Kladbloggen

Karma


Getagd: , , .

collagealine

Bron: BN De Stem

Eigenlijk wilde ik vandaag een artikel online zetten over hoe ik het toch flik om altijd positief te blijven, ondanks het feit dat ik ziek ben. Zul je altijd zien; lukt het me vandaag een keertje niet.

Op de verjaardag van mijn vader schreef ik een stukje over Aline en haar kinderen Jessica (4) en Owen (3). Zij zijn op 18 mei j.l. uitgezet naar Burundi. Een land waar het niet veilig is. Dat wist men op dat moment. Een week eerder werd er nog een bezoek van een kamerlid aan Burundi afgezegd, omdat het daar te gevaarlijk was. Dat gold kennelijk alleen voor kamerleden. Niet voor Aline en haar twee kleine kinderen. Gisteren zei minister Dijkhoff toe geen asielzoekers meer uit te zetten naar Burundi. Het is daar te gevaarlijk in verband met de burgeroorlog die daar gaande is. Moet ik erbij zeggen dat die burgeroorlog niet vorige week begonnen is? Nee, hè? En nu? Waar zijn Aline en haar kinderen nu?

Daar bovenop kwam gisteren ook nog eens het bericht dat er geen uitbreiding van het kinderpardon komt. Kinderen die hier soms al langer dan 10 jaar wonen, sommigen zijn zelfs met hun eindexamen bezig op dit moment, worden zonder pardon teruggestuurd naar een land wat ze zich vaak niet eens herinneren of waar ze zelfs nog nooit geweest zijn. Een land waar ze geen vrienden hebben, waar ze de taal niet spreken, waar ze niet op school zitten. Waar ze vaak niet eens naar school kunnen. Een land waar ze niets hebben en alles wat ze nu nog hebben, kwijtraken. Volwassen mensen, die weten dat dit zo is, die wéten dat dit ernstige schade toebrengt aan jongen kinderen, sturen deze kinderen willens en wetens terug. Ik vind dit buiten alle normen van fatsoen. Ik kan dit gewoon niet geloven. Ik kan vandaag ook niet geloven dat het leven gewoon doorgaat. Overdreven? Nee! Verplaats je eens in hen. De hoop die die kinderen gisteren hadden toen ze allemaal richting Den Haag gingen. Toen ze de boekjes en de handtekeningen aanboden aan de ministers en de ministers deze lachend in ontvangst namen. Dan moet zo’n kind toch wel denken dat het goedkomt?

Dat kwam het dus niet. De motivatie van Dijkhoff is de volgende: “We moeten niet de indruk wekken dat gezinnen die zijn teruggekeerd het verkeerd hebben gedaan”. What the fuck is dat voor belachelijke beredenering? Ik snap wel wat daar staat hoor, begrijp me niet verkeerd. Wat er staat, maar wat meneer Dijkhoff niet durft te zeggen, is: “Regels zijn regels en ik vertik het om ze aan te passen.” En daarom heb ik zo’n schijthekel aan de meeste gasten die in de politiek zitten. Allemaal ellebogenwerk en verschuilen achter mooie praatjes. Wees eerlijk. Dan kan ik in ieder geval nog een beetje respect voor je opbrengen.

Anood moet terug naar Irak. Ze is op dit moment bezig met haar examen. “In Irak mogen veel afgestudeerde meisjes niks doen met hun diploma. Er is daar geen sprake van mensenrechten of van kinderrechten.” Ook vindt ze het gek dat Nederland Irak als een veilig land beschouwt. “Er zijn de afgelopen tijd meerdere bomaanslagen geweest in Bagdad. Het is daar niet veilig voor ons.” 

Laat het duidelijk zijn, mensen. Wij maken zelf regels en wetten en die zijn ook nodig. Maar laat het ook heel duidelijk zijn dat het welzijn van kinderen altijd boven deze wetten en regels hoort te gaan Wie dat niet kan inzien, zoals minister Dijkhoff, kan wat mij betreft de dikke, vette tering krijgen. Bij deze. Je verschuilen achter vage woorden en veel te mooie zinnetjes. Daar komt u niet mee weg, meneer Dijkhoff. Daar komt niemand mee weg! Geloof mij maar. What goes around, comes around. ♥

19 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s