Maat 46 is normaal

maat44

Ga ik dit artikel wel schrijven? Gaat het wel begrepen worden? Maak ik het mezelf niet alleen maar moeilijker? Zal ik anders de reacties maar uitzetten? Ik weet dat ik weinig kan verdragen over dit onderwerp. Het is mijn trauma. Wat is wijsheid?

Gisteren zag ik op Instagram een foto waarop een stuk van een krantenartikel te zien was. Het artikel heette: “Maat 46 is normaal.” Niet alleen vond ik het een goed artikel, het maakte ook heel erg veel bij me los. Ik herpostte de foto op Instagram en daar kwamen enorm veel reacties op. Begrijpelijke reacties zoals; “Je bent goed zoals je bent.” ”Maat 44 is ook normaal.” Nogmaals, allemaal begrijpelijke reacties, maar dat was niet waar het mij om te doen was. Het ging mij niet om maat 44 of 46, maar om het woordje normaal.

Wat is normaal? Normaal is het gemiddelde. Normaal is de norm. Gisteren las ik een artikel over een meisje van 6 met een donkere moeder en een blanke vader. Het meisje zei: “Papa, ik wil blank zijn. Ik wil niet zo donker worden als mama.” Dat meisje van 6 is geen racist. Dat meisje van 6 wil er gewoon bij horen, zoals ieder kind dat wil. Ieder kind wil mee kunnen doen. Ieder kind wil geaccepteerd worden.

Ik werd dat niet. “Je bent te lang. We gaan je pillen geven. Je bent te dik. Je moet op dieet. Je voeten zijn te groot. Je moet naar een speciale winkel. Je tanden staan te ver naar voren. Je krijgt een beugel. Je bent te groot voor een kind van 6. Je mag niet met je vriendinnetjes in het kinderbad. Ja, je bent dan wel de snelste met zwemmen, maar het is natuurlijk niet eerlijk tegenover de rest. Jij bent te lang. Jouw eerste plaats telt eigenlijk niet.” Jaar in, jaar uit. Van mijn vierde tot mijn veertiende kreeg ik commentaar. Niet op wat ik deed, maar op wie ik was.

Nachten lang heb ik wakker gelegen van de pijn, omdat mijn beugel zo strak zat. In de klas kon ik niet praten, want het was een boven- én benedenbeugel. Ik liep voor gek met dat ding en ik viel al zo op door mijn lengte. Kennelijk was het allemaal nodig om mij anders te maken. Mijn ouders waren de enige die me vertelde dat ik goed was zoals ik was. Maar hoe lang blijf je je ouders geloven als school, het ziekenhuis, de sportvereniging, de attractieparken, de media, je vriendjes en vriendinnetjes, de leraren, de leraressen, kortom de rest van de wereld je vertelt dat je NIET goed bent zoals je bent?

Ik kon mezelf niet kleiner maken. Ik kon mezelf niet mooier maken. Ik kon mezelf wel dunner maken. Waarom deed ik dat? Omdat dunne mensen wel geaccepteerd werden en dikke mensen, zoals ik, niet. Ik werd niet geaccepteerd met sport. Ik werd niet geaccepteerd op school. Ik werd niet geaccepteerd in kledingwinkels. In de media zag ik dat dun wel geaccepteerd werd. Proberen dan maar. Afvallen. En ja hoor, daar kwamen de complimenten. “Wat zie je er goed uit! Wat goed van je dat je zoveel discipline hebt! Goed zo, Marion, ga zo door!” En dat deed ik…

Er is mij vanaf mijn vierde verteld… Nee, niet verteld, het is erin gestampt. Vanaf het moment dat ik naar school ging is er bij mij ingestampt dat ik niet goed ben zoals ik ben. Pillen, beugels, diëten, alles werd eraan gedaan om mij te veranderen, zodat ik wat meer op de rest van de wereld zou gaan lijken. Het was de hel. Het was zo pijnlijk dat ik er op dit moment nog niet over kan praten. Ik kan cirkels zetten.

Vertel me niet dat ik goed ben zoals ik ben. Vertel me niet dat maat 44 prima is. Vertel me niet dat schoonheid van binnen zit. Dat hadden ze me vroeger moeten vertellen. Nu is het te laat. Dit is het trauma waarvoor ik in therapie ben. Zoiets “simpels” als geaccepteerd worden door de samenleving. Dit trauma heb ik mijzelf niet aangepraat. Het is mij aangedaan. Door de samenleving. Door de maatschappij. Dat is iets wat men niet wil horen en dat is misschien nog wel het ergste van allemaal. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Persoonlijk

108 Reacties

Wow, Marion, wat heb je dat goed geschreven. Ik lees gewoon, net als wel vaker, jouw blogje bij mijn ontbijt en BAM, jouw stuk komt binnen. En wat kan ik mijn er in vinden, maar dan weer op een heel andere manier. Ik wil graag reageren, maar natuurlijk moet ik nu juist direct weg naar een afspraak. Kan ik mooi de hele ochtend nadenken over jouw stuk. Want dat is het zeker waard! 😘

Zo, ik heb even over jouw blog kunnen nadenken. Mooi hoe jij toch steeds met jouw blogjes mij, en ik denk veel andere lezers ook, aan het denken zet over bepaalde onderwerpen. En in dit geval ‘normaal zijn’. Mijn verhaal heeft niet veel te maken met gewicht en kledingmaten, maar wel met waardering van de buitenwereld en mijn rol en die van de maatschappij hierin. Ik heb een aangeboren botaandoening die ervoor heeft gezorgd dat mijn ledematen en gewrichten op heel veel plaatsen zijn vergroeid. Met als gevolg dat ik klein ben (valt eigenlijk best mee, maar toch altijd de kleinste van de klas, sport, werk etc), sporten altijd lastig is geweest, veel dingen iets anders doe en vooral zichtbare littekens en vergroeiingen heb. Ik voldeed als kind dus aan alle “voorwaarden’ om te worden gepest. En toch gebeurde dat gelukkig niet. Soms probeerden mijn basisschoolklasgenootjes het wel, maar ik was verbaal sterk genoeg om hier juist mee om te gaan. Eigenlijk was ik erg populair.

Nee, het waren vooral de volwassenen die geen begrip konden opbrengen dat ik “anders” ben, beperkingen heb en niet altijd op de “normale” manier (daar is ie weer) kon meedoen. Ik moest maar gewoon doorzetten en niet huilen (ook al deed het verrekte pijn), en met alles meedoen, niet aangepast want dat was zo’n gedoe. Toch kon ik daar vroeger best goed mee omgaan. Nu weet ik dat het kind in mij dat vroeger wel lastig en pijnlijk vond, ik kan mij nu nog vaak net zo allen voelen als toen ik mij toen vaak voelde, wanneer ik mij moest “verdedigen’ naar de volwassenen, die geen begrip konden opbrengen. Gelukkig heb ik mij ook nooit geschaamd voor mijn littekens en ‘raar uitziende” armen en benen en ging ik vrolijk mee zwemmen in bikini (nog steeds trouwens) en liep ik gewoon in een korte broek en hemdje. Wel vind ik het niet fijn om foto’s van mijzelf te zien, vooral niet in zomerkleding of in mijn trouwjurk, maar meer op een manier zoals mensen hun eigen stem niet prettig vinden om terug te luisteren.

Net zoals ik mij wist te redden toen ik kind was met dingen die lastig waren, zoals schrijven, sporten, dingen vasthouden, simpelweg meedoen, heb mij ook heel lang goed weten te redden tijdens de mijn studie en later in mijn werk. Door mij altijd 200% in te zetten, heel verantwoordelijk te zijn en afspraken na te komen. En door goede afspraken te maken met mijn werkgever over zaken die lastig voor mij waren. Totdat ik na 10 jaar genadeloos door mijn werkgever op een k*tmanier ben geloosd. Er werd een dossier aangelegd en 9 maanden lang de meest vreselijk dingen over mij en mijn werk verkondigd. En, zo bleek later, alleen maar omdat ik een arbeidsrisico had (men was bang dat ik deels arbeidsongeschikt zou raken). Dit heeft mij zo geraakt. Nadien heb ik veel gesolliciteerd en veel tijdelijke banen gehad (crisistijd). En heb ik, omdat ik zo bang was op een herhaling door mijn handicap, in al die banen mijzelf geheel overvraagd, volledig voorbij gelopen (ik wilde normaal mee kunnen doen), steeds anders voorgedaan als ik was en bijna mijzelf geheel kwijtgeraakt. Nu nog vind ik mijn werk niet goed genoeg. Gelukkig hoef ik niet meer te werken en mag ik nu zo functioneren als bij mij past.

Een heel verhaal, dat er zo uitkomt zonder veel nadenken. Het is ongelooflijk wat de impact is op zelfbeeld en een mensenleven als je niet wordt gewaardeerd (als kind en volwassene), niet meetelt en je altijd anders moet voordoen dan hoe je je voelt en wat bij je past. Lieve ouders of partner is vaak simpelweg niet voldoende om je te beschermen tegen de harde buitenwereld. het zou zoveel makkelijker en mooier zijn als die harde buitenwereld wat zachter werd. Zonder harde oordelen, verwachtingen, maar met meer begrip voor alle soorten en type mensen! Ben bang dat dat een droom is…..

XXX

Wauw Sonja, wat een krachtig verhaal! Het verhaal over de werkgever en het dossier ken ik. Dan verander werkgevers ineens in de grootste klootzakken. Wat een onrecht. Uiteindelijk moet je je voldoende nuttig kunnen maken voor de maatschappij en als je dat niet meer kan, door ziekte, handicap of wat dan ook, dan tel je vaak niet meer mee. Gelukkig hebben we hier een vangnet, maar ja, wat is gelukkig? Als de samenleving anders in elkaar had gezeten was een vangnet niet eens nodig.

Ja. Die wereld zonder harde oordelen. Is het een droom? Ik ga ‘m toch maar najagen 😉

Ach, wat voel ik mee met dat kleine meisje. En wat hoop ik dat er niet nog meer kleine meisjes zijn die dit mee maken.

Heel veel sterkte tijdens je lijdensweg, hoop dat je het een plaats kunt geven dat het minder pijn doet en je een fijn leven mag leiden. Ik wens dit niemand toe, weet wat het is. Heb zo zelf 20 jaar achter de rug thuis, school en buitenwereld. Zelf nu hoor ik er niet bij want ben die zotte die op therapie zit, door hun eigenlijk maar zal hun een worst wezen. Ze weten het niet meer, ik helaas wel. Complimenten komen te laat, veels te laat. Maar never give up meid, jij bent ok hun niet!!!

Je heb nu op een voor mij duidelijke manier geschreven waar jouw “problemen” nu vandaan komen. Eerder begreep ik niet helemaal waar dat vandaan kwam. Problemen is waarschijnlijk een te makkelijk woord, ik weet even geen ander of hoe jij het zelf benoemt.
Helpt dit als onderdeel van de therapie het zo te beschrijven?

Ik schaam me altijd een beetje dat mijn trauma hier vandaan komt. Mensen denken altijd aan mishandeling of erger als het over trauma’s gaat. Bij is dat niet zo. Het is maar zoiets “simpels” als dit. Ook dat is een reden waarom ik het zo lang voor me heb moeten houden. Ik denk dat dit precies is wat ik nodig heb voor therapie. Om eindelijk voor mezelf ook te mogen toegeven dat dit het is en dat is vreselijk zwaar.

Schamen? de anderen moeten dat doen die je iets hebben aangedaan.
En ja trauma zocht ik, is beschadiging, nu ben je in het helingsprocess.

Tranen lopen langs mijn wangen! Bij mij was het in mijn jeugd zowel de maatschappij als mijn ouders. (Ik ben gezakt voor mijn HAVO examen de eerste keer. Mijn vaders reactie: hier heb je een rijksdaalder. Ga maar bij de zwervers op het station kijken, want als jij je best niet gaat doen eindig je ook daar.) En als ik als volwassene een zeer goede beoordeling kreeg tijdens de beoordelingsgesprekken dan geloofde ik het niet, want ach, mijn ouders vonden ook dat ik niets goed deed.
En nu? Nu ben ik nog steeds bang dat er een mailtje komt van de Open Universiteit met de mededeling dat ik toch niet geschikt ben voor universitair onderwijs en dat ik mijn zielige poging tot het schrijven van een scriptie maar moet staken.

Hele dikke, maar voorzichtige, knuffel. Sorry dat ik even over mezelf ventileerde. Ik begrijp jouw gevoel dat het te laat is. Alle woorden hebben al een te groot litteken achtergelaten. Daar kun je lieve woorden op smeren, maar het litteken is er al. En dat litteken zal altijd jeuken en steken op sommige momenten.

Liefs….

Ik ben juist blij dat je ook jouw verhaal deelt. Die angst en onzekerheid stoppen we maar al te vaak weg. Het is juist goed om het een keer te uiten en om ook die tranen er te laten zijn. Ik wens jou ook heel veel sterkte met zowel je pijn en verdriet als je scriptie. X

Lieve Marion, Ook bij mij kwam je verhaal binnen… Ik ben namelijk altijd heel klein geweest(en nog steeds) en kreeg daar allerlei opmerkingen over. Ook tot huilens toe kwam ik thuis waarom het maar niet wilde opschieten met mijn lengte. Daarbij was ik mollig en beschikte over heel wat puppyvet. Mijn ouders hebben me wel altijd verteld dat ik goed was zoals ik was wat me uiteindelijk sterkte me dat in zelfvertrouwen en acceptatie. Nu in jou verhaal lees ik wat voor impact dat heeft als dat ‘niet’ gebeurd op jonge leeftijd… Ik vind je sterk en krachtig. Dat is de uitvloeiing daarvan. Je verwoordt naar een ander heel duidelijk herkenbare stukken. Lief, mooi mens….X

Wat fijn dat jij wel in je ouders bent blijven geloven. Het voelt soms als een tekortkoming dat ik dat niet kon, maar er kwam teveel van de andere kant. Dank je wel voor jouw verhaal. X

Oh, lieve Marion.. Dit blogje komt keihard binnen. Zo eerlijk en zo ongelofelijk waar. Je moet passen in het plaatje. Pas je daar niet in, dan vertelt men je wel even wat je anders moet doen. In jouw geval zelfs op een vreselijk nare en heftige manier. Toen ik rond mijn 16e hele heftige acné had wist ik ook wel dat ik er niet uitzag… Ik slikte hiervoor heftige medicatie (dit was mijn eigen keuze). Ik heb het geluk gehad dat ik hier nooit mee gepest ben, men heeft er tegen mij niets over gezegd. Tot ik bij een schoonheidsspecialiste kwam die mij evt van wat klachten af zou kunnen helpen… Zij was bijna in shock toen ik “nee, nooit” zei nadat ze mij vroeg of ik veel gepest werd door mijn uiterlijk. “Dan heb je echt geluk, joh!” zei ze nog. En bedankt. Ik vind het vreselijk hoe men in je jeugd tegen je heeft gepraat. Dát is niet normaal… Hele dikke knuffel. ❤

Ja, je moet wel degelijk in het plaatje passen, hoe graag en hard men ook roept dat dat niet zo. Oh wat een opmerking over dat je dan geluk hebt gehad. Ik voel het hier. Ongelooflijk. Dank je wel, Kim. Ik ben blij dat ik het heb durven delen.

Wel, ik vind het namelijk goed dat je dit artikel hebt gedeeld. Echt wel.
Het komt wel keihard aan. Dat wel. (Maar dat is helemaal niet verkeerd 😉 ) Want hier heb ik eentje lopen van 9 jaar waarvan we nu al weten dat ie minstens even groot wordt als z’n vader. 1m98 that is. De opmerking ‘Oei, ge gaat da toch proberen afremmen?! Er bestaat daar medicatie voor, hè! ‘ is ons niet vreemd. Spalken voor zijn onderbenen heeft hij al gehad. Omdat hij te snel groeit. En de opm. van klasgenootjes waren er ook naar. Een reusje is hij nu al. En dat is niet altijd even leuk voor hem. Integendeel. Een beugel heeft ie ook. Komt er nog eens bij dat zijn emotionele ontwikkeling niet zo ver staat als zijn verstandelijke ontwikkeling. Blinkt hij uit in alles op school, doet hij ‘het minder goed naar de normen van de maatschappij’. (Who gives a f*ck?! Hij komt er heus wel, in het leven) Want ‘zo’n grote jongen moet daar toch al tegen kunnen?!’ of ‘moet dat toch al kunnen?!’
Hij voelt, hoort, merkt het. Met alle gevolgen vandien. En met tranen. En wij staan daar dan als mama en stiefpapa onze pokke best te doen om hem toch maar duidelijk te maken dat hij goed is zoals hij is. Dat hij perfect is. En te hopen dat het geen blijvende gevolgen gaat hebben, die kutopmerkingen van de rest van de wereld.
Ik kan niet anders dan met je meevoelen… :*

Dit is heel moeilijk. Ik zei laatst tegen mijn ouders dat ze ons professionele ondersteuning hadden moeten bieden. Dan was het niet minder erg geweest, maar had ik er wellicht mee leren dealen op een gezonde manier.

“Zo’n grote jongen moet daar toch al tegen kunnen?!’ of ‘moet dat toch al kunnen?!’ Dit!!! Precies dit!!! Dit doet het meeste zeer als ik terugdenk aan alles. Ik was verdomme een kind! Net als alle andere kinderen! Maar ik heb nooit kind kunnen zijn. Oh ik hoop dat het goed komt met jullie zoontje. Dit is de kern van alles. Denk niet dat het overdreven is om hier eens over te praten met een arts of professional. Je hoeft echt niet meteen in therapie, maar advies of wat dan ook. Het zou mij in die tijd heel erg geholpen hebben. Heel veel sterkte en succes. En laat hem kind zijn, zo goed en kwaad als het kan. Heel veel liefs. XXX

We hebben er al een rondje kinderpsycholoog op zitten. Er kwamen zeker een heleboel goede tips uit. En hem deed het ook heel goed, merkte ik. Maar je staat nergens als de vader (mijn ex dus) niet wilt meewerken. Wettelijk gezien mag de psycholoog hem dan niet in behandeling houden.
Wèl mag hij mijn man en mijzelf van tips blijven voorzien. Dat is natuurlijk wel een goed iets.
En idd, een kind moet een kind kunnen zijn! Onnozel doen, het zwijn uithangen, kattekwaad uithalen, zorgeloos. En zichzelf kunnen zijn. Ze moeten al zo snel groot worden, gaan studeren, werken, verantwoordelijkheden dragen…
En jij, Marion, blijf jouw verhalen delen (als je dat zelf wilt natuurlijk), je helpt er duidelijk meer mensen mee dan je mss zelf zou denken. En ook al zijn de littekens er, als je jezelf aanvaardt zoals je bent ben je al een grote stap verder. De rest volgt wel. Blijven geloven in jezelf, zelfs in je meest moeilijke momenten.
Dikke knuffel!

Ik weet van een jongetje dat op 2-jarige leeftijd al het postuur had van een vierjarige. Zijn moeder kreeg ook regelmatig opmerkingen als ‘kan hij niet zelf lopen, hij is toch al groot genoeg’. En ik denk niet dat je onbekenden dat kwalijk kunt nemen, zij zien alleen maar een kind dat vier jaar oud lijkt te zijn. Van bekenden – familie, vrienden, school enz. – mag (en moet je zelfs) wel beter verwachten. In zijn geval is dat gelukkig ook zo.

Dag naamgenoot (hier ook een Anneke 😉 ),
ik had het niet over onbekenden, hoor. Iemand die niet weet dat hij nog maar 9 is, kan je het niet bepaald kwalijk nemen. Hij loopt nu niet bepaald met een sticker op zijn voorhoofd waar zijn leeftijd op staat 🙂
Het gaat hem vooral over mensen uit onze omgeving die wèl weten dat hij nog maar 9 is. En die nog steeds zulke opmerkingen durven geven. Die zoveel meer van hem eisen omdat hij fysiek veel verder staat dan zijn leeftijdsgenootjes. Ik krijg daar het vliegend schijt van. Ik, als moeder van, eis het zelfs nog niet van hem, waar haalt iemand die bijlange zo dicht nog niet bij hem staat dan het lef vandaan om dat wel te eisen van hem?
Maar we doen onze best om het zo goed en zoveel mogelijk op te vangen voor hem.
En dan dacht ik dat de baby-periode de moeilijkste was… 🙂

Onbegrijpelijk zoiets. Je zou er moedeloos van worden.
Ik ben niet zo goed in het overbrengen van emoties in geschreven tekst, maar ik hoop oprecht dat je slaagt in jullie opzet en je zoontje ondanks alles een fijne jeugd mag hebben en een gezonde volwassen man mag worden.

Inderdaad en ook altijd nog zo is. Maar al te vaak wordt er naar mezelf gewezen. Ligt het niet aan de ander, maar aan mij. Daarom durf ik er nu pas voor uit te komen dat dit mijn trauma is. Dat maakt het allemaal nog veel zwaarder. Dank je wel voor het meelezen. Liefs. X

Het ergste is nog dat al die negatieve opmerkingen die je krijgt als kind, je later tegen jezelf gaat zeggen in je volwassen leven. Onbewust waarschijnlijk. Je neem de oordelen die anderen over jou hebben over. En dan hoor ik mezelf praten als ik weer iets niet pas: “ik ben te klein”. Maar dat is eigenlijk helemaal niet mijn gedachte of mening, maar dat van anderen! Toen ik daar achter kwam ondekte ik steeds meer negatieve ‘stemmetjes’ in mijn hoofd waarvan ik dacht dat het mijn gedachten zijn, maar eigenlijk zijn het gewoon een soort echo’s van de opmerkingen van anderen van vroeger. Een soort virus…

Ik vind het heel moedig van je om er zo open over te schrijven! 🙂

Dat is precies wat mijn therapeute zei over die stemmetjes. Maar dat was al zo zwaar voor me. Ik denk dat ik haar dit artikel misschien ga laten lezen, al denk ik dat ze al wel weet hoe het is voor me. Het is een soort virus… Dat vind ik wel een mooie gedachte. Dan kan ik er ook wat meer van een afstand naar kijken.

Dank je wel. X

Applaus voor jezelf dat jij hier een artikel over hebt geschreven!
Dit herken ik!
Op school werdt ik omdat ik beugels had gepest, ook om mijn huidskleur, grote voeten, dat ik brildragend was etc..
Nu na jaren hebben velen er spijt van hoe ze tegen me gedaan hadden en praat ik via soc.m. met sommigen.
Ik had me er overheen gezet.
Ook had ik van anderen jarenlang diverse rotdingen te horen gekregen.
Daarom keek ik opeens in de spiegel en vertelde mezelf dat ik wel ‘mooi ben en dingen goed kan doen’!
Anderen weten niet wat men iemand aan kan doen met pesten.
Het is verschrikkelijk.
Nu ik je artikel heb gelezen moet ik huilen.

Liefs en een fijne dag Xoxo

Oh lieverd, maak ik je nog aan het huilen ook. Ergens ook helemaal niet erg. Die tranen mogen er zijn. We hoeven ons niet groot of sterker te houden dan we zijn. Het verdriet en de pijn is en dat is oké. Huilen we samen. En gelukkig weten we ondertussen dat we wel veel waard zijn, dat we wel mooi zijn en dingen kunnen en mogen doen. Het neemt het verdriet van vroeger niet weg, maar nogmaals, dat is oké.
Heel veel liefs. X

God wat raak je me. Omdat ik het vreselijk voor je vind. En ook op omdat ik het zo ontzettend goed begrijp. Kernovertuigingen zijn niet te veranderen. Lieve Marion ik wil je toch zeggen dat ik je een geweldig mens vind.

Wat maakt me dit intens verdrietig Marion… Ik lees met tranen in de ogen en een brok in mijn keel. Diepe bewondering voor je DAT je dit schrijft en HOE je dit schrijft. ‘Ik zet cirkels’? Mens, je schiet pijlen. Je woorden snijden scherper dan messen. Ieder volwassen mens die ooit een ander (negatief) heeft beoordeeld op grond van een van de dingen waarop men jou ooit heeft beoordeeld, zou dit moeten lezen. Ieder volwassen mens met een hart (en/of een ziel) zou dan jou pijn moeten kunnen voelen… Het raakt mij mede zo diep omdat ik ‘aan de andere kant’ stond. Nee, ik heb nooit gepest, maar werd wel ‘normaal’ opgevoed en alles wat daarbuiten viel werd (met name door mijn moeder) afgekraakt als zijnde ‘niet goed’. En mijn moeder deed dat omdat ZIJ een dergelijk trauma door HAAR moeder had opgelopen – een beetje wat Tanja ook beschrijft. Mijn oma heeft mijn moeder altijd de grond in geboord, mijn moeder ging daarop mij de hemel in prijzen (ook niet fijn, maar ik heb er geen trauma aan overgehouden, alleen een niet uit te roeien drang naar perfectionisme… ) maar tussen alle regels door was dus alles wat niet aan haar norm voldeed ‘niet goed’. En dan ga je dat als kind vanzelf overnemen… en vond ik meisjes uit mijn klas die ‘anders’ waren dan mijn moeders norm, ‘stom’. En zo gaat dat. En hoe doorbreek je zoiets in godsnaam???? (Ja, door zelf geen kinderen te krijgen/willen – maar dat is een ander cirkeltje… ) Ik ga je blog delen op FB, en dat doe ik niet zo vaak. Nooit eigenlijk… Dikke knuffel – realiseer je je dat je hiermee een korst hebt opengekrabd, dat er waarschijnlijk heel veel zooi onder vandaan zal komen, maar dat vanaf nu die wond kan beginnen te helen? Ben je vandaag heel erg lief voor jezelf??? ❤

Wat fijn dat je het artikel gaat delen. Het is zo zwaar om altijd ontkent te worden en dat ik (en mijn trauma) nu erkenning krijgen, dat is een groot deel van het helingsproces. Daar draag jij aan bij door dit te delen. Het gaat een lang, zwaar en heftig proces worden, maar dit is het begin van het begin.

Ik ga heel lief zijn voor mijzelf vandaag. Straks ga ik lunchen met mijn lieve zus en ik ga genieten. ♥

wat heb je dit mooi geschreven….
Wat is normaal ?
ik weet het niet, ik weet alleen dat ik normaal saai vind..

Ik heb een gemiddelde lengte, heb een gemiddeld postuur, ben blond, alleen van heel dichtbij zie je dat ik groene ogen heb, ik ben gewoon, heel normaal…
Soms heel fijn, soms heel saai..

Erg mooi geschreven! Dat ten eerste. Ik heb moeite met de term ‘normaal’, want wat is normaal? Is normaal het gemiddelde? Of is normaal wat we willen zijn? Definitie normaal: volgens de of een norm, zoals het meestal is of gedaan wordt, gewoon, gebruikelijk. Als je het zo bekijkt, is naar mijn mening niets normaal aan ons mensen. Wij hebben allemaal onze eigen gewoonten en allemaal onze eigen normen. De één vindt bijvoorbeeld maat 46 normaal, maar daarentegen vind ik maat 34 normaal. En dat dat verschil er in mensen is, daar gaat het naar mijn idee allemaal om. Dat verschil mag niet uitmaken, iedereen heeft zijn eigen kijk op wat normaal is en het zou normaal moeten zijn, dat het geaccepteerd wordt dat iedereen zijn eigen ‘normaal’ heeft. Xoxo

Dat is zoals ik het beschreef; gemiddeld, de norm. En vooral voor kinderen is het heel belangrijk om daaraan te voldoen, omdat het niet voldoen aan de norm verstrekkende gevolgen heeft. Een volwassen persoon kan hier anders naar kijken. Een kind niet.

‘Ik kan cirkels zetten..’ Mijn hart breekt een beetje voor jou.
Het leven, de wereld is hard.
Mooie blog Xx

En als toevoeging: ik heb hierbij vergeleken een soort luxe-probleem gehad als kind. Ik was altijd het mooie lieve kind. Mensen dachten dat ik een soort van zondagskind was ie alles begeerde. Ik ben mezelf door al die verwachtingen totaal verloren in mijn latere leven. Ik mocht niet boos of stom of lelijk zijn, dan hielden ze niet meer van me. Ik ben tientallen jaren geweest hoe anderen wilden dat ik was. Er zat een wereld achter het ideale plaatje..
Maar ik snap dat dat een ander verhaal is Marion, hope you don’t mind. Het is erg eenzaam, dat is misschien de overeenkomst.. Veel liefs

Dit is een van de eerste keren dat een artikel mij zo raakt en ook zo herkenbaar is dat ik met tranen in mijn ogen achter mijn laptop dit artikel lees, het is zo direct en mooi verwoord wat ontzettend knap!

De maatschappij is hier snoeihard in, we moeten de perfecte maten hebben, he perfecte leven en dat bestaat nu eenmaal niet er is geen norm voor “normaal” of afwijkend,……ik werd gepest om mijn uiterlijk, mijn zoon staat er buiten omwille van zijn add/autisme,……en we zijn gewoon mensen, nothing more, nothing less,……

Vervolgens moeten wij in therapie om hiermee om te leren gaan. Ik denk dat het tijd is dat de maatschappij zich eens anders gaat opstellen om te voorkomen dat er mensen buiten diezelfde maatschappij geplaatst worden.

Potverdorie wat een pijnlijke blog. Jij paste niet in het plaatje en viel af. Ik paste niet in het plaatje en kwam. Aan, juist om mezelf nog meer en meer af te zonderen van de harde pijnlijke buitenwereld dat de maatschappij is.

Nu ik afgevallen ben pas ik ineens wel weer in het plaatje van wat de maatschappij voor ogen heeft en dat doet zeer, want nu is er weer het commentaar, de adviezen en de tips om te veranderen wat ik nog moet veranderen.

Ik hoop alleen maar dat ik, met hulp, sterk genoeg ben om mijn eigen route te bepalen. Net zozeer als dat ik dat jou gun.

X.

Soms denk ik dat het nog moeilijker vind nu ik wél in het plaatje van de maatschappij pas. Niet om hoe het nu is, maar om vanuit hier terug te kijken op hoe het was. Een lijdensweg noemde iemand hierboven het en dat is precies wat het was. Voor jou, voor mij, voor zoveel mensen. Het zou toch anders moeten kunnen…

Wat heb je dit ontzettend mooi en raak geschreven.
Ook ik heb de ervaring van niet helemaal erbij horen. Ik was (ben) motorisch gestoord. Op de ene basisschool was dat een probleem (een grote boze juf omdat ik per ongeluk een knutselwerkje aanraakte in plaats van alleen te wijzen, niet mee kunnen komen met de letterbak, gedwongen rechts moeten schrijven terwijl ik linkshandig ben), gelukkig gingen we verhuizen. De basisschool was vanaf halverwege groep vier ineens een verademing, zeker omdat wij verhuisden naar waar de grootste pestkop van de klas woonde, en ik dus bij voorbaat al een streepje voor had bij mijn hele klas 😉

Op de middelbare school ging het op een gegeven moment alweer mis. De eerste viel qua klas mee, al hoor ik nog de (populaire) lerares Nederlands zeggen: ‘niemand vindt dat boek toch leuk!’ over mijn boek toen ze vroeg wiens leesboek ze een stukje voor zou lezen. In de tweede was ik dat suffe, dikke kind (want sport was vreemd genoeg niet mijn favoriete tijdverdrijf), en werd ik buiten de groep gehouden. Daarna werd het beter, maar heb ik heel lang niet écht ergens bij gehoord.

Als ik verhalen zoals de jouwe hoor, voelt het mijne zo klein, nietszeggend. Maar ja, een trauma kan dus in hele kleine dingen zitten, opmerkingen waar een volwassene – of een tiener die wel binnen de groep past – niet eens bij nadenkt.

En mijn verhaal voelt weer klein en nietszeggend bij andere verhalen. De pijn zit van binnen. Het verdriet. Of het nu om een groot of klein verhaal gaat, het is er en dat mag nooit minder gemaakt worden. Dat gebeurt veel te vaak. Het is vreselijk om als kind of puber nergens bij te horen. Minuten die uren duren en uren die dagen lijken te duren. Je moet overleven in een wereld waar je eigenlijk niet wilt zijn.

Een lerares die iets over jouw boek zegt; een ander kind zou het na een minuut vergeten zijn, jij weet het zelfs nu nog. Dát maakt het wat het is. Wat het met JOU doet, niet de grote van het voorval. Liefs. X

Mooi geschreven. Ik werd altijd ‘gepest’ dat ik zo slank ben. Veel mensen denken namelijk dat je géén ‘dikke’ mensen mag pesten, maar slanke personen mag je wel lastigvallen. Nog steeds hoor ik van die dingen zoals: sporten? je bent toch al zo dun? of Moet je niet meer eten?

Komt er eigenlijk op neer dat het volgens bepaalde mensen nooit goed is. Daarom besloot ik gewoon dat wie ik ben goed genoeg is.

Dat woorden iemand zo kunnen beschadigen.
Het gebeurde in het verleden en zet zich nu nog steeds voort.
Bij jou, bij anderen en meisjes en jongetjes van nu en in de toekomst.
Ik zit momenteel met hetzelfde te worstelen en bij therapie vanochtend had ik het erover dat mensen denken dat ze gewoon alles mogen zeggen over mijn uiterlijk.
Heel toevallig zat ik er aan te denken zelf een blog er aan te wijden, met de lange ij van lijden.

Dat is echt een hedendaags iets; ongevraagd en ongegeneerd je ongezouten mening geven op alles en iedereen. Het lijkt wel steeds normaler te worden. Ik pas ervoor om het nog langer te accepteren. Sterkte, Marga en mocht je erover gaan schrijven, ik ben erg benieuwd naar jouw visie.

Jeetje dit komt even binnen. Rillingen over mijn rug. Heel duidelijk geschreven. Je hebt ook zo gelijk: het woordje normaal is een heel gevaarlijke. Er zijn zoveel discussies over te voeren, dat ik er zelfs een paar colleges over heb gehad tijdens mijn studie. Ik zal die lessen nooit vergeten. Ik heb het later met mijn eigen studenten terug laten komen en gesproken over wat zij normaal vinden. Vooral: vind je het normaal om geen alcohol te drinken tijdens je studententijd? Nou dat leverde reacties op kan ik je vertellen. Normaal is een gevaarlijk woord, want wat normaal is, is voor iedereen anders. Jij vindt het bijvoorbeeld normaal om elke dag pannenkoeken te eten (ik zeg maar wat hoor) terwijl je buurman dat echt van de zotte vindt. Wat is dan juist? Allebei natuurlijk. Je moet elkaar in de waarde laten, laat iedereen normaal zijn zoals hij of zij is. Accepteren. Zeker voor mensen die volgens protocollen leven en werken (zoals artsen) en jongeren in de pubertijd die allemaal met dezelfde wens om geaccepteerd te worden in de groep worstelen, is het woord normaal niet zo normaal. Normaal is voor hen wanneer je zo bent als anderen. Ben je anders, dan kun je het schudden. Er waren studenten in mijn groep die zeiden over alcoholgebruik: het is wel een beetje gek als je de enige bent die geen alcohol drinkt, doe gewoon lekker mee. Ik heb geprobeerd duidelijk te maken dat dit geen bal uit zou moeten maken. Accepteer de keuzes van anderen en accepteer hoe anderen zijn. Of iemand nou lang, kort, dik of dun is. Als iedereen hetzelfde is zou de wereld er bijzonder saai uitzien. En dat willen we ook niet toch? Jouw verhaal maakt dit heel goed duidelijk. Hoe mensen je kunnen maken of breken alleen maar omdat je anders bent dan wat in hun ogen ‘normaal’ is. Niet wetende dat die manier van omgang dus echt niet ‘normaal’ is. Acceptatie is normaal. Maar helaas komt men daar te laat achter. Dikke knuffel meid (en excuus voor het lange relaas).

Ik denk dat voor kinderen vooral het gemiddelde geldt. Die zijn mentaal nog niet sterk genoeg om echt een mening te vormen. Die hebben ook nog niet echt normen en waarden. Daarom denk ik dat er hierin een grote taak voor de leraren, gezondheidszorg, ouders etc ligt. Maar ja, dan moeten die er wel voor openstaan natuurlijk.

Ik was er trouwens vergeten bij te zeggen dat die studenten geneeskunde studenten waren. Toekomstige artsen dus. Als je naar de opleiding kijkt van geneeskunde, komen dit soort zaken heel weinig aan bod.

Altijd afwijkend zijn, waardoor je overal buiten valt, nooit goed (genoeg) lijkt, dat is NIET normaal. Dat is inderdaad de maatschappij, maar ik denk eigenlijk dat je daar weinig tot niks aan kan doen. Daar word ik wel verdrietig van. Iedereen wil vooral binnen de norm passen en we realiseren ons niet dat we die norm zelf (met zn allen) creëren.

Ik zie daar wel een grote taak in voor scholen en gezondheidszorg, maar zolang die alleen bezig zijn met cijfers en statistieken zal er niet veel veranderen.

Ik werd dat niet. “Je bent te lang. We gaan je pillen geven. Je bent te dik. Je moet op dieet. Je voeten zijn te groot. Je moet naar een speciale winkel. Je tanden staan te ver naar voren. Je krijgt een beugel. Je bent te groot voor een kind van 6. Je mag niet met je vriendinnetjes in het kinderbad. Ja, je bent dan wel de snelste met zwemmen, maar het is natuurlijk niet eerlijk tegenover de rest. Jij bent te lang. Jouw eerste plaats telt eigenlijk niet.” Jaar in, jaar uit. Van mijn vierde tot mijn veertiende kreeg ik commentaar. Niet op wat ik deed, maar op wie ik was.

Wat had je graag gewild als antwoord en reacties op de situaties die je noemt? Dit is geen veroordeling, maar een serieuze vraag.

Het is geen vraag, dus ik verwacht geen antwoord. Het is een omschrijving van hoe het vroeger ging. Om de situatie te verduidelijken. Daar verwacht ik geen reactie op.

Ik bedoel, hoe had je gewild dat de mensen ih verleden hadden gereageerd. Wat zou wel een manier van handelen, reageren zijn die ok is voor een kind in jouw situatie?

Ze hadden mij moeten begeleiden in het proces. Dat is achteraf ook gezegd. Wij als gezin, als onderdeel van de hele behandeling, psychische bijstand moeten krijgen. Daarin zijn ze ernstig tekort geschoten met dit als gevolg.

Nou, dat lijkt me niet! Natuurlijk gaat het om wat er gebeurd is! En daar had op gereageerd moeten werden. Waar wil je heen? Dit voelt heel erg vervelend.

Sorry dat het voor jou als vervelend voelt. Had een heel verhaal getikt over wat ik bedoelde, maar kan het gewoon niet helder uitleggen wat ik bedoel.

Misschien moet je niet reageren als psycholoog, maar als mens. Dit soort vragen kan ik onmogelijk beantwoorden en zelfs daar heb ik begeleiding bij nodig, want ik krijg hier zelfs al angstaanvallen van. Of misschien moet ik er helemaal niet over schrijven. Ik wil alleen zo graag dat mensen inzien wat de gevolgen kunnen zijn van onze hokjesgeest.

Ik denk dat het heel veel voorkomt helaas. Wij moisten ook altijd beter. Als ik eens een 7 haalde voor een moeilijk vak, was het; zie je wel dat je het wel kunt. Beter je best doen. Ik MOEST de Mavo doen, want ik kon het… NA een keer blijven zitten en zakken voor examen en her, zei de directeur: Je hebt het mogen proberen!! Ik zei: WaT??? Ik had duizend maal liever naar de huishoud of agrarische gegaan,maar ja, dus niet. Heb het wel gehaald op een andere school(moedermavo toen) en gewerkt en geleerd in dat jaar. En het was altijd: Beter je best doen. Later na getrouwd te zijn en man dubbele baan had om het hoofd boven water te houden: je moet harder werken, het wordt niets! Nu mijn pa er niet meer is heft moeder ons(4) kids gedropt!! Het water komt boven de lippen… MAar gelukkig heb ik een goed huwelijk.
En als we normal moisten doen, zeiden we tegen elkaar(zussen) Hoe kan dat? we zijn toch niet normal Of zijn zij dat niet.
Zulke dingen komen aan als dolksteken of erger.
Tot schrik van mijn ouders, mogen mijn kids gewoon leren wat ze willen. Niet lekker? lekker thuisblijven en samen een video kijken.
Wij konden/mochten niet eens ziek zijn. Gewoon gaan en proberen. Vallen? Dokter? hij ziet ons aankomen. Brak mijn stuitbot. Gaat vanzelf over… Dus niet!!
Ik leef met je mee, nu ik net je blog ontdekt hebt.
Big hug!!And LOVE!
Wilma

Ik vind dit zo verdrietig😢
Ik wilde dat ik als kind je vriendinnetje was…
Gewoon omdat het kind in jou een echt trouw lief vriendinnetje nodig had en misschien nog wel steeds nodig heeft…

Ik ben als kind ook gepest. Hoorde er niet bij. Had een bril… Dat was een reden om mij voor van alles en nogwat uit te maken. Had geen vriendinnetjes. Was erg alleen.
Ik had wel de afspraak met mijzelf gemaakt … Toen ik naar de middelbare school ging zou ik zorgen dat niemand mij pestte.
Dus in de zomervakantie had ik in een schriftje allemaal zelf verzonnen scheldwoorden geschreven.
Ik had ze uit mijn hoofd geleerd.
En heb ze maar 1x hoeven te gebruiken…
(Scheldwoorden zoals: uitgelebberde hondedrol met een rietje erin) totaal niet schokkend. Maar ze hadden geen weerwoord op mijn verzonnen scheldwoorden.
Dus kreeg ik rust…. Rust om mijzelf te ontwikkelen. En dat was fijn…
En ik kwam op voor mijn vriendin daar.. Die ik ontmoette in de brugklas. En we zijn nu nog vriendinnen…

Daarom wilde ik dat ik toen je vriendinnetje was…. Zodat ik het voor je op kon nemen met mijn schriftje zelf verzonnen puberale scheldwoorden…
Zodat jij rust kreeg

Je artikel spookt al de hele dag door mijn hoofd, je verhaal hakt er diep in. Enerzijds omdat ik vroeger ook een kind was wat nergens bij hoorde, niet de juiste (door mijn moeder zelfgemaakte) kleding droeg, te groot was, etc. Ik heb er weliswaar geen trauma aan overgehouden, maar toen ik laatst op Instagram door een groep meiden van 12 jaar (ja, 12 jaar!) belachelijk werd gemaakt omdat mijn hoofd ze blijkbaar niet aanstaat, merkte ik dat het ergens diep van binnen nog steeds sluimert, dat verdriet. Het wordt zo mooi gezegd: De maatschappij, dat zijn wij. Maar blijkbaar lukt het ons met zijn allen nog steeds niet (vloekt hardgrondig) om ervoor te zorgen dat geen enkel kind en geen enkele volwassene zich buitengesloten hoeft te voelen, puur en alleen vanwege het feit dat hij of zij er net even wat anders uitziet. En daar ben ik al de hele dag verdrietig over.Ik heb geen idee wat we moeten doen om dat te veranderen, maar jouw artikel is een hele kleine stap in het geheel denk ik. En daarom heb ik hem gedeeld op Twitter, in de hoop dat het bij meer mensen blijft hangen. Dikke virtuele kus x

Dat van instagram weet ik nog. Waanzin. Laatst liep ik vanuit de winkel naar huis en voor mij liepen twee jongens van een jaar of 10. Ze liepen heel langzaam, maar ik durfde hen niet in te halen. Bang dat ze me zouden gaan uitschelden. Dus liep ik een stukje om, zoals ik dat vroeger ook vaak deed. Het sluimert ja. Ik weet het ook niet hoe we dat voor elkaar moeten krijgen. Doen wat we kunnen doen in onze eigen omgeving en soms een beetje extra via social media. De aanhouder wint. X

Ik durf nooit langs een groep jongeren te lopen, zelfs niet met mijn gespikkelde vriendinnetje naast me. Dan inderdaad maar een blokje om… Maar je hebt gelijk, iedere kleine stap is er eentje in dit geval. Ken je het lied De Steen van Paul de Leeuw? Als ik de reacties hier lees, dan heb jij alleen vandaag al heel wat steentjes verlegd voor zoveel mensen. En daar mag je best enorm trots op zijn Marion, al weet ik zeker dat dat niet de insteek van je artikel was. Ik vind je zo’n geweldig mooi mens, al ken ik je alleen maar virtueel. Ik hoop dat er een dag komt dat je dat zelf ook ziet als je in de spiegel kijkt, dat je meer dan goed bent zoals je bent.

Ook ik ben dus niet normaal, en zal nooit gevraagd worden om op de catwalk te lopen om met pakweg de laatste string-mode te paraderen. Dit is toch het beeld van mezelf dat ik al mijn hele leven meedraag. Onzekerheid over mijn lichaam, over mijn kunnen, kennen, talenten, over mijn manier van converseren, mijn duizend en één dingen. Maar weet je, als ik rond me kijk zie ik veel mensen die niet normaal zijn. Als ik ’s winters op een duffe zaterdag naar de sauna ga, zie ik rond me zelden ‘perfecte’ mensen in de cabine zitten. Barbies en Kens, ze zijn zeldzaam. Ik hou me onder andere bezig met de redactie van een bedrijfskrantje. Als ik dan merk dat sommigen bijna letterlijk in hun broek schijten bij de gedachte iets op papier te moeten zetten denk ik ‘hé, daar draai ik mijn hand niet voor om’ (zou jij ook niet doen, je bent een natuurtalent op gebied van ‘schrijven’). Als ik merk dat buurman een tuinaannemer vraagt om zijn haag te snoeien, dan denk ik van ‘hé, dat doe ik toch zelf, en het resultaat mag best gezien worden’. Als ik merk dat ik de enige van de vier kinderen thuis ben die het gras bij mijn moeder afrij, dan denk ik van ‘hé, dat heb ik dan toch weer gedaan’. Er zijn misschien honderd dingen die ik niet kan, evenveel dingen waarin ik ook lichamelijk niet perfect ben, maar er zijn andere dingen waar ik wél mijn mannetje kan staan. En dan gooi ik de negatieve kanten aan de ene kant van de balans, en de positieve aan de andere en merk ik dat de naald precies in het midden ga staan. En dan denk ik van ‘hé, ben ik dan toch een ‘normaal’ mens?’. En dan moet ik mezelf feliciteren dat ik er inderdaad één ben. Eén met een grote neus en weinig haar op zijn kop, maar een normaal mens.
Soms moet je kunnen in jezelf geloven. Die deur gaat langzaam voor je open met de therapie die je volgt.
Heel mooi stukje dit, Marion !

Bedankt voor het schrijven van deze blog! Heb het laatste deel met vochtige oogjes zitten lezen, deels uit herkenning en deels uit gevoel van onmacht richting de maatschappij en de pijn die mensen een ander, bewust en onbewust, doen.

Lieve Marion, zo intens verdrietig om te lezen dat je nooit hebt mogen zijn wie je bent en goed genoeg hebt gevoeld! Ik wil de jonge en natuurlijk ook oude Marion een hele dikke knuffel geven ♥♥♥

Ook hier moet ik even op reageren. Ik ga deze keer niet zeggen dat je mooit bent. Dat je goed bent. Leuk, fantastisch, lief of knap. Nee, niks van dat alles.

Dat moet je namelijk jezelf vertellen. Hoe moeilijk dat ook is. Ik loop er zelf ook mee hoor. Ik vind mezelf ook nooit goed genoeg.

Toen ik je artikel las, kwam het heel dicht bij mezelf. Mijn stem is anders, ik ben te dik. Homo. Fries. En weet je wat? It’s fucking awesome. Ja, ik praat met een Fries accent, gedraag me soms een beetje ‘gay’. Maar als dat me gelukkig maakt, wie is de wereld dan om dat af te keuren?

Zo ook met jou. Ik vind het zo knap dat je in therapie bent om terug te keren naar wie je eigenlijk bent.

Bedankt dat je dit met me deelt.

Raak artikel. Heel pijnlijk om te lezen, omdat ik er zoveel in herken. Ik praat er niet graag over, hoe er vroeger met ‘mijn uiterlijk’ is omgegaan. Maar jemig, de wonden die je als kind op loopt zijn *diep*.
Knap geschreven, Marion. ❤

Wauw, je kan goed schrijven. Hier komt het ook binnen. Vanwege het kind in mij van vroeger en nu 1 van mijn kids. Waarom je niet mag zijn wie je bent………en dan je kind toch proberen te veranderen want het “hoort” niet. En daar dan ook weer verdrietige gevoelens over hebben. Moeilijk. Vooral met opvoeden is het een hele dunne draad.

Dank je wel, Nelly! Ik heb zelf geen kinderen, maar ik kan me heel goed voorstellen dat het voor een ouder moeilijk is ja. Je wilt aan de ene kant dat je kind zichzelf kan zijn, maar je wilt hem of haar ook geen buitenbeentje laten zijn, juist omdat wij uit eigen ervaring weten wat dat voor gevolgen kan hebben. Heel erg moeilijk. Ik wens je veel sterkte. X

Opnieuw ben ik onder de indruk van jouw kwetsbaarheid,
die je iedere keer zo dapper laat zien en misschien is dat
het enige dat er echt toe doet. De rest, de reacties, ze
zijn niet van jou, soms zelfs niet eens echt voor jou…

Dikke knuffel!

Het is zo makkelijk om iemand de grond in te stampen, maar zo moeilijk om iemand weer op te bouwen. Ik herken jouw verhaal, voor een groot deel. Ik was niet te dik maar te slank en ook dat is dan weer niet goed… het is nooit goed. En ik heb pijn en verdriet voor iedereen die het nog steeds moet horen. Daarom neem ik graag een voorbeeld aan iedereen die me weer hielp opbouwen.
En Marion, je bent een prachtvrouw zoals je bent. Ik kijk er naar uit om je ooit te ontmoeten, als het ons gegund is 🙂

Lieve Marion
Elke keer als je over het meisje dat jij was praat, raakt het me…wat moet dit ontzettend erg voor je zijn (geweest). Je werd mogelijk ook wel overschat door je lengte.

Ik vind het supergoed dat je dit artikel schrijft!!! Er zijn zoveel (voor)oordelen in onze maatschappij!

Ik wens je sterkte en ik hoop dat je dat lieve meisje kan omarmen, ik wil het bij deze doen en ook jou, de mooie vrouw die je bent!

XXX

1 2

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Pinkgbacks & Trackbacks

%d bloggers liken dit: