Hoe verder met Mijn Kladblog?

juni2016

 Al een paar weken loop ik te dubben over hoe ik verder wil met mijn blog. Er zijn zoveel dingen die me dwars zitten. Er zijn zoveel dingen waar ik over wil schrijven en wat ik niet meer weg wil stoppen. Aan de andere kant zijn dat juist de dingen waarbij ik niet zit te wachten op de mening van een ander. Dilemma.

Onlangs had ik het hier met iemand over en ze zei tegen mij:

Als je blogt vraag je erom kritiek te krijgen en vraag je erom dat er conclusies over je getrokken worden.

Nu heb ik het daar gisteren op Twitter met een aantal mensen uitgebreid over gehad en uiteindelijk kwam ik wel tot een paar conclusies. De meeste mensen nemen de meningen en oordelen van anderen voor lief. Die kunnen dat relativeren en naast zich neerleggen. Ik daarentegen kan dat niet. Wil dat niet. Niet meer. Dat is nou net wat ik in therapie aan het leren ben. Er is vroeger zoveel tegen mij gezegd wat niet gezegd had hoeven of mogen worden. Er zijn zoveel oordelen over mij geveld, het is een fucking trauma geworden. Gevolg daarvan is dat ik niet op een gezonde manier met bepaalde reacties om kan gaan. Dat moet ik nog leren. Eerst moet ik leren voor mezelf op te komen. Niet relativeren dus. Dingen niet minder erg maken dan ze zijn. Niets afzwakken. Niet zeggen: Morgen is er weer een dag en dan gaat het vast wel beter. Nee, vandaag gaat het slecht en daar mag je boos om zijn. Daar mag je om huilen. Niemand mag dat wegwuiven of kleiner maken. Ik niet en een ander ook niet. Dat is echter wel iets wat vaak gebeurt op een blog.

Is het dan wel zo verstandig om over persoonlijke dingen te blijven schrijven? Het antwoord daarop is nee. Nee, dat is niet verstandig, want waar geschreven wordt komen reacties. Reacties in de vorm van meningen, conclusies, relativerende woorden, maar ook mensen die je grenzen niet accepteren. Die altijd blijven doorvragen. Die altijd net iets meer willen weten dan jij kwijt wil. Die nooit genoegen nemen met wat jij schrijft. Die niet inzien dat daar de grens ligt.

Er zijn een aantal dingen gebeurd waardoor ik hier over na ben gaan denken. Als eerste de diagnose die ik heb gekregen onlangs, waar ik het niet over wilde hebben. Er zijn mensen geweest die mij gemaild hebben met de vraag of zij het wel mochten weten. Er zijn mensen geweest die een gokje hebben gewaagd en wel dachten te weten wat mijn diagnose was. Dat schoot bij mij volledig in het verkeerde keelgat.

Een ander punt zijn simpelweg de reacties op mijn artikelen waar ik moeilijk mee om kan gaan. Dat ligt niet aan degene die de reactie geeft, want het zijn vaak hele logische reacties. Goed bedoelde adviezen. Lieve woorden om het minder erg te maken dan het is. Maar laat dat nu juist zo pijnlijk zijn. Adviezen over HS of over mijn werk. Over mijn behandeling of psychische aandoeningen. “Heb je dit al geprobeerd?” “Je kan toch ook zus of zo doen?” “Oh ik ken ook iemand die dat ook heeft en die werkt nog wel.”

Je moet schrijven waar je over wilt schrijven, zegt men altijd. Nou, dit is waar ik over wil schrijven. Ik wil schrijven over mijn ziek zijn, mijn frustraties, mijn angsten, mijn wanhoop. De shit is dat ik niet met de reacties om kan gaan. De reacties uitzetten is een optie. Dat heb ik twee keer eerder gedaan. Dan krijg ik echter reacties via Twitter, Facebook of email. Dat werkt dus ook niet. Eigenlijk is het heel makkelijk.

  1. Stoppen met schrijven over persoonlijke onderwerpen.
  2. Erover blijven schrijven en dealen met de reacties.

Op dit moment kan ik niet dealen met die reacties, dus blijft er feitelijk nog maar één optie over. Die optie staat me echter helemaal niet aan. Ik moet hier dus even heel goed en rustig over nadenken en dat ga ik dan ook maar eens doen. Ik wens jullie een hele fijne dag vandaag. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Persoonlijk

80 Reacties

Normaal gesproken reageer ik eigenlijk zelden of nooit, nu wil ik daarop een uitzondering maken.
Is het niet mogelijk om de reacties te blokkeren?
Ik zou het jammer vinden als je niet meer schreef. Terwijl het je duidelijk goed doet.
Succes met je strubbelingen hierover.

Je bedoelt dat ze eerst in de spam komen en dat ik zelf bepaal of ik ze toelaat of niet? Dat is natuurlijk ook een optie, al lees ik ze dan alsnog en is daar nog de frustratie. Het doet me inderdaad goed het schrijven erover. Ik neig heel erg naar het uitzetten van de reacties. Mensen die dan alsnog reageren via andere kanalen zal ik dan gewoon vragen dat voortaan niet te doen, omdat de reacties niet voor niets uit staan. Dank je wel. X

En bestaat de mogelijkheid niet om reacties op bepaalde artikels gewoon niet mogelijk te maken? (Zodat het ook niet bij de spam terecht komt en je er dus ook niet mee geconfronteerd moet worden…)

Klopt, dat kan. Heb ik ook al een paar keer gedaan, maar kreeg dan reacties via de mail en zo. Ik moet er zelf ook duidelijk in zijn als ik geen reacties wil. Dat vind ik lastig, maar ik leer het wel.

Je kunt ook je artikel afsluiten eventueel met een PS: ik heb de reactiemogelijkheid bewust uitgezet en wens hierover geen persoonlijke berichten te krijgen. Duidelijk grenzen aangeven!

Jeetje wat een lastig dilemma. Ik persoonlijk zou het jammer vinden als je stopt, maar ben wel van mening dan je moet doen wat voor jou het beste is. Ik kan mij ergens wel voorstellen dat zulke reacties niet tof zijn. Nou heb ik de mazzel dat er amper op mijn blogs gereageerd wordt. Al ben ik momenteel een beetje leeg met waarover te schrijven. Genoeg persoonlijke dingen maar wil ik die wel delen? Openbaar, dan ben ik idd ook bang voor reacties. Dingen als, morgen weer een dag. Ik ben juist zo blij dat ik inmiddels kan accepteren een slechte dag te hebben en daar ook aan toe te geven, boos en verdrietig te mogen zijn. Ja er is morgen weer een dag, maar die gedachte maar mijn slechte dag niet beter. Eerder slechter.

Reacties als probeer dit en dat eens, of doe zus en zo. Tot op zekere hoogte fijn maar 9,5 van de 10 keer zijn het dingen die je al geprobeerd hebt, die niet mogelijk zijn enz.
Frustrerend want dan moet je weer uitleggen en dat vind ik echt heel naar.

Pfoe nu begin ok lekker over mijzelf haha.
Ik vind het echt lastig iets meid. Neem je tijd om te kijken wat jij wilt.

Krijg je ook via andere kanalen reacties als je de boel met een wachtwoord vergrendeld? Want dan heeft dat natuurlijk ook geen zin.

Iig een knuffel van mij!!!!

Het is niet erg dat je over jezelf begint. Ik vind het juist heel erg fijn om te lezen dat je het begrijpt. Jij noemt precies de dingen die zo zeer doen en wat de boel soms alleen maar erger maakt. Voor jou vervelend, voor mij nu even fijn om te weten dat ik me niet aanstel of dat het puur aan mij ligt. De herkenning in jouw woorden doet me goed. Dank je wel.

Ik heb een poosje achter een wachtwoord geschreven als het over mijn werk ging. Dat vond ik toch ook niet echt ideaal. Dat mensen je gaan mailen om te vragen of ze je wachtwoord mogen hebben en dan moet jij een keuze maken of je wilt dat die personen meelezen. Ook weer zoiets. Het zijn allemaal opties waar ik eens rustig over na ga denken en wellicht gewoon eens ga uitproberen. Djw! X

Oef ja dat is idd ook niet heel fijn. Hmm jeetje.
Je stelt je zeker niet aan. Ik durf veel niet te posten, op mijn blog en social media omdat er op veel dingen nare reacties of vervelende discussies komen. Dat trek ik niet, men roept wel, negeren maar zo makkelijk is dat niet. Daarnaast doet het mij gewoon wat en dat kan en mag ik toch niet negeren? Ik wil niet toestaan dat mensen over me heen lopen en dingen zeggen die mij pijn doen of wat dan ook en er vervolgens doodleuk mee weg komen. Want negeren, leg het naast je neer, blablablabla. Ja lekker makkelijk en voor zo iemand heel fijn want het wordt geaccepteerd.

Haha zo hoop frustratie eruit.
Xxx

Dit is één van de redenen waarom ik regelmatig even pauze moet nemen. Zelfs met goedbedoelde adviezen kan ik soms niet goed om gaan. Er was laatst een blogpost waar niet eens veel reacties op waren, maar ik voelde me zo aangevallen en veroordeeld. Ik weet dat dat voor een groot deel bij mijn eigen gevoel ligt, maar dat maakt het er niet veel makkelijker op.
Toch mis ik het regelmatig bloggen heel erg. Ik vind het zelf ook moeilijk om te beslissen waar ik goed aan doe. Soms zijn de reacties juist ook heel fijn. En ik vind het gewoon heerlijk om te kunnen schrijven.
Ik hoop dat je tot een beslissing komt die goed voelt voor je. En je mag er altijd op terug komen.

Ik begrijp precies wat je bedoelt! Ik voel het ook zo. Misschien is dat ook wel een idee. Een blogpauze inlassen om weer wat op te laden en weer wat meer aan te kunnen. Ga ik ook over nadenken. Thanks. X

Als je de reactiemogelijkheid uit zet, ga je je dan niet afvragen wat mensen die het gelezen hebben ervan vonden? Toch nog zorgen maken bedoel ik.
Zou je anders niet een apart blog voor jezelf kunnen bijhouden, en eventueel voor mensen die je echt vertrouwt?
Je wilt over persoonlijke dingen schrijven, zeg je, maar wil je die ook delen, of wil je het vooral voor jezelf helder hebben?
Ik lees je stukken heel graag, je schrijft fijn, en ik vind het enorm dapper dat je je zo kwetsbaar kunt opstellen.

Dat is ook een mogelijkheid die ik overweeg; een apart blog beginnen voor de persoonlijke artikelen en dan enkel voor de mensen die ik vertrouw en van wie ik ook graag wil dat ze op de hoogte blijven. Ik kan heel moeilijk praten en er is lange tijd heel veel afstand geweest tussen mij en mijn familie. Die is door mijn blog een stuk kleiner geworden, omdat zij mij nu begrijpen. Dat is iets wat ik niet kwijt wil raken en daarom is dat aparte blog zo’n gek idee nog niet.

Ja, het schrijven zelf helpt me ook heel erg om alles voor mezelf op een rijtje te zetten. Het heeft bijna een therapeutische werking. Ik zou het echt niet willen missen. Dank je wel voor je fijne woorden. Dat doet me echt heel erg goed.

Hoi Marion,

Ik snap je dilemma heel goed. Precies ook waarom ik nog niet ben begonnen met bloggen (en ook om andere redenen). Ik ben bang dat ik mij reacties erg ga aantrekken en dat ze door mijn hoofd blijven spoken. Aan de andere kant lijkt het me ook fijn om reacties te krijgen, zodat je daar over kunt nadenken etc.

Is het voor jou misschien een optie om een wachtwoord in te stellen? En dan zelf zeer zorgvuldig omgaan met wie je persoonlijke blog etc mag lezen. Zodat je toch je verhaal kwijt kan? En dan een blog erbij voor de niet-echt-heel-erg persoonlijk dingen, want je schrijft heel mooi! Helder, eerlijk, inspirerend!

Ik wens je veel wijsheid en kracht toe om de, voor jou, juiste beslissing te maken (die nu bij je past.)

xxx

Ik heb een poosje achter een wachtwoord geschreven als het om mijn werk ging. Het werkte wel erg fijn, omdat je zelf de controle hebt over wie er meeleest. Aan de andere kant vind ik het ook niet echt tof om mensen uit te sluiten van een deel van mijn schrijven. Ik denk dat ik dan eerder een compleet nieuwe blog zou starten en daarvan alles achter een ww zou schrijven voor bijvoorbeeld enkel mijn familie en een paar medebloggers die hetzelfde ervaren. Het zijn allemaal mogelijkheden. Stoppen zal ik hoe dan ook niet doen. Wellicht dat de onderwerpen wat veranderen. Dank je wel. X

Denk goed na waarom je ooit bent begonnen met bloggen. Als je door het blokkeren van de reacties kunt gaan schrijven wat je écht wilt dan lijkt me dat de beste optie. Stukje tekst erbij met het verzoek om niet te reageren via andere kanalen. En aan wie dat toch doet netjes maar resoluut aangeven dat je dat niet wilt. Jij bent de baas over wat je deelt. Het is het proberen waard en niet al te definitief.

Van de andere kant kun je je afvragen wat dan het verschil nog is met een privé dagboek. OK, je kunt zien wie er leest (toch?) maar wat voegt dat nog toe als je geen interactie meer hebt? Je hoort bijvoorbeeld niet meer of er mensen kracht halen uit je stukjes. Maar nogmaals, hou in het achterhoofd waarom je ooit bent begonnen met bloggen.

Mijn gevoel zegt trouwens dat social media niet de plek voor jou is om te leren omgaan met meningen, oordelen, adviezen enz. van anderen. Als het zo gevoelig ligt. Beter straks in de groepstherapie onder professionele begeleiding.

Ik wens je een hele fijne dag. X

Een heel belangrijk onderdeel van het bloggen is dat ik mijn familie op deze manier op de hoogte kan houden. Mijn ouders, mijn zus, mijn ooms en tantes en neven en nichten. Ze lezen (bijna) allemaal mee en sindsdien is het contact voor mij weer een stuk prettiger geworden. Ze weten wat er speelt en ze begrijpen wat er met me aan de hand is. Dat is voor mij, naast het stukje therapeutische werking wat het schrijven voor mezelf heeft, op dit moment één van de belangrijkste reden waarom ik blog. Daarnaast heb ik ontzettend veel stille lezers. Mijn blog wordt gemiddeld 600 keer per dag bezocht. Het grootste gedeelte zijn vaste lezers, maar die reageren bijna nooit. Ik weet wel dat ze heel veel aan mijn artikelen hebben, anders zouden ze niet meer terugkomen. Dus de reacties uitzetten maakt in mijn geval niet zo heel veel uit. De reden waarom ik begonnen ben met bloggen is vooral mijn verhaal te kunnen doen en juist de stille lezers halen veel kracht uit mijn artikelen.

Lieve Marion, ik begrijp je dilemma. Ik begrijp dat sommige reactie’s je aangrijpen i.v.m. je verleden. Ik kan dat zo goed begrijpen! Ik heb een keer gereageerd op je blog op je problemen mer de hydradenitis omdat ik me afvroeg of je van nieuwe behandelmethode’s op de hoogte was. Het was in ieder geval goed bedoeld en ik wil je zeker niet in verwarring brengen! Ik wilde je graag helpen omdat ik de problemen die je lichamelijk en geestelijk hebt zo heftig vind. Als een van die problemen minder heftig is dan heb je al een beetje meer lucht. Snap je dat!
Ik put steun uit je blog! Ik heb zelf een moeilijke jeugd gehad. Mijn vader had schizofrenie en daardoor heb ik te maken gekregen met onveilige hechting. Mijn vader is uiteindelijk opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis en daar uiteindelijk overleden. Mijn moeder is hertrouwd toen ik negen was ik heb het in dat gezin niet gemakkelijk gehad. Mijn verleden mocht niet bestaan over mijn vader werd gezwegen. Mijn bezoeken aan hem waren heftig. Bang voor zijn onvoorspelbaarheid maar ook zien hoe hij leed. Die bezoeken werden begeleidt door een verpleegkundige uit de instelling en niet door iemand die ik vertrouwde. In het stiefgezin heb ik te maken gehad met psychische mishandeling. Als ik een fout had gemaakt bijv. geen goedemorgen had gezegd dan kon mijn stiefvader mijn gewoon een week negeren. Ik had geen mogelijkheid om mijn excuses aan te bieden omdat ik niet wist wat ik fout had gedaan! Zelfs als ik daar naar vroeg kreeg ik geen antwoord. Ik ging in zo’n week bijna kapot! Mijn zusje heeft in dat gezin te maken gehad met sexueel misbruik door een voor haar 9 jaar oudere stiefbroer.
Nu heb een lieve man en een heerlijke zoon en een baan als verpleegkundige. Ik heb mijn leven aardig op orde. Een gedeelte van mij heeft het nog steeds zwaar en is nog steeds aan het overleven. Dat deel heeft heel veel steun van jouw blog! Dank je wel daarvoor!

Liefs, Joke

En dat weet ik hoor, Joke. Alle reacties zijn goed bedoeld. Er is niemand hier op mijn blog die mij met opzet wil kwetsen, daar ben ik me gelukkig heel erg van bewust. Anders was ik denk ik al lang gestopt met schrijven! Het is nooit kwetsend bedoelt en de ander weet ook helemaal niet wat voor mij kwetsend kan zijn. Ieder mens handelt naar wat in zijn ogen goed is. Dat kan voor een ander echter iets zijn wat helemaal niet oké is. Dat gaat zelfs zover als tot in Turkije, maar dat is een heel ander verhaal.

Wat heftig om te lezen hoe het bij jullie is gegaan. Ik ben blij om te horen dat mijn blog je daarin in stukje kan steunen. Dat is één van de hoofdredenen waarom ik schrijf: anderen steunen.

Bedankt voor je reactie. Liefs.

Maak vooral de keuze waarvan jij denkt dat die voor jou het beste is, ongeacht wat anderen daarvan vinden. Het gaat tenslotte om jou en jouw herstel, en als het daarvoor nodig is om de reacties uit te zetten, so be it. Ik vind persoonlijk dat iedereen dat maar gewoon heeft te respecteren. Succes met het maken van de keuze!

Wat vervelend dat je er zo mee zit! Ik zou het persoonlijk jammer vinden als je ermee stopt, maar dat komt omdat ik het wel ‘fijn’ vind om te lezen. Als je begrijpt wat ik bedoel. Aan de andere kant snap ik je heel goed. Er zitten soms reacties tussen die je wil deleten of die vervolgens nog tijden door je hoofd spoken.
Wat je ook besluit, het is de juiste keuze. Het is namelijk iets waar jij achter staat en waar je je goed bij voelt. X

Alle reacties van vandaag hebben in ieder geval al enorm geholpen. Ik weet nu wat beter hoe anderen erin staan en dat maakt het ook wat makkelijker om de juiste manier te kiezen. En ik begrijp wat je bedoelt, dank je wel. X

Ga er maar eens rustig over nadenken vrouwtje, en kies uiteindelijk voor jezelf .Ik persoonlijk kijk elke dag uit naar je blogs dat weet je ,ik put er steun en kracht uit omdat het zo herkenbaar is XX

Denk er idd rustig over na Marion. Ik zal je mooie blogs missen als je stopt maar begrijp het volkomen als dat zo is. Doe wat goed voor jou is. Liefs

Marion, nooit meer schrijven? Van alle bloggers had ik dat bij jou niet verwacht. Je komt altijd enorm sterk over, maar met deze blog weerspiegelt dat jij ook gewoon mens bent.

Laat ik zeggen dat ik respect hebt voor wie je bent en wat je tot nu toe schreef. Ik heb veel van je geleerd en je hebt de wereld een stukje mooier gemaakt. Serieus.

Voor jezelf hoop ik dat je een middenweg vind. Want ik gun je het schrijven ook zo, al snap ik, zeker met zoveel reacties, dat dat lastig is om mee te dealen.

Knuff op afstand en wat je ook doet het is goed. Want het is jou proces en je mag daarin mild zijn voor jezelf (ik leer zelfs dat dat goed is).

Nu ik het zo lees…. “Marion, nooit meer schrijven?” Als ik in mijn graf zou liggen zou ik me omdraaien. Nee, nooit meer schrijven past totaal niet bij me. Gaat dus ook niet gebeuren. Het verbaast me dat het zegt dat ik zo sterk overkom, terwijl ik juist het idee heb dat ik me vaak zo kwetsbaar opstel.
Die middenweg ga ik vinden. Dank je wel, lieve Sam.

Hoi Marion,
Het zou echt zonde zijn als je stopt met bloggen. Dit hoort gewoon bij jou.
Een optie zou inderdaad de reacties uitzetten kunnen zijn. Of het combineren met alleen delen wie jij wilt.
Een andere optie zou kunnen zijn: andere blognaam ernaast. De ene is persoonlijk met de mensen wie je wilt. En de andere blognaam over vanalles.
Kan mij voorstellen dat het moeilijke keuzes zijn.
Vind het altijd mooi hoe jij schrijft. Probeer daar zelf van te leren omdat ik het zelf ook graag wil kunnen.
Sterkte meis met je beslissing. 🍀

Een extra blog is ook iets waar ik over na aan het denken ben, net als bij sommige artikelen de reacties uitzetten. Ik ga wel een manier vinden! Komt helemaal goed!

Een wachtwoord gebruiken voor persoonlijke artikelen, en die alleen geven aan de mensen waarvan jij weet wat voor reacties ze geven. Zodat ook niet ‘jan en alleman’ kan reageren op je persoonlijke artikelen?

Ik weet het ook niet hoor… ik begrijp je dilemma.

Succes ♥

Weet trouwens dat jij de enige bent die weet wat goed voor jou is, en laat je niets wijsmaken uit de reacties die je hierop krijgt. Mensen geven je adviezen en tips (doe ik ook) maar uiteindelijk ben jij degene die de touwtjes in handen heeft, en die alle recht heeft om een beslissing te maken.

Wachtwoord heb ik een poosje gedaan en dat vond ik niet zo fijn. Voelde best ongemakkelijk naar de rest van mijn lezers. Ik denk dat het voor nu de optie reacties uitzetten gaat worden. En ik moet ook leren minder zwaar te tillen aan bepaalde dingen, maar dat lukt me nu gewoon nog niet. Dus dan maar zo. Ben al zo blij met alle reacties en ideeën van vandaag. Dank je wel! V

Wat je ook doet. Het is goed, Marion. Echt ♥. Voor jezelf kiezen is het beste wat je kunt doen, en welke keus dat ook is: er zullen mensen zijn die je niet begrijpen. Er zullen er ook een boel zijn die dat wél doen.

Weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Iedere reactie zou al snel weer een goedbedoeld advies worden vrees ik… Doe wat goed voelt (kijk, daar ga ik al…). Ik zal me aanwennen minder te reageren, maar blijf sowieso mee lezen! Ik hoop dat je een manier vindt waarbij je je kiplekker voelt, gun ik je zo! Dikke knuffel!

Kijk, dit wil ik eigenlijk voorkomen. Dat mensen niet meer spontaan kunnen reageren. Dat vind ik de omgekeerde wereld. Ik ben degene die moet nadenken over wat ik schrijf en moet bepalen of ik met de reacties om kan gaan. Zo niet, dan moet ik het niet plaatsen of een paar dagen wachten met plaatsen tot wanneer ik me beter voel. Blijf alsjeblieft reageren. Ik kom er echt wel uit. Liefs x

Misschien kan je een kort stukje bovenin zetten met verwijzing naar dit logje. En vragen om geen goedbedoelde adviezen meer te geven over ziekte en werk, tenzij je er specifiek om vraagt over een onderwerp.

Je logjes zijn zo goed en begrijpelijk geschreven en dat zou voor velen een gemis zijn di ermee te maken hebben. En eigenlijk vind ik de reacties bijna altijd erg lezenswaardig.

Ben erg benieuwd naar je logje morgen!

Alle reacties en adviezen van vandaag zijn zo fijn om te lezen. Het heeft me echt heel veel verder geholpen al. Een verwijzing is inderdaad ook een goed idee. Hou ik in mijn achterhoofd. Dank je wel.

Het is in ieder geval goed (en knap) dat je het aangeeft. Het is een lastige keuze.. Misschien dat een beetje experimenteren je wat duidelijkheid geeft. En voel je daar vrij in, het is immers joúw ‘kladblog’;).. Van de ene kant kunnen de reacties dienen als geschikt ‘oefenmateriaal’, maar als jij vindt dat je daar nog niet klaar voor bent is het inderdaad handig jezelf even te beschermen (en je ei bij therapie kwijt te raken.. bijvoorbeeld?). Wat je ook besluit, ik (en volgens mij vele anderen) blijf je lezen. Gewoon omdat je fijn schrijft en een mooie energie overbrengt.. Of je alles hier los laat of niet; dat zou niet uit hoeven mogen maken. Je bent een topwijf en daar veranderd sowieso niks aan 🙂 Succes met puzzelen/een besluit nemen. xxx

Ik snap eigenlijk niet dat mensen dat niet gewoon kunnen accepteren.. ik wil geen reacties, oké dan doen we dat niet. Maar zo te lezen is dat ook geen optie, jammer. Succes met nadenken, je komt er vast uit! Xxx

Ik neig er voorlopig in ieder geval naar om bij de persoonlijke artikelen de optie om te reageren uit te zetten. Wie dan nog zo stronteigenwijs is om te gaan mailen kan het heen en weer krijgen. X

Ja dat bedoel ik! Reacties uit lijkt een duidelijk signaal… dan ga je het toch niet ergens anders proberen.. en als je iemand zou willen vertellen over je diagnose dan kom je daar zelf mee, daar ga je toch niet naar vragen. Maar ja wie ben ik hihi

Is de reacties uitschakelen een optie? Sorry als dat al 23 keer door anderen gesuggereerd werd, las niet alle reacties. Oh de ironie 🙂 Het neemt niet weg dat mensen nog kunnen mailen, maar dat is toch al een extra drempel die velen niet nemen waar ze anders misschien wel een reactie achterlaten die je van je stuk brengt.

Dat is inderdaad een rottig dilemma. Op social media kan je trouwens ook de reacties uitzetten op je pagina. Wat jammer dat mensen jouw grenzen niet willen respecteren. Als het om mijn zou gaan, dan zou ik doorgaan. Uiteindelijk kan je het steeds makkelijker langs je heen laten gaan. Maar het gaat nu om jou. Maak je eigen beslissing en doe wat voor jou goed voelt. Mensen oordelen altijd, alleen op internet zijn ze wat eerlijker omdat ze je niet hoeven aankijken. X

Echt superfijn alle reacties. Ik dacht dat ik er heel lang over na zou moeten denken, maar het is zo fijn om dit gewoon met anderen te bespreken. Thanks, ik ga zeker door met schrijven.

Ik snap je dilemma geloof ik heel goed. Ik wens je veel wijsheid met het nemen van een beslissing, volg je hart want dat klopt (die wijsheid heb ik niet van mezelf maar las ik van de week ergens, hihihi). Als trouwe lezer hoop ik dat je blijft schrijven, al dan niet met reactiemogelijkheid.

Dank je wel. Het idee stoppen met schrijven… Hoe haalde ik het in mijn hoofd!!! Soms zie je heel even geen andere oplossing, maar gelukkig zijn die er wel. Dank je wel!

Marion toch, please, zeg me dat je niet stopt. Ik zie je bijna nooit maar door je blogs lijkt het toch of we elkaar regelmatig ontmoeten. Gewoon niet lezen die commentaren als je er geen zin in hebt xxxx

Ik ga niet helemaal stoppen! Gek! Ik moet alleen even een manier zien te vinden om het anders aan te pakken. Kost me veel teveel energie dit. Komt helemaal goed. 🙂

Hey Marion
DAt lijkt me een heel lastig dilemma!

Denk er maar goed over na en kies vooral wat jij denkt dat voor jou, voor nu het beste is!

Succes!

Ik lees wel altijd mee en vandaag heb ik toch besloten om even te reageren. Ik denk dat je er goed over moet nadenken. Reacties zal je altijd krijgen maar als je er niet mee kan omgaan. Dan zou ik er echt over nadenken om nog persoonlijk te bloggen. Daarnaast lijkt het mij niet gemakkelijk om hier over na te denken. Ik wens je er veel succes mee. 🙂

Lieve Marion,
Ik vind het een eer om jouw verhalen te mogen lezen, over alles wat moeilijk voor je is, en om mee te mogen op de reis die je nu maakt. Maar je mag zeker ook aan jezelf denken. En soms is ‘the road to hell paved with good intentions’. Goede intenties en bedoelingen van je lezers, vast, maar misschien voor jou de weg naar de hel. En ik hoop dat dat niet het geval wordt.

Misschien is een gesloten blog met enkel door jou toegestane lezers een oplossing. Al zullen er dan vast nog reacties tussen die je kunnen kwetsen. Ik hoop vooral dat jij er zelf uitgeraakt!

En als ik ooit een reactie heb geschreven die jou kwetste: bij deze alvast sorry. Het spijt me dat ik de woorden niet ongedaan kan maken.

Veel liefs en kracht!

Zolang je echt achter je keuze staat, moet je ervoor gaan. Misschien is het een optie om een mailgroep aan te maken met mensen waarvan jij wilt dat ze het lezen, of wat dan ook, voor de persoonlijke blogs. Naar mijn mening moet je sowieso niet stoppen met schrijven, je schrijft namelijk prachtig! Zelf plan ik berichten meestal in, ik schrijf ze dan op hét moment, maar publiceer ze dan pas later. Zo is voor mij ‘het gewicht’ eraf en kan ik beter omgaan met bepaalde reacties. Neem de keuze die jou het meeste aanstaat, succes! Xoxo

Heel wat mooi reacties hierboven waarin alles wat ik wilde zeggen als een beetje is gezegd… Probeer anders wat persoonlijke blogjes onder een wachtwoord te zetten, dat doe ik met hele persoonlijke stukken… Succes met het maken en bedenken van de keuze…

Lastig dilemma meid! Het zou echt jammer zijn als je iets dat je zo graag doet niet meer kan doen vanwege de reacties. Je kunt jezelf ook nog helemaal uitzetten op alle social media, maar om nu al je accounts te wissen is ook weer zo wat. Succes met het maken van je keuze!

Het lijkt me een enorm lastig dilemma! Gelukkig zie ik dat er al heel veel mensen met het idee kwamen om reacties uit te zetten (dan hoef ik niet met advies te komen 😉 ). Ik kan me ook niet voorstellen dat jij zou stoppen met schrijven, dus ik hoop heel erg dat je er op een andere manier uitkomt. Mocht het helemaal niet gaan, of alleen op een manier waarop ik je niet meer kan lezen, dan is dat goed zo – want dan is het beter voor jou – maar dan zou ik je wel gaan missen.

Wat lief van je. Nee, helemaal stoppen, ik moet er zelf ook niet aan denken. Ik denk dat ik wat van onderwerp ga switchen. In ieder geval tot ik een weer wat sterker voel. Dank je wel. X

Als je wel persoonlijk wil schrijven maar geen reacties wil…. kan je reacties toch uitschakelen?
Volgens mij is dat een optie bij wordpress, je schrijft fijn en het leest prettig weg.

Ik kan me voorstellen dat je soms gewoon wil schrijven zonder dat er reacties op volgen waar je niet op zit te wachten! X

Dat was het punt wat ik schreef dat mensen dan via DM of Twitter gingen reageren. En het is allemaal zo goed bedoelt, dat maakt het zo lastig vind ik.

Misschien kun je dingen achter een prive zetten? Ik meen me te herinneren dat je eerder blogs geschreven hebt op een prive deel van je website met een wachtwoord?
Dan kun je zelf beslissen wie het leest, mensen die je bijvoorbeeld ‘kent’ (of dat nou in het echie of online is) of waarvan je waardevolle reacties hebt gehad waar je juist wel iets aan had.

Wel een moeilijke beslissing om te maken, eigenlijk vlakt de ene beslissing je andere wensen weg (of schrijven maar dan kans op kritiek/ongewenste feedback, of geen feedback maar dan ook niet kunnen schrijven).
Succes ermee in ieder geval!

Lastig dilemma, ik snap het wel. Zou het erg jammer vinden als je zou stoppen, ik lees je blog graag ook al loop ik soms wat achter en reageer ik niet altijd. Maar als dat voor jou beter is dan moet je dat natuurlijk doen, jij bent hierin het belangrijkst! Maar ik zou je wel missen, ik hoop dat je een oplossing vind die werkt voor je.

Voor nu heb ik een oplossing gevonden: niet over persoonlijke dingen schrijven als ik me niet sterk genoeg voel om de reacties aan te kunnen. Dat vind ik zelf jammer, want het schrijven helpt mij ook goed, maar het werkt averechts als de reacties zo hard aan (kunnen) komen. Dan maar even wat andere onderwerpen aansnijden. Ik merk dat ik dat ook wel leuk vind eigenlijk. Thanks!

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: