Solidariteit

Candle960

Gisteren was een bijzondere dag. Ik had online contact met mensen van over de hele wereld. Australië, Zwitserland, Irak, Amerika, Turkije, België, Duitsland en Engeland. Misschien nog wel meer landen, maar daar ben ik me dan niet bewust van geweest. De aanleiding was helaas minder mooi.

Het waren de aanslagen in Bagdad. In de nacht van zaterdag op zondag waren er in Bagdad twee aanslagen. Het waren de bloedigste van heel 2016 en de zwaarste van de afgelopen tien jaar. Gisteren was het maandag, één dag na de vreselijke aanslagen waarbij meer dan 200 doden vielen. Ik moet zoeken naar de berichtgeving. Vandaag, nog een dag later, is er geen bericht meer te vinden op teletekst. De nieuwspagina van de NOS nota bene.

Bagdad, Istanbul, Dhaka, Brussel, Parijs en nog veel meer steden die getroffen zijn door geweld. De aanslagen in Parijs zijn niet minder erg dan de aanslagen in Bagdad. Andersom ook niet. Waarom is er dan zo’n enorm verschil in media-aandacht? Waarom worden wij niet op dezelfde manier op de hoogte gehouden van het nieuws over de aanslagen in Bagdad als destijds over de aanslagen in Parijs of Brussel? Geen Irakese vlag als facebookprofiel. Geen #PrayForIraq. Geen #PrayForBaghdad. De media blijft stil. Waarom? Wat is het verschil?

Social media brengt mensen samen en toen ik gisteren op mijn account de Irakese vlag postte met daaronder de hashtags #PrayForBaghdad en #PrayForIraq kwamen daar reacties op waarvan ik nooit had gedacht dat ze zouden komen. Mensen uit Irak die me bedankten voor mijn solidariteit. Binnen no time kwamen er privé berichten binnen van mensen uit Irak die vrienden of familie verloren zijn bij de aanslagen. Door social media krijgen zij mee hoeveel aandacht er is voor Parijs, voor Brussel, voor Istanbul. Tegelijkertijd krijgen zij nu ook mee hoe weinig aandacht er is voor de aanslagen in hun eigen land en dat doet pijn. Heel erg veel pijn.

Gisteren las ik een veelzeggend gedicht op instragram. Ik wil het graag met jullie delen.

I went to the market to buy blood.

They showed me.
The most expensive one came from Paris and Brussels.
I said show me something cheaper.
They showed me the blood of Pakistan and Turkey.
I said, no, show me something less;
Slowly, he showed me some blood lying In the corner.

I said what is the cost of this blood?
What is the value of this blood?
What does this blood resemble to you?
He said nobody cares about this blood.
They never did and never will.
It’s free and it flows everyday.

I cried, and asked who’s blood is this lying in the corner?
They replied, “The blood of Iraq.” ‪#‎ChildrenOfIraq‬ ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Kladbloggen

46 Reacties

Kippenvel van dit gedicht!
De titel van je blog dekt volledig de lading, dat is zo’n belangrijk woord, ik hoop dat het steeds meer een daad zal worden.

Heel interessant, en ik snap wat je wil zeggen. Maar het is net iets complexer allemaal denk ik. In principe zijn er heel wat factoren die bepalen of iemand al dan niet verontwaardigd is. De eerste regel is vrij simpel : als er kinderen bij betrokken zijn is de verontwaardiging groter. Maar het is vooral de factor of het in je eigen leefwereld zit of niet die bepaalt hoe je reageert voor de gemiddelde mens. Daar zal nooit iets aan veranderen. Om een vb te geven: de ring rond Antwerpen en al wat er mee gepaard gaat raakt mijn koude kleren niet, maar de ring rond Brussel, die hier 5km verder ligt, en die rond Asse die als het ware mogelijks door mijn tuin komt, daar lig ik wel even van wakker en dat raakt me dus wel. Heeft niet met het gegeven op zich te maken, wel met afstand en “betrokkenheid”.

Ik denk dat het aan jezelf ligt. Hoe betrokken wil je zijn? Als je niet verder wilt kijken dan Brussel of Parijs, dan kies je daarvoor. Ik kies ervoor om verder te kijken. Hoe meer mensen dat doen, hoe meer we van elkaar weten. Hoe vaker we met elkaar in gesprek gaan en hoe meer begrip en verdraagzaamheid er zal komen. En als er iets is wat deze wereld nodig heeft, dan is dat het wel. We moeten er alleen een beetje moeite voor doen.

Mooi ♥

Mijn zoon vroeg dat pas, waarom wel overal op de FB profielen van België en Parijs en niet voor de rest..
Ik wist het antwoord niet, ik kon alleen zeggen dat het net zo erg is..

Wat goed dat je dit aankaart op je blog dame. Dat is dus hetgeen waar ik zelf altijd mee zit en gisteren ook tegen mijn vriend zei: 200 doden en geen haan die ernaar kraait, de media kan zo krom zijn. Helaas is het zoals het is. Ik vind het dan ook mooi dat je eigen initiatief hebt genomen en steun hebt betuigd. Dat zouden meer onder ons moeten doen. Wat ben je toch een prachtig mens hea ❤

Op de hashtag #prayforbaghdad en like een paar foto’s. Mensen komen vervolgens naar jou. Reageer op een foto en je wordt bedankt door een wildvreemde wiens dag jij weer ietsje mooier hebt gemaakt.

Dank je wel, Deisy.

Ik heb me dat ook wel eens afgevraagd en me er ook verschillende keren over opgewonden. Ieder mensenleven is evenveel waard, of je nou in Parijs woont of in Bagdad. Dat zullen ook de mensen erkennen die wel de vlag van Frankrijk als profielfoto instelden en nu niet die van Irak. Ik denk dat het gaat om beleving. Ik kan er eerlijk gezegd zelf ook niet omheen dat het mij persoonlijk meer pijn zou doen als mijn eigen meisje iets zou overkomen, dan de dochter van de burgemeester van Jakarta (als die bestaat). Ik denk dat iedereen dat heeft. Dat hoop ik zelfs. Nabijheid zorgt toch voor meer betrokkenheid. Dat kan zowel fysiek als sociaal zijn. Zo heeft het op mij elke keer weer een behoorlijke impact als een Tibetaan zich in brand steekt als protest tegen de Chinese bezetting. Omdat ik me betrokken voel bij Tibet. Een ander leest waarschijnlijk eerder over deze berichten heen. Het gaat dan niet om wat erger is. Vraag verschillende mensen ter wereld naar de vreselijkste gebeurtenis van het jaar, en je zult veel verschillende antwoorden krijgen. Ondertussen vind ik dat wel begrijpelijk.

Des te meer respect voor jou Marion, dat jij alle gebeurtenissen dezelfde aandacht geeft. Daar kan de hele wereld een puntje aan zuigen. Want door dit soort blogs zorg je dat ook Bagdad een beetje dichterbij komt. Uiteindelijk zijn we allemaal mensen. Mooi hoe dit je die waardevolle contacten heeft gebracht.

Ergens begrijp ik het (helemaal als het je eigen kind betreft, dat is niet eens te vergelijken), ergens ook niet. Want áls het allemaal even erg is, waarom dan niet vanuit onszelf even dat ene berichtje plaatsen. Even ook hen hier verder vandaan een hart onder de riem steken? Natuurlijk kun je niet alles bijhouden, maar hoe de media met deze aanslagen is omgegaan, ik sta perplex. Zoeken naar nieuws over de zwaarste aanslagen van de afgelopen tien jaar. Dat zou niet mogen.

Ik was nog niet klaar…. zucht.

Ik wou eigenlijk alleen nog zeggen dat de media daar eigenlijk haar verantwoording in zou moeten nemen. Zij kunnen zorgen voor dat extra beetje betrokkenheid. Helaas is dat waarschijnlijk ijdele hoop….

Ja, ik vrees het ook. Zoiets zou nooit gewoon mogen worden, maar ik vrees dat het in Irak al zo lang gaande is dat we er ergens aan gewend zijn geraakt.

Aan de ene kant snap ik het en aan de andere kant wringt het allemaal bij me. Om het uit te leggen, ik doe sowieso niet mee aan de acties alla #prayforparis etc. Niet alleen ivm aanslagen in het oosten waar nauwelijks aandacht voor is. Meer doordat er geen aandacht wordt geschonken aan statelijke terreur. Als voorbeeld, dagelijks worden er stilzwijgend straatkinderen in Brazilië vermoord door de politie om een “schoon” straatbeeld te kunnen tonen aan de toeristen, hetzelfde geld voor Argentinië. In Columbia worden kinderen als wisselgeld gebruikt in de drugs oorlog, in zuid Afrika bestaat er nog steeds apartheid, in Ghana zijn jongens het slachtoffer van sextoerisme door vrouwen, in Indonesië vinden ook bijna dagelijks aanslagen plaats net geloof als achtergrond.
Kortom, op welke manier dan ook, terreur is overal, in ieder land, in ieder werelddeel en ieder slachtoffer is er een teveel. De mensen kijken vooral naar de plaatsen die het dichtste bij zijn, maar het gaat veel verder, de wereld is groot en er is onverstelbaar veel ellende. Iedere onzinnig verloren mensenleven is er een te veel, waar en wanneer dan ook.
Dit is dan ook geen aanval, maar misschien nog weer extra bewustwording van hoever de ellende rijkt in de wereld. Al denk ik dat je al extreem bewust bent van dit gegeven. 😘

Het is maar een detail wat ik hier aanhaal. Hoe erg dat al niet is, dat dit maar een topje van de ijsberg is. Bewustwording is heel erg belangrijk en ik denk dat er veel meer aandacht voor zou moeten zijn. Aan de andere kant is er ook maar zoveel wat een mens aankan. Toen ik in een depressie zat stak ik een jaar mijn kop in het zand. Ik ben me er op de achtergrond altijd wel bewust van geweest. Wat kan je doen? Dat is denk ik voor iedereen heel verschillend. We kunnen de wereld niet redden, dat besef ik maar al te goed. Zolang we ons hoofd maar niet ons hele leven afkeren van de dingen die we niet willen zien. Gelukkig doen we dat allebei niet. 😘

Wat fijn dat je hierover schrijft. Het is
Mij ook een steeds terugkerende ergernis als ik zie dat wanneer er aanslagen zijn in westerse landen, de media hier er veel meer aandacht aan besteden dan wanneer ze verder weg plaatsvinden. Ik zou zo graag willen dat de mensheid hierin meer één was. Ik voel een soort van superioriteitshouding vanuit het westen. Wat mooi dat ie zoveel dankbetuigingen kreeg vanuit Irakese hoek, echt geweldig!

Dat zou ik ook heel graag willen. Je snijdt er wel iets aan trouwens: de superioriteitshouding van het westen. Zou het? Zou het nog echt in dat straatje liggen? Ah vast wel een deel van de mensen. Racisme komt ook nog veel meer voor dan we willen toegeven. Ik moet erover nadenken.

Wat ik wel weet is dat wij westerlingen behoorlijk egoïstisch zijn. Het voor wat hoort wat cultuurtje waar ik me ziek aan erger. We willen best wat voor een ander doen, maar daar moet wel wat tegenover staan. Met regelmaat kom ik mensen tegen (zowel online als IRL) die het toch een beetje lastig vinden dat ik een uitkering heb én dat Peter niet werkt. Dat zij 40 uur moeten werken en dat wij niets doen en toch ons geld ontvangen. Dat ik ziek ben, dat ik het vreselijk vind om thuis te zitten, ja ja, dat is wel zo, maar toch… Daar is mijn mond echt een paar keer van open gevallen.

Superieur. Ik weet het niet, maar soms neigt het er wel naar. Het kan ook gewoon zijn dat men bang is dat ze wat moeten inleveren. Dat denk ik soms eerder. Nogmaals, ik ga hierover nadenken.

Ja, het was geweldig mooi om die reacties te krijgen. Het deed me ontzettend veel en ik kon ook voelen hoeveel het met hen deed. Daarom ook dit artikel. Een klein iets kan zoveel moois teweeg brengen. Al is het maar het branden van een kaarsje en zeggen dat je aan iemand denkt. Het warmt je hart op en dat is eigenlijk alles wat we nodig hebben. X

Mooi blog weer Marion, en heel terecht dat je hier aandacht voor vraagt. Al sluit ik me ook wel aan bij wat Bianca Ronday schrijft: er is ZOVEEL fout… Ook ik doe (om deze reden) niet mee aan #acties (en ik heb ook geen Twitter of Instagram), en aan alleen het meehuilen op Facebook door alleen maar een JeSuisCharlie-tijdelijke-profielfoto, nee. Doe dan inderdaad net dat beetje extra wat jij wel doet: je steun echt betuigen, contact leggen… Kleine moeite, groot verschil. En daar zijn social media dan weer een uitstekend medium voor. We leven in een akelige wereld… maar door dit soort gebaren, en intenties van meer geestverwanten, laten we allemaal op onze eigen manier toch zien betrokken te zijn… Je bent een mooi mens! ❤

Ik moet bekennen dat ik ook niet aan profiel wisselingen doe. Ik doe liever iets vanuit mezelf. Niet omdat dat beter of interessanter is, maar omdat dat voor mij beter voelt. De ellende met die vaste acties is inderdaad dat het gaat opvallen als je het bij de één wel en de ander niet doet. Dan gaan mensen het verschil voelen en terecht.

Er is vreselijk veel onrecht in de wereld. Je zou het bijna opgeven om je er druk om te maken.

Ik heb dat heel lang gedaan: me er heel erg druk om gemaakt. En vervolgens heel gefrustreerd geraakt omdat ik er niks aan kon doen, aan AL die ellende… (want dat wil ik dan he, meteen ALLES aanpakken.. zucht) Toen heb ik besloten me er niet meer druk over te maken in die zin, maar gewoon te proberen vanuit mijn fysieke en energetische plekje op aarde hier liefde en positiviteit uit te stralen, door niet (ver)oordelend te zijn, te doen wat ik zeg en beloof, en op allerlei andere ‘kleine’ manieren zo toch mijn bijdrage te leveren. Op mijn blog ‘durf’ ik dat (nog) niet zo uit te dragen, bang dat ik belerend overkom… maar jij inspireert, jij doet dit op een heel mooie manier. Dus wie weet, gaat mijn blog op enig moment toch nog uitstralen wat ik live al wel probeer te doen, maar ‘op papier’ nog niet zo….

mooi geschreven meid! Ik snap niet waarom er niet zo veel aandacht word besteed aan de aanslagen die daar ( zoals Irak , iran , bagdad etc) zijn geweest . Juist meer aanslagen als hier wat gebeurd.
Ik vind het een goeie zet van je meid! Mooi! ❤
Moeten zeker meer mensen doen!

Wauw Marion, wat een prachtig blogbericht is dit! Ik doe zelf niet mee aan de social media acties, juist omdat ik allemaal dit soort aanslagen even erg vind. Ik moet wel toegeven dat het me meer aangrijpt als er een aanslag in Brussel of Parijs is. Niet omdat ik dit erger vind, maar omdat het dichterbij komt. Doordat het geen “ver van mijn bed” show meer is, maar doordat ik me dan besef dat het overal kan gebeuren. Overal, iedere dag. Ik leef met ieder slachtoffer even erg mee. Dit soort aanslagen, ik heb er gewoon geen woorden voor. Ik heb sowieso geen woorden voor al het leed in de wereld. Dierenleed en mensenleed. Ik vind het allemaal walgelijk. Ik moet er ook niet te lang over nadenken, want dan kan ik niet meer goed functioneren. Dan ben ik boos op de hele wereld en blijf ik daar in hangen.

Zelf doe ik ook niet mee aan de wisselende profiel foto’s. Ik toon vaak wel mijn medeleven via een hashtag. Ik probeer er altijd een eigen draai aan te geven op instagram in de hoop dat mensen zich echt gezien en gehoord voelen. Ik besef nu meer dat het voor veel mensen aangrijpender wordt als het dichterbij komt. Ik heb dat zelf niet en daardoor frustreerde het me. Het ontbrak me even aan inlevingsvermogen vrees ik.
Dierenleed. Mensenleed. Ja eigenlijk is het gewoon een shitwereld 😦

Het ontbreekt je vast niet aan inleveringsvermogen. Ieder mens reageert anders op dit soort dingen. Aangrijpen is misschien ook niet het juiste woord wat ik in mijn eerdere reactie heb gebruikt. Daarmee suggereer ik misschien toch dat ik zo’n aanslag dichtbij erger vind. Dat bedoel ik niet te zeggen. Ik vind iedere aanslag namelijk even afschuwelijk. Ieder mensenleven is evenveel waard. ❤

Heel mooi! Het is een raar iets Hoe dat werkt met aanslagen en hoe mensen daarop reageren. Alle aanslagen zijn erg, hoeveel doden er ook vallen. Blijft een moeilijk onderwerp. Echt heel goed dat je er aandacht aan besteedt.

Moeilijk onderwerp inderdaad, maar wel goed om over te schrijven. Iedereen heeft zijn eigen visie en dat is oké. Niemand doet het goed of fout. Dat is veel te vaak de insteek tegenwoordig. Niemand wil dit en we gaan er allemaal op onze eigen manier mee om. X

Oh Marion, wat heb je dit prachtig geschreven. Kippenvel. Meer weet ik eigenlijk niet erover te schrijven. Waarom kunnen we niet allemaal in vrede leven?

Prachtige doch zielige tekst, dat gedicht. Tja de harde realiteit is dat wij behoorlijk selfish zijn. Irak ligt ‘to far to care’. Parijs en Brussel, ‘oh help de kinderen’, ‘oh nee het is zo dichtbij’. Hypocriet eigenlijk, want inderdaad… wat maakt Parijs meer dan Irak? Een aanslag blijft een aanslag en ongeacht waar, het is altijd even heftig.
Overigens doe ik zelf niet mee aan de social media ‘hype’ om het even zo te noemen. De meesten doen dat enkel om even te doen lijken dat ze betrokken zijn; slechts een enkeling doet het uit oprecht mededogen.

Ik weet het niet of het bij de meeste schijn is. Wellicht is dat voor hen de enige manier. Hebben ze geen idee hoe ze op een andere manier hun solidariteit moeten uiten. Ik durf daar niet over te oordelen.

Ik heb een vrij negatief mensbeeld; zie weinig solidariteit om me heen. Misschien heb je gelijk hoor en oordeel ik te snel, maar soms komt het heel erg gemaakt over.

Je hebt hier een heel goed punt aangekaart. Het is ook bizar dat media aandacht dus ligt aan geografische redenen dan een x aantal mensen. Ik vroeg me ‘toevallig’ hetzelfde af. Is een mensenleven in een westers land nou meer waard of bepaalt de media dat? Door jouw artikel lees ik dat meerdere mensen hier wel over nadenken. En dat het wel leeft.

De # heb ik zelf niet gebruikt. Ik deed dat om niet voor Parijs. Niet dat ik het toen ook niet erg vond, maar juist omdat ik het raar vond dat zoiets in de wereld kwam voor een Brussel en Parijs, maar niet voor vele andere situaties die voor gingen. In dit geval wil ik het wel doen, omdat… alles wat je zegt eigenlijk. Zodra ik thuis ben, plaats ik hem op onze IG.

Thanks voor je mooie artikel. Ik ga hem ook toevoegen aan de post van vandaag.

Het leeft inderdaad. Ik had niet zoveel reacties op dit artikel verwacht. Ben er ook erg blij mee. Fijn dat je er ook aandacht aan besteed. Het betekent echt veel voor hen. Dat heb ik gisteren wel gemerkt.

Mooi geschreven hoor. Het is ook echt zo dat elk mensenleven even belangrijk is. Toch denk ik dat we nooit al het leed in de wereld bij kunnen houden. Van Bagdad horen we nu weinig, maar ik denk dat er ook wel iets verschrikkelijks gebeurd in Afrika waar we helemaal niks van horen. En zo ook andersom, in andere landen zou er waarschijnlijk minder aandacht zijn voor Parijs.

Ik kan een hele reactie schrijven, delen in je verontwaardiging, maar het enige wat ik zelf deed was slikken. Zeggen hoe erg ik het vond.
Ik deed niet mee aan prayforParis of prayforBrussels. Ik doe ook niet aan prayforBagdad, maar ik kaart elke dag het leed aan t.o.v. iedereen die er onverschillig voor is.

Prachtig blog dat jij geschreven hebt! ❤

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: