Therapie: Imaginatie oefening

child-541865_1280

Vandaag was het dan zover. Een imaginatie oefening. Iets wat ik tot nu toe vakkundig heb weten te vermijden. Vandaag moest ik eraan geloven. Ogen dicht, terug in de tijd en voelen.

Terug naar het schoolplein. Ik ben 5 jaar oud. Alle kinderen zijn aan het spelen en ik sta aan de zijlijn. Ik ben te groot voor het klimrek. Ik ben te groot voor het speelhuisje. Ik ben te groot voor het andere speelgoed. Ik zou wel in de zandbak willen spelen, maar ik durf niet. De zandbak is niet zo groot en ik wil niet zoveel ruimte innemen. Ik kijk om me heen. Op zoek naar de juf. De juf is er niet. Ik denk dat ze binnen is.

Dan vraagt mijn therapeute of ze erbij mag komen. Na wat gepraat te hebben, vraagt ze of het goed is als ze de juffrouw roept. Ik aarzel, maar vind het uiteindelijk goed. Mijn therapeute roept de juffrouw en spreekt haar aan: ”Marion kan niet meespelen met de andere kinderen, omdat ze te groot is voor de speeltoestellen. Is er niet iets wat ze wél kan doen? Wat ze samen kan doen met de andere kinderen? Ziet u niet dat ze hier alleen staat? Ik vind het slecht dat u haar zo aan haar lot overlaat. U zou moeten zien dat ze hier aan de zijlijn staat en niet weet wat ze moet doen. Dat is uw taak als juffrouw zijnde.”

Ondertussen stromen de tranen over mijn wangen. Eindelijk iemand die me ziet. Eindelijk iemand die ziet dat er iets met me aan de hand is. Eindelijk iemand die doorheeft dat ik hulp nodig heb. Eindelijk iemand die ziet dat ik het niet meer alleen kan. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Psychische Shit
%d bloggers liken dit: