Psychische Shit

Therapie: Zo blij als een kind


Getagd: , .

bos5

Hoofdstuk twee van het boek Patronen Doorbreken. Kindmodi. Brrrr. Het gekwetste kind. Het boze kind. Het gelukkige kind. Brrrr. Brrrr. Brrrr. Ik wil het niet over kinderen hebben. Niet over kind zijn. Niet over kinderlijke gevoelens. Niets niets niets wat met kind zijn te maken. Toch is het vandaag zover.

Van tevoren lees ik het hele hoofdstuk. Shit, het gekwetste kind herken ik al. Gelukkig maar een klein beetje. Het boze kind echter…. Kom maar op. Ik weet dat ook wel. Het kind in mij (emmertje: braak) is heel erg boos. Woedend. Ziedend. Over the top kwaad op alles en iedereen.

GODVERDOMME, IS ER DAN NIEMAND DIE ZIET WAT ER IN MIJ OMGAAT? KAN ER NOOIT EENS IEMAND NAAR MIJ LUISTEREN? EN ALS JE DAN NAAR ME LUISTERT, FUCK DAN EENS OP MET  JE COMMENTAAR! ZEG DAN EENS EEN KEER NIET DAT HET ANDERS MOET. NEEM GEWOON VAN MIJ AAN DAT IK ME ZO VOEL. MAAK HET NIET MINDER. MAAK HET NIET ANDERS. MAAK HET NIET WEG. FUCK YOU.

Ja, dat boze kind is er wel. Laten we daar dan maar eens mee beginnen.

Met lood in de schoenen stap ik in mijn auto en rij naar Veenendaal. Om 10:00 uur ben ik er. Netjes op tijd. Tien minuten te vroeg. De wachtruimte zit vol. Bomvol. Ik heb nog net een plekje. 10:10 uur. De tijd van de afspraak. Gekke tijd eigenlijk. 10:10 uur. Bel. Tring! Lampje. Ping! Het zal toch niet? Ik pak mijn agenda.

10:10 uur. En dan in een andere kleur: A.

Waarom staat de naam van A. in een andere kleur? Dat heb ik er later bijgeschreven. De bel begint harder te rinkelen. Het lampje gaat feller branden. Shit. Ik heb helemaal geen afspraak met A. Ik had naar de huisarts gemoeten voor mijn bloeddruk. Ik begin te lachen. Hardop. Jubelstemming alom. Geen therapie. Geen kindmodi. Ik ben zo blij als een… kind.

Ik huppel naar de receptie en vertel lachend dat ik denk dat ik geen afspraak heb met A. De receptioniste bevestigt dit, ik zwaai naar haar en huppel naar buiten. Op naar de huisarts voor mijn bloeddruk. Ik hoef me niet druk te maken dat ik de assistente heb laten wachten. Ik ken haar ondertussen. Een vergissing is menselijk, zal ze zeggen en dat zijn ook exact haar woorden als ik me een half uur te laat bij haar meld. Mijn bloeddruk wordt opgenomen. 110/80. Weer een vooruitgang. Ze overlegt even met de huisarts en jawel, ik mag stoppen met de medicatie. Te gek! Hopelijk is mijn aangepaste levensstijl voldoende om de bloeddruk zonder medicatie ook zo laag te houden. Over drie maanden terugkomen voor controle.

Het gelukkige kind in mij heeft de overhand genomen en nog blijer dan ik al was, huppel ik de straat weer op en scheur in mijn autootje naar huis. Daar schrijf ik de euforie van mij af en ondertussen dringt het tot mij door dat dit natuurlijk enkel uitstel van executie is, maar iedere uitstel van executie is meer dan welkom als het om kindmodi gaat. Volgende week woensdag poging nummer twee om het boze kind in mij los te laten, maar voor nu kan ik nog even rustig ademhalen. ♥