Therapie: Gordijnen dicht, muziek aan

maat44

Gisteren was het dan zover. De eerste ”echte” sessie schematherapie. Ik had mijn cirkeltjes gezet, had de inleiding van het boek, wat we tijdens therapie gebruiken, doorgelezen en had er eigenlijk wel vertrouwen in. Terecht, want het was een fijne sessie. Daarna begon het pas. Waarschuwing! Geen gezellig blogje.

Tijdens de sessie namen we door wat ik had omcirkelt. Waarom dat zo aanwezig was in mijn leven of waarom het juist ontbrak. Waar het vandaan kwam, waarom ik het deed en waarom ik het blijf doen. Soms voelde ik emoties opkomen. Die probeerde ik snel de kop in te drukken. Dat lukte. Op één keer na. Ik kreeg waterige ogen en dat was oké volgens A. Ik hoefde hier niet volledig in te storten. Ik hoefde niet met die open wond de auto in te stappen. Dat had ik al veel te vaak gedaan.

Het ging goed. Het voelde goed. Ik begreep een aantal dingen. Ik snapte waar een aantal dingen vandaan kwamen en ik ging met een redelijk goed gevoel, voor zover dat kan na therapie, naar huis. Ik besprak alles met Peter. Wat voor mij nieuw was leek voor hem gesneden koek. Dat geeft niet. Hij hoeft het alleen maar te begrijpen. Ik moet het begrijpen én voelen. Dat is een heel ander verhaal.

Na het eten ging ik naar bed. Niet om te slapen, maar om te liggen. Om te voorkomen dat de ontstekingen doorzetten. Ik dacht nog even na over therapie en daar kwam het weer. Het gevoel wat al de hele middag borrelde. Het weg willen. Er niet meer willen zijn. De woorden van de therapeute galmden na in mijn hoofd. ”Je wilde er niet zijn.” ”Natuurlijk wilde je verdwijnen.” “Ik begrijp het. Het is ook heel logisch.” Oké, wat ik nu voel is dus niet raar. Wat ik vroeger voelde was dus niet raar. Ik stel me niet aan. Ik stelde me niet aan. Het is niet gek dat ik er als klein kind niet wilde zijn. Er was namelijk veel te veel van mij. Letterlijk. Het is normaal dat je je als kind dan zo voelt. Het is niet erg dat ik me zo voelde. Het mocht. Het mag.

Er kwamen herinneringen naar boven tijdens het gesprek. “Was er ergens een plek waar je je veilig voelde?” Ja, op mijn eigen kamer. Met muziek in mijn oren en de gordijnen dicht. Ook al was het buiten licht. Dit was ik vergeten. Ik deed op mijn kamer altijd de gordijnen dicht. Alsof ik dan wat verder kon verdwijnen. Ik deed muziek in mijn oren om mijn eigen gedachten niet te hoeven horen en ik verdween in het donker.

Gisteravond in bed voelde ik weer wat ik van kinds af aan voelde. Wat ik rond mijn vijfde of zesde de kop in heb gedrukt door in de overlevingsstand te gaan. Ik maakte mee en ik vergat. En toen dat niet meer kon ging ik blowen, ging ik drinken, stopte ik met eten en ging ik nog meer drinken. 30 jaar lang op de overlevingsstand en nu moet ik daaruit stappen. Met behulp van therapie en antidepressiva. Voor nu is het enige wat ik voel het gevoel dat ik de gordijnen weer dicht wil doen en de muziek weer aan wil zetten. Dat doe ik dan maar, want het alternatief is geen optie.

Playground school bell rings again
Rain clouds come to play again
Has no one told you she’s not breathing?
Hello, I am your mind giving you someone to talk to

If I smile and don’t believe
Soon I know I’ll wake from this dream
Don’t try to fix me, I’m not broken
Hello, I am the lie living for you so you can hide
Don’t cry ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Psychische Shit

23 Reacties

Vind het heftig om te lezen over vroeger Marion. Ik wist eigenlijk nog helemaal niets af van deze dingen die af hebben gespeeld in jouw leven toen. Heftig. Ben wel blij voor je dat het eerste gesprek goed is gegaan en dat je tot nieuwe inzichten bent gekomen! Wel veel sterkte met het verwerken van deze indrukken weer. Take your time!

Lieve Marion
Wat onwijs heftig voor je!
Iedereen kan nu roepen dat je er mag zijn maar dat gaat niet helpen helaas…dat is een heel proces waar jij zelf doorheen zal moeten gaan en na zoveel jaren heeft dat tijd nodig!

Hou vertrouwen en please take care!!

X

Heftig he? Maar zo ontzettend knap dat je het doet! Vergt zoveel moed om toch die stap te zetten en toch doe je het!

Ik heb zelf ook 9 maanden lang 4 dagen per week therapie gehad en weet hoe zwaar het is. Vaak komen de emoties pas los als je thuis bent en alleen. Laat ze maar komen. Denk aan jezelf en neem je rust!
X

Hoe zwaar ook, ik denk dat dit de therapie is die je verder gaat helpen. Zeg ik, niet gehinderd door enige kennis van en ervaring met therapie ;-). Als ik lees wat er de eerste sessie al naar boven komt… wow.

Kom lekker tot jezelf vandaag. X

Ik ben er stil van en weet niks te zeggen dan: BIKKEL!!! Je bent echt een sterke vrouw en ik vind het zo knap dat je de strijd aan gaat. Wauw. En verder wil ik je een hele dikke knuffel geven. En de mannen geven je een lebber 💋

Wauw, heel mooi en knap hoe je dit hebt geschreven, maar vooral hoe je hier doorheen knokt. Want het gaat weer beter worden! En trouwens, Hello van Evanescence is zo’n mooi, sterk en emotioneel lied! Ze heeft het nooit live gespeeld omdat ze dan in tranen uitbarst zegt ze. Heel veel liefs! 🙂

Als ik lees van hoever je al gekomen bent (niet alleen in deze post, maar zolang ik met je meelees), inschat hoeveel kracht en zuivere intentie er in je zit en bedenk hoe lang de weg is die je nog te gaan hebt… dan zie ik een moeilijke, maar mooie weg; een beschadigd, maar mooi mens; en een bijzondere rol voor jou in dit leven, hier, nu & in de toekomst. En nee, ik heb geen kristallen bol, maar vertrouw wel op mijn ingevingen… Dikke knuffel! ❤

Wat een prachtig en toepasselijk nummer hè. Ik luisterde ook veel naar Evanescence. Therapie, wauw… Het is fijn dat je niet met die open wond in de auto zat. Het is fijn dat je thuis, in je eigen vertrouwde omgeving, de boel kon laten bezinken. Het is ontzettend moeilijk en heel knap van je dat je al die gedachten toe kon laten. Het voelen is het pijnlijkste, maar dat is wel wat nodig is om stappen verder te maken. Je bent een bikkel Marion! X

De woorden van de therapeute galmden na in mijn hoofd. ”Je wilde er niet zijn.” ”Natuurlijk wilde je verdwijnen.” “Ik begrijp het. Het is ook heel logisch.”

Wat ontzettend fijn dat te lezen. Fijn dat t er mag zijn na al die jaren.. heftig, maar ook goed.

♡♡

Klinkt als een goede therapeut. ‘Was er een plek waar je je veilig voelde’ vind ik zo’n interessante vraag. Blijf, als je wil tenminste, zo’n dingen posten, het inspireert me tot het stellen van diepere vragen als ik naar mensen luister.

heb je vorige blog verkeerd begrepen denk ik. dacht dat je een half jaar moest wachten tot je kon starten. zo heftig wat die therapieën steeds met jou doen, voor n leek als ik is t bijna niet te begrijpen hoe je dat dan moet gaan helpen. ik gun het je zo…

Nee, je hebt het wel goed begrijpen. Ik krijg nu als noodoplossing en ter overbrugging op de huidige locatie waar ik zit alvast een inleiding voor schematherapie, maar de ‘echte’ behandeling, die heeft inderdaad een wachtlijst van een half jaar. Beetje omslachtig allemaal… Wat de therapie eigenlijk doet is je laten zien wat je nu doet (in mijn geval vermijden en overleven), waarom je dat doet, op welke manier je dat doet en vervolgens ga je leren om dat anders te doen. Vermijden en overleven is feitelijk het ontkennen van al je gevoelens. Alles wegstoppen. Jezelf vreselijk tekort doen. Dit alles leidt uiteindelijk (in mijn geval) tot depressie en suïcidaal zijn. Ik verwacht niet dat ik helemaal zal herstellen, daarvoor is er al teveel beschadigd, maar als ik mijn gevoelens kan tonen, durft te doen wat ik zelf wil doen, voor mezelf kan opkomen, etc, dan wordt mijn leven in ieder geval wel een stuk aangenamer en daar geloof ik dan weer heilig in. ♥

Je eigen psyche heeft een overlevingsmechanisme ingebouwd. En jij bent bezig met dat afbreken, omdat het mechanisme op zich destructief is. Dat is meer dan gewoon oude patronen doorbreken. Dat is jezelf zeggen dat je copinggedrag al jaren verkeerd is en dat je ermee moet ophouden. Hoe ga je dan copen met al die shit?
Veel vragen, nog geen antwoorden. Zo herkenbaar lieve Marion. Wees je toch een klein beetje trots op jezelf? Dat je het hebt overleeft? En nu weer leert leven?

Van overleven …..naar een leven, het kan ik ben daar ook geweest. En je kan met de juiste hulp heel ver komen vergeten zal je waarschijnlijk niet maar een plekje geven, en daar weer plaats maken voor mooie dingen. Zoals je nu heel bewust er voor kiest om te helen in plaats van jezelf ergens te verstoppen is een hele grote stap voorwaarts. Bewust worden van jezelf , jezelf straffen of belonen voor je verleden ben je schuldig eraan geweest hoogst waarschijnlijk niet dus misschien kan je jezelf ook bevrijden door jezelf te vergeven en jezelf te complimenteren hoe sterk je tot nu toe door het leven bent gekomen, en hou van jezelf want je bent ALLES waard.
X

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: