De maatschappij dat ben jij. No thanks!

Normen en waarden. Goed of slecht. Dik of dun. Gezond of ongezondheid. De maatschappij. De invloed van de media. Er is al veel over geschreven, maar ik ga het vandaag toch nog een keer doen. Voor mezelf. Naar aanleiding van een opdracht die ik gisteren vanuit therapie meekreeg.

Normen en waarden. Ze worden bijna altijd in één adem genoemd. Toch zijn het twee zeer verschillende dingen. De betekenissen zocht ik op op Wikipedia:

  • Normen zijn concrete richtlijnen voor het handelen; ze regelen het dagelijks sociale verkeer. Het zijn algemeen aanvaarde gedragsregels. Normen vormen de verbinding tussen de algemene waarden (zoals vrijheid, rechtvaardigheid) en concrete gedragingen; het zijn opvattingen over hoe men zich wel of niet zou moeten gedragen in concrete omstandigheden. Sommige normen komen in bijna alle samenlevingen voor, zoals “je doodt niet” en “je steelt niet”.
  • Waarden zijn idealen en motieven die in een samenleving of groep als nastrevenswaardig worden beschouwd. Waarden zijn opvattingen over wat wenselijk is.

Wat betreft de normen, daar zijn we het meestal allemaal wel mee eens. Waarden zijn een heel ander verhaal. Waar we vroeger onze waarden vooral meekregen van onze ouders, onze leefgemeenschap en school, tegenwoordig is het vooral de media die bepaalt wat onze idealen zouden moeten zijn.

Zelf moest ik al vroeg op dieet. Ik was door de hormoonbehandeling, die ik kreeg als kind zijnde, heel snel gegroeid. Niet alleen in de lengte, ook in de breedte, en dus zei de arts tegen mijn moeder (je kent het wel, ze lullen de hele tijd tegen jou, maar dan ineens gaan ze doen alsof je spontaan opgelost ben in de ruimte): “Marion heeft wel een beetje last van overgewicht.” Niet zeggen dat mijn moeder in de gaten moest houden wat ik at, nee…. “Marion heeft wel een beetje last van overgewicht.” En dus gingen we op dieet. Mijn zus wilde ook wel wat gewicht kwijt en mijn moeder ook. Alleen mijn vader hield zich afzijdig. Als kind heb je nog niet de kunde om dat te relativeren of daar helder over na te denken. Het idee dat groot en dik(ker) zijn slecht was, werd op dat moment bij mij geboren en de snel groeiende media bevestigde dit.

Tegenwoordig hebben we naast de media ook social media. De maatschappij, dat ben jij. Dus niet alleen de ideaalbeelden van de media vliegen ons dagelijks om de oren, ook die van jou en van mij. Zo is door de maatschappij besloten dat het onacceptabel is dat een bijna 40-jarige vrouw een legging als broek draagt. Of ze moet heel strak en slank zijn. Dan mag het wel. Of je moet er een enorm groot, lang en wijd t-shirt overheen dragen. Ook dan mag het. Zolang we die dikke bovenbenen en billen maar niet hoeven te zien. Bah. En daar sta ik dan met mijn goeie gedrag. Ik kan alleen maar leggings aan. Broeken verergeren de ontstekingen én doen pijn bij mijn buik door de PDS. Daar loop je dan. In je legging. Wetende dat de maatschappij jou en je legging afkeurt. Dan is het heel makkelijk om te zeggen: “Joh, moet je schijt aan hebben! Gewoon doen!” Maar is dat niet de omgekeerde wereld? Zou de maatschappij niet moeten ophouden met voor mij bepalen wat wel of niet acceptabel is? Want het is fucking moeilijk om op te staan tegen iets waarvan je weet dat de meerderheid het afkeurt of het niet respecteert. Ga maar als 40-jarige vrouw in een legging de straat op. Ga maar met ongeschoren benen naar de sauna. Ga maar hand in hand over straat als homoseksueel koppel of geef elkaar een zoen in het openbaar, terwijl er een maand geleden in de krant stond dat ”we” dat toch liever niet willen zien. Who the fuck zijn wij om dat te bepalen?

De opdracht die ik meekreeg vanuit therapie is om eens goed te kijken naar de normen en waarden die ik van vroeger meegekregen heb. Passen die nog wel bij mij? Zijn ze wel van mij? Zijn het niet de overgenomen normen en waarden van mijn ouders, leraren, de media of de maatschappij? Bepaal zelf waar je voor staat, vanuit je gevoel, vanuit je hart. De maatschappij dat ben jij. Dat ben ik? Nou nee, bedankt. ♥

About the Author

Posted by

Categorieën:

Kladbloggen

49 Reacties

Wat een goede blog!!
Dit zet echt aan het denken. Toevallig kwam dit onderwerp onlangs bij mij ook naar voren

Succes met je opdracht!

Wat een moeilijke opdracht van je therapie, echte stof tot nadenken.
Zit nu al mee te denken merk ik, goed stuk dus.
Wat die legging betreft, ik draag die graag.
Met een leuk jurkje er boven, vind ik het heel mooi staan.
Wat betreft dat de billen en bovenbenen niet gezien mogen worden,
tja naar iemand met een hotpaints kijk ik ook niet graag.
Wat de normen en waarden betreft qua kleding, negen van de tien mensen is toch modegevoelig.
Eind jaren 80 was de legging met een t shirt dat je kont net wel of net niet bedekte helemaal hip.
Kan zijn dat de mode zich herhaald, ik weet niet of je daar blij van wordt.
Maar dit was niet het moraal van je verhaal; was het maar zo simpel.

Is zeker een moeilijke opdracht, maar wel een hele fijne om te doen.

Wat mode betreft moet iedereen vooral zijn eigen smaak houden en mode is ook vaak leuk. Alleen de maatschappij draaft door door te gaan bepalen in wat wel en niet kan en dat is een beetje de maatschappij waarin we leven. Het blijft niet meer beperkt tot het hebben van een mening. Er moet meteen gevolg aan gegeven worden, terwijl het veel fijner zou zijn als iedereen dat voor zich zou mogen bepalen. Vandaar dat ik de opdracht ook echt leuk vindt. Ik heb even geen zin meer om met de massa mee te lopen. Ik heb wat in te halen 🙂

Jaaa de leggings, we leven in een land waarin iedereen wat van iedereen vindt geloof ik. En de media en social media doen daar nog een dikke schep bovenop, of is het andersom? Ik denk vaak dat de media en mode industrie bepalen wat onze schoonheidsidealen zijn (kijk naar alle trends en richtlijnen), marketeers die vraag willen creeeren waar ze dan duurbetaalde oplossingen voor kunnen bieden. (Want ja, het leven met tanden die zo wit zijn dat ze pijn doen aan andermans ogen is nou eenmaal véél makkelijker. En beter. en.. en..pffff) Dan moeten er eerst allerlei problemen worden bedacht. Het werkt allemaal met elkaar samen denk ik. Des te sterker als je desondanks bij jezelf blijft. Jouw koers bepaalt. Doet waar jij je goed bij voelt. Mooie oefening vanuit de therapie. Ik had trouwens altijd het idee dat normen de (leef)regels waren die voortkwamen uit waarden. Dus dat dit ook voor onszelf kan gelden, bv: vanuit de waarde dat eerlijkheid belangrijk is, vertel ik geen leugens (norm) en ben ik ook eerlijk tegen mezelf (norm). En dat normen en waarden op die manier met elkaar samenhangen. Mooie blog weer. Fijne dag! xx

Ik schreef het net al aan iemand anders: de media dicteert inderdaad en dat zijn vooral de waarden. Het belachelijke is alleen dat meer dan 90% helemaal niet aan die waarden kan voldoen. We blijven daarom maar streven naar beter en meer en dunner en blonder en etc. Fuck de media!

Moeilijke lijkt me, maar wel heel waardevol.
Heb ooit ook eens een oefening gedaan rond overtuigingen en welke nog bij me pasten. Maar ik denk dat het eigenlijk een oefening is die je af en toe eens moet herhalen. Want dingen van vroeger kunnen toch wel echt hardnekkig zijn.

Daar heb je een goed punt. Normen, maar vooral waarden zullen continue veranderen. Een deel van wat je meekrijgt van vroeger zal denk ik altijd wel in je blijven zitten en dat is ook helemaal niet erg denk ik. Eigenlijk, nu ik er zo over nadenk, ik denk dat ik zelfs nog aan bepaalde normen en waarden van mijn ouders vasthou, terwijl zij die allang losgelaten hebben…..

“Zou de maatschappij niet moeten ophouden met voor mij bepalen wat wel of niet acceptabel is?” Deze zin. Ja. Hier sta ik volledig achter. Hoewel ik vast zelf ook op de een of andere manier bijdraag aan het “bepalen”… Goed om eens over na te denken.
Het lijkt me wel een hele lastige therapie opdracht. Ik zou hem zelf in elk geval heel erg moeilijk vinden om te maken. Laatst had ik het er toevallig met mijn moeder over, over normen en waarden. Ik merk dat ik mezelf eigenlijk niet goed ken. Niet weet waar ik voor sta. Enorm “kameleon-gedrag” vertoon in elke situatie. Voor mij is het leren kennen van mijzelf dus ook echt wel een dingetje, denk ik…
Liefs

Luisteren naar je gevoel. Het is een onderdeel voor mij om te leren mijn gevoelens toe te laten en mijn emoties te tonen. Dingen die daaruit volgen zijn o.a. je mening durven geven, grenzen aangeven, je eigen keuzes maken. Het is een leerproces, daar moet je zeker de tijd voor nemen. En bovendien is het eng. Ik heb me altijd extreem aangepast aan anderen. Ik moet flink graven om bij mijn eigen mening te komen en als dat lukt, dan is dat niet alleen voor mezelf confronterend, maar vaak ook voor mijn omgeving. Je leert echter wel echt jezelf zijn en dat is me vreselijk veel waard.

oei en dat herken ik dus ook!! DAt stukje van Dansenindestorm.

Dichter bij jezelf komen, je eigen identiteit bepalen….lastig!
“toevallig” noemde mijn therapeute gisteren ook een kameleon als voorbeeld!

Zo heb ik met Peter ooit de afspraak gemaakt dat hij ooit een schaatspak aan zal trekken. Oh mijn god, ik pies nu al in mijn broek. Misschien kan ik met jou een vergelijkbare deal sluiten? Mag jij kiezen of het bikini of legging wordt!

Mooie opdracht, mooi blog! Ik merk ook zo vaak dat mijn waarden eigenlijk mijn moeders waarden zijn… Gelukkig ben ik me daar steeds vaker van bewust. Zo was mijn moeder erg op ‘uiterlijk’ (en zou zij leggings dus ook afkeuren, en merk ik dus zo’n eerste neiging bij mij ook). Inmiddels ‘herken’ ik mijn eigen waarde nu als: doe vooral waar je je zelf comfortabel bij voelt en f*** de maatschappij…. 😉

Dat fuck de maatschappij moet ik nu gaan leren. Terwijl ik bijna 40 ben. Ik denk dat wij als maatschappij echt eens achter onze oren moeten krabben. Hoe komt het dat vooral onze waarden (de door de media erin gepompte waarden) waarden zijn waaraan bijna niemand kan voldoen? Dat klopt toch niet? En daardoor leeft 90% van de bevolking onder een veel te hoge druk met alle gevolgen van dien…. En al die 40+ers die geen leggings dragen omdat het zogenaamd niet kan; jullie weten niet wat je mist. Die dingen zitten tering lekker!!! 😉

dit vind ik een boeiend iets…
helemaal omdat ik het pas nog met 1 van mijn zusjes, en moeder ergens over had en mijn moeder zei, die normen en waarden heeft ze zo niet mee gekregen..
dat zette me toen al even aan het denken, maar nu helemaal, had ons gesprek werkelijk met normen en waarden die we mee hebben gekregen te maken, of meer met wat maatschappelijk ‘normaal’ is..
Iets wat ik nooit vergeet, 11 jaar geleden buurman en ik hadden het over schoolkeuze voor onze peuters, ik wild een openbare school, hij christelijk want daar kregen ze meer normen en waarde mee.. Ik weet mijn antwoord nog precies, ik ben de gene die mijn kind als eerste normen en waarde bij brengt…

Sowieso ben jij de eerste! Maar waarom zou een kind op een christelijke school meer normen en waarden meekrijgen? Mijn ervaring in het leven is dat kinderen op een christelijke school maar een deel meekrijgen. Het deel wat ze mogen zien, wat in het straatje van de christelijke normen en waarden valt en dan ga je naar de middelbare school en ja, dan ga je los! En ik spreek uit ervaring 😉

Mooi geschreven Marion en mooie opdracht, echt één om even heel goed over na te denken. Ik vind dit zo een lastig thema. Of nee, eigenlijk vind ik het helemaal niet lastig. Ik zeg altijd: doe gewoon wat je zelf wilt en bemoei je niet met anderen. En met je bedoel ik eigenlijk ook grotendeels de media. Maar ook mensen die denken dat het oké is om ergens commentaar op te geven wat écht niet kan. Tegen mij wordt weleens gezegd dat ik zo wit ben. Zo gek vind ik dat altijd. Zit ik één keer in het jaar in bikini bij het zwembad (want echt, vaker is het niet), krijg ik nota bene van een familielid te horen: jeetje wat ben jij wit. Wat moet je daar nou mee? Het is toch niet oké dat ik daar zelf geen enkel probleem mee heb maar anderen blijkbaar wel? Zo vreemd vind ik dat. De wereld zou zoveel mooier zijn als we niet allemaal maar streven naar wat in de media als perfect wordt neegezet!

Geeft niets hoor! Je schrijft juist heel respectvol en inspirerend, juist niet voorschrijvend.
maar zoooooo vaak klagen mensen over mensen die klagen of bemoeien ze zich ergens mee door te vertellen dat niemand zou moeten bemoeien of verkondigen hun mening dat mensen altijd maar hun mening verkondigen.

Ik ben geen haar beter hoor. Zoiets als die splinter en die balk in het oog 😉

Sterk geschreven stuk.
Het is zo makkelijk om dat tegen een ander te zeggen he? Niks van aantrekken, gewoon doen. Ja, doe het zelf maar eens…
Ik zat niet in een vergelijkbare situatie als jij, maar toch herken ik altijd veel wanneer je schrijft over vroeger. Ik werd als peuter ineens te dik, terwijl de rest van ons gezin slank bleef. Ik heb het hier nooit over en ik weet ook niet of ik er wel over wil schrijven, maar dat hele te zwaar zijn en hoe iedereen erop gereageerd heeft… dat heeft zulke diepe wonden achtergelaten. Ik kon niet eens meer een ijsje eten (8 jaar oud) zonder dat een van mijn gezinsleden een vies gezicht trok en zei dat ik diegene zo aan een ‘smerig Amerikaans’ beeld deed denken. En dat was niet gemeen bedoeld: gewoon compleet ondoordacht.
Het resultaat is dat ik mijn hele leven mezelf heb geprobeerd te verstoppen en jarenlang niks durfde te eten bij wie dan ook, en vanzelf wel een gestoorde relatie kreeg met eten.

Oke, sorry dat ik mijn troep ineens hier in de reacties over je heen gooi. Dat was niet de bedoeling. Mijn bedoeling was meer om aan te geven dat ik veel herken, en wilde een klein tipje van de sluier oplichten waarom dat zo is. De maatschappij zuigt. Ik ben blij dat ik voor een groot deel daar los van ben gekomen.

Mooie opdracht. Denk dat het bij veel mensen een hoop los kan maken. Vraag me af hoe moeilijk het is om te ontdekken welke waarden écht van jou zijn en welke je eigenlijk los kan laten.

Helemaal niet erg. Juist fijn om te lezen dat iemand het begrijpt. Tot ongeveer 2 jaar terug at ik nooit in het openbaar en thuis kon ik alleen eten met Peter erbij. Was er iemand anders, dan at ik gewoon niet. Vreselijk. Naar dat jij dat mee hebt moeten maken. Het laat hele diepe wonden achter.

De opdracht is fijn. Het roept wel heel veel op, maar het gaat het waard zijn.

X

Goed om over na te denken. Ik zou zeggen: de maatschappij dat zijn wij. Ik samen met 17 miljoen anderen. Ik heb er niet veel invloed op en neem daarom alleen verantwoording voor mijn stukje. Voor wat ik doe en hoe ik omga met de mores van de maatschappij. Ik prijs me gelukkig dat ik weinig maatschappelijke druk voel over hoe ik moet zijn en wat ik moet doen. Ik heb het niet zo op groepen mensen met een mening, of het nu vanuit politiek, geloof of iets anders is. Volgens mij ben ik humanist, maar die vormen ook weer een groep 😉

Veel succes met de oefening en het vinden van het evenwicht tussen aanpassen aan, rekening houden met, je eigen ding doen en schijt hebben aan. Elke situatie vraagt weer om een andere benadering en je mag zelf kiezen!

Durf het bijna niet te vragen, want ik bedoel het niet naar… maar het valt zo op dat je op alle foto s altijd met je mond dicht glimlacht. Is dat toeval..?

Mooie blog, die tot denken aanzet. Ik heb altijd moeilijk kunnen begrijpen dat anderen kunnen bepalen wat iemand anders hoort te doen of juist te laten, de belangrijke zaken natuurlijk wel. Wat ik me wel eens afvraag is of een mening van een persoon door mensen niet te snel als een waarde wordt beschouwd. Het hangt er natuurlijk ook vanaf hoe dicht die persoon bij je staat natuurlijk, maar toch.

Bij de uitspraak: de maatschappij, dat ben jij, denk ik wel aan iets anders, maar daar gaat je blog niet over 😉

Ik vind het inderdaad een goede oefening om eens stil te staan bij welke normen en waarden voor jou belangrijk zijn. Zelf probeer ik zoveel mogelijk te leven vanuit mijn eigen normen en waarden. Natuurlijk is een deel van de normen van de samenleving ook gelijk met deze van mij, zoals je zegt: ‘je steelt niet’ of ‘je moordt niet’. Maar wanneer het over dierenwelzijn gaat, over sociaal zijn, over verbondenheid, het milieu of zelfs vriendschappen en relaties, lijk ik vaak wel in een andere samenleving te zijn geboren.
Het klopt, veel dingen zijn niet geaccepteerd in onze samenleving en het is moeilijk om daar tegenin te gaan. Jij spreekt nu nog maar over een legging dragen, maar ik kan me inbeelden dat het op etentjes voor vegans geen evidentie is om te zeggen: maar daar zit melk of ei in en vanuit mijn eigen wereldbeeld kan ik dat niet eten… Been there, done that. It’s a hell of a job!

De samenleving, daar maak je deel van uit, of je het wilt of niet. Maar dat wil niet zeggen dat je zelf geen verandering kan aanbrengen en leven naar een ander waarden- en normenpatroon dat gewoon veel meer bij jou past.

Sterk stuk Marion! De maatschappij ben jij, nee liever niet. Ik hebben een hekel aan de huidige maatschappij met al haar (voor)oordelen. Maar ja, ben zelf ook geen haar beter. Nu heeft iedereen vooroordelen en daar is niets mis mee, zolang je ze bij jezelf houdt. Als ik een dikker/ouder iemand in een legging zie, denk ik ook wel eens van ‘goh dat kan echt niet’. Nee, dat kan prima, maar ik zou me er niet fijn in voelen (voel me snel een saucijsje in strakkere kleding) dus ik draag geen leggings. Wat die ander draagt, moet diegene zelf weten. Wij oordelen te snel op uiterlijkheden terwijl we het achterliggende verhaal niet kennen. Een tijdje terug liep ik door Arnhem en op station werd gewaarschuwd voor zakkenrollers. In de stad liep er een beetje een (voor mij) onguur type langs. Ik drukte m’n tas dus extra tegen me aan en liep met een bocht om hem heen. De jongen in kwestie keek me verbaast aan, hij was geenszins van plan om mijn tas te stelen. Zoiets kan ook kwetsend zijn voor iemand natuurlijk, terwijl je er op dat moment niet bij stilstaat.

Mooi! Veel mensen zeggen dat het niet mogelijk is om niet te oordelen. Ik denk daar anders over en het is mijn streven om ooit zonder oordeel te leven. Mooi om te lezen dat jij ook niet oordeelt.

Add a Response

Your name, email address, and comment are required. We will not publish your email.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The following HTML tags can be used in the comment field: <a href="" title="" rel=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <pre> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

%d bloggers liken dit: