Samen leven in de samenleving

samen

Graag wil ik nog even voortborduren op het artikel van gisteren. Het heeft me enorm goed gedaan erover te schrijven en het heeft me ook enorm goed gedaan om jullie reacties te lezen. Ik vond het wel pijnlijk om te zien hoeveel herkenning er was. Dat zegt toch wel veel over onze samenleving.

Een stuk uit de Willem Arondéuslezing 2016 van Eric Corton:

Soms vraag ik me af of we het wel willen. Samen leven. Willen we daadwerkelijk in harmonie met elkaar samen leven of was dat misschien wel het meest naïeve en het stomste voortvloeisel van dat vrije en utopische denken waar ik zo van genoot? Waar ik zo in geloofde. Is het dan echt niet mogelijk om het vol te houden? Wat kost het ons mensen om een samenleving ook daadwerkelijk houdbaar te maken? Dat vereist opoffering. Iets voor een ander over hebben. Je moet goed voor jezelf zorgen maar er ook voor een ander zijn. Dit klinkt simpel maar is in de praktijk een tamelijk weerbarstig gegeven en in de afgelopen 20 jaar naar de achtergrond verdreven. Want je offert automatisch een deel van wat jij hebt op. Groot of klein maar je raakt het kwijt. Je geeft het weg en raakt het kwijt.  Geef de ander tijd om te spreken en jij zult moeten zwijgen.  Gun de ander een zitplaats en jij zult moeten staan.  Red anderen van vervolging en riskeer het om zelf vervolgd te worden. 

Dit stuk blijft me bij. Dag in, dag uit.

Wat kost het ons mensen om een samenleving ook daadwerkelijk houdbaar te maken? Dat vereist opoffering.

Zijn we daar nog wel toe bereid? Iets van onszelf opofferen voor een ander? Ik kan hier voor mijzelf volmondig “ja” op antwoorden en dat stemt mij gelukkig. Gelukkig en trots. Ik ben daartoe bereid. Ik ben ertoe bereid iets van mijzelf op te offeren zonder dat ik daar iets voor terugverwacht van de ander. En dát, dát maakt een samenleving een samenleving.

Geen makkelijke vraag, maar ik stel hem toch:

Ben jij bereid iets van jezelf op te offeren om deze samenleving houdbaar te maken? ♥

Link naar de volledige Willem Arondéuslezing 2016 van Eic Corton

About the Author

Posted by

Categorieën:

Kladbloggen

40 Reacties

Dat maakt het wel moeilijker, want dan verbind je voorwaarden aan je opoffering. Waarom zou je het niet zonder die voorwaarden kunnen doen? Niet dat het moet, begrijp me niet verkeerd, want ik denk dat wat jij nu benoemt hetgeen is wat bij 90% van de mensen speelt. Maar ik ben zo ontzettend benieuwd naar het waarom. Ik weet namelijk hoe bevrijdend het is om die voorwaarden los te laten.

Mooi stukje tekst! Die ga ik denk ik ook wel onthouden.

Ook ik zeg “Ja”. Al is het soms lastig als je ego de overhand neemt. Dat ego hè, dat moet je zo ver mogelijk de kop in zien te drukken. Ik ben helemaal niet zo belangrijk als ik denk. En zo belangrijk wil ik ook helemaal niet zijn.

Lieve Marion, ik reageer niet zo vaak meer omdat ik het op mijn manier zo druk heb met van alles en niks. Maar ik vind je prachtig. Dat wilde ik je nog even meegeven deze vrijdag.

X

Lief, Sytse. Dank je wel. Dat ego is ook zo lastig. Ik zei het net al tegen Thomas; het kunnen loslaten van die voorwaarden en verwachtingen die we vaak overal aan verbinden, is zo bevrijdend. Zalig! Ik kan het iedereen aanraden. ♥

Wat ontzettend raak toch weer. Ik las ooit als tiener in een boek (welk boek weet ik helaas niet meer): ‘onze vrijheid houdt op waar die van een ander begint’, en dat is mij ook altijd bijgebleven.

Voor mij is het ook een niet volmondige ‘ja’, net als bij Thomas. Weet je, als je iets van jezelf opgeeft, wordt dat aangenomen, en dan ben je het kwijt. Daar hebben we genoeg van meegemaakt. Ik heb gelukkig ook nog genoeg meegemaakt, dat je er ook iets voor terug kunt krijgen. Dat kan iets heel anders zijn dan je gegeven hebt, maar wel iets wat je op dat moment nodig hebt. Dat is denk ik een samenleving: durven geven en kwijt durven raken, en aan de andere kant aan durven nemen en durven vragen. Daar een goede balans in vinden is ontzettend lastig, maar ik ben nog steeds bereid dat te proberen.

Mooi gezegd! Ook vooral dat stuk over ook durven nemen en durven vragen. Dat hoort er ook absoluut bij. Ik ben ook nog lerende hoor, vooral in dat laatste stuk. Het geven zonder terugverwachten is wel één van de mooiste dingen die ik heb geleerd in het leven, want ik moest het wel echt leren. Het is niet makkelijk in het begin, maar het is prachtig. Mooi dat jij het ook nog steeds aan het proberen bent en niet opgeeft. Fijn, Jantine. ♥

Ja, ik geef altijd zonder iets terug te willen ontvangen. Als dat zo zou zijn dan vind ik geven niet leuk meer.
Iets ontvangen vind ik daarin tegen heel erg moeilijk. Daarin weet ik mijzelf vaak geen houding te geven.

Ik zeg ja maar niet meer te koste van mezelf, al is die valkuil er nog steeds. Ben een gever en de nemers maken daar helaas graag misbruik van.

Het hoeft ook niet ten koste van jezelf. Altijd je eigen grens bewaren. Goed voor jezelf zorgen en er zijn voor een ander. Dat er mensen zijn die er misbruik van maken, dat is hun tekortkoming. Die komen daar vanzelf achter.

Zelfs dat is lastig. Want wat ik zie als een opoffering, ziet een ander als normaal… Daar begint het al..
Samenleving zou moeten zijn: samen leven. Soms met elkaar soms naast elkaar. Respect en begrip speelt daarin een rol…
Maar je wilt daarbij jou eigen grenzen bewaken. Jou grens ligt ergens anders dan mijn grens…
Kortom het is en blijft zooooo lastig….
En wat verwacht je van een ander? En wat verwacht de ander van jou….

Ik hoop dat mensen uiteindelijk elkaar voldoende respecteren zodat ze eervol met elkaar om kunnen gaan. Je hoeft het niet eens met de ander te zijn, maar accepteer dat een ander anders is, denkt en voelt…. En niet aan alles hoeft een waarde oordeel te hangen.

Voor mij gaat het niet om de inhoud van de opoffering, maar de bereidheid ertoe. Verwachtingen loslaten en durven vragen aan een ander wat je nodig hebt.

Ik heb diezelfde hoop over respect naar elkaar. Het is mij een raadsel waarom dat voor sommigen zo vreselijk moeilijk is.

Volmondig ja! JA! komt sowieso bij mij voort uit mijn geloof, heb je naasten lief als jezelf. Ik probeer hierin het voorbed vab Jezus te volgen. En oordelen is niet aan ons mensen dus dat doe ik dan ook niet. Daarnaast, en noem me misschien super naïef maar als iedereen bereid is offers te brengen hoeft niemand meer iets op te offeren. Want dan kunnen we allemaal in vrede en als gelijke mensen naast en met elkaar leven. Sowieso kan ik me heel erg vinden in de vragen die hij stelt in zijn toespraak. Willen we wel met elkaar samenleven?? Ik vraag het me soms af.

Ontzettend mooi gezegd!
Aan de andere kant, als tiener had ik al de neiging teveel op te offeren voor de ander. Met cathegesatie is mij dus regelmatig verteld dat je dit gebod ook om moet kunnen draaien: als je niet van jezelf houdt, en voor jezelf zorgt, doe je uiteindelijk ook je naaste tekort. Er staat eigenlijk ook ‘houd van jezelf als van je naaste’.

Dat vind ik juist het mooie van het gebod want dat is precies wat er staat. Het gebod is niet heb je naasten lief en vergeet jezelf. Als we in onze kracht staan kunnen we er zijn voor anderen. En goed voor jezelf zorgen is daarin essentieel. En als we even niet sterk genoeg zijn mag dat ook en moeten wel aan onszelf denken. Dan zijn er weer anderen die voor ons kunnen zorgen.

Maar je hoeft ook niet alles en altijd op te offeren! En wat Eric schrijft: je plek afstaan voor een ander. Stil zijn om de ander te laten spreken. De bereidheid moet er zijn. Voor jezelf zorgen en er voor een ander zijn. Als dat nodig is, want de meeste mensen redden zich prima 🙂

Mooi stuk Marion! Lastige vraag 🙂 Ik zeg ja, maar niet ten koste van mezelf. Ik geef heel graag aan anderen en hoef niets terug. Vind het zelfs lastig om te ‘krijgen’. Wat ik hierboven lees aan reacties daar kan ik me wel in vinden. Er moet een soort van balans zijn, je hoeft niks terug te krijgen, maar als je echt eens iets nodig hebt en je blijft alleen over omdat niemand wil geven… dat lijkt me niet de bedoeling.

Dat lijkt me ook zeker niet de bedoeling nee. Hij schrijft: “Goed voor jezelf zorgen en er zijn voor een ander.” Het mooiste zou zijn als we dat allemaal zouden doen, maar helaas kunnen we dat alleen voor onszelf beslissen. Daarom bouw ik eigenlijk alleen nog op mezelf. Dat klinkt misschien wat raar, maar is voor mij de enige manier om onvoorwaardelijk te kunnen geven. Het mag nooit ten koste gaan van jezelf. Kijk maar naar mijn verleden…

Prachtig geschreven!
Het raakt me heel erg en denk er regelmatig over na….
Ik verwacht niets van mensen terug waarnaar ik zoveel had geluisterd maar als ze achter mijn rug om lelijke dingen gaan zeggen of het tegen mezelf zeggen dan houdt het voor mij op en moeten ze eerst eens naar hunzelf kijken.
Daarna terugkomen bij me of nooit meer bij me komen.
Dan ben ik er klaar mee.

Fijne avond en alvast een goed en gezellig weekend….. Xoxo

Dat geloof ik wel ja. Al vind ik het soms lastig als ik zie hoe “hard” anderen (onbedoeld) zijn. Ik kan dan wat cynisch worden, maar dat reageer ik dan meestal op mezelf af. Ik ben zeker bereid om iets op te offeren voor een ander, mijn moeite met omgaan met emoties maakt het in de praktijk moeilijker, waar ik me voor schaam..

Opstaan voor een ander en een ander de ruimte geven om te spreken vind ik eerder een vorm van fatsoen dan een opoffering. Dat kost niets een levert veel op. Als het gaat om opoffering van tijd en middelen dan geef ik Thomas gelijk.

Hier is geen gelijk of ongelijk in. Ieder leeft op zijn eigen manier. Het zou alleen prettiger worden in de samenleving als we niet zo aan het voor wat hoort wat principe zouden vasthouden. Sommige mensen kunnen nu eenmaal minder teruggeven dan een ander. We zijn zo bang om tekort te komen. We komen niets te kort! Dat denken we alleen maar. Wat kunnen we in vredesnaam tekort komen als we op elkaar kunnen terugvallen? 🙂

Wat een prachtig stuk Marion!
Bedankt voor het delen!
Wat ik mooi vind is wat hij zegt over het opstaan van je zitplaats, zoiets kleins (en eerlijk gezegd vind ik het heel normaal), dat kan echt een sneeuwbaleffect geven!

Dank je voor het delen!!!

Niet om heel zeikerig te zijn, maar dat is dus geen volmondig ja. Het is ja op voorwaarde dat. En laat ik er meteen bij zeggen; daar is niets mis mee. Dat is ook een deel bescherming van jezelf en je omgeving, zorgen dat je zelf niets tekort komt, maar het is niet wat ik bedoelde met een volmondig ja.

Bah, ik ben door die hele toestand op facebook en zo meteen helemaal angstig geworden om wat verkeerds te zeggen en mot te krijgen met mensen.

Waarop zou je jezelf moeten opofferen? Opofferen klinkt gelijk negatief, ik zou het eerder ‘concessies doen’ noemen. Doe wat je wilt, mits je anderen niet schaadt, zo leven de heksen. Heb vorige week een heel stuk over paganisme en ethiek online gezet, misschien vind je het interessant om daar wat stukken van te lezen.
Alles begint bij respect. Respect voor jezelf en de ander. Als je jezelf opoffert, respecteer je jezelf niet. Ja, we zouden allemaal moeten meewerken aan een goede samenleving, maar niet middels opoffering. Meer vanuit respect en luisteren naar elkaar. Leef met elkaar, dan hoef je nooit iets op te offeren. Rekening houden met een ander vraagt echt niet zoveel moeite. Zoals ik al zei op je andere artikel: als je niets zinnigs kan zeggen, zeg dan niets. Je mag er andere ideeën en leefregels op na houden dan een ander, maar accepteer dat er verschillen zijn en dat jouw zienswijze niet de enige is. Ik denk dat we dan al een heel eind komen. 🙂

Dan komen we inderdaad een heel eind, maar opoffering is voor mij geen negatief woord. Opoffering. Een offer brengen. Het is voor mij juist iets goed doen voor een ander, maar ja, dat is puur het gevoel wat je bij een woord hebt. Daarnaast vind ik het ook mooi dat je iets kan opofferen voor een ander. Als je het doet uit angst, om bijvoorbeeld niet geaccepteerd te worden, om aardig gevonden te worden, dat is niet goed. Maar belangeloos iets van jezelf opofferen voor een ander? Ik vind het één van de mooiste dingen die er is. Als je de straling en de blijdschap ziet in andermans ogen op het moment dat hij of zij beseft dat jij dit op dat moment alleen voor hem of voor haar doet, dat is één van de mooiste, meest intense momenten van geluk. Het geeft zoveel binding, zoveel liefde. Ik vind het zo mooi.

True, het is het gevoel wat je bij een woord hebt. Jouw beschrijving over belangeloos iets opofferen voor een ander klinkt wel heel erg mooi. 🙂 Echter, ik heb gewoon negatieve associaties met het woord.

Ik zeg ja, als je wil geven, geef dan uit eigen keuze en wil en doe dat niet omdat er iets tegenover moet staan. Ik moet er wel bij vermelden dat me dat meestal wel lukt, maar dat ook ik af en toe in de verwachtingsval trap…maar dat zijn levenslessen zeker..

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: