Schuldgevoel, verdriet en dankbaarheid

on

gratitude

Soms voel ik mij schuldig. Schuldig over het feit dat ik hier in Nederland ben geboren. Dat ik het zo makkelijk heb. Dat ik het zo goed heb. Dat het hier allemaal zo prima geregeld is. Dat ik kan kopen wat ik nodig heb. Dat ik in vrede leef. Dat ik veilig ben.

Natuurlijk hoef ik me daar niet schuldig over te voelen. Ik kan er niets aan doen dat ik hier geboren ben en een ander in India, Brazilië, Afrika, Roemenië of waar dan ook. Dat neemt niet weg dat ik me er soms wel schuldig over voel en het enige wat je kan doen met schuldgevoel is het doorleven. Het verdragen. Je kan net doen alsof het er niet is, maar dat gaat je niet helpen. Voel je maar even schuldig. Niks mis mee.

Al snel zul je merken dat het schuldgevoel overgaat in verdriet en dankbaarheid. Verdriet om diegene die leven in armoede, die slachtoffer zijn van geweld, die op de vlucht zijn. Dankbaarheid voor het feit dat jij het hier zo goed hebt. Dat het hier zo prima geregeld is. Dat je hier alles kunt kopen wat je nodig hebt. Dat je in vrede leeft. Dat je veilig bent.

The world’s on fire and
It’s more than I can handle
I’ll tap into the water
Try and bring my share
I try to bring more
More than I can handle
Bring it to the table
Bring what I am able ♥

 

14 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Anuscka schreef:

    Slik. En nog eens. ❤

  2. Maureen Kayser schreef:

    Heel herkenbaar. Wat een geluk hebben wij..

  3. Sammie schreef:

    Ik besef wel dat we het goed hebben, maar ik voel me daar niet schuldig over. Ik kan er tenslotte inderdaad niks aan doen waar ik geboren ben en verder moet ik overal hard voor werken. Maar dat we niet in een oorlogsgebied zijn geboren is inderdaad iets om dankbaar voor te zijn.

    1. Marion schreef:

      Fijn dat je er geen last van heb. Het is een kutgevoel en daarnaast ook nog eens onnodig. En toch heb ik er af en toe last van. Wat ik zeg, gelukkig niet lang. Het slaat snel om in dankbaarheid. X

  4. Bewijst dat je hart op de juiste plaats zit!

  5. iertjeblog schreef:

    mooi geschreven soms voel ik mij ook schuldig dat ik niet meer voor ze kan doen. maar dat kunnen we niet. toch klagen we ook over zorg en nog van alles maar dan denk ik wat klagen we eigenlijk maar wij zitten hier en hun daar dat zijn hele andere werelden.

  6. Sabine schreef:

    Mooi geschreven, kippevel hier. Het is een rare wereld eigenlijk… Ikzelf voel me niet direct schuldig, maar ik besef me wel heel goed het geluk dat ik heb gehad.

  7. Ben schreef:

    Ik heb maar een paar woorden nodig: heel mooi geschreven.

  8. marielle schreef:

    Ben er stil van. Het maakt me dankbaar en ook heel heel klein (omdat ik best wel eens klaag over bijv mijn gezondheid etc).

    mooi geschreven

  9. Jaixy schreef:

    Ja ik ben zeker dankbaar voor waar ik opgroei en leef.
    Ik gun dit iedereen! Echt iedereen

  10. chucky1012 schreef:

    Ben zeer dankbaar dat het goed gaat……
    Het iedereen van harte gegunt…..

    Xoxo

  11. Saar schreef:

    Het schuldgevoel is lang geleden verdwenen. Er is wel iets anders voor in de plaats gekomen: compassie met de mensen die het minder goed hebben, dankbaarheid omdat ik al die kansen heb, woede ten opzichte van zij die een ander niets gunnen en onbegrip tegenover de mensen die niet beseffen hoe goed het hier eigenlijk is en dat heel weinig daarvan aan henzelf en hun harde werk te danken is.
    Ik heb het altijd wel moeilijk als mensen beweren dat ze het goed hebben, omdat ze daar zo hard voor werkten. Hebben zij dan gewerkt voor de gezondheidszorg, onze vrede, ons sociaal vangnet, onze kansen om te studeren, de huizen die hier geplaatst worden,…? Ze hebben de kansen gekregen en ze gebruikt ja, maar als je de kansen in eerste instantie niet krijgt – zoals voor zoveel mensen in onze wereld het geval is – hoe kan je ze dan grijpen. Onbegrip, ja, soms voel ik heel veel onbegrip. En dan ook weer compassie… Wat een vreselijk leven als je je niet kan inleven in een ander… *knipoog*

  12. Roos schreef:

    Je schuldgevoel is begrijpelijk. Maar, wij kijken naar andere landen en culturen vanuit onze bril. Ofwel, wij weten/kennen wat ‘zij missen’, en kunnen ons niet voorstellen onder ‘hun’ omstandigheden te leven. Er zijn veel mensen in ontwikkelingslanden die ook gewoon gelukkig zijn met wat ze hebben, omdat dat is wat ze kennen en het altijd ‘erger’ kan. That having said, soms voel ik me ook wel eens schuldig. De mensheid versplinterd helaas steeds meer, terwijl we allemaal mens zijn en allemaal dezelfde rechten zouden moeten (mogen) hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.