Er komt geen clou

juni2016

Zo, genoeg serieuze praat gedaan de afgelopen dagen. Nu is het even klaar. Je kan niet iedere dag over aanslagen, staatsgrepen en wat voor terreur dan ook schrijven. De wereld lijkt wel gek geworden. Nou ja, geworden? Het was hier natuurlijk al best een poos één grote teringzooi.

Ja, dat is toch zo? Ik bedoel, vroeger gooiden ze elkaar op de brandstapel of hingen ze je op aan een touw, terwijl een plein vol joelende mensen stond toe te kijken. Wij mensen zijn altijd een beetje raar geweest. Misschien is het een idee om gewoon een paar eeuwen relaxed te doen tegen elkaar. Even een break inlassen van al die shit. Elkaar even een paar honderd jaar met rust laten. Kijken hoe dat bevalt.

Vandaag is het zaterdag. Ik heb al sinds het opstaan pijn in mijn buik. Nog steeds die pijn vlak boven mijn navel. Daar zit dat buikwandbreukje, maar niemand kan zich voorstellen dat ik daar zoveel last van heb. Eerst maar eens de rest uitsluiten. Ik heb nu medicatie gekregen voor de pijn. Deze medicatie moet ervoor zorgen dat mijn darmen wat minder actief worden (ja, don’t ask… echt, ik weet het ook niet meer) en hopelijk neemt de pijn daardoor af. Ik snap er echt niets van. Eerst krijg je een soort laxeermiddel en nu moet ik weer aan de gang met darmverslappers of hoe die shit ook heet. Ik snap er echt de ballen niet meer van. Maar zij zullen het wel weten. Met “zij” bedoel ik de artsen. In augustus ga ik weer terug voor controle.

Gisteren bedacht ik me ineens dat ik toch wel mazzel heb met mijn positieve instelling. Als ik reacties op mijn blog lees of in gesprek ga met mensen op social media, dan lees ik zo ontzettend vaak een “Ja, maar...” Die ja maar lijkt bij mij wel grotendeels verdwenen. Er is zelden nog een maar. Er zijn juist altijd mogelijkheden. Ik heb dysthymie, sociale angst, OPS, HS, PDS en nog een persoonlijkheidsstoornis en toch is er vaker een mogelijkheid dan een maar. Twee jaar geleden, tijdens mijn klinische depressie, bereikte ik het dieptepunt in mijn leven. Ik stond voor de keuze: dood of niet dood. Meer was er op dat moment niet. Geen ja maar en ook geen andere mogelijkheid. Gek genoeg heeft juist dat me gered. Het heeft ook mijn kijk op het leven voorgoed verandert. Zo min mogelijk ja maar. Zoveel mogelijk mogelijkheden.

Voor wie het nog niet doorheeft: Er komt geen clou of zo. Ik schrijf dit gewoon even van me af.

Soms is het gek te voelen hoe je aan het veranderen bent. Het gaat snel nu. Door therapie en ook door de cursus A Year of Fierce Grace. Ik doe steeds meer mijn eigen ding. Ik ben niet minder sociaal geworden, maar wel anders. Soms sla ik zelfs een beetje door naar de andere kant. Kan het me helemaal niets schelen wat een ander denkt of vindt. Dat is compleet nieuw voor me. Ik heb me altijd extreem aangepast. Toch vind ik dat doorslaan niet zo erg. Zo kan ik tenminste echt ontdekken wat ik wil en wie ik nou uit de grond van mijn hart ben. Over een paar jaar vind ik daar wel weer een gulden middenweg in. Dat groeit vanzelf naar de juiste balans toe. Ik heb nu gewoon even het één en ander in te halen.

Last but nog least een reminder voor mezelf: You are not depressed!

About the Author

Posted by

Categorieën:

Persoonlijk

17 Reacties

Wow Marion, klinkt goed, jouw inzicht over hoe je bent veranderd! Mooi om te lezen dat het uit jezelf komt en dat het best goed gaat op jouw manier van sociaal zijn. Want ja, wat is eigenlijk DE manier? Is iemand die altijd iemand de oren van de kop kletst (vooral over zichzelf), nooit echt luistert, altijd in gezelschap van mensen is en dus eigenlijk niet alleen kan zijn, is dat sociaal zijn? Of is iemand sociaal als ie betrokken is bij de maatschappij, nadenkt over zijn eigen gedrag en invloed op zijn omgeving en anderen aan het denken zet over hoe we met elkaar om kunnen gaan? En waarom zou iedereen heel sociaal moeten zijn?

Ik hoop voor je dat ze snel de pijn kunnen vinden. Het slapleggen van de darmen klinkt ook best heftig hoor. Hoop voor je dat de pijn gauw minder wordt!

En de “maar” eens wat vaker laten staan, dat lijkt mij ook wel wat. Ik denk graag in mogelijkheden, maar dan vooral als oplossing. Niet zozeer met een open blik, maar als antwoord op mij maar ja….En vaak komt dat voort uit rekening houden met anderen etc. En daar krijg ik het uiteindelijk weer moeilijk mee, voel dan weer zoveel druk en wordt er gestresst van. Ik geloof dat ik langzamerhand begin te beseffen dat ik daar niet meer tegen kan. En dat dus ook niet meer moet doen! Maar ja (!) veranderen gaat lastig en langzaam!

Fijn weekend. xxx

Ik vind het zo mooi. De verandering is op je blog denk ik goed te volgen geweest. Zo bijzonder om te zien “gebeuren”.

Toen ik de titel van je blog las dacht ik terug aan een tijd geleden, toen ik nog wel “live” contact had met vriendinnen. Ik vertelde wel eens iets, maar er kwam nooit een clou. Mensen wachtten altijd op meer. Ik vertelde dan bijvoorbeeld: “Ik was gister in de stad en ik zag een meisje dat ik kende van de basisschool.” Voor mij was het verhaal dan afgelopen, want dat was alles. Mensen snapten dat vaak niet en keken me vragend aan, “ja, en toen?”. “Oh, toen niks, toen ben ik doorgelopen.” Op een gegeven moment hebben we toen bedacht dat ik “einde” zou zeggen als mijn verhaal afgelopen was, zodat men niet eindeloos zat te wachten op een clou die niet kwam, haha…

Elkaar met rust laten, dat vind ik een goede. Geen clou is ook een clou; ze moeten er dan alleen zelf even eentje zoeken, haha.
Je ontwikkeling is echt heel mooi om te lezen Marion; hoe bewust je je daarvan bent. Alleen nog even hopen de pijn boven je navel wel snel afneemt, duurt al best een tijdje.

Artsen zijn ook maar mensen, maar ‘k begrijp wel je verwarring 😉 Het is idd maar gek dat je eerst je darmen moet laten werken om die nadien terug te laten verslappen. Ook ik kom dikwijls met vragen buiten de huisartspraktijk. Vorige week nog. Ik heb pijn aan m’n rechterknie, alleen als ‘k stap voel ‘k m’n knieschijf bewegen (een beetje eng gevoel). Verder kan ‘k hem goed gebruiken. De dokter zei mij dat ’t normaal was & stuurde mij naar de kinesist. Daar aangekomen bleek dat er toch een beetje vocht in m’n knie zit. Euh.. de dokter zei net dat er geen vocht in zat. Toch dreig ‘k de kinesist te geloven & samen gaan we ’t nu wegwerken. Ik wil maar zeggen.. Ik denk dat artsen ’t ook niet altijd weten..

Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat je eet, niet om advies te geven hoor maar ik ben gewoon nieuwsgierig naar wat anderen eten.
Dus als je even geen inspiratie hebt, dan eens een dagmenu en dan echt alles ook drinken en tussendoortjes.
Geen idee of je het leuke vind, het is ook net weer een andere insteek van bloggen.

Wauw ik lees je blog nog maar net maar herken zoveek in je blogs. Waar haal je de positiviteit vandaan ondanks alles jij ben echt al een stuk verder dan ik. Trots op jezelf zijn kijk maar naar mijn laatste blog.

ik krijg ook vaak de vraag: hoe blijf je zo positief. Maar je hebt geen andere keuze. ’t is dat en genieten van wat je wel nog kan of depressief wegkwijnen.
Veel succes nog!

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: