Psychische Shit

Therapie: Hoe nu verder?


Getagd: , , .

therpa

Gisteren raapte ik alle moed bij elkaar, pakte de telefoon en belde mijn nieuwe therapeute op om een afspraak te maken. Er had net iemand afgezegd, dus ik kon morgen (vandaag dus) al terecht. Dat is wel heel erg snel. Even omschakelen.

Mijn nieuwe therapeute ken ik al. Zij was het afgelopen jaar mijn hoofdbehandelaar. Ze coördineert de gesprekken, houdt mijn dossier bij en is degene die de definitieve beslissingen maakt over mijn behandeling. Ze weet dus precies wie ze straks voor zich krijgt. Ik ken haar een beetje, omdat ik met haar destijds de intake heb gehad. Ik weet nog dat ik toen hoopte dat zij ook mijn therapeute zou worden, maar dat was niet het geval. Nu dan alsnog. Ze is gespecialiseerd in schematherapie, de therapie die ik ga volgen.

Op haar advies heb ik twee boeken aangeschaft over schematherapie. Ik heb die boeken er gisteren weer even bij gepakt. Het lastige is dat ik alleen wat met die boeken kan als ik mijn gevoel uitschakel. Dat kan ik goed. Dat doe ik al mijn hele leven. Dat zal alleen niet de bedoeling zijn van deze therapie. Zodra ik bij mijn gevoel kom, dwaal ik af. Of het nou dissociëren is of niet, ik raak los van de situatie om op die manier alsnog los van mijn gevoel te komen. Heel soms gebeurt het niet, kan ik na veel pijn en moeite bij mijn gevoel komen, en dan breekt de hel los. Dat gebeurt vaak aan het einde van een sessie, zo lang duurt het voordat ik erbij kan. Het gevolg is dat ik met helse pijn, angst en soms paniek in de auto stap en dat levert die levensgevaarlijke situaties op. Thuis ga ik direct naar bed en slaap die nacht vaak twaalf uur achtereen. De vraag is en blijft: Hoe gaan we dit aanpakken. Hoeveel risico ga je nemen? Hoe lang gaat dit goed? Hoe lang gaat het duren voordat ik een keer op de snelweg rij en ga dissociëren of in paniek raak?

Op dit moment heb ik alles goed onder controle. Ik kan dealen met mijn chronische ziekte. Ik kan dealen met mijn dysthymie, hoe zwaar dat ook is. Ik kan zelfs de combinatie van beide aan. De problemen ontstaan wanneer ik met een derde factor moet dealen. Angst. Paniek. Voelen. Exposure. Herinneringen. Pijn. De derde factor zorgt ervoor dat het misgaat. Dat ik vaak tegen het suïcidale aanhang, omdat het me op zo’n moment teveel is. Is dat het risico waard? Moet ik in therapie met het risico dat het mis gaat? Je zou heel makkelijk zeggen: Nee. Toch werkt het kennelijk niet zo, want ik ga zo dadelijk gewoon weer richting therapie. Waarom? Ik heb geen flauw idee. Ik denk omdat de maatschappij het van me verwacht, want als het aan mij ligt, dan begin ik hier allemaal niet meer aan. Ik vind het risico veel en veel te groot. ♥

28 Comments

  • Als jij je er niet goed bij voelt begin je er toch niet aan , of is dat te kort door de bocht. Je neemt toch al die risico`s
    niet omdat de maatschappij dat van je verwacht.
    [hoor wie het zegt, ben zelf geen haar beter].
    Goed op jezelf passen vrouwtje XX

    • Het UWV heeft ook een vinger in de pap. Ik ben nu afgekeurd omdat ik in therapie ben en die schema therapie zou gaan volgen. Ik weet niet wat de gevolgen zijn financieel. Ik moet er alles aan doen om terug te keren in de maatschappij. Ik probeer al een poos contact op te nemen met hen, maar krijg geen reactie. Daarnaast zetten mijn behandelaars ook vraagtekens bij het stoppen, omdat zij de ervaring hebben dat mensen dan juist achteruit gaan. Dank je wel, Ciska. Jij ook. X

  • Hi Marion,

    Het eerste wat ik denk is dat ik als ik jou was iig 1 afspraak zou doen bij je (nieuwe) behandelaar en dan precies bespreken wat je hier nu hebt verteld.
    Ik heb lange therapie ervaring en het is inderdaad zo dat therapie echt een hel kan zijn door de gevoelens die loskomen. Je moet precies op het randje gaan balanceren dat het draaglijk blijft. Ik heb echter ook ervaren dat na lange tijd als de gevoelens wel steeds makkelijker komen dat de dissociatie langzaam steeds minder wordt en minder vaak. Het is een lange weg, maar er is wel een weg.
    Ik hoop dat je iets hebt aan mijn reactie.
    Liefs Maureen

  • Dat het doel is dat je weer volledig mee kan in de maatschappij lijkt me een mooi doel, dat wil zeggen dat je tegen die tijd ook van je problemen af bent. Alleen de weg er naar toe is klote maar wel noodzakelijk lijkt me. Maar je bent al van zo ver gekomen en hebt al veel overwonnen, hoe mooi zou het zijn als je over een lange tijd ook hier op terug kunt kijken met een smile en denkt, fuck it, ook dat heb ik overwonnen en paniek en angst ken ik niet meer.

    • Het probleem bij mij is dat ik hier ben gekomen door o.a. mijn chronische ziekte. Ik zal nooit meer volledig mee kunnen draaien in de maatschappij. Niet omdat ik niet wil, maar omdat ik niet kan. Natuurlijk zou het mooi zijn, maar het is absoluut niet realistisch.

