Persoonlijke Update: Vermijding

kop3

Leuk al die verhalen over varkens, kraamkooien, inspiratiebronnen en spirituele paden, maar hoe gaat het nu eigenlijk met mij? Met mijn geestelijke toestand? Mijn depressie? Mijn angsten? Mijn vervolgbehandeling? Ik ga het jullie vertellen.

De afgelopen drie weken had ik een therapie-stop. Tijdens deze drie weken heb ik beide uitersten gezien. Ik heb weer het punt bereikt dat ik ging nadenken over opgeven. Die dagen lag ik in bed. Had ik zowel lichamelijk als geestelijk vreselijk veel pijn en was ik er eigenlijk helemaal klaar mee. Daartegenover stonden de afgelopen paar dagen, waar ik heerlijk kon bijkomen in het zonnetje en me zelden, misschien wel nooit, zo gelukkig heb gevoeld. Dat laatste moest even tot mij doordringen.

Ik ben in mijn hele leven nog nooit zo gelukkig geweest.

Je hoort het mensen wel eens zeggen en ik kan me zo voorstellen dat, als je net de Mount Everest beklommen hebt, weet dat er thuis een lieve partner en een prachtstel kinderen op je wacht, je nooit meer hoeft te werken omdat je vorige maand de loterij won, je daar dan bovenop die top je armen spreidt en jezelf gelukkiger voelt dan ooit. Ik ben echter net een maand mijn baan kwijt, mijn man is werkloos, ik ben chronisch ziek, ik heb dysthymie, heb vreselijke angsten en paniekaanvallen, moet weer in therapie, heb amper sociale contacten en kan op dit moment enkel in de tuin op mijn ligbedje liggen. Dat lijkt me nou niet bepaald een moment om te denken:

Ik ben in mijn hele leven nog nooit zo gelukkig geweest.

Toch dacht ik het. Toch voelde het zo. Maar hoe dan? Wat heb ik de afgelopen weken gedaan waardoor ik nu zo tevreden en gelukkig ben?

Twee weken terug kreeg ik een paniekaanval. Er kwam visite en ik vond dat ik dat aan moest kunnen. Ik voelde echter al dat het niet zo heel erg soepel ging. Toch zette ik door. Ik moest dit ondertussen gewoon kunnen. Maar het ging mis. Ik kreeg een paniekaanval met het bezoek erbij. Ik zat gevangen in mijn lichaam. Ik wilde praten, maar kon niet praten. Ik wilde bewegen, maar het lukte niet en toen het eindelijk lukte om op te staan en naar boven te gaan, leek het alsof ik me een weg moest banen door het moeras. Het lukte me bijna niet mijn ene been voor het andere te zetten. Ik zag de verbazing en schrik op het gezicht van de visite. Ze wist wel uit woorden wat er met mij aan de hand was, maar ze had het nog nooit van dichtbij meegemaakt. Ik zag de ontzetting op haar gezicht en ik voelde schaamte. Ik wilde verdwijnen. Ik wilde weg. Ik wilde me het leplazarus zuipen en niets meer voelen. Van mij mocht het stoppen. Daar. Op dat moment.

Toen de visite weg was kwam Peter naar me toe. We spraken erover en hij wees me op de vooruitgang. “Vooruitgang?” hoor ik sommige denken. “Hoe kan je van vooruitgang spreken als je dood wilt?” Nou, dat je maar een half uurtje dood wilt in plaats van drie weken achter elkaar. Dat je paniek krijgt, maar deze kan verdragen en geen gaten in deuren schopt of gordijnen uit het plafond trekt. Dat je het niet ontkent, het uit kunt spreken en het weer los kunt laten. Dát is de vooruitgang. En toch wil ik dit niet meer. Ik kan dit niet meer opbrengen. Al twee jaar lang ga ik de uitdagingen aan. Al twee jaar lang probeer ik onderscheid te maken tussen angst en vermijding. Hoe lang moet ik dit nog blijven doen? Hoe lang moet ik dit nog volhouden? Hoe lang hou ik dit nog vol? Wanneer mag ik … wanneer mag ik even uitrusten?

Dit klinkt verontrustend en dat is het ook. Het is geen kwestie meer of ik dit volhoud, maar hoe lang ik dit nog volhoud. Dat risico wil ik niet nemen. Daarom hakte ik, daar, op dat moment, samen met Peter, de knoop door. Ik ga volop vermijden. Het gevolg was dat ik mezelf na twee weken hoorde zeggen:

Ik ben in mijn hele leven nog nooit zo gelukkig geweest. 

Is vermijding dan de weg naar geluk? Voor mijn sociale angst wel. Voor de dysthymie niet. Die sloeg gisteren weer in alle hevigheid toe. Maar omdat ik weet dat ik niet met mijn depressie én mijn angsten hoef te dealen, kom ik de dag wel door. Beide is geen optie. Dat is teveel. Volgende week donderdag heb ik een gesprek met mijn nieuwe therapeute. Ik zal dit met haar bespreken en dan zien we wel weer verder. ♥

About the Author

Posted by

38 Reacties

Waw heftig. Maar ik geloof er wel in dat je diep vanbinnen nog altijd zelf het best weet wat voor jou het beste is. als dat voor jou op dit moment vermijding is, dan is dat ok. Zo kan je weer kracht opdoen om door te gaan.

Jeetje Marion, wat heftig… Goed dat je hebt gekozen voor datgene wat voor jou op dit moment het beste voelt. Ik wens je heel veel kracht toe voor de komende tijd, ook voor Peter, want het zal voor hem ook niet makkelijk zijn. X

Het is niet makkelijk voor Peter, maar het vermijden is voor hem ook fijn. Zo hoeven we niet eerst een uur te debatteren of het verstandig is als er visite komt. Er komt gewoon visite en ik ga naar boven. Lange tijd heeft ook hij in mijn sociaal isolement moeten leven en dat brak hem wel op. Ik kan goed aan hem zien wanneer hij het moeilijk heeft en wanneer het goed gaat. Het is wat dat betreft fijn dat we al 20 jaar samen zijn. We kennen elkaar door en door. Dank je wel voor je reactie en je het begrip dat het ook voor Peter zwaar is. X

Tijdens momenten waarin het gewoon echt niet gaat, is vermijding de beste optie. Proberen het woord ‘moeten’ te vermijden.
Er ‘moet’ niks. Het is ontzettend klote, ik weet het. Zodra het woord ‘moeten’ valt, gaat het mis.

Dikke knuffel💟

Ik zit hier te huilen als een klein kind bij het lezen van dit. Velen vragen zich nu af waarom en vinden het waarschijnlijk ongepast dat ik dit schrijf sorry? Ik leef zo met je mee dat jij dit ook moet doorstaan. Mijn leven is al zo van 2000 en ik wens dit echt niemand toe!!! Wel fijn om eens te lezen dat ik niet de enige ben die ook thuis zich niet 100% veilig voelt, omdat ik dit nog nooit heb gehoord en me erdoor abnormaal voelde. Heel veel sterkte, warmte, steun en liefde wens ik je toe tijdens de weg naar een betere toekomst xxx

Oh lieverd, dank je wel. En nee, je bent echt niet de enige. Het is vreselijk zwaar om je niet veilig te voelen in je eigen huis. Iedere dag kijk ik weer uit naar het moment dat ik weer naar bed mag (gelukkig al om 18:30 uur). Dat is de plek waar ik me het meest rustig en veilig voel. Niet alleen de plek, maar ook het feit dat ik weet dat ik vanaf dat moment niets meer hoef. Ik kan liggen. Ik kan lezen. Ik kan lachen. Ik kan huilen. Ik kan slapen als ik moe ben. Ik wens jou ook heel erg veel sterkte toe. We houden vol, hoor! X

Hoe was het voor de afgelopen 2 jaar mbt sociale angst? Ik vraag dat omdat er bij mij ook een omslagpunt is geweest waarin ik ‘ineens’ paniekaanvallen en sociale angst kreeg. Heb je altijd al sociale angst gehad?
Waarom komt de dysthymie naar boven zodra je gaat vermijden?
Ik herken best wel wat in je verhaal , daarom puur nieuwsgierigheid. Misschien kan ik mezelf dan ook wat beter begrijpen 😉
Voor Peter is het zwaar. Ik bekijk het vooral vanuit jouw kant en wat doe je je best voor Peter zeg! Wat een opofferingen lever je. Ook van zijn kant hoor! Echte liefde. Maar ik weet hoe zwaar dat is die opoffering van jouw kant. Ik ken het, ik leef er ook in. De balans is nu nog meer getipt naar dat Erik het meeste opoffert. Ik kan het nog niet goed opbrengen. Al wel meer dan een jaar geleden dat wel.

Ik snap dat je moe bent. Het zou zo fijn zijn als je ergens kon rusten inderdaad.

Xx

Sociale angst was denk ik hetzelfde, maar ik ging er doorheen en daardoor kreeg ik angst- en paniekaanvallen. Om dat te voorkomen ging ik vermijden, maar toen kwam het sociale isolement. Daarop volgde de klinische depressie. De dysthymie komt niet naar boven zodra ik ga vermijden. Deze komt en gaat en komt en gaat, zonder duidelijke vorm van regelmaat of reden. Mijn therapeuten zoeken ook al twee jaar naar een link tussen vermijding en dysthymie. Dat zou zinvol zijn als dat de enige twee dingen waren die er speelde. Er is alleen ook nog de lichamelijk ziekte die zowel invloed heeft op de angst als op de depressie. Dat is ook iets wat ik wil aangeven in therapie: ik wil ophouden met zoeken naar verklaringen. Als ik dit doe gebeurt er dat, dus moet je voortaan zus doen, maar dat kan weer niet door je ziekte, dus kan je misschien dit doen, maar dan kan je dat weer niet doen, want dan gebeurt dit misschien weer. Stop stop stop stop stop. Echt, ik ben zo moe. Thanks voor je begrip. X

O sorry ik maakte op uit je verhaal dat je geen angst had als je vermeed, maar je dan wel moet dealen met depressie.
Dat als je dit doet dan kan je werken aan herstel ken ik. Dan zeg ik ja maar dat kan ik niet vanwege fysieke klachten. Daar is eigenlijk weinig begrip voor. Of ik krijg naar mijn hoofd geslingerd dat ik somatiseer, of ik krijg naar mijn hoofd geslingerd dat ik altijd ja maar zeg. 😑 Terwijl het gewoon echt niet gaat dan lichamelijk gezien.
Het is een catch 22 of hoe zeg je dat? Nou je begrijpt het denk ik wel.

Ik blijf het van mezelf nog steeds een rare gewaarwording vinden dat ik ‘ineens’ ( sinds de geboorte dochter) niet meer kan functioneren id maatschappij. Hoewel ik op sociaal vlak nooit zo’n ster was hoor. Alhoewel ik voelde me altijd tekort schieten op dit vlak, er niet bijhoren, angst niet geaccepteerd te worden etc etc. Terwijl anderen mij altijd zo krachtig vonden in sociaal contact.

Maar goed terug naar het werken aan ‘vechten’ of ‘werken aan jezelf’ . Ik neem het me steeds maar weer voor, maar ik dek me ook in, want het loopt altijd weer ergens spaak. Heb ik al die moeite voor niks gedaan, zo voelt dat dan he. Anderen zien dan wel vooruitgang, maar met deze vooruitgang komen dan weer verwachtingen. Daar ben ik bang voor. Ik vermijd het dan ook om te zien dat er vooruitgang is. Ik ben bang om te vermelden dat iets goed is gegaan naar naasten of bv op mijn blog. De angst dat mensen denken: ” o er zit een stijgende lijn in” De angst dat ze dingen van mij gaan verwachten en dat ik ze weer moet teleurstellen. Bij mij is het alles of niets, zwart wit. Ik vind dat het na 3 jaar ellende 100% goed moet gaan. Is ook en vorm van vermijden denk ik.

Ik ben heel benieuwd naar je nieuwe therapeut en wat jullie gaan bekokstoven.

Heftig om te lezen maar ik zie wel dat je vooruit gaat en als vermijden je nu helpt dan is dat maar even zo. Het gaat om jou en jij bent het waard, lieverd!

Lieve Marion,
Dit klinkt misschien ook raar, maar toch voel ik me blij na het lezen van deze blog. Dat komt denk ik omdat ik echt voel dat jij een keuze hebt gemaakt vanuit jezelf; dat geeft mij een stukje kracht en hoop. Ik ben trots op je en dat mag veel vaker gezegd worden.
Mijn therapeut vroeg mij of ik wilde schrijven over hoe ik mij ontwikkeld heb het afgelopen jaar, maar ik blokkeerde tijdens het schrijven. Nu ik dit lees komen er toch een aantal dingen in me op.
Bedankt voor het delen. Ik blijf je een inspiratie vinden. Juist omdat je zo eerlijk naar jezelf durft te kijken en daar openheid over durft te geven.
X

Ik vind je zó dapper. Eigen weg, eigen keuzes. Eigenlijk klinkt het helemaal niet zo gek dat vermijden je juist gelukkiger maakt. Je hebt lang gevochten en dit bracht je niet vooruit. Keer op keer dealen met tegenslagen maakt vreselijk moe. Als je de kans hebt om te doen wat voor jou goed voelt, wat jou op dit moment helpt (op wat voor manier dan ook) doe dat dan alsjeblieft. Het is voor anderen waarschijnlijk niet te begrijpen wat het is om te moeten kiezen tussen doorgaan en een hele sterke doodswens te hebben, of “vermijden” en je oprecht gelukkig voelen, zoals je schrijft. Oordelen is makkelijk… Maar ik vind het dapper. Het is een manier van laten zien dat jíj weet wat goed voor jou is op dit moment.

Hoe dit over maanden, jaren.. zal uitpakken? Dat weet je toch niet. Of je nu kiest voor elke angst aan gaan of dingen vermijden. Er is (helaas?) geen zekerheid.

Ik denk aan je. Liefs.

Wat een mooie krachtige post Marion. Aan de ene kant vind het vreselijk om te lezen hoe je nog steeds zo moet vechten en hoe slecht het nog af en toe gaat, maar ik ben zo blij dat je er zo goed over kan schrijven en dat je het zo goed door hebt. Je klinkt echt super krachtig en ik weet zeker dat je dit kan overwinnen. Het gaat misschien met kleine stapjes, maar je komt er wel. Heel veel succes bij je nieuwe therapie! Liefs.

Fijn om te lezen wat je ervaren hebt de afgelopen weken. Het zit hem natuurlijk niet in dat uurtje therapie in de week. Het gaat ‘m er om hoe je de rest van de week omgaat met je angst en vermijding en wat je van jezelf allemaal moet. Je koos voor vermijden en dat gaf rust. Échte therapievakantie. Gewoon onthouden en niet te veel vooruitlopen op wat dit kan betekenen voor de toekomst, want dat geeft ook weer spanning.

Ik weet niet hoe goed je in gesprek onder woorden kunt brengen wat je hier schrijft. Misschien een idee om een keer samen naar therapie te gaan zodat Peter kan vertellen wat hij aan je merkte?

Een evenwicht vinden tussen inspanning/pijn en de kwaliteit van leven is altijd moeilijk. Dat het resultaat onzeker is en ver weg ligt maakt het niet makkelijker. Maar dat komt op zich ook kijken bij een studie, topsport en chemotherapie. Wat het echt fucked maakt is dat je HS en dysthymie daar nog weer dwars doorheen lopen en een aanslag doen op je belastbaarheid. Er zijn gewoon teveel variabelen om verbanden te kunnen leggen zoals je hierboven in een comment al schreef. Ik hoop echt dat je met nieuwe therapeut een goed evenwicht kunt vinden, want ik gun je zowel je rust als de vooruitgang. X.

STerkte Marion, voor jullie beiden.
Is het de oplossing, je zegt het zelf al, niet echt maar als dit voor nu de beste keuze is, hoop ik dat je hierin wat rust mag vinden!
Het klinkt voor nu in elk geval beter en veiliger voor jezelf dan dat je jezelf continue over je grens pusht!

Het zal heftig genoeg zijn weer aan de slag te gaan in therapie!

Pas op jezelf!!

XX

ps. ik denk aan je!! Woorden zeggen gewoon niet altijd genoeg!

Wat jij vermijding noemt, zie ik als goed voor jezelf zorgen.
Dan komt de somberheid naar boven maar er hard voor weglopen dat is pas vermijding
en pakt vroeg of laat je dysthymie je dubbel zo hard terug, geef hem aandacht dan wordt hij ook milder voor jou.
Ben trots op jezelf in de keuzes die je maakt, dat doe je toch maar even.
En jouw Peter heeft helemaal gelijk, dat is vooruitgang.
XX een dikke knuffel, trots op jou!

Ik zie dat eigenlijk ook zo, maar de GGZ ziet dat toch vaak anders. Dat maakt dat ik vreselijk ga twijfelen en als het puntje bij het paaltje komt, dan denk ik toch meestal: zij hebben er voor geleerd. Wie ben ik om het beter te weten? Het is fijn om te horen dat jij het toch ook zo ziet. X

Ze hebben er niet voor geleerd om jou te zijn. Een therapeut kan alleen maar uitgaan van wat de client vertelt. Wellicht is het voor nu geen vermijden, maar goed voor jezelf zorgen en in een later stadium wel vermijden. Het gaat erom hoe jij het voelt.

Hier heb ik het ook over gehad met mijn therapeute, maar ik weet zelf negen van de tien keer niet of ik vermijd. Zij hebben niet geleerd om mij te zijn, maar ik ben volledig van het pad af, dus ik kan niet aangeven wat vermijding is of wat niet. Dat is iets waar we continue tegenaan lopen. Ik leid mijn therapeute regelmatig om de tuin, zonder dat ik me daar zelf bewust van ben. 😦

Je heb het toch aangegaan, al meerdere malen.
En nu lukt het even niet en kies je voor jezelf, helemaal goed als je het mij vraagt.
Als het weer gaat, ga je vanzelf weer proberen, je bent immers gemotiveerd om je probleem aan te pakken.
De therapeut om de tuin leiden zonder dat je het weet, is een ding van de therapeut als je het mij vraagt.

Wat enorm dubbel allemaal, ik heb het idee dat het een beetje korte termijn tov lange termijn is. Ik kan me goed voorstellen dat elke keer je grenzen over gaan maakt dat je op bent en dat rust dan goed is. Wat is je motivatie voor therapie? Gevoelsmatig? Ik hoop dat het gesprek met je nieuwe therapeut je wat op gaat leveren en dat jullie samen tot een mooi plan komen.

Sterkte voor nu dat de dysthemie of depressie z’n kop weer opsteekt.
Dikke knuff op afstand voor jou.

xx Sam

Ik heb op dit moment eigenlijk geen motivatie meer voor therapie. Dat vind ik heel erg moeilijk, want ik was altijd wel gemotiveerd. Het meest moeilijke vind ik dat ik met de dag moet leven voor mijn chronische ziekte en dat therapie én het UWV kijken naar de psychische kant. De psychische kant die verergerd wordt door mijn chronische ziekte. Voor mij is het onder controle houden van de HS dus prioriteit nummer één. De mentale problemen komen op de tweede plaats. Ik heb een klap gekregen toen ik moest toegeven dat ik die dagbehandeling, die ik eigenlijk heel erg nodig heb, niet kon gaan doen. Dat heeft me gewoon even knock out geslagen en die klap dreunt nog na. Ik hoop ook op een goed gesprek donderdag en dat zij wellicht een positievere kijk heeft dan ik. Thanks, Sam.

Peter heeft wel een beetje een punt hoor. Slimme kerel die man van je. En je mag je in de raarste situaties gelukkig voelen. Soms is dat je enigste oplossing. Sterkte marion.

Och lieffie toch. Ik herken en voel de pijn en de eenzaamheid in je strijd.
De strijd om hier te blijven en de wens om eindelijk, eindelijk rust te vinden.
Heel veel liefs

Hele dikke knuffel Marion! Moeilijk om te zeggen of vermijding op de lange termijn de weg gaat zijn voor je. De enige manier om zaken uit te kunnen sluiten is deze te proberen maar wel op je eigen tempo. Soms is een duwtje in je rug fijn maar het moet je niet de verkeerde kant op laten gaan. Hopelijk kan je nieuwe therapeute je gaan helpen met deze onwijs moeilijke beslissing!

Ai, ik was gisteren iets te voorbarig/positief in mijn reactie op je andere log. Ben chronologisch diverse blogs aan het bijlezen…
Marion, je bent ontwikkeld. Je bent ontzettend gegroeid, erken dat! Ik heb een diep respect voor jou en voor hoe je met situaties, met jezelf, omgaat. Daarnaast vind ik het ook ontzettend knap hoe Peter jou blijft steunen. Prijs je gelukkig met die man. 😉
Doe rustig aan, mijdt er op los, en wees gelukkig. Leef op je eigen tempo. X

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: