Een fictief verhaaltje

Bos2

Het volgende verhaal kent vele vormen, maar ze komen allemaal op hetzelfde neer.

Het is dinsdagochtend. De zon schijnt, er is geen wolkje aan de lucht en de temperatuur is aangenaam. Er wandelt een jonge vrouw tergend langzaam door het bos. Ze geniet van het ruisen van de bomen, luistert naar de vogels en voelt de wind die haar armen streelt. Dan passeert er een oudere vrouw. Ze knikken vriendelijk naar elkaar. De oudere dame wil verder lopen, maar bedenkt zich.

“Moet jij niet werken?” vraagt ze aan de jonge vrouw.
“Nee. Waarom zou ik moeten werken?”
“Om geld te verdienen. Om leuke dingen te kunnen doen. Om straks een huis te kunnen kopen.”
“En dan?”
“Dan blijf je werken, dan kan je je huis afbetalen, verdien je nog meer geld en word je rijk.”
“En dan?”
“Dan ben je klaar met werken, ga je rentenieren en hoef je nooit meer iets te doen.”
“En dan?”
De oudere dame raakt licht geïrriteerd.
“Nou, dan kun je lekker hier in het bos gaan wandelen en genieten van de natuur!”
“Maar dat doe ik toch al?”

About the Author

Posted by

Categorieën:

Spritualiteit

Tags:

,

32 Reacties

Is dit echt gebeurd….? Sjonge..

Prachtige muziek, dank je daarvoor en ik hoop dat je later maar vooral ook nu heel erg mag genieten van het bos en de natuur

Ik heb getwijfeld of ik zou reageren op deze anekdote.
Je kent me ondertussen – ik doe het toch.
Bij eerste lezing is het verhaaltje leuk, zeker de conclusie. Doch helaas, mocht iedereen het idee toegedaan zijn van de ‘jongedame’, dan zou dit absoluut niet werken. Wij hebben het ongelooflijke geluk, in tegenstelling tot sommige landen in Afrika bijvoorbeeld, dat wij ons systeem van sociale zekerheid kennen. Een groot deel van de mensen die in de leeftijdsklasse zitten om te werken doen dit ook, en dragen maandelijks een stuk van hun loon/wedde af uit solidariteit om mensen die om diverse redenen niet kunnen deelnemen aan de arbeidsmarkt financieel te ondersteunen.
Begrijp me niet verkeerd: ik ben absoluut voorstander dat dit systeem van solidariteit bestaat voor mensen die in een ziekte- of ander proces zitten en voor wie het al dan niet tijdelijk onmogelijk is om te werken. Vorige week nog verwonderde de Belgische minister van werk Kris Peeters zich in het feit dat er in België werklozen zijn die al meer dan twintig jaar ingeschreven zijn, een uitkering trekken, en in al die tijd nooit aan de bak zijn gekomen. Onze politica, minister van volksgezondheid Maggie De Block heeft dezelfde opmerking al gemaakt over een groep mensen die ‘langdurig ziek’ zijn en voor wie eigenlijk beter een aangepaste betrekking wordt gezocht.
Werken doe je niet alleen om ‘rijk’ te worden, een vermogen te verzamelen en nadien op de lauweren te gaan rusten. Ik zit in een beroepssituatie waarin ik weet hoeveel het meisje verdient dat aan de kassa werkt van een supermarkt. Als dat meisje morgen gaat samenwonen met een collega en ze samen kiezen voor kinderen, weet ik ook dat het voor dit koppel elke maand puzzelen is om rond te komen met hun budget. Een huis kopen zit er voor hen absoluut niet in (toch niet zonder ‘zetje’ van de ouders).
De ‘oude dame’ in het bos heeft waarschijnlijk zelf niet gewerkt. Zij kan iemand zijn van de generatie waar mijnheer uit werken ging, en zij thuis bleef om voor haar vijf kinderen te zorgen. Begrijpelijk dat zij niet goed begrijpt waarom een jongedame in het bos gaat wandelen in plaats van uit werken te gaan, want zij had er vroeger de kans niet voor.

Ai, ai, begrijp je nu waarom ik aarzelde om een reactie te geven :)?

Maar, alle gekheid op een stokje, misschien was het meisje gewoon met verlof. Kon ze geantwoord hebben: “Ik ben met verlof, mevrouw, gaan we samen een koffietje drinken?”

’t Is een bekend verhaal, je hebt er een leuke draai aan gegeven.Grappig hoe iedereen reageert alsof het jou is overkomen! 😀 En voor mij gaat het verhaal over tevredenheid en gelukkig zijn met wat je (wel) hebt….
“Tevredenheid
Een rijke fabriekseigenaar zag tot zijn afschuw een visser lui naast zijn boot liggen en een pijp roken. “Waarom ben je niet aan het vissen?” vroeg de fabriekseigenaar. “Omdat ik genoeg vis heb gevangen voor vandaag,” zei de visser. “Waarom vang je er niet nog een paar?” “Wat zou ik ermee moeten?” “Je zou geld kunnen verdienen,” luidde het antwoord. “Daarmee zou je een motor op je boot kunnen laten monteren om verder de zee op te gaan en meer vis te vangen.” “Dan zou je genoeg verdienen om nylon netten te kopen. Die zouden je meer vis en meer geld opleveren. Al gauw zou je genoeg geld hebben om twee boten te bezitten… misschien wel een hele vloot. Dan zou je een rijk man zijn net als ik.” “Wat zou ik dan doen?” “Dan zou je werkelijk van het leven kunnen genieten.” “En wat denk je dat ik nu aan het doen ben?”

Ik heb de titel even aangepast, want dit had ik absoluut niet verwacht. Er zijn ontzettend veel variaties van dit verhaal en evenveel manieren waarop het opgevat kan worden. Ik vind het geweldig!

Deze versie kende ik nog niet 🙂

De versie van Anuscka kende ik al. Het is altijd goed om na te denken waar je écht voor leeft en of je wel genoeg tijd neemt om te genieten. Werken en genieten kunnen trouwens prima samengaan. ’s Avonds, in het weekend of op een snipperdag. En als je tevreden bent met een eenvoudig bestaan kun je bijvoorbeeld parttime gaan werken.

Jouw versie geeft meer ruimte voor de interpretatie dat werken überhaupt een vrije keuze is. En dat is het niet in Europa. In die zin snap ik de reactie van Thomas heel goed.

De visser van Anuscka trekt zich ’s avonds terug in zijn eenvoudige hutje waar hij met groente uit eigen tuin een maaltijd bereidt. Hij heeft geen licht en verwarming en sterft op zijn 48e aan een simpele infectie. De jonge dame rijdt waarschijnlijk na haar wandeling in het -overigens aangelegde- bos met haar auto over de 3-baans snelweg naar haar comfortabele huis. De volgende dag checkt ze internet omdat ze door een teek is gebeten, gaat naar huisarts en krijgt een antibioticakuurtje. Zij sterft op haar 80e in een schommelstoel voor haar huisje op Schiermonnikoog. Hypothetisch dan hè? 😉

Al onze mooie voorzieningen worden mogelijk gemaakt door mensen die werken en belasting betalen. Als je daar aanspraak op wilt maken, moet je bijdragen naar vermogen. Want Ik ben erg benieuwd wie er écht terug wil naar het bestaan van de visser.

Ik vind dit echt een heel sterk en mooi verhaal. Het is zo to-the-point en geeft ook heel mooi aan hoe de maatschappij is veranderd. Alsof je inderdaad pas mag genieten als je oud bent.

Ik ken dat verhaal in de vorm van een visser die een grotere boot zou moeten kopen, meer winst maken en dan gaan genieten van een beetje bootje varen op zijn oude dag.
En we blijven er met zijn allen intrappen 🙂

Mooi! Helaas moet het merendeel van de mensen tegenwoordig hard werken om te overleven, waardoor het genieten vaak vergeten word. Ik vraag me af of het leven mooier zou zijn als we zelfvoorzienend zouden zijn, of dat de mensen het dan nog zwaarder zouden hebben.

Ik ken mensen die zelfvoorzienend leven. Het is pure eenvoud en zij zijn gelukkig. Je loopt echter tegen zoveel maatschappelijk opgelegde problemen aan, dat het je bijna onmogelijk wordt gemaakt. Belastingtechnisch is het hier in NL al bijna niet te doen. Feitelijk mag het hier niet eens en dat is op zich ook raar.

Ik ken het verhaal in een andere vorm en vind het geweldig. Voor mij gaat het over een balans vinden tussen werk en vrije tijd/genieten. Natuurlijk ga ik werken om geld te verdienen. Uiteindelijk wil ik allerlei andere dingen dan wandelen in het bos. Maar soms moeten we ook beseffen dat werken niet de oplossing is tot alles. En dat wandelen in het bos gewoon fijn is, ook als je niet vanalles hebt gedaan om het te ‘verdienen’ 🙂

Werken is zeker niet altijd de oplossing. Kijk maar naar mij. Ik wil wel, maar ik kan niet. Dan moet je er wel anders naar kijken. Misschien maakt dat het genieten soms zelfs makkelijker.

Ik hoop dat de werkende mens inderdaad wat meer gaat genieten. Niet doorgaan en doorgaan tot je klaar bent met werken en dan pas gaan genieten. Wat jij zegt: balans vinden. Je werkt, maar dat wil niet zeggen dat alles daarvoor moet wijken. Al denkt de gemiddelde werkgever daar weer anders over.

Waarom zou je opgeven wat je doet, je tijd verdoen met iets anders, zodat je later de tijd hebt om te doen wat je al deed? Besides, je hebt ook zoiets als vrije dagen, haha. Interessant verhaaltje wel, kende deze nog niet. 🙂

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: