Chronisch ziek

Oh kak, ik vergat de titel


Getagd: .

V6

Oh mijn god, wat ben ik ziek. Don’t get me wrong, ik zeg het er maar even bij; ik zit niet in de slachtofferrol. Zou je mijn toon horen, dan zou je dat weten. Met schrijven is dat soms wat lastig. Ik heb geen medelijden met mezelf. Dat neemt niet weg dat ik soms huil, boos ben of even stoom af moet blazen.

Maar ik ben dus ziek. Ik ben altijd ziek en dat heb ik tot op bepaalde hoogte goed kunnen accepteren. Zeker nu ik mijn leven weer een beetje terug heb dankzij een WIA-uitkering. Makkelijk is het echter niet. Dan komt er ook nog zoiets overheen als een zwaar ontstoken vinger waarvoor je antibiotica krijgt en dan is het plaatje compleet. De afgelopen vier weken ben ik met twee nieuwe soorten medicatie voor mijn darmen begonnen. De ene duurt twee weken om effect te hebben, de andere gemiddeld twee tot drie maanden. Door de antibiotica wordt dit allemaal weer om zeep geholpen. Mijn darmen lopen volledig leeg en ik kan wel janken. Nogmaals, geen slachtofferrol, ik wil dat jullie dat goed begrijpen. Zo zit ik niet in elkaar. Ik ken de fucking realiteit als geen ander en daar mag ik af en toe om huilen, over klagen of boos over zijn. Het zou juist belachelijk zijn als dat niet het geval was.

Goed, hulde aan de man of vrouw die het vochtige toiletpapier heeft uitgevonden.

Vandaag zou ik naar mijn zus gaan om het huis te bekijken én ik zou een verlaat verjaardagscadeau brengen voor mijn nichtje. Ik kon dus weer afzeggen en that sucks. Big time.

Oh mijn god, wat heb ik een medelijden met Peter. We hebben maar één toilet hier in huis.

Hoe doen we dat nu eigenlijk met de boodschappen en zo? Ja, dat is altijd lastig. Peter heeft pleinvrees en voor hem is het dus vreselijk moeilijk om boodschappen te doen. Ik kan nu echter ook absoluut niet naar buiten. Als ik nu kramp krijg dan moet ik echt direct naar de wc. Ik kan niet nog even een paar 100 meter afleggen. Ik ben iemand die graag alles goed regelt, maar dat is voor Peter soms vervelend. Hij wil graag het één en ander doen voor mij, zoals de boodschappen, maar hoe dichterbij het moment komt, hoe moeilijker het voor hem wordt Gelukkig begrijp ik dat met mijn eigen angsten als geen ander. Ik merk wel dat het hem irriteert als ik het voor hem ga oplossen. Dat doe ik dus niet meer. Ik laat het aan hem over. Soms lukt het hem en gaat hij zelf. Soms belt hij een vriend of vriendin en doen zij de boodschappen voor ons. Mijn ouders en zus bieden ook altijd aan boodschappen te doen. Er is dus altijd een oplossing.

Hahaha. Er staat koffie naast me, maar meer dan er naar kijken durf ik niet.

Ondertussen zijn we bijna drie uur verder. Nadat ik knock out ben gegaan op het toilet leek het ons niet verstandig om met deze medicatie door te gaan. Gelukkig dacht de huisarts daar hetzelfde over. Ik krijg andere medicatie en die komen ze zo dadelijk brengen. Ik hou me vandaag maar even koest en ga lekker verder knutselen aan mijn nieuwe blog. Fijne dag vandaag. ♥

35 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s