De downside van social media

home-office-336373_1920

Social media is echt geweldig. Instagram is leuk. Facebook is af en toe nog leuk. Twitter wordt steeds leuker. Bloggen is werelds. Toch loop ik ook steeds vaker tegen de negatieve kanten. Daar wil ik het vandaag over hebben. Nou ja, over hebben. Laat ik maar gewoon eerlijk zijn; ik wil mijn hart luchten.

Gisteren was er even een leuk momentje op Facebook. Zoals jullie weten neem ik het nog wel eens op voor Sylvana Simons en vind ik het schandalig dat mensen haar Facebookpagina gebruiken als platform om hun gal te spuwen. Niet alleen dat, het gaat verder. Van beledigen tot aan bedreigen toe. Gisteren liet ik me gaan. Ik wilde iemand in de zeik nemen. Dat deed ik, maar ik werd met gelijke munt terugbetaald. En terecht. “Weer vrienden?” vroeg de mevrouw in kwestie. ”Want verschillende meningen moeten tenslotte gewoon naast elkaar kunnen leven.” Of ze heeft heel goed onthouden wat ik eerder op die Facebookpagina schreef of ze heeft mijn blog gelezen. Hoe dan ook, ik hou daarvan. Gewoon iemand confronteren dat je met twee maten meet. We schudden elkaar virtueel de hand en het was weer oké.

Ik vond het supermooi, want dat is precies hoe ik het graag zie. Ik vond het zo mooi dat ik er een printscreen van maakte en het op Instagram zette. Dat had ik niet moeten doen, want ik werd vervolgens lastig gevallen en uitgescholden. Eerst op Instagram en vervolgens zocht de persoon mijn persoonlijke Facebookpagina op. Ook daar ging het gescheld en getier verder. Ik had even geen zin om die persoon te rapporteren, want het was al vrij laat op de avond voor mijn doen. Ik verwijderde de foto’s van Instagram, verwijderde de berichten van Facebook en blokkeerde de persoon in kwestie. Triest. Echt triest dit.

Een dag eerder had ik een meningsverschil met een medeblogger. Iemand waar ik regelmatig en voor mijn gevoel een goed contact mee had. We werden het ergens niet over eens. Niet zomaar iets, maar een voor mij heel gevoelig onderwerp. De inhoud doet er niet toe, maar tot mijn grote verbazing ben ik ondertussen overal geblokkeerd. Op haar Instagram account, Twitter en zelfs haar blog kan ik niet meer lezen. Het gaat niet om haar als persoon, laat me dat even duidelijk zijn. Ik vind het namelijk heel jammer dat het zo gelopen is, maar dit is dus social media ten voeten uit. Zonder woorden iemand kunnen verbannen uit je leven. Blokkeren en je bent weg. Je kunt niets meer zeggen, vragen of doen. Je bent gewoon weg.

Social media is en blijft ontzettend leuk. Het is voor mij als chronisch zieke een deur naar de buitenwereld. Het is voor mensen met een sociale fobie, zoals ik, een mogelijkheid om toch te kunnen communiceren met anderen. Het is een fantastisch concept waar 95% alleen maar verbinding tot stand brengt. Die 5% van de keren dat het misgaat, dat is ontzettend jammer, maar zo is het nou eenmaal. Niets of niemand is perfect en social media al helemaal niet.

Hebben jullie ooit vervelende dingen meegemaakt op social media? ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Kladbloggen

67 Reacties

Soms gaat het eens een keer mis, maar zoals je zelf ook zegt gaat het in de meeste gevallen goed. Zoals onze discussie op twitter gisteren, dat was ondanks dat het soms best fel was, een goede discussie (in mijn ogen). Maar al had er één ‘verkeerde’ tweet tussen gezeten, had het ook kunnen uitlopen op iets heel anders. Maar om elkaar dan te blokkeren, tsja, dat gaat dan wel erg ver. Andere meningen zijn prima, maar laten we dan ook gewoon accepteren dat iemand een andere mening kan hebben.

Het gaat meestal mis als het persoonlijk wordt. Dat was in dit geval ook zo. Gelukkig maakte wij die stap niet en bleef het bij suiker, roken en overgewicht 🙂

Ik ben dankbaar voor social media, anders had ik heel veel leuke mensen misgelopen, maar ik zie er zeker ook zijn nadelen van in. Vooral op mijn leeftijd wordt er veel gepest via social media, wat mij zelf ook een keer is overkomen, ook kunnen mensen via social media heel anders tegen je zijn dan in het echt. Dat zijn de nare ervaringen die ik beleef aan social media.

Naar dat je dat hebt mee moeten maken. Pesten via social media is zo gevaarlijk vind ik. Het gaat anoniem en voor veel mensen neemt dat alle remmen en fatsoensnormen weg. Heel naar.

Ik heb ook zeker vervelende dingen meegemaakt en soms kan het me ook enorm irriteren en denk ik ‘hier wil ik niet aan meedoen, ik verwijder lekker alles!’ maar vervolgens kan ik dat gelukkig snel weer vergeten 😉 Voor mij heeft het ook, voornamelijk met mijn fibromyalgie, een grote meerwaarde! Dus laten we maar vooral daar naar kijken haha.

Oh man, ik heb facebook al drie keer verwijderd hahaha! Heel af en toe even je hart luchten en dan inderdaad weer naar de meerwaarde kijken. Zo is het. X

Ik vind social media enorm fijn. Het is fijn om te zien waar vrienden die ver weg wonen mee bezig zijn, voor dat stukje contact met mensen waar ik niet veel langs kan gaan, en soms interessante discussies, mooie plaatjes kijken en ideeën opdoen.

Wat jij benoemt is inderdaad een keerzijde. De scheldende Henkies aan de ene kant (die ik zelf dan weer erg makkelijk blokkeer), en de mensen die zomaar blokkeren aan de andere kant. Wat die mensen gemeen hebben, is het altijd naar de ander wijzen, en niet snel zien wat ze zelf in de hand hebben. Gelukkig zijn het er niet veel in mijn directe omgeving, en kan ik als ik geen zin heb in hatelijkheden bepaalde pagina’s en soorten mensen niet opzoeken.

Ik moet mensen misschien ook maar wat sneller blokkeren, maar dat gun ik ze vaak niet of zo. Terwijl ik daar alleen mezelf mee heb, want ze gaan nooit een gesprek aan. Heel veel geschreeuw, altijd anoniem en zonder inhoud.

Ja, vooral voor contact met familie of vrienden die verderaf wonen is het fijn.

Ja, dat klopt en ik heb erover nagedacht om je te appen, maar ik nam aan dat jij daar niet op zat te wachten, dus ik heb de gegevens verwijderd. Het was zo definitief allemaal ineens…

Ik heb je niet geblokt van twitter en mijn blog, maar ze verwijderd. Ik ben momenteel klaar met het mij uitdrukken via social media. Ons meningsverschil is een trigger geweest, maar absoluut niet de reden daarvoor. Zat er al veel langer over na te denken.

Oke. Ik heb je een mail gestuurd op je andere mailadres, want ik was zo overstuur dat ik alle andere gegevens weggegooid heb. Ik hoop dat je het leest. X

Ik ben iemand die een discussie in real life niet uit de weg gaat. Op social media doe ik dat vaak wel. Ik kan af en toe een tweet de wereld in knallen waarin ik mijn mening geef, maar een discussie voeren op een social media platform: daar voel ik niet veel voor. Voor mij hoort er bij een discussie ook nonverbale communicatie en dit is nou juist een zeer belangrijk element dat mist op social media. Daardoor vind ik een virtuele discussie maar eng. Het kan soms zo hard en bijna kwetsend overkomen. Het is daarnaast ook zo anoniem dat dit, in mijn ogen, voor sommige mensen een reden kan zijn om alle normen over boord te gooien en als een malle tekeer te gaan. Nee, voor mij geen discussies via social media, dat vind ik toch maar eng.

Goed punt. Je ziet dat ook heel veel op social media; mensen die anoniem, zonder foto, onder een andere naam, helemaal losgaan en dan alles roepen wat ze maar willen. Eigenlijk is het al zinloos om met hen in gesprek te gaan, want kennelijk zit er iets bij hen waardoor ze hun ware gezicht niet durven te tonen. Dat betekent niet veel goeds. Het is bij ook altijd een dilemma; wil ik mijn stem laten horen en laten weten dat er een grens is bereikt (zoals in het hele Sylvana verhaal) of laat ik het voor wat het is en schenk ik er geen aandacht aan, want wat je aandacht geeft, dat groeit. Knap dat jij je van die discussies vandaan kan houden. Ik heb daar toch wat meer moeite mee. Mooi gezegd, Sara. Ik ga daar wel even aan terugdenken de volgende keer als ik weer eens op het punt sta mijn mond open te doen.

Bluhh zo jammer zeg. Ik had het nog wel meegekregen wat je op Instagram had gezet en dat vond ik eigenlijk heel mooi. Heel vervelend inderdaad, dat als iemand je overal op blokkeert, je nooit de kans krijgt om het uit te spreken. Je bestaat ineens gewoon niet meer.

Net wat Dina zegt eigenlijk! Ik vond het zo mooi, die printscreen, spijtig dat dit fout opgevat werd.. En ik zie in de reacties dat het misschien wat ‘opgelost’ is van die medeblogger? Wel spijtig -moest het die persoon zijn-, dat ze verdwijnt van alles, hopelijk kunnen jullie het nog uitpraten! 🙂 Liefs!

Ik dacht ook dat het een opening zou zijn, maar dat was het helaas niet. Ik merk dat ik het lastig vind, want eigenlijk is het nu niet netjes om daar iets over te zeggen. Aan de andere kant is het ook gek dat je zelf niets meer ziet of leest van iemand, maar die persoon blijft jou wel volgen. Dat voelt heel raar. Van die printscreen was erg jammer. Het was juist zo ontzettend leuk en dat iemand anders je dan zo gaat lastigvallen is triest. X

Een hele tijd geleden kreeg ik wat ik voelde haatblogs van een bepaald persoon. Daarin stond vanalles beschreven over mij, volledig bij elkaar gelogen en feiten verdraaid. En dan nog met mijn naam erbij. Het deed pijn om te zien en te lezen, zeker als ik zag hoeveel mensen het lazen en haar gelijk gaven zonder mij ooit gesproken te hebben.
Gelukkig kwam met die ervaring ook een hele mooie, mensen die mij ergens vluchtig hadden leren kennen en het voor mij opnamen. Ik voelde me gesterkt door die mensen en heb er mooie vriendschappen aan over gehouden.
Sindsdien hou ik me op aan de leuke kant van sociaal media en sluit af of blokkeer zodra het een vreemde kant lijkt op te gaan 🙂

Jeetje, dat meen je niet. Wat bizar. Dat is wel heel extreem zeg. Heel spijtig dat je dat mee hebt moeten maken. Goed dat je nu enkel het positieve eruit haalt. Heel verstandig.

Bizar hè, hoe sociale media zowel kunnen binden als breken. Mooi, die opmerking van die mevrouw en het daarna ‘samen verder kunnen gaan’. Triest, van degene die daar zo’n ophef van maakt. Sowieso vind ik het triest dat jij een foto moet verwijderen omdat iemand anders er moeilijk over doet. Laat elkaar gewoon blij zijn met iets. Als je niets zinnigs kan zeggen, zeg dan gewoon niets.
Het blokkeren, verbannen worden uit een leven… Ja dat ken ik. Een goede vriend van mij zag ik al minder, en toen kreeg hij een vriendin en ineens moest alles om haar draaien. Ik kreeg een lang bericht via WhatsApp dat hij geen contact meer wilde want dat vond zijn vriendin niet fijn (hij heeft bijna al zijn vrienden ditzelfde bericht gestuurd), en hij zou zijn leven aan haar wijden. Ik ben geblokkeerd op Facebook, later verwijderde hij zijn profiel, mijn nummer is geblokkeerd, en ik hem heb daarna nooit meer gesproken. Poef, sociale uitbanning.

Ik heb in totaal zes berichten en foto’s verwijderd. Hij bleef maar reageren overal. Omdat hij mij geblokkeerd had, kon ik niet meer op zijn reacties reageren op fb. Heel raar vond ik dat. Ik kon dus niets anders doen dan de boel verwijderen. Echt heel bizar dat soort mensen.
Ja, dat blokkeren… Ik zie het als iets van de ander nu. Niet meer van mij. Sociale uitbanning ja. Dat is een mooie uitdrukking daarvoor.

Of course. Social medai is niet verschillend van het echte leven. Daar maak je ook soms dingen mee. Het enige verschil is dat in directe communicatie mensen net iets voorzichtiger zijn. That’s all (folks).

Dat vind ik het grootste nadeel op dit moment van social media. Dat mensen anoniem kunnen blijven en dat daarmee ook hun fatsoensnormen verdwijnen. Maar ja, wat doe je eraan? Helemaal niets.

Het is een beetje als automobilisten die andere weggebruikers verrot schelden zolang ze in hun veilige cocon zitten. Dat zijn vast ook hele aardige mensen als je ze in persoon zou tegenkomen. We zijn kennelijk minder sociaal dan je hoopt als we elkaar niet in de ogen kunnen kijken.

Wat ook meespeelt is dat mensen op social media elkaar volgen omdat ze opvattingen en interesses delen of in dezelfde omstandigheden zitten. Het merendeel van je volgers zal het daardoor met je eens zijn. Waardoor het m.i. vaak een beetje een zoete bedoening wordt. En men niet gewend is aan discussie en mensen met een andere mening. Zo merk ik de laatste tijd dat ik best ver af sta van je toch wel linkse opvattingen en vraagtekens heb bij je stukjes over de maatschappij maar me niet helemaal vrij voel om daar kritisch op te reageren. Beetje bang om alleen te komen te staan denk ik. Voer voor psychologen 😉

Goed voorbeeld ja. Het verkeer is hetzelfde.

Reageren kan altijd, zolang men de ander niet gaat proberen te overtuigen van zijn of haar mening. Mensen hebben nog al eens de neiging, wij allemaal, ik dus ook, om te gaan zeggen dat iets niet klopt of niet waar is. Dat werkt niet. Als je ervoor plakt: “ik vind zelf dat…” of “voor mij werkt het meer als… ” dan komt dat heel anders over. Maar het accepteren dat iemand een andere mening heeft, dat is en blijft een hekel punt in deze samenleving. Dat merken we overal de laatste tijd.

Wat ik me net trouwens afvroeg: wat is er erg aan om alleen te komen te staan? Ik sta op zo’n Sylvana-uitzwaaipagina ook merendeels alleen hoor en doe gasten schreeuwen heel wat harder dan wij.

Ik vind het niet erg om met mijn mening alleen te staan. Zo heb ik de laatste keer gestemd op de Libertarische Partij net als maar liefst 8 (acht!) 😂 anderen hier in de stad. Gewoon omdat hun standpunten het dichtst bij me staan.

Het is meer omdat ik in sociaal opzicht een einzelgänger ben en afgelopen jaar begin te merken wat ik daardoor heb gemist. Dat ik geen vrede heb met mijn zelfgekozen eenzaamheid. Daarom zoek ik aansluiting op social media als aanloopje voor de echte wereld. Binnenkort met psycholoog 😊

Tja, ik hou wel van een beetje discussie en zelfspot, maar heel soms wordt dat toch anders opgevat. Heb het geloof ik 2x meegemaakt dat dat verkeerd overkwam. Bij de eerste keer konden we dat goed uitpraten via privé berichtjes, maar bij de tweede keer (een heel ander persoon) werd mijn uitleg totaal verkeerd begrepen en zouden ze mijn belachelijke reacties wel eens gaan delen, zodat iedereen kon zien wat voor onempatisch monster ik was. En dat snap ik dan niet. Als je zelf mijn reactie als vervelend ervaart en ik doe een poging om dat recht te breien, waarom ga je dan zelf lelijk doen en ook nog eens zeggen dat ik dan niet empatisch ben? Wat me nog het meest raakte, is dat die persoon haar beperking als reden aangaf dat ik er niks van mocht zeggen. Ik heb dan echt geen zin in een wedstrijdje wie het het slechtste heeft, dus dan haak ik maar af.

Dat voelt en is ook wel erg onterecht, juist als je het op een fatsoenlijke manier wilt uitpraten of oplossen. Soms willen mensen gewoon niet horen wat je zegt. Dan kan je inderdaad maar beter afhaken.

Gelukkig heb ik tot op heden nog geen ellende meegemaakt via social media, maar dat komt misschien ook doordat ik me afzijdig houd van hot topics. Niet dat ik ze perse vermijd, maar daarover communiceer ik liever niet online. Eens online, blijft online en vindbaar, ook na deleten. Dit brengt risico’s met zich mee, andere kunnen oude koeien uit de sloot halen etc. Daar heb ik geen zin in. Je mening en dergelijk kan veranderen in de loop der jaren en ik heb geen zinn om over 5 jaar geconstateerd te worden met een uitspraak van nu. Mensen kunnen dat vaak niet los zien en scheiden.

Terwijl het heel logisch is dat je mening met de jaren verandert. Verstandig dat je er zo goed over nadenkt. Slimme keus. Voor mij is de verleiding vaak nog te groot om me eens lekker in een discussie te mengen. Soms pakt dat goed uit, zoals gisteren met Lauriëtte en Sam, en soms zou ik willen dat ik een eindje was gaan wandelen. 🙂

Social media is net zoals bij jou voor mij een deur naar de buitenwereld. Ik zit dan wel niet in dezelfde situatie als jij, maar ik ben heel verlegen & maak maar weinig vrienden. M’n 2 bff’s heb ‘k trouwens leren kennen via ’t web & daar ben ‘k elke dag nog steeds dankbaar voor. We proberen minstens 1x/jaar af te spreken, maar dat lukt niet altijd. We wonen elk in een uit kant van ’t land 😉 To the point nu, social media is voor mij belangrijk omdat ‘k dan eens zie wat een ander doet of uitspookt & ‘k zelf m’n leven voor een deel kan tonen. In ’t echte leven zijn maar weinigen geïnteresseerd in mijn leven & als ze dat al doen zit daar meestal wel iets achter.

Soms vraag ik me weleens af wat ik zonder zou doen nu. Tv kijken. Boek lezen. Maar dat is alleen maar consumeren. Het is fijn voor mensen als jij en ik dat we op deze manier ook kunnen creëren. Fijn dat je zulke goede vrienden hebt omdat via het web. Mooi!

Ik kan wel zonder social media, maar niet voor lang. Ik wil niet om de haverklap mijn leven op Instagram delen, maar af & toe snak ‘k wel naar iets om te posten. Snap je?

Het is en blijft een vluchtig medium. Het is me ook al wel opgevallen dat verdraagzaamheid soms ver te zoeken is. Spijtig voorval maar laat de deur maar op een kier. De meerderheid van ons bijt niet 😀 Trouwens heel herkenbaar Evelyne.

Hou je vast, ik heb een moord op mijn geweten, iemand heeft zelfmoord gepleegd door mijn antwoord op een vraag in een besloten groep op fb.
Door te zeggen dat ze wel erg wanhopig klonk (zo’n verhaal waarin alles wat hulpverlener is haar niet begreep en niemand haar begreep, niemand wist hoe ziek ze was)
Eerlijk is eerlijk mijn nekharen gingen wel overeind staan van haar klaagzang en dan moet ik iets antwoorden en dat is dan niet echt verpakt in cadeauverpakking met ook nog een strik. Die strik zit er trouwens nooit bij.
En toen kreeg ik allemaal persoonlijke berichten dat ik haar niet begreep bla bla bla. Ik niet besefte hoe ik haar gezin hierin meesleurde. Maakte ik toen een fout door te zeggen dat ik mij dit best kon indenken?
In ieder geval werd het stil en 2 uur later van echtgenoot het bericht dat hij in het ziekenhuis was en zijn vrouw was overleden aan een overdosis medicijnen (sterk spul dat fishermans friend) en ik het op mijn geweten had dat zijn kinderen nu moederloos was Twee arme kinden die dit helemaal niet verdiend hadden.
Eerst schrok ik best wel maar in twee uur tijd gevonden worden en in het ziekenhuis overleden.
Een echtgenoot die mij zo ongeveer als eerste op de hoogte brengt, knap dat hij dit zo snel aan elkaar kon linken.
Ik antwoordde niet en hij ging maar door, niks anders te doen denk ik op zo’n moment.
Ik heb fb verwittigd en de boel geblokkeerd.
Nog steeds is sociaal wenselijke antwoorden geven niet mijn sterkste kant, hoe ik ook probeer ik blijf kort door de bocht gaan. Alleen met geschreven tekst komt het vaak heel anders over dan de bedoeling is.
En soms doe ik het ook wel eens om de knuppel in het hoenderhok te gooien, een beetje stangen op al die antwoorden die men geeft alsof de wereld vergaat omdat iemand zich in zijn vinger heeft gesneden.
Heel veel sterkte hoop dat je een mooie pleister op de wonde hebt.

Jeetje wat erg 😦
Ik kan wel janken….
Zijn dat nou volwassenen die normaal met elkaar omgaan???
Laat een ieder in zijn/haar eigen waarde……
Hou op met die nare woorden en om elkaar te kleineren.
Doe gewoon en normaal……
Prachtig geschreven……

Xoxo

Gelukkig gaat het vaker wel goed, als niet goed. Jammer dat het ‘zo’ moet, maar gelukkig kan het vaak ook anders. Ik heb nog niet echt nare dingen meegemaakt via social media.

Ja zoiets heb ik in het verleden ook meegemaakt. Toen werd een vriend van mij lastig gevallen via zijn blog en daar kan ik absoluut niet tegen. Ik ben toen ook voor hem opgekomen en kreeg ze ook over mij heen.
Wij bloggen allemaal om een bepaalde reden en ruzie zoeken hoort er in de meeste gevallen niet bij. Je moet wel eerlijk je mening kunnen zeggen, maar je moet wel iedereen in zijn waarde laten.
Jammer is dat wel, wij willen het toch eigenlijk gezellig houden…

En dat in zijn waarde laten dat schiet er tegenwoordig echt te vaak bij in. Zo jammer is dat. Wel goed dat je het niet liet gaan en het voor je vriend opnam 🙂

Vervelend dat je dit moet meemaken Marion. Ik ken deze ervaringen niet, maar ik moet ook toegeven dat ik meestal niet mee doe aan discussies en nare gesprekken op Internet. Ik heb vaak genoeg op het punt te staan een reactie te plaatsen onder andere reacties die verschrikkelijk waren, maar deed het toch niet. Er zijn gewoon te veel mensen die hier niet mee om kunnen gaan. Social media is vaak tijdrovend en soms helemaal niet leuk, maar voor mij heel waardevol. Ik heb veel sociaal contact via Internet dat ik hier in Colombia soms mis. En dat wil ik graag zo houden 🙂

Voor jou is het denk ik heel belangrijk. Al je contacten met het thuisfront. Je moet er niet aan denken om dat te missen. Gelukkig hoeft dat ook niet.

Ik vermijd altijd zulke discussies op sociale media. Meestal typen we woorden dat we totaal anders bedoelen. En net daarom vermijd ik het. Daarnaast zie ik sociale media als een ontspanning. 🙂

Eerlijk nee, ik ben het niet altijd eens met mensen en heb uiteraard een mening,……maar er heeft ooit eens een vriend tegen me gezegd, jouw mening is niet de waarheid hé en sindsdien hou ik me in,…en uitschelden of dingen laag bij de grond zijn mijn stijl niet,……..leven en laten leven denk ik altijd,……

Voor mij is social media de laatste tijd ook erg dubbel. Aan de ene kant “vraag” ik (indirect?) om tips, kennelijk, want ik krijg veel advies. Als ik daar dan niets mee doe heb ik vaak het gevoel dat ik word gezien als slappeling die gewoon een lekker simpel leven wil hebben.
Aan de andere kant is het een manier om toch nog wat contacten te hebben…

Heb gelukkig amper negatieve ervaringen. Hou me ook vaak verre van discussies en dat soort dingen. Wil het namelijk voor mezelf leuk houden. En kan daarnaast ook slecht tegen dat respectloze gedrag wat je nu zoveel ziet. Je mag altijd van mening verschillen (daar kunnen zelfs hele goede gesprekken uit voort komen) maar anoniem op internet zitten zou absoluut geen vrijbrief mogen zijn om alles maar te roepen.

Wilde nog even kwijt dat ik je nu een tijdje op Instagram volg en zo je blog vond. Mede dankzij jou heb ik nu ook de stap gezet om te gaan bloggen. Om wat te ventileren en om het taboe op psychische ziektes wat te minderen. Dankjewel daarvoor!

Precies dát wat je zegt; dat anoniem op internet gaan en alles roepen wat je wilt. Gisteren gebeurde het me weer. Heb nu besloten om dat soort gasten te negeren.

Wat superleuk om te horen dat je ook bent gaan bloggen! Ik kom direct even bij je kijken. X

Ik vind een normale discussie altijd wel leuk maar merk inderdaad dat het op social media soms wat lastiger is om jezelf goed uit te drukken. Je ziet iemand gezicht niet en daardoor komt soms iets harder over als bedoelt. Maar onze discussie vond ik vooral boeiend 🙂
Als mensen gaan schelden etc zie ik dat alleen maar als zwakte. Lelijke worden gebruiken omdat je met normale woorden je zelf niet kunt redden. Als je je standpunt niet duidelijk kan maken met normale woorden en geen respect kunt hebben voor een andere mening en dan maar gaat schelden ben je toch gewoon een triest figuur? Zo zie ik het.

Precies ja. Gisteren kwam er weer zo’n zadige zak achter me aan. Ja, ik ga me ook niet meer netjes en beleefd houden tegenover dat soort mensen. Triest gewoon. Heel triest.

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: