Share Some Happines #mei2016

SSHmei

Afgelopen weekend gaf ik, in het kader van Share Some Happiness, drie bossen bloemen weg. Twee van deze mensen kende ik niet. Ze vonden het enorm leuk en namen zonder moeite de bos rozen van mij aan. De derde persoon, mijn buurvrouw, had er wat meer moeite mee.

Het idee is gebaseerd op de blog Bloemen Voor van Anne.

Ik ben Anne Zwartbol, 26 jaar, dol op bloemen en initiatiefneemster van ‘Bloemen Voor’. Elk keer als ik een bosje bloemen voor mezelf koop, koop ik hetzelfde bosje bloemen voor iemand anders. Iemand anders die ik niet ken en voor mij een vreemde is.

Ik vond het een supertof initiatief en hoewel ik eerst het Share Some Happiness geld weer wilde doneren, leek me dit toch leuker om te doen. Ik gaf drie bosjes bloemen weg. De eerste aan een oudere meneer die in eerste instantie zelf een bosje wilde kopen, maar dat uiteindelijk niet deed. De tweede aan een vrouw van mijn leeftijd, die snel nog een paar boodschappen deed. Ik sprak haar aan vlak voordat ze in de auto stapte. Ze vroeg waarom ze de bloemen kreeg. Ik vertelde haar over het initiatief van Anne en dat ik het zo mooi vond, dat ik het zelf ook ben gaan doen. Ze vond het geweldig en was heel erg blij met de bloemen.

De derde mevrouw die van mij een bosje bloemen kreeg, was mijn buurvrouw. Ik stond met mijn laatste bosje te wachten toen ze aan kwam lopen en zei: “Sta je nog steeds te wachten?” Ik legde haar uit wat ik aan het doen was en vroeg of ik haar de bloemen mocht geven. Ik wist al dat dit een lastig verhaal ging worden. Ik vroeg haar wat ze zo lastig vond. ”Ik voel me bezwaard. Ik heb het gevoel dat ik iets terug moet doen.” “Maar dat hoeft niet,” vertelde ik haar. ”Geef me dan één roos,” zei ze. “Nee, alles of niets,” grapte ik en daarna haalde ik haar over. Met heel veel moeite nam ze de bos aan en fietste ze naar huis. Ik was lopend en kon binnendoor steken, waardoor we elkaar bij de voordeur weer troffen. “Ik heb radijsjes in de tuin. Wil je radijsjes?” Ik moest lachen. “Zou het makkelijker voor je zijn geweest als je me niet zou kennen?” vroeg ik haar. Ze wist het niet. Ik begrijp haar wel. Ik zou hetzelfde voelen. Nogmaals zei ik tegen haar dat ze ervan moest genieten en dat ze echt niets terug hoefde te doen. Ze ging het proberen.

Ik ken mijn buurvrouw niet zo heel goed. Ik ben één keer bij haar binnen geweest om iets te lenen, verder niet. We spreken elkaar wel regelmatig in de tuin of bij de voordeur. Ze is iemand die de hele dag in de weer is. Ze doet veel voor anderen, maar heeft zelf genoeg aan het minimale. Ik herken dat wel. Toch heb ik mezelf gedwongen het anderen te gunnen ook iets voor mij te mogen doen. In het begin voelde ik me vreselijk bezwaard, maar later merkte ik dat het veel meer balans gaf. Ik had veel sneller mijn energie terug, waardoor ik weer eerder iets voor een ander kon doen. Je kan niet alleen maar geven. Dan raakt je energie op. Dan komt er een moment dat je voorraadkastje leeg is. Die voorraadkast moet ook weer aangevuld worden en dat kan je echt niet allemaal zelf doen, hoe graag je dat misschien ook zou willen.

Bloemen voor een vreemde. Zou jij het durven om een bosje bloemen aan een onbekende te geven? En hoe zou je het vinden om zelf een bosje te krijgen van iemand die je niet kent? ♥

43 thoughts on “Share Some Happines #mei2016

  1. Bijzonder! Vroeger kreeg je als dame bij het Italiaanse restaurant hier in Breda een roos bij de rekening. Omdat wij altijd lopend terug naar huis gingen (lange route, het is goed eten daar), besloot ik de eerste keer toen ik de roos kreeg om ‘m aan de eerste dame die we op straat tegen zouden komen te geven (ik had nogal wat wijn op 😉 )
    Helaas zijn de rozen wegbezuinigd bij het restaurant, maar ik heb heel wat blijde en verrasste gezichten veroorzaakt. Misschien is het makkelijker als je iemand niet kent, omdat je die persoon waarschijnlijk nooit meer tegen komt en de ‘druk’ om wat terug te doen kleiner is. Ik zou denk ik het bosje weer doorgeven, omdat ik niet vind dat ik het waard ben of iemand anders ‘m (nog) meer verdiend.

    1. Nou ja zeg! Esther toch! Dat is echt niet oké! Ik zou bijna zonder pardon je adres vragen en je bos bloemen komen brengen. We zijn allemaal gelijk. Allemaal evenveel waard. Wat we ook doen of gedaan hebben in ons leven. Don’t forget. ♥♥♥

      1. Lief Marion, ben er mee bezig. Er komt een dag dat ik met trots kan zeggen dat ik zeker een bosje bloemen waard ben. ❤

  2. Betekend dat dat je voor jezelf drie bossen bloemen in een weekend hebt gekocht Marion 😉 nee zonder gein, wat een mooi idee! Ik zou het best eng vinden om zomaar een bosje aan een vreemde te geven.. Misschien vinden ze me wel volslagen idioot.

    1. Hahaha, nee. Ik kocht eerst één bosje en gaf er één weg, maar door het lange pinksterweekend waren ze zo goedkoop (2 bossen rozen voor € 5,-!) dat ik het niet kon laten om er nog twee weg te geven. Ik vond het ook een beetje eng in het begin, maar die meneer was zo blij met de bloemen. Ze vinden je vast een idioot, maar zijn echt blij met de bloemen!

  3. Prachtig initiatief maar ik heb niks met bloemen en zou ze daarom ook niet weggeven. Iets anders met hetzelfde idee wel. Vorig jaar heb ik bijv. een fotoshoot gedaan van een gezin. Dat is iets wat ik weer wil doen

    1. Het was heel fijn om te doen. Een stukje vriendelijkheid geven is ook meteen een stukje vriendelijkheid terugkrijgen. Het mes snijdt aan twee kanten.

  4. Ik moet terugdenken aan vorig jaar, toen ik je blog begon te lezen. Je was toen ook met zo’n actie bezig. Een kop koffie betalen voor degene voor je in de rij bij de kassa geloof ik. Het dagelijks lezen van je blog hielp me toen enorm. Ik heb je toen ook wel eens iets aangeboden (wat je overigens beleefd hebt afgeslagen). Ik ben erg van het helpen en voor-wat-hoort-wat. Ik haal daar voldoening uit. Van de andere kant wil ik iets te graag aardig gevonden worden. De grens tussen gewoon aardig zijn, people pleasen en jezelf wegcijferen vind ik een lastige. Je zult het wel herkennen.

    Gelukkig ‘mocht’ ik vorige week mijn eerste kaart en handig pakketje opsturen naar een volger op Instagram. Niet als bedankje, maar gewoon zomaar. Zij blij, ik blij. Hoe makkelijk kan het zijn?

    1. Het heeft lang geduurd bij mij, maar nu ik kan geven zonder iets terug te verwachten en iets kan aannemen zonder me schuldig te voelen, gaat het allemaal een stuk makkelijker. Het geen verwachtingen hebben, alles belangeloos doen, vind ik heel erg fijn.

  5. Superactie Marion!!!

    M.b.t. je vraag. het geven zou ik zeker doen en leuk vinden, het ontvangen vind ik lastiger!

    Echt een leuk idee!!!

  6. Of ik dit zou durven weet ik eigenlijk niet, ik zal me wellicht ook zelf een beetje ongemakkelijk voelen. Maar ik vind het een mooi gebaar, dus ik zou mij er wel overheen kunnen zetten en doen.

  7. Wat een mooi initiatief! Ik krijg meteen zin om mee te doen.
    En dan bekruipt me toch wat het verlegen gevoel waarvan niemand weet dat ik het heb.
    Misschien daag ik me zelf wel uit 🙂

  8. Prachtig en inspirerend initiatief! Ga ik ook eens doen… ik heb er geen moeite (meer) mee, niet met zomaar iets aan een vreemde geven, niet met ontvangen (van wie dan ook). Het geeft me in beide gevallen een zeer dankbaar gevoel – het is net zoiets als reiki: zowel reiki ontvangen als reiki geven voelt fantastisch!

  9. Wat lief van jou dat je dit hebt gedaan! Ik weet niet of ik het zou durven, stom hé?! En ik zou wel even raar staan te kijken als een vreemde mij bloemen zou geven denk ik, haha.

    1. Neeee, ik denk dat als jij met je lieve dame door de straten van Brugge loopt en iemand biedt jullie een bos rozen aan, dat je die zonder moeite aanneemt 😊😊😊

  10. Hey Marion,

    Wat een mooi initiatief zeg! Wat super mooi ook dat jij dit ook hebt gedaan 🙂 .
    Ik snap wel dat mensen het lastig kunnen vinden, omdat veel het ook niet gewend zijn om iets zomaar aan te nemen. Ik zelf zou het zeker wel durven om een bos bloemen weg te geven, leuk juist! Ik doe het ook wel eens met magazines & boeken. Die laat ik dan gewoon achter in de trein 🙂 , voor de liefhebber.

    Liefs!

  11. Wat een mooi initiatief, daarnaast super lief!
    Ik zou een rode kop krijgen en niet weten wat ik moet zeggen als iemand me dat zou geven… op mijn beurt geef ik wel vaker wat weg… daar heb ik dan veel minder moeite mee!

    1. Je was wel blij met de kaartjes van de Hema toch? Mensen doen ook graag iets voor jou, Ingrid. Het is heel moeilijk om dat toe te laten. Ik weet er alles van. ♥

  12. Allereerst wat enorm lief van je! Wat mooi verwoord weer. Ik zou me ook bezwaard voelen als ik zomaar iets krijg, eigenlijk heel raar, het is juist fijn al mensen iets voor je doen. Ik geef liever, is misschien ook makkelijker.

  13. Bloemen voor… Mooi initiatief, weer een stukje ‘omzien’ en ‘samenleven’ hè? I like it! En ja, ik herken dat van je buurvrouw (en jou) ook wel. Hoef ook niet snel iets terug voor hetgeen ik voor anderen doe. Bedoel, zoveel doe ik niet, toch? Je kent het bagatelliseren… 😉 Maar ‘anderen gunnen iets voor jou te doen’ is een mooie gedachte die net een ander perspectief geeft. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s