kleiner dan ze zijn, want dan doe je jezelf te kort. Je hebt de lat hoog liggen voor jezelf, heb een enorm plichtsgevoel als ik het zo lees. Je bent echt op de goede weg. Gun jezelf de tijd, dan gaat voor jou ook echt die vrijheid komen. XX

  • Mooi geschreven!
    Vrijheid betekend zoveel voor mij.
    Heb veel geaccepteerd!
    Nu is het mijn beurt om heerlijk te kunnen genieten van de mooie dingen die ik onderneem etc….

    Een fijne en mooie dag Xoxo

  • Heel mooi geschreven. Mooi dat je stil staat bij vrijheid, maar dan in een persoonlijke vorm. Mensen staan te weinig stil bij dat gene waar ze dankbaar voor zouden moeten zijn. Al is ‘moeten’ ook weer een negatief woord. Ik denk dat je me wel snapt.

    Fijn dat jij je uitkering ziet als een kans, als een vrijheid. Soms reageren mensen te makkelijk op anderen met een uitkering. Je hebt er zelf ook niet om gevraagd. En als je het dan toch krijgt, zou ik het gewoon omarmen. Mooi dat je dat doet.

    • Ik snap je zeker. Het doen levert zoveel moois op, dan het bijna zonde zou zijn om het niet te doen of in ieder geval te oefenen. In zo’n geval mag je zeker van moeten spreken.

      Ja, ik zie mijn uitkering als een kans. Ik heb jaren bij het UWV gewerkt en daarna jarenlang bij de gemeente als bijstandsconsulent en ik wéét dat er mensen met een uitkering die het er van nemen. Dat zal altijd zo blijven. Maar ik zie het inderdaad als een kans. Ik heb mijn blog waarmee ik voor mijn gevoel mensen steun en aan het denken zet. Ik ben vrijwilliger op het eetstoornisforum. Ik zet me online in voor goede doelen. En natuurlijk zou ik liever gezond zijn en werken, maar dat ben ik helaas niet. Dit is het beste wat ik ervan kan maken en dat doe ik dan ook. Ik hoop dat ze dat bij de herkeuring van het UWV ook zullen zien. Dank je wel, Sheila.

      Ben je nog naar Wageningen geweest trouwens?

  • Ik herken je stukje over dankbaarheid en het je vermogen om blij te zijn met de dingen die je wél nog kan. Ik kamp al 20 jaar met gezondheidsproblemen en heb de eerste jaren ook enorm geworsteld met de beperkingen en alle veranderingen die mijn lichaam heeft doorgemaakt. Naarmate de tijd vorderde leerde ik ook dat het een mooie eigenschap is om te kunnen genieten van de kleine dingen, dingen waar de meeste mensen gewoon aan voorbij gaan, en je niet op te winden of boos te worden op jezelf als je ziet hoe bij gezonde mensen het leven verder evolueert en je zelf het gevoel hebt dat je blijft stilstaan of dingen mist. Ik kon het allemaal een plaatsje geven en mijn eigen leven leiden, zonder steeds te vergelijken. Vrijheid! Nu ik 20 jaar verder ben en vorige maand heel erg geconfronteerd werd met 20 jaar ziek zijn, heb ik het heel erg moeilijk om hetgeen ik de voorbije jaren opgebouwd heb en bijgeleerd heb te blijven toepassen. Dus het is serieus balen geweest de voorbije weken. Maar ik laat het toe. Ik denk dat zulke baalperiodes ook mogen plaatsvinden en ik voel dat ik hier terug uit geraak. En dan opnieuw tevreden met mijn eigen leven verder ga en terug focussen op wat ik wel kan en op waar ik wel allemaal van kan genieten. Ik vind het ook een hele verrijking om die dankbaarheid aan je omgeving te kunnen tonen en uitleggen. Al doe ik dit enkel bij mensen die heel dicht bij mij staan en mij goed kennen, anders krijg je inderdaad zoals je in een reactie schrijft, rare opmerkigen of blikken ;-). Mijn (kerngezonde) partner zegt heel vaak hoeveel hij al van mij geleerd heeft over de gewone dingen in het leven en dat is telkens zo fijn om te horen.
    Dank je om dit met ons te delen en mij hierover aan het denken te zetten.

    • Wat naar om te horen dat je nu in zo’n moeilijke periode zit. Goed dat je het toelaat en niet je kop in het zand steekt. Je kan maar beter met alles dealen. Uiteindelijk moet het toch vroeg of laat, dus dan maar meteen. Neem je tijd ervoor. Je gaat hieruit komen, natuurlijk, maar neem de tijd en wees mild voor jezelf. Heel veel sterkte, Katrien. Dank je wel voor je openheid. X

  • Wow, wat een mooi artikel! Elke gedachten zo mooi verwoord. Fijn dat de WIA voor deze vrijheid zorgt. Voor mij is vrijheid zelf dingen kunnen beslissen, zeggen en doen.

  • Wauw, marion. Tranen met tuiten hier.
    afgelopen dinsdag ben ik van de ene op de andere dag chronisch ziek geworden: iets wat me nog even moet bezinken, maar wat met een klap is aangekomen.
    Ik heb diabetes type 1 en zelfs al in die eerste paar dagen heeft het mijn leven in een klap verandert:
    ik heb zo moeten huilen omdat ik direct merkte dat het laatste stukje onbezorgdheid dat ik had verdwenen is. In eens merk je hoeveel het waard is om gewoon ‘gezond’ te kunnen zijn (hoewel gezond zijn ook relatief is).

    Van de andere kant zie ik ineens die kleine dingen: dat ik een leuk tasje krijg, dat ik het fijn vind om zo veel over mijn lichaam te leren, dat mijn nagels zo leuk gelakt zijn enzovoort. Ik wil niet met de pakken neerzitten. Ik wil niet zielig zijn. Ik wil niet ziek zijn. En soms kan ik die insulinespuit wel door het raam heen smijten, maar ik moet ermee door. Tis zoals tis.

    En die dankbaarheid, die moet nog een beetje komen, maar je realiseert je op zo’n moment wel: als ik 100 jaar eerder geboren was geworden had ik niet lang meer kunnen leven. Ik mag me ook gelukkig prijzen met alle lieve diabetesverpleegkundigen die naar mij omkijken, en alle zorg die ik krijg (ook al word ik soms gek van al die ziekenhuisbezoekjes en al dat geprik overal).

    Dankjewel, Marion. Dit hielp om het weer een klein beetje meer te accepteren.

    • Wat moeilijk voor je, Anne! Een compleet andere situatie dan hoe het bij mij gegaan is; juist langzaam erachter komen wat je hebt. Ik kan me een klein beetje indenken hoe het is en dat komt omdat ik de blog van Lauriëtte volg die een jaar geleden hetzelfde bericht kreeg. Geen idee of je haar blog kent, maar misschien kan het je steunen. Hier is een link naar haar laatste artikel: een update van haar eerste jaar met diabetes. http://www.tijgertjerawr.com/eerste-jaar-met-diabetes-type-1/

      Ik wens jou heel erg veel sterkte met dit proces. Liefs.

  • Mooi geschreven! Fijn dat de WIA- uitkering je het gevoel van vrijheid geeft. Dat is soms wel een stukje wat mij in mijn geval soms zorgen baart. Gelukkig ben ik wel door het acceptatieproces heen wat mij ook heel veel vrijheid bezorgt. 🙂

    • Je bedoelt zorgen om de WIA? Die heb ik ook nog wel. Ik ben best bang dat ik over anderhalf jaar bij de herkeuring weer terug aan het werk moet, maar dat zie ik dan wel weer. Geen idee of je dat precies bedoelde, maar ik ben ieder geval blij dat de acceptatie je ook al veel vrijheid bezorgd. Ik vond dat een heel zwaar proces.

      • Ja, dat bedoelde ik. Ik ben gewoon goedgekeurd dus heb altijd de zorg hoe ik straks rond kan komen en hoe ik alles plan zodat ik me niet ziek hoef te melden op mijn werk. Af en toe heel frustrerend.
        Kan me voorstellen dat die zorg om over 1,5 jaar toch weer aan de slag te moeten er ook is ja. Tot die tijd proberen los te laten. 🙂 Klinkt zo makkelijk he…

  • Mooi geschreven en fijn voor je dat je nu door je uitkering een gevoel van vrijheid hebt, want dat is zo belangrijk!
    Vrijheid is voor mij kunnen doen wat je wil, niet moeten denken aan geld, je gezondheid, wat anderen van je denken,…
    Ik vind het een interessant concept, vrijheid, ik zou er uren over kunnen nadenken en praten. Het is zoveel meer dan gewoon niet gevangen zitten achter tralies of iets dergelijks, zoals veel mensen het zien.

  • Wat een mooie blog en wat een mooie uitleg van wat voor jou vrijheid is!
    Mooi dat je die vrijheid nu meer ervaart ondanks dat je gevangen zit in je lichaam (als ik het zo mag omschrijven)

  • Mooi blog en heel herkenbaar. Een week geleden ging mijn IVA in en dat betekent inderdaad vrijheid voor mij. Vrijheid om te luisteren naar mijn lichaam, om dingen te doen die voor gezonde mensen normaal zijn maar voor mij eigenlijk niet naast een baan konden worden gedaan. Vrijheid om niet meer te hoeven solliciteren en dan, na 200% te hebben gegeven in een nieuwe baan omdat ik bang was om niet te kunnen voldoen, na een jaar weer volledig opgebrand te zijn omdat een chronische ziekte nu eenmaal zeeeer veel vergt van je lichaam. Vrijheid om geestelijk de ruimte te krijgen om beter om te gaan met acceptatie, een proces dat al heel lang iedere dag veel energie en positiviteit van mij vergt, omdat ik het lichamelijk nu rustig aan kan doen. Vrijheid om nieuwe dingen te ontdekken omdat ik daar nu energie voor heb. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Eigenlijk betekent vrijheid vooral minder stress en dus meer energie. Mooi, dat jij dat zo goed kan verwoorden! Ik lees jouw ‘hersenspinsels’ daarom ook heel graag.

    • Wat moet dat een opluchting zijn voor je. Ik ken je situatie niet precies, maar het klinkt alsof we er hetzelfde instaan. Inderdaad, je komt weer toe aan dingen die mensen die niet ziek zijn naast hun werk doen. Dat is je feitelijke leven. Lange tijd was ik dat, net als jij, kwijt. Eigenlijk waren we ons leven kwijt. Ik ben blij voor je dat je nu meer vrijheid hebt. X

  • Heel mooi omschreven Marion, ook dat stukje over chronisch ziek zijn. Ik kan me dat op één of andere manier zo voorstellen… Over dankbaarheid: ik voel me heel vaak heel dankbaar. Om de kleinste dingen, bijvoorbeeld voor dat lekkere eten, een gezellige middag of een mooie dag. Ik heb daar veel discussie over gehad met Jimmy en andere Colombianen. Jimmy begreep nooit voor wie ik dan dankbaar was. Hij gelooft in God, ik niet. En als hij dankbaar is dan is hij dankbaar voor dat God voor dit of dat heeft gezorgd. Ik heb dat niet en denk ook niet zo. Ik ben gewoon dankbaar, dat is een gevoel. Een heel mooi gevoel…

  • Mooi geschreven!
    De ene keer zal het beter gaan als de andere keer, wat fijn dat je toch hebt kunnen genieten van Bevrijdingsdag op de manier die jij aan kan!

  • Vrijheid. Voor mij is het een beetje om te kunnen doen wat ik wil. Ondanks dat ik nog jong ben (ik moet nog 30 jaar worden), heb ik soms het gevoel dat het leven een eindeloze werkrit is. Je staat op, je gaat werken, je gaat slapen en de cyclus begint terug opnieuw. Hoewel ik mijn job graag doe, denk ik ook dat ik later eerder 4/5de ga werken, eerst financieel wat meer op plooien geraken en dan kijken waar het leven ons brengt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s