        • Je kan nu helemaal nog niet spreken van een streven naar iets. Daar zijn we net wel achter gekomen. Ik denk dat ik, en het UWV met mij, zullen moeten gaan inzien dat die datum 1 januari 2018 niet haalbaar is. Het is ook niet dat het UWV dat gezegd heeft dat ik dan hersteld moet zijn, maar omdat dan de herkeuring gepland staat zit dat wel zo in mijn hoofd. Ik moet dat loslaten. Misschien is het 3 jaar, misschien zijn het er 5, 10, 15. Ik laat het streven naar re-integreren voor nu maar helemaal los. Gek genoeg vind ik dat nog verdomd moeilijk.

  • Wel vervelend dat je iets min of meer moet doen wat je helemaal niet een goed idee lijkt. Ik lees al dat er meerdere partijen bij betrokken zijn, maar toch. Ik hoop dat het je goed gaad met de therapie iig!

  • In Friesland hebben we het gezegde; ‘As it net kin sa as it mat, dan mat it mar sa as it kin’ (als het jet zo kan als zou moeten, dan moet het maar zo als het wel kan). De maatschappij verlangt nu het een, maar jouw lichaam & geest kan nu alleen het andere. Laat je hoofd niet gek maken door instanties, omgeving en vooral het UWV. Het blijft een momentopname voor hen, en die kan over 1.5 jaar wel weer heel anders liggen dan nu. Qua regelgeving, insteek, personen en natuurlijk jouw eigen situatie. Ik heb me ook altijd erg veel aangetrokken van wat hoort en moet, wat het UWV en werkgevers vinden en wat ik moet kunnen. Nu heb ik het los kunnen laten, wat een bevrijding. Omgaan met mijn chronische ziekte op mijn manier heeft mijn houding enorm positief veranderd. Ik ben nu veel dichter bij mijzelf gekomen, en ik moet tenslotte met mijzelf door een deur. Ik wens jou dat ook toe! Xxx

  • Dat ‘afdwalen’ is precies ook waar ik problemen mee heb!
    Eerst noemden we dat bij mij ook dissociatie, maar nu verklaart mijn therapeute het vanuit ADD.
    Wij hebben er nog over nagedacht om een dubbele sessie te doen, omdat ik dan meer tijd heb als ik dan toch mijn gevoel bereik. Misschien is dat iets om over na te denken? Voor mij was in ieder geval de conclusie dat dat te zwaar zou zijn.

    Heel veel succes lieverd
    Liefs, Sofie

  • Beken het maar gewoon dat je in je broek schijt om er aan te beginnen.
    En dan is alles uit de hoek zoeken om te bedenken waarom je het niet nodig hebt het handigst.
    Om in schematherapie taal te spreken daar is ie: DE ONTHECHTE BESCHERMER.
    Je wilt diep in je hart wel meer dan alleen balans houden met je dysthymie en je ontstekingen zullen ook stukken minder worden als jij niet meer in de stress bent.
    En het UWV wil dat nog zo eentje.
    Over een tijdje als je alles inzichtelijk hebt ben je blij dat je jezelf mag ontwikkelen.
    Eerst moet je inderdaad afzien maar je therapeut staat dan achter je en vangt je op, je hoeft het niet alleen te doen.
    Je zult er heel wat angsten doorstaan en de ogen uit je kop janken, boosheid, schaamte en schuld en welke emotie’s er nog meer zijn je gaat het allemaal voelen en op een gegeven moment wordt het zelfs fijn en zie je uit naar je volgende afspraak.
    Ga ervoor je verdient het.

    • Ik schijt niet zo snel meer in mijn broek, Marga. Ik denk dat ik daar al teveel voor meegemaakt heb. De angstmomenten op de snelweg, dáár ben ik bang voor. Natuurlijk wil ik meer dan dealen met HS en dysthymie, maar ik heb te vaak mijn oog op de vangrail gehad. Dat is het risico niet waard. We gaan nu gewoon zo langzaam starten dat de angst niet omslaat in paniek of roekeloos gedrag. Mooie is ook dat de schematherapie niet daar, maar hier vlakbij is. Geen snelwegen meer voor mij.

  • Wat fijn dat je er zo snel terecht kon.
    Niet teveel hooi op je vork nemen en wat niet gaat dat gaat niet.
    Inderdaad gewoon rustig aan en op jouw tempo.

    Veel succes Xx

  • Ha MArion
    Moeilijk! Ik denk ook dat het goed is het te bespreken.

    Take care, ik ga nu je andere blog van vandaag lezen

  • Gewoon een dikke knuffel!!
    Ik heb geen ervaring met therapie. Dus ik kan je niet adviseren of mijn ervaringen delen…,
    Hoewel Chemotherapie is ook therapie toch?? 😂 Die ervaring wil ik je niet aandoen hoor 😂😂

    Daarom gewoon een dikke knuffel

  • Nou, ik vind het sterk dat je gaat. Misschien wel omdat je weet dat door hier doorheen te gaan je pas echt helemaal en totaal Marion, die geweldige Marion kan zijn, zonder enige beperking?

  • Ach, als ik kon zou ik je elke keer naar de therapie brengen en je weer komen ophalen en in bed stoppen…
    Ik herken het heel erg, dat geforceerd proberen te ‘genezen’ op een tempo dat de maatschappij of je bankrekening van je vraagt in plaats van op het tempo of het niveau waar je je zelf het best bij voelt. Als ik rijk was geweest, was ik nooit aan de angstremmers gegaan en zou ik op eigen kracht voor mijn genezing gezorgd hebben, alleen had ik die tijd (of beter: het geld dat nodig was om die tijd te overbruggen) niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s